โทรศัพท์ดังขึ้น มีเสียงชายหนุ่มที่อ่อนโยนพูดว่า "โอเค ผมจะจัดการให้ ตำแหน่งของคุณในกลุ่มอิทธิพลยังรอคุณอยู่

แต่ตอนนี้ในประเทศจีน ฉินซื่อมีอำนาจมาก ผมต้องใช้เวลาสักสองสามวันในการดำเนินการ เมื่อพร้อมแล้วจะติดต่อคุณล่วงหน้า"

"เจ็ดวันพอไหม?" เจียงหยวนคำนวณเวลาในใจ "เจ็ดวันพอดีที่เป็นวันครบรอบแต่งงานของฉันกับฉินซื่อ ฉันจะมีอิสระมากขึ้น"

"พอแน่นอน"

"โอเค"

หลังจากวางสาย เธอจึงเตรียมตัวออกจากโรงพยาบาลก่อนกำหนด

กลับถึงบ้าน เธอให้คนรับใช้เก็บของที่ฉินซื่อส่งให้เธอตลอดหลายปีที่ผ่านมา

เธอหลงใหลในความหรูหรา ฉินซื่อเคยหาของตกแต่งและเครื่องประดับให้เธอมากมาย รถบรรทุกต้องขนส่งถึงสิบเที่ยวถึงจะหมด

กระเป๋าแบรนด์เนม ชุดหรู คู่รักต่างๆ ถูกเธอทิ้งทั้งหมด

เมื่อเธอโยนแหวนที่มีความหมายจากนิ้วนางลงไปในกองไฟ ฉินซื่อก็กลับมาพอดี

"ทำไมถึงโกรธจนโยนแหวนแต่งงานทิ้งไป?"

ฉินซื่อให้คนเอาแหวนออกมา ยื่นมือโอบเอวเจียงหยวน "ที่รัก ผมรู้ว่าคุณโกรธ ของอื่นๆ ที่คุณไม่ชอบ ผมจะซื้อใหม่ให้ แต่แหวนแต่งงานมีแค่วงเดียว

หลังจากนี้ห้ามโยนทิ้ง ผมสัญญา เมื่อผมกับหลินชิงหวานมีลูกแล้ว ผมจะกลับมาดูแลคุณอย่างดี"

เจียงหยวนดันเขาออก ถ้าสายตาสามารถฆ่าคนได้ เธอคงอยากจะฆ่าฉินซื่อให้ตาย

แต่เมื่อเห็นบอดี้การ์ดที่ถือปืนอยู่ข้างหลังฉินซื่อ เธอไม่กล้าทำอะไรบ้าๆ

ฉินซื่อส่งแหวนที่สะอาดแล้วให้เธอ "เอาล่ะ ใส่แหวนซะ สองสามวันต่อจากนี้ คุณพักผ่อนอยู่บ้านให้ดี"

เจียงหยวนกดความโกรธลง รับแหวนแล้วกลับเข้าห้องนอน

หลังจากการแท้ง เธอรู้สึกไม่สบาย คืนนี้เธอจึงนอนบนเตียงแต่หัวค่ำ

โทรศัพท์มีข้อความเด้งขึ้น หลินชิงหวานส่งวิดีโอมาให้เธอ ในวิดีโอ หลินชิงหวานใส่ชุดชั้นในเซ็กซี่ จับเนคไทฉินซื่อ หายใจหอบ เมื่อถึงจุดที่ร้อนแรง หลินชิงหวานหยุดถามเขาว่า "คุณชอบฉันหรือเจียงหยวน"

ฉินซื่อขมวดคิ้ว พลิกตัวเธอ ใช้แรงกอดแน่น "อย่าพูดถึงเธอ มันน่ารำคาญ"

เจียงหยวนรู้สึกเจ็บใจ หน้าอกเต้นแรง ผู้ชายที่เธอรักมา 5 ปี คนที่คุกเข่าสาบานก่อนแต่งงานว่าจะตกนรกถ้าทรยศเธอ กลับนอนกับผู้หญิงคนอื่น! เธอเคยคิดว่าฉินซื่อทำให้เธอโกรธเพื่อบังคับให้เธอทำแท้ง

แต่ไม่คิดว่าเขาจะร่วมมือกับหลินชิงหวานมาตั้งนานแล้ว

เจียงหยวนเพียงแค่เสียใจที่หลงผิด รักคนผิด ไม่เห็นว่าฉินซื่อเป็นคนเลวอย่างสิ้นเชิง! เธอต้องแก้แค้นให้พ่อแม่ของเธอ!

เธอหลับไปอย่างงงๆ ตอนกลางคืน ท้องน้อยกลับปวดบีบอย่างรุนแรง

เลือดที่ยังไม่หายหลังการผ่าตัดเปื้อนผ้าปูที่นอน

เจียงหยวนจับท้อง เหงื่อเย็นไหลทั่วร่าง

กว่าจะตื่นก็หมดสติไปหลายครั้ง เธอใช้แรงสุดท้ายโทรศัพท์เรียกรถพยาบาล

นอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล หมอกำลังตรวจเธอ แต่ด้านนอกห้องทางเดินมีเสียงผู้ชายดังขึ้นด้วยความเร่งรีบ

"หมอสูติอยู่ไหน! แฟนผมบอกว่าเธอรู้สึกไม่ดี รีบมาช่วยด่วน!"

เจียงหยวนลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก เห็นฉินซื่อวิ่งเข้ามาในห้องของเธอ

เธอไม่ได้มาเพราะเธอ

ฉินซื่อไม่ได้สนใจเธอ เขาพาหมอที่กำลังรักษาเธอไปโดยไม่ฟังใครทั้งนั้น

สติของเธอกลับเข้าสู่อาการหมดสติอีกครั้ง

เมื่อเธอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง แสงสว่างของวันก็เต็มที่แล้ว

พยาบาลที่อยู่ข้างๆ พูดคุยกันเบาๆ “ได้ยินหรือยัง ห้องผู้ป่วยข้างๆ เพราะแฟนของเขารู้สึกไม่ดีเมื่อคืน เขาเลยเรียกหมอที่อยู่เวรทุกคนไปที่นั่น

” “ได้ยินว่าแฟนของเขาตั้งครรภ์ เขาดีใจจนเลี้ยงอาหารหมอทุกคน! น่าเสียดาย ฉันไม่ได้อยู่ที่นั่นเมื่อคืน!”

เมื่อคนเดินออกไป เจียงหยวนยิ้มอย่างเจ็บปวด

ฉินซื่อรู้ว่าหลินชิงหว่านตั้งครรภ์ แต่เขากลับดีใจ

ตอนที่รู้ว่าเธอตั้งครรภ์ เขามีสีหน้าเคร่งเครียด และสูบบุหรี่ทั้งวันในห้อง

เจียงหยวนทนไม่ไหวเลยไปห้องข้างๆ

ข้างใน ฉินซื่อกำลังหม่อมหลินชิงหว่านให้กินซุปไก่ “ดีแล้ว ดื่มสักคำเถอะ”

หลินชิงหว่านเห็นเงาที่ประตู เธอจึงพูดเสียงดังขึ้น “ไม่เอา! ทั้งหมดเป็นเพราะพี่ซื่อเมื่อคืน ทำให้ฉันรู้สึกแย่มากๆ!”

หลินชิงหว่านโยนหมอนใส่ฉินซื่ออย่างดื้อดึง

ชามซุปหกกระจาย ทำให้ฉินซื่อเปียกไปทั้งตัว

เขาไม่ได้โกรธ ดวงตาแสดงความอ่อนโยนที่เจียงหยวนไม่เคยเห็นมาก่อน “ใช่ๆ เป็นความผิดของฉัน ก็ต้องห่วงลูกของเราด้วย”

“ฮึ!” หลินชิงหว่านเบือนหน้าไปทางอื่น “ถ้าจะให้ฉันดื่ม ก็ต้องให้เจียงหยวนทำให้ฉันเอง!”

ฉินซื่อจูบหน้าผากเธออย่างรักใคร่ “ได้ ทุกอย่างตามที่เธอว่า”

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของฉินซื่อก็ดังขึ้น

“ที่รัก ชิงหว่านอยากกินซุปไก่ที่เธอทำ หนึ่งชั่วโมงฉันจะกลับไปเอา”

เจียงหยวนวางสายไป

ฉินซื่อส่งข้อความมา “เธอตั้งครรภ์แล้ว ทำใจให้กว้างหน่อย”

เธอรู้สึกคลื่นไส้ในท้อง เจียงหยวนไม่ลังเลเลย ลบและบล็อกการติดต่อทั้งหมดของฉินซื่อ

เจียงหยวนเอายากลับไปที่บ้านพัก เตรียมเก็บข้าวของของตัวเอง

ฉินซื่อนำผู้ติดตามมาที่ครัว โดยสองคนถือกล่องไม้จันทน์

เมื่อเห็นเธอกลับมา ฉินซื่อยกมือขึ้นเล็กน้อย

ผู้ติดตามรับคำสั่ง เทกล่องหนึ่งลงในอ่างล้างจาน

เจียงหยวนเบิกตากว้าง รีบเดินไปข้างหน้า แต่ถูกอีกคนหนึ่งขวางไว้ “ฉินซื่อ นายทำอะไร!”

“ที่รัก ต้มซุป” เสียงเขานุ่มนวลแต่เด็ดขาด

“ฉินซื่อ!” เจียงหยวนรู้สึกเจ็บปวดจนอกสั่นแรง ดวงตาแดงก่ำ “นายบ้าหรือไง! นั่นคือเถ้ากระดูกพ่อแม่ของฉัน ถ้านายทำแบบนี้ ฉันจะไม่ปล่อยนายไปตลอดชีวิต!”

“ฉันไม่ชอบพูดซ้ำ”

ฉินซื่อไม่มีความอดทน เขายกมือขึ้นอีกครั้ง เถ้ากระดูกของแม่เจียงหยวนก็ถูกเทลงไปด้วย

ผู้ติดตามวางมือบนวาล์วของน้ำ เพียงแค่ใช้แรงเล็กน้อย เถ้ากระดูกก็จะถูกน้ำชะล้างลงท่อระบายน้ำ

หัวใจเหมือนถูกแทงด้วยมีด เจ็บปวดอย่างสุดขีด

เจียงหยวนรีบพูด “ฉันจะต้ม! บอกคนของนายไม่ให้ทำอะไร!”

เจียงหยวนไม่เคยทำอาหาร

ซุปชุดแรกถูกส่งไป หลินชิงหว่านบอกว่าซุปเค็มเกินไป

ซุปชุดที่สอง หลินชิงหว่านบอกว่าจืดเกินไป

ซุปชุดที่สาม ฉินซื่อส่งไปด้วยตัวเอง

เจียงหยวนตัวสั่น อยากจะเก็บเถ้ากระดูกพ่อแม่ของเธอจากอ่างล้างจาน

แต่ผู้ติดตามได้รับโทรศัพท์จากฉินซื่อ

“คุณผู้หญิง คุณฉินบอกว่าเขาจะลงโทษคุณที่บล็อกการติดต่อของเขา”

“พวกนายจะทำอะไร!”

ผู้ติดตามใช้แรง น้ำไหลลงอย่างแรง เสียงเหมือนระเบิดในครัว

เจียงหยวนรู้สึกเสียงหึ่งๆ ในหู ผลักผู้ติดตามออกอย่างบ้าคลั่ง

แต่ก็สายไปแล้ว

เธอเห็นน้ำพัดเถ้ากระดูกหมุนวนหายไปในท่อระบายน้ำ

“ไม่!”

เธอพยายามจะจับ แต่เถ้ากระดูกสุดท้ายก็ไหลรอดผ่านนิ้ว

เธอทรุดตัวลงกับพื้น น้ำตาไหลพรั่งพรู เสียงแหบแห้ง “พ่อ...แม่ ขอโทษ ฉันไม่ควรอยู่กับฉินซื่อ ขอโทษ ...”

ความเศร้าโศกอย่างสุดขีดทำให้เธอหมดสติ