"ทำไมพี่แพทพาหม่อนมาไทยกะทันหันหรอคะ" ใบหม่อนหญิงสาวร่างเล็กใบหน้าจิ้มลิ้มที่วัย23ย่าง24อยู่ในชุดเดรสสีชมพูหวานเดินตามพี่ชายที่สูงใหญ่อย่างเร่งรีบเข้าไปในบ้านพักหลังใหญ่ในชานเมืองของกรุงเทพมหานครที่ต้องรีบสับขาให้รวดเร็วเพราะเธอก้าวไม่ค่อยทันพี่ชายที่สูงราวสองเมตรเธอเท่าไร

"ก็ไม่ได้กะทันหันนี่นาพี่เคลียงานที่นี่ทุกอย่างจบแล้วก็อยากจะกลับไปลงทุนธุรกิจที่ไทย" แพทริคหนุ่มลูกครึ่งไทยอังกฤษวัย34อยู่ในชุดสูทที่สั่งตัดจากแบรนด์หรูเดินเด่นสง่าเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งพักที่โซฟาราคาแพงที่ห้องนั่งเล่นด้วยท่าทีเหนื่อยล้าเนื่องจากเดินทางมานานดีที่มาถึงเขาก็เข้สพักผ่อนในบ้านได้เลยเพราะสสั่งให้คนเตรียมจัดแจงทำความสะอาดไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

แพทริค เนลสันลูกครึ่งไทยอังกฤษเป็นลูกชายคนเดียวของโทมัส เนลสันเจ้าของบริษัทผลิตเรือยอร์ชส่งออกที่อังกฤษเจ้าใหญ่ที่สุดในประเทศ ชายหนุ่มเป็นทายาทคนเดียวที่ถูกจับตามองจากสังคมเซเลปคนดังมากที่สุด เพราะจะเป็นคนเดียวที่สืบทอดกิจการของเนลสันแถมตอนนี้ยังเป็นหนุ่มโสดเนื้อหอมที่สาวๆก็อยากจะเข้าหามากที่สุดอีกด้วยติดอยู่ที่ว่าเขานั้นค่อนข้างเข้าถึงยากสื่อทุกสื่อไม่เคยได้สัมภาษณ์เข้าแม้แต่ครั้งเดียวแถมยังไม่ชอบออกงานสังคมอีกต่างหากคนที่จะเจอเขาได้ต้องเป็นคนที่อยากจะติดต่อเรื่องธุรกิจเท่านั้น

แพทริค เป็นหนุ่มหล่อลูกครึ่ง สูงราวสองเมตรร่างกายมีแต่กล้ามเนื้อด้วยเพราะเป็นคนชอบออกกำลังกายผิวขาวใบหน้าเป็นโครงชัดผมสีน้ำตาลเทาหยิกปล่อยยาวประบ่าคิ้วเข้มตาคมสีฟ้าจมูกโด่งเป็นสันปากหนาเป็นกระจับมีไรเคราเล็กน้อย

เป็นคนไม่ค่อยชอบสุงสิงกับใคร หลังจากว่างจากการทำงานก็ชอบที่จะฝึกการต่อสู้ ดื่มสังสรรค์กับเพื่อนๆบ้างเป็นบางครั้ง ค่อนข้างเป็นคนที่ดุและเนี้ยบทุกกระเบียดนิ้ว ผู้คนที่ได้พบเจอล้วนยำเกรงในบุคลิกและความเฉลียวฉลาดของเขา ภายนอกที่ดูเข้มแข็งของชายหนุ่มมีความเจ็บปวดว้าเหว่ที่ซ่อนอยู่ในนั้นมากมาย

บางครั้งชอบเก็บตัวเงียบเมื่อรู้สึกเครียดหนักมากกว่านั้นเขายังเป็นคนที่ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่เมื่อรู้สึกโมโหถึงขีดสุดหากทำร้ายคนอื่นหรือทำลายสิ่งของไม่ได้ ตัวเขาก็จะเลือกทำร้ายตัวเองเป็นอาการที่เกิดขึ้นเมื่อเขาต้องสูญเสียสิ่งที่รักไปในตอนวัยรุ่น และตอนนี้ก็ยังต้องรักษากันอยู่เป็นระยะโดยหมอประจำตระกูลของเขาเอง

ที่เขาเลือกกลับมาที่ประเทศไทยแม้นจะต้องรู้สึกเจ็บปวดเมื่อกลับมาทุกครั้งเขาก็ต้องมาเพราะเขาตั้งใจแล้วว่าจะทำให้คนที่สร้างบาดแผลในใจให้เขาเมื่อหลายสิปปีก่อนได้รับความเจ็บปวดแสนสาหัสมากกว่าที่เขาเคยได้รับ

"ลงทุนที่นี่..พี่แพทจะทำอะไรหรอไม่เห็นเคยบอกหม่อนเลย" ใบหม่อนนั่งลงตรงข้ามกับคนเป็นพี่ชายก่อนจะมีสีหน้าสงสัยเพราะพี่ชายเธอก็ไม่เคยเอ่ยมาสักครั้งว่าจะกลับมาทำธุรกิจที่ไทยเธอคิดว่าการมาครั้งนี้พี่ชายเธอจะมาพักผ่อนเสียอีก

"อืม.. ไว้พี่จัดการเรียบร้อยแล้วจะบอก"

"ค่ะ.." ใบหม่อนพยักหน้ารับเบาๆเธอชินแล้วที่พี่ชายเธอจะมีลับลมคมใน

"อ่อ...พี่คงจะไม่ได้อยู่ที่นี่สักอาทิตย์สองอาทิตย์นะพี่ว่าจะไปดูที่ทางเหนือสักหน่อย"

"หม่อนไปด้วยได้มั้ยคะ" เมื่อได้ยินว่าพี่ชายตนจะขึ้นเหนือสาวเจ้าที่อยากจะไปเที่ยวก็หูผึ่งทันที

"ไม่ต้องหรอกเราอยู่ที่นี่แหละสบายกว่า" แพทริคเห็นทีงานนี้จะให้น้องสาวเขาไปด้วยไม่ได้เพราะมีเรื่องสำคัญและเป็นความลับมากๆที่จะต้องทำ

"ก็ได้ค่ะ" คนถูกปฏิเสธมีสีหน้าบอกบุญไม่รับเลยทันที

ใบหม่อน มนัญชนก เนลสัน หญิงสาวที่เป็นน้องสาวบุญธรรมของแพทริคและพ่วงตำแห่งลูกบุญธรรมของโทมัสเนลสัน เธอเป็นสาวไทยแท้ตั้งแต่กำเนิดเมื่อพ่อกับแม่เสียตอนสามขวบกว่าเธอก็ต้องมาอยู่กับหลวงตาที่วัดและมีแพทริคเป็นคนขอรับเธอมาดูแลจนแพทริคได้ย้ายไปอยู่ที่อังกฤษเขาก็พาเธอไปอยู่ด้วย จนเธอได้ร่ำเรียนและใช้ชีวิตที่นั่นหลังเรียนจบเธอก็ช่วยโทมัสและแพทริคทำงานในบริษัทและตอนนี้ก็พ่วงตำแหน่งเลขาของพี่ชายเธอด้วย

มนัญชนกเป็นหญิงสาวร่างเล็กตัวผอมแห้งสูงเพียง 155 ผิวขาวเหลืองใบหน้ากลมรูปไข่พวงแก้มมีรักยิ้มคิ้วบางได้รูปดวงตาคมเหมือนลูกแมว จมูกเป็นสันเล็กริมฝีปากบางอมชมพู เธอเป็นสาวที่ค่อนข้างอ่อนหวานเห็นใจผู้อื่นเป็นที่หนึ่ง ทั้งยังถูกหวงจากโทมัสและแพทริคเหมือนไข่ในหินเพราะเป็นผู้หญิงคนเดียวของตระกูลแถมยังดูหัวอ่อนต่างจากคนทั่วไปอยู่มากแม้จะเติบโตในวัฒนธรรมตะวันตก เธอชอบทำอาหารเป็นชีวิตจิตใจจนตอนนี้พ่อและพี่ชายเธอเห็นว่าให้หญิงสาวลองเรียนรู้การทำงานอีกสักปีสองปีก็จะเปิดกิจการในสิ่งที่เธอชอบทำให้เธอได้บริหารเอาเอง

วันต่อมา

เชียงใหม่

"ค่ะคุณพ่อแพงใกล้ถึงบ้านคุณย่าแล้วค่ะไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ" แพงขวัญรับสายคนเป็นพ่อขณะที่ขับรถเก๋งคันเก่าเข้าไปในหมู่บ้านที่เธอเคยอยู่เมื่อตอนเด็กๆ

แพงขวัญ นันทภิวัฒน์สกุล คุณหนูไฮโซสาวสวยลูกสาวคนเดียวของ พงษ์พัฒน์ นันทภิวัฒน์สกุล นักธุรกิจนำเข้ารถหรูรายใหญ่ของไทย แพงขวัญอายุ21ย่าง22 เป็นสาวสวยใบหน้ารูปไข่คิ้วคมเข้มดวงตากลมโตขนตางอนยาวราวกับตุ๊กตาจมูกโด่งเรียวเล็กเป็นสันปากกระจับอมชมพูผมหยักศกสีน้ำตาลยาวถึงกลางหลังสูง165หุ่นนาฬิกาทราย

แต่งตัวแฟชั่นจ๋าเพราะชอบในเทรนด์แฟชั่นหากพ่อของเธอไม่ได้ทำธุรกิจนำเข้ารถหรูและเธอต้องมาสานงานต่อเธอคงเรียนแฟชั่นดีไซน์ตามที่เธอชอบไปแล้วหญิงสาวพึ่งเรียนจบบริหารธุรกิจจากมหาลัยชื่อดังหมาดๆ เลยอยากจะใช้ชีวิตอิสระตัวคนเดียวก่อนการทำงาน เธอเป็นคุณหนูไฮโซที่ค่อนข้างเอาแต่ใจไม่ค่อยยอมคนเล็กน้อยเพราะถูกเลี้ยงด้วยการตามใจแต่ก็ใช่ว่าเธอจะไม่ใช่คนมีเหตุผล เป็นคนชอบอิสระในการใช้ชีวิตและชอบที่สุดก็คือการได้ขับรถเก๋งเก่าๆของย่าเธอท่องเที่ยวไปในที่ที่อยากไปเพราะเมื่อนั่งอยู่บนรถคันเก่าคันนี้ทำให้เธอนึกถึงความอบอุ่นที่เธอเคยได้รับจากย่าของเธอได้เป็นอย่างดีด้วยตอนที่เกิดมาแม่ก็ดันมาเสียส่วนพ่อก็ทำงานหนักจนไม่ค่อยมีเวลาให้เธอเท่าไรชีวิตวัยเด็กส่วนมากเธอเลยได้อยู่กับย่าเสียส่วนใหญ่

โรงแรมหรู

"ตามไปอย่าให้คลาดสายตา" แพทริคยกหูคุยโทรศัพท์ในขณะที่นั่งอยู่ในโรงแรมหรูทางเหนือของไทยกับคนสนิทที่เขาใช้ให้ไปทำงานสำคัญให้ก่อนจะวางสายลงด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างพึงพอใจ

"หึ่...แล้วพวกคุณจะได้รู้ว่าเจ็บปวดมันเป็นยังไง" ว่าจบเขาก็เตรียมตัวออกไปทันที

ทางด้านแพงขวัญที่พึ่งจะเลี้ยวเข้าปากทางหมู่บ้านที่สองข้างทางมีแต่ป่าทึบรถเก๋งคันเก่าสุดที่รักของเธอก็ดันมาดับกลางทางเสียได้

กึกๆ.. กึกๆ..

"เป็นอะไรอีกเนี่ย...ฉันกำลังจะพาแกกลับบ้านนะทำไมมาดับเอาดื้อๆแบบนี้ล่ะ..โอ้ย..มือถือก็แบตหมดอีก" ร่างบางที่อยู่ในชุดเสื้อเกาะอกกางเกงยีนส์กับผ้าใบแบรนด์ดังรีบออกมาจากรถเปิดฝากระโปรงที่มีแต่ควันออกมาก่อนจะยืนเท้าเอวอารมณ์เสียที่เกือบจะถึงบ้านแล้วแท้ๆกลับต้องมารถเสียกลางทางทั้งมือถือที่จะโทรขอความช่วยเหลือก็ดันมาแบตหมดอีก

ครื่นน..ๆๆ

"อย่าพึ่งตกมาตอนนี้เลยนะ...อึก..อื้มม" ใบหน้านวลเงยหน้ามองขึ้นฟ้าที่ตอนนี้ครึ้มมืดท่าว่าฝนจะตกไม่ทันได้ก้มหน้าเธอก็ถูกใครบางคนโปะยาสลบลากเธอไปก่อน

ซ่าาาาา

เสียงพายุฝนซัดสาดดังลั่นแพทริคที่อยู่ในบ้านไม้สักยกสูงชั้นเดียวสไตล์โมเดิร์นหลังไม่ใหญ่มากติดกับลำธารบ้านหลังนี้เขาซื้อเอาไว้นานแล้วตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อนและจ้างคนมาทำความสะอาดเป็นระยะที่นี่ค่อนข้างห่างไกลชุมชนเพราะเป็นบ้านหลังเดียวที่อยู่ในป่าลึกและที่นี่ก็เหมาะที่สุดที่เขาจะเริ่มแผนการล้างแค้นคนที่มันทำให้เขาเจ็บ

“....” คนตัวโตนั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้หวายตัวใหญ่ข้างเตียงที่แพงขวัญนอนอยู่สายตาอของเขาที่มองเธอตอนนี้มีแต่ความแข็งกร้าวไม่เหลือความอ่อนโยนไว้ในนั้นเลยสักนิดแม้นว่าเธอจะเป็นผู้หญิงที่ดูบอบบาง

"อืม.." แพงขวัญรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาหลังจากที่หลับไปพักใหญ่จวบจนตอนนี้ก็ฟ้ามืดแล้ว

"ฟื้นแล้วหรอ" แพทริคโผตัวเข้ามารั้งแขนหญิงสาวก่อนจะยื่นใบหน้าของเขาเข้ามาใกล้ๆใบหน้านวลจนเธอต้องก้มหน้าหลบและถดตัวหนีก่อนจะโวยวายออกมาเพราะเธอพอจะจำได้แล้วว่าก่อนที่เธอจะหลับลงไปเกิดอะไรขึ้น

"ค..คุณเป็นใคร..ปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้นะ"

"อย่าคิดแม้แต่จะโวยวาย" มือหนายื่นมีดพกชูตรงหน้าหญิงสาวเพื่อให้เธอเลิกที่จะขัดขืน

"..อย่าทำอะไรฉันเลยนะ..อยากได้เงินเท่าไรฉันจะเอามาให้" ดวงตากลมโตเบิกกว้างก่อนจะทำใจกล้าต่อรองกับอีกฝ่ายเสียงสั่น

"แก้ปัญหาทุกอย่างได้ด้วยเงินอย่างงั้นหรอ..ใครสั่งสอนคุณมาล่ะ..ที่ผมจับคุณมาไม่ได้อยากได้เงินเลยสักนิด" เมื่อเห็นอีกฝ่ายแก้ไขปัญหาด้วยเงินอารมณ์โมโหของแพทริคก็เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

"ตกลงจับฉันมาต้องการอะไรกันแน่"

"ก็คุณเล่นสวยขนาดนี้จะให้ผมทำอะไรดีล่ะ" ดวงตากลมมองไล่ละเรี่ยเนื้อขาวผ่องที่นูนตึงขึ้นมาเด่นสายตาก่อนผลักร่างบางราบไปกับเตียง

"ม..ไม่นะอย่ามาแตะตัวฉันนะ..ไอ้บ้า.." แพงขวัญดิ้นหนีสุดชีวิตเมื่ออีกฝ่ายตั้งใจจะล่วงเกินเธอแต่แรงของเธอก็ทำอะไรคนตัวโตไม่ได้อยู่ดี

"..อื้ออ." แพทริคบดจูบส่งลิ้นร้ายสำรวจโพรงปากหญิงสาวที่ดีดดิ้นพักใหญ่จนเธอหมดแรงที่จขัดขืนเขาจึงละการฉกชิมความหวานจากโพรงปากของหญิงสาว

“เฮ่อ ฟู่วว..” สาวเจ้าเมื่อริมฝีปากได้เป็นอิสระก็รีบสูดลมหายใจเข้าออกยกใหญ่เพราะเมื่อครู่เขาไม่เว้นว่างให้เธอได้หายใจเลยสักนิดจนเธอหมดเรี่ยวแรงที่จะดิ้นต่อสู้

“...หึ่..ถึงกับเคลิ้มเลยหรอ” แพทริคยิ้มเยาะอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์

“ไอ้ฝรั่งบ้า..ไอ้บ้าเอ้ย..” แพงขวัญรู้สึกเสียหน้าอย่างมากที่เขาคิดว่าเธอหลงไปกับรสจูบของเขาแต่ที่เธอไม่ได้ขัดขืนเพราะกำลังหายใจไม่ออกต่างหาก

“ปากดีนักใช่มั้ย”

“อื้มม...” คนเอาแต่ใจว่าจบก็บดจูบสั่งสอนคนที่ปากดีอีกรอบแต่มีหรือคนอย่างแพงขวัญจะยอมให้ใครมาเอาเปรียบฟรีๆ

ปั้กก

“โอ้ยยย..” เธอแกล้งไม่ขัดขืนชายหนุ่มปล่อยให้เขาตายใจก่อนที่จะใช้เข่าของเธอกระแทกไปที่กล่องดวงใจของอีกฝ่ายจนเขานอนจุกตัวงอ

ซ่า...ครื้นนนน

"ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยบ้าที่สุดเลย..อ.. โอ้ยยย" คนที่กำลังวิ่งไม่คิดชีวิตกลับมาล้มลงไถลไปกับพื้นกลางสายฝนเพราะสะดุดตอไม้

"แสบนักนะ..มานี่" แพทริคแบกหญิงสาวผ่าสายฝนกลับไปที่บ้านด้วยความโมโหไม่คิดว่าเมื่อครู่เขาจะเสียท่าให้เธอได้

"ปล่อยนะ.."

แคว้กกก แพทริคโยนร่างบางที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนลงไปที่เตียงก่อนจะขึ้นคร่อมหญิงสาวกระชากเกาะอกของเธอจนขาดเผยให้เห็นเต้างามตั้งชูชันสะกดสายตา

"อ๊ายยยย..อย่ามองนะ" สองแขนยกกอบกุมหน้าอกที่ดูจะเกินตัวของเธอเอาไว้เพราะไม่ได้ใส่บรามาแน่นหนาด้วยเกาะอกมีฟองน้ำอยู่แล้ว

"อย่าคิดว่าจะลองดีกับผม.." มือหนาเอื้อมมือไปปิดไฟก่อนจะกระชากแขนร่างบางให้ชูขึ้นเหนือหัวแล้วกอบกุมสองแขนไว้ด้วยมือข้างเดียวและเริ่มถอดกางเกงยีนส์ตัวหนาของเธอออกอย่างรวดเร็วภายใต้แสงสลัวทีาส่องมาจากด้านนอกบวกกับแสงของสายฟ้าที่กำลังแล่บอยู่เท่านั้น

"อื้อ..ปล่อยฉันนะ..ไอ้บ้าา..ไอ้ฝรั่งโรคจิต" สาวเจ้าแผดเสียงฝาดด่าคนตัวโตที่ตอนนี้ผมเผ้าหลุดจากการมัดเปียกปกคลุมหน้าตาจนน่ากลัวเธอดิ้นหนีคนตัวโตสุดชีวิตทั้งที่ดิ้นยังไงก็ไม่มีทีท่าว่าจะดิ้นหลุด

"หึ่.. คนโรคจิตคนนี้นี่แหละจะกลายเป็นผัวคุณในคืนนี้"

"ไม่นะ..อื้ออ..." แพทริคบดจูบหญิงสาวอย่างไร้ความปราณีจนริมฝีปากบางแทบห้อเลือดก่อนจะไล่พรมจูบดูดคลึงสาวเจ้าที่กำลังดีดดิ้นไปทั่วลำคอจนเกิดเป็นรอยแดงช้ำ

"อย่านะ..อ๊ายย.." มือหนาบีบเค้นเต้างามที่เต็มไม้เต็มมือสลับกับการดูดคลึงด้วยริมฝีปากหนาจนตอนนี้อารมณ์สวาทของเขาก็เริ่มพลุ่งพล่านถึงขีดสุดจึงรีบปลดเปลื้องเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มของตนอย่างรวดเร็วก่อนที่จะเริ่มแทรกขาแกร่งที่กลางขาเรียวทั้งสองของหญิงสาว

"อื้มมมม... " เขาก้มลงบดจูบส่งลิ้นร้ายฉกชิมความหวานจากปากหญิงสาวแบบนุ่มนวลกว่าเดิมอีกครั้งยาวนานจนเธอเริ่มอ่อนไหวไปกับรสสัมผัสของเขาควบคุมตัวเองไม่ได้บ้างเป็นระยะ

"..อือ..อืม.." แพงขวัญน้ำตาไหลพรากด้วยตอนนี้เธอรู้สึกสับสนอยากจะดิ้นหนีคนที่กระทำล่วงเกินกับเธอแต่ร่างกายกลับไม่เป็นใจเพราะเผลอหลงไปกับรสจูบบ้างเมื่อครองสติไม่ได้

"อื้อ..อ๊ายย.." สาวเจ้าที่กำลังเคลิ้มไปกับรสจูบจู่ๆคนตัวโตก็บดเบียนแท่งร้อนเข้ามาในช่องทางรักของเธออย่างไม่ทันตั้งตัวทำเอาร่างบางกรีดร้องร่างกายเกร็งนิ่งงันเพราะความเจ็บแผ่ซ่านไปทั่วตัวน้ำตาที่ไหลรินก่อนหน้านี้อยู่แล้วพรั่งพรูขึ้นมาเป็นเท่าตัวเนื้อตัวสั่นเทาเป็นลูกแมวตกน้ำ

"อ..อ่า.ส..." แพทริคสบถในลำคอเมื่อตัวตนถูกบีบรัดแน่นจนแทบปริแตกก่อนจะฟุบกอดร่างบางกดแช่แท่งร้อนเอาไว้เพื่อให้ร่างกายของเธอได้ปรับตัว

"ฉ..ฉันเจ็บเอามันออกไป." แพงขวัญขอร้องคนบนตัวเธอเสียงอ่อนเพราะเธอเจ็บจนแทบจะไม่มีเสียงพูดออกมา

"ฉันทำตามคำขอของเธอไม่ได้.." แพทริคเอ่ยเสียงแหบพร่าข้างใบหูของหญิงสาวก่อนจะเริ่มบดจูบเธออีกครั้งและเริ่มขยับสะโพกแกร่งเข้าออกช้าๆในเวลาเดียวกันไม่นานนักเขาก็ค่อยๆเร่งจังหวะขึ้นเมื่อรู้สึกว่าช่องทางรักของหญิงสาวเริ่มปรับตัวกับขนาดของเขาได้

"อื้อ..ฉันเจ็บพอได้แล้ว..ฮือๆๆ.." ร่างใหญ่ลุกนั่งใช้สองมือหนายกสะโพกมนกลมกลึงให้พอดีกับเอวของเขาก่อนจะบรรเลงเพลงสวาทกับร่างบางอย่างไม่ปราณีทำเอาสาวเจ้าหัวสั่นหัวครอนสะอึกสะอื้นไปทั้งคืน