ฟู่จิ้งหรานพาหร่วนถงเดินลึกเข้าไปในหมู่บ้านชาวประมง เขาดูเหมือนไม่ได้สังเกตถึงความเงียบของคนข้างกาย พูดถึงเรื่องราวของหมู่บ้านด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความทรงจำอันลึกซึ้ง
“ดูนั่นสิ ต้นไม้ใหญ่ต้นนั้น” เขาชี้ไปที่ต้นไม้ที่มีใบหนาทึบไม่ไกลจากพวกเขา “ตอนที่ฉันเพิ่งมาถึงหมู่บ้านนี้ ฉันเคยเป็นไข้สูงครั้งหนึ่ง ตอนนั้นแพนเสวียต้องแบกฉันไปหาหมอโดยเดินทางหลายกิโลเมตร เธอพักที่ใต้ต้นไม้นี้ มือของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อ แต่ยังถามฉันตลอดว่าหนาวไหม”
“แล้วก็ชายหาดที่มีหินมากมาย เวลาน้ำขึ้นมันอันตรายมาก แต่แพนเสวียไม่กลัว เพราะเธอว่ายน้ำเก่ง”
ซ่งแพนเสวียที่เขาพูดถึง ใจดีและเต็มไปด้วยความห่วงใยต่อเขา
หร่วนถงมองลงต่ำ ใจดี?
ถ้าเธอใจดีจริง ก็คงไม่ซ่อนฟู่จิ้งหรานไว้ในหมู่บ้านประมงที่ห่างไกลตอนที่ครอบครัวฟู่ใช้ทุกวิถีทางตามหาเขา และเสนอรางวัลสูงเพื่อตามหาเขา ทำให้เขาต้องตัดขาดจากครอบครัว
“ใกล้ถึงแล้ว” ฟู่จิ้งหรานหยุดเดินและชี้ไปที่บ้านหลังคาเตี้ยข้างหน้า
ในลานมีการตากอวนและใต้ชายคามีปลาตากแห้งแขวนอยู่ กลิ่นทะเลที่อบอวลไปทั่ว
ประตูแง้มอยู่จากข้างในมีเสียงไอเบาๆ ฟู่จิ้งหรานเปิดประตูด้วยความยินดีที่ไม่อาจควบคุมได้ “แพนเสวีย ฉันกลับมาแล้ว”
เพียงสิ้นเสียงพูด ร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากในบ้าน
เมื่อเธอเห็นฟู่จิ้งหรานที่ประตู เธอก็ยืนตกตะลึง “เสี่ยว
...เสี่ยวหยวี?” เสียงของเธอสั่น น้ำตาไหลออกมาทันที “เธอ...เธอกลับมาได้ยังไง?”
ฟู่จิ้งหรานเพิ่งจะพูด ซ่งแพนเสวียก็พุ่งเข้ามากอดเขาแน่น ใบหน้าซุกอยู่ที่อกของเขา ร้องไห้อย่างสุดใจ “ฉันคิดว่า ...ฉันคิดว่าชาตินี้จะไม่ได้เจอเธออีกแล้ว ... พวกเขาบอกว่าเธอถูกครอบครัวตามหาเจอแล้ว บอกว่าเธอกลับไปเมืองใหญ่แล้ว บอกว่าเธอจะไม่กลับมาอีกแล้ว
...” เสียงร้องของเธอเต็มไปด้วยความน้อยใจและความหวาดกลัว การปรากฏตัวของฟู่จิ้งหรานเป็นเหมือนสมบัติล้ำค่าที่ได้กลับคืนมา
ฟู่จิ้งหรานถูกกอดแน่นจนยกมือขึ้นตบหลังเธอเบาๆ ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ฉันกลับมาแล้ว แพนเสวีย ฉันไม่ได้ไปไหน”
หร่วนถงยืนอยู่ที่ประตูสวน มองดูทั้งสองคนที่กอดกันแน่น
รู้สึกว่ามันน่าขัน เธอมองดูเงียบๆ จนกระทั่งซ่งแพนเสวียดูเหมือนจะรู้สึกอะไรบางอย่าง ใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาเงยขึ้นและมองไปที่หร่วนถงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวงและศัตรู
“เธอ...เธอมาทำไม?”
ฟู่จิ้งหรานเพิ่งจะนึกถึงหร่วนถง หันกลับไปมองเธอด้วยความลำบากใจ
เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่างจากพวกเขา เสียงเรียบ “ฉันพาเธอมาส่งแล้ว คุยกันเถอะ ฉันจะกลับก่อน”
พูดจบ
เธอก็หันหลังเดินไป เสียงซ่งแพนเสวียที่สะอื้นไล่ตามมา “เสี่ยวหยวี เธอจะพาเขาไปหรือเปล่า? อย่าไปเลยได้ไหม...” ฟู่จิ้งหรานปลอบแบบอ่อนใจ “ไม่ต้องกังวล ฉันไม่ไปไหน...”
