ขวัญข้าวหลับตาลง มือของเธอกำชายผ้าห่มของโรงพยาบาลแน่น
“มันเป็นหน้าที่ของฉันค่ะ” เธอพูด เสียงแหบแห้ง “ในฐานะผู้ช่วยของคุณ ความปลอดภัยของคุณคือความรับผิดชอบของฉัน”
เธอพูดซ้ำอีกครั้ง ตอกย้ำกำแพงระหว่างพวกเขา ขอบเขตของความเป็นมืออาชีพที่เขาสร้างขึ้นเอง
“มันก็แค่นั้น”
ใบหน้าของอคินยิ่งมืดครึ้มลงไปอีก เขาดูเหมือนเมฆพายุที่พร้อมจะระเบิดออกมา
“หน้าที่ของเธอ” เขาทวนคำ พูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “ใช่สิ”
เขาดึงกระเป๋าสตางค์ออกมาแล้วโยนธนบัตรใบละพันปึกหนาลงบนโต๊ะข้างเตียง เงินสดกระจัดกระจายไปทั่วผ้าปูที่นอนสีขาว
“ถ้างั้นนี่ก็คือค่าจ้างของเธอ” เขาพูดอย่างเหยียดหยาม “สำหรับงานที่ทำได้ดีเยี่ยม เธอนี่มันกระหายเงินไม่เปลี่ยนเลยนะ ขวัญข้าว ฉันจำได้ว่าครั้งหนึ่งเธอก็เคยอยากได้เงินยี่สิบล้านแทบตาย”
การเอ่ยถึงตัวเลขนั้น ราคาของการทรยศของเธอ มันเหมือนกับการถูกตบหน้า
เขาไม่รอคำตอบ เขาหันหลังกลับและเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและความรู้สึกดูถูกเหยียดหยามของเขา
ไม่กี่วันต่อมา หลังจากที่เธอออกจากโรงพยาบาล ขวัญข้าวได้รับมอบหมายหน้าที่สุดท้ายที่เกี่ยวข้องกับงานประมูล เธอต้องนำหงส์คริสตัลมูลค่าหนึ่งร้อยห้าสิบล้านบาทไปส่งให้ฮาร์เปอร์ หิรัญวงศ์ ด้วยตัวเองที่คฤหาสน์ของอคิน
ฮาร์เปอร์ทักทายเธอที่ประตูด้วยรอยยิ้มและการแสดงความห่วงใยจอมปลอม
“ขวัญข้าว! ขอบคุณมากนะที่เอาของมาให้ แหม แขนน่าสงสารของคุณ! ยังเจ็บอยู่ไหมจ๊ะ”
“ฉันไม่เป็นไรค่ะ” ขวัญข้าวพูด พลางก้มหน้าลง
ขณะที่เธอมองลงไป เธอเห็นแววตาของฮาร์เปอร์ฉายแววเกลียดชังอย่างไม่ปิดบัง มันหายไปในวินาทีต่อมา ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มหวานหยดของเธอ
“สวยจังเลย” ฮาร์เปอร์พูดอย่างตื่นเต้น พลางรับกล่องหนักๆ ไป “อคินใจดีกับฉันที่สุดเลย”
จากนั้น ขณะที่เธอหันกลับ มือของเธอก็ “พลาด”
กล่องใบนั้นกระแทกลงบนพื้นหินอ่อน เสียงแตกละเอียดดังก้องไปทั่วโถงทางเข้าอันโอ่อ่า
ขวัญข้าวเงยหน้าขึ้นมองอย่างตกตะลึง หงส์คริสตัลที่สวยงาม สัญลักษณ์แห่งรักนิรันดร์ที่ราคาหนึ่งร้อยห้าสิบล้านบาท บัดนี้กลายเป็นกองเศษแก้วระยิบระยับ
หน้ากากแห่งความอ่อนหวานของฮาร์เปอร์หายไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาแห่งชัยชนะและความมุ่งร้าย
ทันใดนั้น อคินก็เดินเข้ามาเพราะได้ยินเสียงดัง เขาเห็นเศษคริสตัลที่แตกกระจายบนพื้น และใบหน้าของเขาก็แข็งกระด้างขึ้นทันที
“เกิดอะไรขึ้น” เขาถามเสียงเข้ม ดวงตาจับจ้องไปที่ขวัญข้าว
“ขวัญข้าว เธอ...” ฮาร์เปอร์เริ่มพูด เสียงสั่นเครือขณะที่เธอเริ่มร้องไห้ “ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ...”
“ฉันไม่ได้แตะมันนะคะ!” ขวัญข้าวพยายามอธิบาย เสียงของเธอสูงขึ้นด้วยความตื่นตระหนก “เธอทำตกเอง!”
สายตาของอคินเย็นเยียบ “นี่เป็นของขวัญสำหรับฮาร์เปอร์ มันควรจะเป็นสัญลักษณ์ความรักของเรา”
เขาก้าวไปข้างหน้าและคว้าข้อมือข้างที่ไม่บาดเจ็บของขวัญข้าวไว้ การบีบของเขาแข็งราวกับเหล็ก “ไม่มีอะไรที่เธอทำลายไม่ได้เลยหรือไง เธออิจฉาริษยา ขมขื่นจนต้องทำลายทุกสิ่งที่สวยงามในชีวิตฉันเลยใช่ไหม”
“ไม่นะคะ! คุณอคิน ฟังฉันก่อน...”
แต่เสียงสะอื้นของฮาร์เปอร์ดังขึ้นเรื่อยๆ เป็นการแสดงบทบาทเหยื่อผู้หัวใจสลายได้อย่างเชี่ยวชาญ “อคินคะ อย่าโกรธเธอเลยค่ะ มันเป็นอุบัติเหตุ ฉันแน่ใจว่าเธอเสียใจ”
อคินมองจากใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของฮาร์เปอร์กลับมาที่ใบหน้าของขวัญข้าว เขาตัดสินใจไปแล้ว
“ขอโทษซะ” เขาสั่ง เสียงเย็นชาดุจเหล็กกล้า “คุกเข่าลงแล้วขอโทษฮาร์เปอร์”
ขวัญข้าวตกตะลึงจ้องมองเขา “อะไรนะคะ ไม่! ในโถงนี้มีกล้องวงจรปิดนะคะ ตรวจสอบภาพดูสิคะ! มันจะบอกคุณเองว่าเกิดอะไรขึ้น!”
เสียงสะอื้นของฮาร์เปอร์สะดุดไปชั่วขณะ แววตาของเธอฉายแววหวาดกลัว แต่แล้วเธอก็ผ่อนคลายลง เธอรู้อะไรบางอย่างที่ขวัญข้าวไม่รู้
บอดี้การ์ดร่างใหญ่สองคนก้าวเข้ามา จับไหล่ของขวัญข้าวไว้
“คุณอคินครับ” หนึ่งในนั้นพูดเสียงเรียบ “ระบบกล้องวงจรปิดในโถงทางเข้าเสียเพื่อซ่อมบำรุงตั้งแต่เช้านี้แล้วครับ”
แน่นอน มันต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว
บอดี้การ์ดบังคับให้เธอคุกเข่าลง
หัวเข่าของเธอลงไปกระแทกกับเศษคริสตัลที่แตกละเอียดโดยตรง
เสียงบดขยี้ที่แหลมคมดังก้องในห้องโถงที่เงียบสงัด ตามมาด้วยความเจ็บปวดแสบร้อนที่แล่นพล่านขึ้นมาตามขาของเธอ เธอร้องออกมาด้วยเสียงอู้อี้ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
เธอเงยหน้ามองอคิน ดวงตาของเธอวิงวอน เขาเห็นเลือดเริ่มซึมผ่านกางเกงของเธอ เขาเห็นความเจ็บปวดบนใบหน้าของเธอ
และเขาไม่ได้ทำอะไรเลย
เขาเชื่อฮาร์เปอร์ เขาจะเชื่อฮาร์เปอร์เสมอ
“ขอโทษซะ” เขาทวนคำ เสียงเย็นชายิ่งกว่าเดิม “แล้วเธอจะต้องชดใช้ค่าเสียหาย หนึ่งร้อยห้าสิบล้านบาท ฉันจะหักออกจากเงินชดเชยของเธอ”
เงินชดเชย เขาจะไล่เธอออก
ความเจ็บปวดที่หัวเข่าเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดในหัวใจ
น้ำตาไหลอาบแก้ม ปะปนกับเลือดบนพื้น เธอมองไปที่ฮาร์เปอร์ ซึ่งตอนนี้กำลังซ่อนรอยยิ้มแห่งชัยชนะเล็กๆ ไว้หลังมือของเธอ
“ฉัน... ฉันขอโทษค่ะ” ขวัญข้าวเปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก คำพูดนั้นรสชาติเหมือนเถ้าถ่านในปาก
“ฉันว่าเธอยังไม่จริงใจพอเลยนะ อคิน” ฮาร์เปอร์พูด เสียงของเธอฟังดูโหดร้าย “บางทีเธออาจจะต้องใช้เวลาคิดทบทวนสิ่งที่เธอทำลงไป”
ฮาร์เปอร์เดินไปที่ประตูกระจกบานใหญ่แล้วเปิดออก ข้างนอก ท้องฟ้ามืดครึ้ม และพายุฝนก็เริ่มโหมกระหน่ำอย่างกะทันหัน ฝนสาดซัดลงมา และลมก็คำรามก้อง
“ให้เธอคุกเข่าอยู่ข้างนอก” ฮาร์เปอร์เสนอ “จนกว่าฉันจะรู้สึกว่าเธอเสียใจจริงๆ”
อคินมองขวัญข้าวที่คุกเข่าอยู่ในกองเลือดของตัวเอง แล้วมองไปที่คู่หมั้นของเขา เขาพยักหน้า
“ทำตามนั้น”
บอดี้การ์ดลากเธอออกไปข้างนอก บังคับให้เธอคุกเข่าลงบนพื้นหินเย็นเฉียบและเปียกชื้นของระเบียง ฝนสาดซัดจนเธอเปียกโชก ทำให้ชุดเดรสบางๆ ของเธอแนบไปกับผิว
เธอตัวสั่น ความหนาวเย็นแทรกซึมเข้าไปในกระดูก ความเจ็บปวดที่หัวเข่าร้อนราวกับไฟ
ผ่านประตูกระจก เธอเห็นอคินกำลังห่มผ้าห่มให้ฮาร์เปอร์อย่างอ่อนโยน กระซิบคำปลอบโยนข้างหูเธอ
ขวัญข้าวหลับตาลง จิตใจของเธอล่องลอยไป เธอจำพายุอีกลูกหนึ่งได้เมื่อหลายปีก่อน เธอเคยกลัวเสียงฟ้าร้อง และอคินก็กอดเธอไว้ บอกเธอว่าเขาจะปกป้องเธอเสมอ
เธอลืมตาขึ้น ความทรงจำนั้นหายไปแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่คือสายฝนที่หนาวเหน็บ บอดี้การ์ดที่ไร้ความรู้สึก และชายผู้ซึ่งบัดนี้กลายเป็นคนแปลกหน้า
น้ำตาของเธอปะปนกับสายฝน ชะล้างเลือดจากหัวเข่าของเธอลงไปตามขั้นบันไดหิน
เธออยู่คนเดียว โดดเดี่ยวอย่างสิ้นเชิง
