“อ๊าย! คะ คุณไบร์ท! จะทำอะไร อย่านะคะ อย่าทำอะไรพีชเลย”
พิชชากระเด้งบั้นท้ายขึ้นเพื่อให้ส่วนนั้นห่างจากใบหน้าคมเข้ม รีบรนจนใบหน้าของเธอซุกเข้าที่พ่วงสวรรค์อย่างจัง
“อมต่อไป ฉันจะเลีย”
พูดจบชายหนุ่มก็จับเนินบั้นท้ายแบะออกจากกันก่อนจะซุกใบหน้าเข้ากลางหว่างขางาม ใช้ปากสวาปามร่องกลางสองลำเนาเนื้ออวบอย่างไม่รังเกียจ
“อ๊า.....ฮึ่ก! คะ คุณไบร์ท อย่า! อ๊า... อย่าทำแบบนั้น ยะอย่าเลียตรงนั้น อ๊ะ อ๊า.....”
มือเรียวข้างหนึ่งจับท่อนเนื้อร้อนเอาไว้หลวมๆ ขณะที่ใบหน้าเหยเยของหญิงสาวแนบอยู่ข้างๆมัน การกระทำของไบเดนทำให้เธอหมดซึ่งเรี่ยวแรง จึงไม่อาจอม....ตามบัญชาได้อีก
ขณะเดียวกันไบเดนสอดลิ้นอุ่นเข้าออกในรูเล็กฉ่ำกลางกลีบสีหวานอย่างบ้าคลั่ง กลิ่นเนื้อสดใหม่อัดเข้ามาเต็มจมูกพลอยทำให้สมองที่กำลังขุ่นมัวโล่งขึ้นอย่างประหลาด เช่นนั้นยิ่งทำให้เขากระสันอยากสูดดมไปพร้อมกับกลืนกินเนื้อหวานๆให้เต็มปากเต็มคำ
พิชชาเด็กน้อยที่เคยอาศัยใบบุญในบ้านของเขาอยู่ช่วงหนึ่ง จนกระทั่งเขาไปเรียนต่อต่างประเทศเธอกับแม่ก็ย้ายออกไป ใครเลยจะรู้ว่าพวกหล่อนย้ายออกไปอยู่ใน ฐานะใหม่ ที่ไม่ใช่ คนใช้ อีกต่อไป ยอมรับว่าครั้งหนึ่งเคยเอ็นดูพิชชาเหมือนน้องสาว แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว เขาเกลียดเธอกับแม่ของเธออย่างที่ไม่เคยเกลียดใครในโลกมาก่อน
ยิ่งตอนนี้ตอนที่ได้เห็นว่าเด็กน้อยผู้น่าเอ็นดูคนนั้นเติบโตเป็นสวยสะพรั่งไปทั้งตัวแบบนี้ เขายิ่งเกลียด ยิ่งอยากทำลายความสวยบริสุทธิ์ให้พังพินาศไม่เหลือชิ้นดี อนาคตบัณฑิตที่แสนสดใส ตำแหน่งหน้าที่ในบริษัทเครือของบิดาของเขา ผู้ชายดีดีที่ภาลัยแม่ของเธอตั้งใจหาไว้ให้ มันจะเป็นได้เพียงความฝันของพิชชา เพราะต่อจากนี้พิชชาจะเป็นได้แค่ นางบำเรอชั้นต่ำ และ สาวใช้ ในบ้านของเขาอย่างที่เธอควรจะเป็น
ร่างบางถูกผลักลงไปบนเตียงอย่างรุนแรงในขณะที่เธอกำลังรู้สึกเคลิ้มไปกับความรู้สึกแปลกใหม่ที่พึ่งเคยได้รับ
พรึ่บ!
“คะ คุณไบร์ท จะทำอะไรคะ!”
พิชชาพยายามตั้งสติ ขยับถอยร่น ทว่าไม่ทันการณ์ ไบเดนใช้สองแขนจับขาของเธอยกอ้าแบะออก อวดเนินสงวนงามในชุดแหวกกลางเป้าให้เห็นเต็มๆตา
“สวยดีนะ ไม่คิดว่าเด็กกะโปโลอย่างเธอโตมาจะสวยกระแทกตาขนาดนี้ อวบนูนไปหมด หึ!”
ฮึ่ก!
พิชชาหายใจไม่เป็นจังหวะ แววตาของเขาทำให้เธอร้อนผ่าวไปทั้งตัว ยอมรับว่าตอนนี้สมองพร่าเบลอคิดอ่านความรู้สึกอะไรไม่ออกนอกจากกลัว
“คะ คะ คุณไบร์ท อย่า! อ๊าย!” ยังไม่ทันสิ้นเสียง ใบหน้าคมคายก็ก้มจ่อจรดเนินสวาท ลิ้นอุ่นร้อนโลมเลียจุดซ่านในเวลาต่อมา
พิชชาสะดุ้งด้วยความวาบหวามขณะที่ไบเดนกวาดลิ้นไปทั่วหลืบร่องแฉะฉ่ำสีแดงอมชมพูสวยเนียนแบบไร้ที่ติ
“ยะ อย่าดูดค่ะ อ๊า......”
ชายหนุ่มดูดติ่งเนื้อจุดเสียวเข้าไปในปากก่อนจะปล่อยมันแล้วดูดเข้าไปอีกครั้งสลับอยู่อย่างนั้นสี่ห้ารอบ
ร่างบางเสียวซ่านจนสั่นเทิ้มไม่คิดว่าเขาจะบ้าคลั่งได้ถึงเพียงนี้ กลางหว่างขาเธอ แดงเป็นจ้ำหลายจุดเพราะโดนดูดดม แม้จะรู้สึกว่าได้พยายามดันศรีษะเขาแล้ว แต่ความจริงเธอเพียงจับศรีษะเขาเอาไว้เพราะอ่อนระทวยจนไร้เรี่ยวแรง
“อ๊า...คุณไบร์ทคะ ยะ!อย่าทำ” น้ำเสียงที่เปล่งออกมาห้ามปรามสั่นเครือ เพราะปากคอของเธอสั่นไปหมด
การกระทำของไบเดนทำให้น้ำหวานไหลออกมาจนฉ่ำไปทั่วหว่างขางาม เนิ่นนานเท่าไหร่พิชชาไม่อาจคำนวนได้ จนกระทั่งเขาทนกระทำแบบนั้นต่อไปไม่ไหว
ร่างใหญ่หยัดลุกขึ้นก่อนจะแทรกกายเข้าไปกลางกายของพิชชา เวลานั้นพิชชาจึงได้สติ
“คุณไบร์ท อย่า! อย่าทำพีชเลย นะคะ พีชกลัว”
อีกคนหาได้ฟังคำทัดทานนั้น เขาจับท่อนเอ็นร้อนจ่อเข้าที่กลางร่องงามอย่างกระสันก่อนจะดันมันเข้าไปอย่างรุนแรงเหมือนตั้งใจ
ปึก!
“ฮึ่ก! อ๊าย จะ เจ็บ! คุณไบร์ท พีชเจ็บ” พิชชาสะดุ้งสุดแรงเมื่อดุ้นเอ็นลำใหญ่แทรกเข้าไปในกายของเธอ ความรู้สึกประหนึ่งร่างกายของเธอกำลังฉีกขาดทั้งๆที่มันพึ่งเข้าไปได้เพียงส่วนหัว มือเรียวดันแผงอกของไบเดนด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ทว่าไม่ได้ทำให้คนตัวใหญ่ไหวติง
เขาถอนหายใจอย่างหัวเสียเมื่อทางเข้าคับแคบกว่าที่คิด คงเป็นเพราะเขายังไม่เคยเปิดซิงใคร เป็นความชอบส่วนตัวที่ก็ไม่ชอบต้องมาพะเน้าพะนอใคร สาวมากประสบการณ์จึงเป็นอะไรที่ไบเดนถูกจริต
“ฟิตชะมัด! ให้ตายเถอะ”
ชายหนุ่มจ่อค้างเอาไว้ในขณะที่พิชชาพยายามขยับกายออกเขาก็ขยับดันท่อนเนื้อแข็งขืนขนาดคิงไซซ์เข้าไปในตัวเธอสุดแรง
สวบ!
“กรี๊ด!!!!” พิชชาสะดุ้งอีกครั้งพร้อมกับกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด มันทั้งจุก ทั้งเจ็บ และแสบ เป็นความรู้สึกแบบทรมานที่สุดเท่าที่เคยประสบมาในชีวิต แน่นอนว่าเขาตั้งใจให้เธอเจ็บถึงทำแรงขนาดนี้
และเขาก็ไม่แยแสต่อความเจ็บปวดของเธอแม้แต่น้อย เมื่อเข้ามาได้ก็ตั้งหน้าตั้งตากระแทกร่างบางสุดแรง
เลือดสีแดงสดซึมติดออกมาตามท่อนเนื้อใหญ่ยาวไบเดนเห็นในจังหวะที่เขาขยับเข้าออก แต่แทนที่จะสนใจสักนิดเขากลับแสยะยิ้มมุมปาก พลางเร่งหาความสุขจากร่างกายของคนตัวเล็กที่กำลังนอนกรีดร้องอย่างเจ็บปวด
“อ๊าย! ฮึ่กๆ คะคุณไบร์ท พีชเจ็บ อย่า... อย่าทำพีชเลย พะ พอแล้ว เจ็บ....ฮื้อ.....”
“เจ็บก็ร้องออกมา แบบนั้นแหละ ครางออกมาเสียงดังๆ” ยิ่งได้เห็นความเจ็บปวดและน้ำตาของพิชชาไบเดนยิ่งกระหน่ำกระแทกร่องสวาทไม่ยั้ง ทั้งรวดเร็วและรุนแรง
ปึก ปึก ปึก!
“อือ ฟิตมาก เสียวชะมัด ตอดแบบนั้นแหละ ของสดๆเอามันฉิบหาย”
ร่างบางดิ้นเร้าๆอยู่ใต้อาณัติแกร่งไร้หนทางขัดขืน ความเจ็บปวดเริ่มกัดกินไปทั่วร่างกายของเธอ หาใช่แค่เพียงจุดที่รองรับอยู่ หญิงสาวหายใจหอบกระเส้า ปากยังพยายามร่ำร้องขอความเห็นใจแม้จะรู้ว่าไร้ประโยชน์
“ได้โปรดเถอะ คุณไบร์ท พีชเจ็บ จะเจ็บ!จะตายอยู่แล้ว เบาๆ เถอะค่ะ ฮื้อ.....”
“แค่นี้ไม่ตายหรอก แต่ถ้าตายได้ก็ดี เธอจะได้ไปกราบขอขมาแม่ของฉัน!” เมื่อพูดถึงมารดาที่พึ่งตายจากไบเดนยิ่งมีอารมณ์รุนแรงขึ้น เขารัวเอวสอบเพื่อให้ดุ้นลำแข็งแรงและใหญ่เกินมาตรฐานเข้าไปในกายของพิชชาอย่างหนักหน่วง
เซ็กซ์ที่ทั้งป่าเถื่อนและบ้าคลั่งของไบเดน ทำให้พิชชาแบกรับไม่ไหว ในที่สุดเจ้าของร่างบางก็เป็นลมหมดสติไปทั้งๆเขาพึ่งสำเร็จความใคร่ได้เพียงรอบเดียว!
“!!!”
เช้าวันต่อมา
ทันทีที่เห็นพิชชาลืมตาขึ้นคนที่รออยู่ก็จัดการขึ้นคร่อมร่างบางแล้วยกขาเรียวขึ้นเพื่อกระทำซำเราเธออีกครั้ง
“คุณไบร์ท! อ๊าย ฮึ่ก อย่านะคะ พีชเจ็บค่ะ อย่าทำอีกเลย”
พิชชากล่าวด้วยน้ำเสียงแหบแห้งอย่างคนพึ่งตื่นนอน พยายามปัดป่ายขัดขืนไบเดนสุดกำลังที่มี ทว่าไม่สามารถต้านแรงกระสันของกระทิงดุได้
“เมื่อคืนฉันยังไม่ถึงใจเธอก็ชิงหลับไปก่อน แหกขาออก!”
ไบเดนพยายามดันขาเรียวให้ถ่างออกเพื่อเบียดกายเปลือยของตนเข้าไป ไม่นานก็สำเร็จจึงไม่รีรอจับแท่งเนื้อเจ้าสำราญยัดเข้าไปในหลืบร่องที่ไม่พร้อมรับ
“โอ๊ย! เจ็บค่ะ พีชเจ็บ อย่าทำเลยคุณไบร์ท พอก่อนเถอะค่ะ”
แม้ไบเดนจะพยายามอยู่นาน แต่ส่วนอ่อนไหวที่ไม่พร้อมแถมยังไม่มีน้ำหล่อลื่นไม่มีทางเปิดรับ ยิ่งพยายามยิ่งทำให้ฝ่ายหญิงเจ็บปวด
ไบเดนถอนฉุนอย่างหิวโหยก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าหลอดเจลหล่อลื่นที่เขาเตรียมเอาไว้ เปิดมันบีบใส่มือแล้วปาดเข้าไปยังกลางเนินเนื้อสีแดงที่ทั้งบวมและช้ำ
“อือ.....อย่าเลยนะคะคุณไบร์ท สงสารพีชเถอะ พีชขอร้อง ฮื้อ....”
“ขอร้องให้ตาย ฉันก็จะไม่มีทางพลาด! สงสารคนแบบพวกเธออีก ถ่างขา!”
พูดทั้งดันขาเรียวขึ้นแล้วจับอาวุธลับยัดเข้าไปในร่องฉ่ำ คราวนี้มันสามารถเข้าไปได้เพราะเจลหล่อลื่นช่วยนำทาง
สวบ!
“อ๊าย! ฮึ่กๆ ”
ความรู้สึกเจ็บและจุกกลับมาเยือนพิชชาอีกครั้งเมื่อท่อนเอ็นลำโตแถมยังแข็งปานเหล็กถลำเข้าสู่ร่องกลางกลีบเกสรแบบเต็มความยาว หญิงสาวทำได้เพียงเปล่งเสียงร้อง และอ้าปากค้างทั้งส่ายหน้าไปมา
ไบเดนเริ่มขยับเข้าออกในร่างกายของหญิงสาวอย่างรุนแรง ขณะเดียวกันมือทั้งสองข้างก็บีบคลึงหน้าอกคู่เต่งแบบไม่ถนอม เวลานี้เขาเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังกระหายเลือด และกลิ่นเลือดในกายเธอก็เป็นอะไรที่เขาโปรดปราน
พิชชาพยายามกัดฟันเพื่ออดทนต่อความเจ็บปวดที่ได้รับ ตอนนี้รู้แล้วว่า แม้จะพยายามขอร้องจนคอแตกตายเขาก็ไม่มีทางหยุดการกระทำป่าเถื่อนนี้ ดังนั้นก็ปล่อยให้เขาได้สาสมใจ ปล่อยให้เขาทำจนเธอตายไปเลยยิ่งดีเรื่องทุกอย่างมันจะได้จบ!
“เจ็บก็ครางออกมาสิ ครางออกมาเสียงดังๆ” เขาบงการทั้งกระแทกกระทั้นไม่หยุด
มือเรียวยกขึ้นปิดปากตัวเองไว้ทันทีทั้งส่ายหน้า ถ้าเขาไม่หยุดก็อยากให้เขาหัวเสียจนทำรุนแรงกว่านี้เธอจะได้สลบไปอีกครั้งหรือไม่ก็ขาดใจตายไปจริงๆ
“กล้าดื้อกับฉันงั้นเหรอ?”
เมื่อเห็นท่าทีอารยะขัดขืนของจำเลยไบเดนยิ่งมีอารมณ์รุนแรงมากยิ่งขึ้น เขาหยุดการกระทำชั่วคราวเพื่อจับร่างบางเปลี่ยนท่า สองแขนเรียวถูกจับไพล่หลังเอาไว้ด้วยมือเพียงข้างหนึ่ง ก่อนที่เขาจะสอดส่วนแข็งขืนเข้าไปในร่องสวาทอีกครั้งจากด้านหลัง
“อ๊า...คุณไบร์ท! เจ็บค่ะ เจ็บเหลือเกิน ฮื้อ......”
“เจ็บเท่าไหร่กันเชียว แค่โดนเอามันไม่ตายหรอก”
ปึก ปึก ปึก!
“งั้นก็ทำให้พีชตายสิคะ ทำให้พีชตายไปเดี๋ยวนี้เลย จับพีชไปโยนลงบ่อจระเข้ของคุณก็ได้ โอ๊ย! ฮื้อ.....”
สิ้นประโยคนั้นไบเดนยิ่งกระแทกหนักหน่วงขึ้น เขาปล่อยสองแขนเรียวให้เป็นอิสระแล้วโอบร่างบางเพื่อบีบขยำสองเต้าอวบแทน
“จะรีบตายไปไหนล่ะ อย่าคิดว่าเธอตายแล้วทุกอย่างจะจบ ตราบใดที่ฉันยังไม่หายแค้น แม่เธอก็มีสิทธิ์ตายได้ทุกเมื่อ ฉะนั้นอย่าคิดตายเพื่อหนีบาป”
พูดจบร่างบางก็กลายเป็นที่ระบายความใคร่และความแค้นอย่างหนักหน่วง ทุกครั้งที่ท่อนเนื้อแข็งแรงแทรกเข้ามาพิชชาแทบหยุดหายใจ เรือนร่างงามสั่นไหวไปตามแรงกระทำ ทว่าซาตานร้ายก็ยังไม่มีทีท่าเหน็ดเหนื่อย
ร่วมชั่วโมงที่เขากระทำย่ำยีร่างกายของเธออย่างทารุณจนสำเร็จความใคร่ ถึงตอนนี้ผิวของพิชชาแดงเถือกไปเกือบทั้งตัว ด้วยว่าเขาทั้งจับ ทั้งดูดและกระแทกกระทั้นเธออย่างรุนแรงจนช้ำเป็นจ้ำไปทั่ว
“ลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว ต่อจากนี้หน้าที่ของเธอคือช่วยงานป้าดากับป้าประไพแล้วก็คนใช้คนอื่นๆ......ห้องนอนของฉันเธอต้องเป็นคนทำความสะอาดเองทุกวันและอย่าให้ใครเข้ามายุ่งย่าม”
เจ้าของแววตาดุดันมองร่างบางที่กำลังนอนหอบอยู่บนเตียงอย่างเหยียดหยัน หลังจากยัดเยียดตำแหน่งนางบำเรอให้เธอในตอนกลางคืนแล้วจึงโยนหน้าที่คนรับใช้ในคฤหาสน์หลังนี้ให้เธอในตอนเช้า
“ค่ะ”
พิชชารับคำเสียงแผ่วก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงนอน
“แล้วไอ้คราบเลือดคราบสกปรกบนเครื่องนอน ก็จัดการซักให้สะอาดด้วย”
พิชชาพยักหน้าอย่างสมเพชเวทนาตัวเอง ขณะลุกจากเตียงเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวมานุ่งไว้กันอาย
“ห้องพักของเธอ อยู่ที่เรือนคนใช้ด้านหลังเอากระเป๋าไปเก็บให้เรียบร้อยแล้วค่อยขึ้นมาทำงานบนนี้ เธอต้องดูแลฉันทุกอย่าง ทั้งเรื่องความสะอาด เสื้อผ้า กินอยู่ แล้วก็หลับนอน......”
“ค่ะ”
หญิงสาวรับคำด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แม้สายตากระลิ้มกระเหลี่ยนั้นจะมาจากความพยายามที่จะทำให้เธออายแทบแทรกแผ่นดินหนี
จากนั้นพิชชาก็เดินเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อเปลี่ยนใส่ชุดที่เธอใส่มาเมื่อคืน ก่อนจะเดินออกมาลากกระเป๋าเสื้อผ้าของเธอลงไปข้างล่างตามที่เขาได้บัญชา
ชายหนุ่มมองตามร่างบางที่กำลังเดินขาถ่างเพราะหว่างขาระบมออกไปจากห้องของตนด้วยท่าทางอิดโรย สายตาร้ายแสดงออกถึงความพึงพอใจ
นี่มันแค่เริ่มต้น!
ผู้หญิงแพศยาอย่างพิชชากับภาลัยยังต้องเจอนรกบนดินอีกเยอะ หรือไม่ก็จนกว่าภาลัยจะยอมฆ่าตัวตายตามแม่ของเขาไป
.............
“นั่นน่ะ! ห้องของเธอ”
ป้าดาหญิงวัย53ปี ชี้ไปที่ห้องริมสุดของเรือนคนใช้ด้วยท่าทางไม่เต็มใจที่จะเป็นธุระให้ แต่ในเมื่อพิชชาเดินมาถามแกก็จำใจต้องบอก เรื่องราวของสองแม่ลูกเนรคุณคนใช้ที่คฤหาสน์หลังนี้รู้กันทั่ว ดังนั้นเมื่อถึงตอนนี้จึงมีแต่คนเกลียดพิชชาเข้าไส้
“ขอบคุณค่ะ”
เจ้าของแววตาโศกเอ่ยก่อนจะเดินก้มหน้าลากกระเป๋าของตนไปยังห้องห้องนั้น
ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป สภาพที่พิชชาเห็นก็คือ ห้องนั้นไม่ต่างจากห้องเก็บของ เพราะมีข้าวของเต็มไปหมด อีกทั้งมีฝุ่นเกาะหนายิ่งกว่าต้นไม้ข้างถนนลูกรัง
พิชชาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะหาทางก้าวเท้าเข้าไปภายในห้อง ระหว่างนั้นก็เหลือบไปเห็นบรรดาคนใช้ทั้งหลายกำลังมองมาที่เธออย่างลุ้นว่าเธอจะทำยังไงต่อไป
ก็คงตั้งใจแกล้งกันอย่างงั้นนั้นเอง
