ลู่ซื่อถิงถอนหายใจอย่างยากลำบาก ไม่อาจปฏิเสธซ่งฮวาอิงได้ หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พูดว่า “ท่านย่า ข้าตกลงตามคำขอของท่านได้ แต่ข้าต้องบอกท่านล่วงหน้าว่า ข้าจะไม่มีวันชอบผู้หญิงที่หลงลืมความโลภไปเด็ดขาด นี่ยังไม่รวมถึงสามเดือน ต่อให้ท่านให้ข้าอีกสามปี ข้าก็จะไม่เปลี่ยนใจ”
ซ่งฮวาอิงพึมพำว่า “คุณกำลังพูดถึงใคร ซิงเฉินไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้น”
หลู่ซื่อถิงขี้เกียจเกินกว่าจะโต้เถียงเกี่ยวกับนิสัยของเย่ซิงเฉิน และพูดว่า “พอแล้วคุณยาย ฉันมีงานที่ต้องทำ ดังนั้นฉันจะวางสายเดี๋ยวนี้“
ลู่ซื่อถิงวางโทรศัพท์ลงแล้วเหลือบมองข้อตกลงบนโต๊ะ ดวงตาของเขามีแววเศร้าหมองชั่วขณะ
เย่ซิงเฉิน กำลังเล่นตัวเพื่อความสนุกอยู่เหรอ？
เมื่อปีที่แล้ว หญิงคนนี้แต่งงานกับตระกูลลู่ด้วยวิธีการใดๆ ก็ตามที่จำเป็นเพื่อเงิน ตอนนี้เธอจงใจยืดเวลาออกไปสามเดือน โดยคิดว่าเธอมีโอกาสที่จะทำให้เขาเปลี่ยนใจได้
น่าเสียดายที่ไม่มีใครสามารถเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจของเขาได้
-
วันรุ่งขึ้นเช้าตรู่
เมื่อไปตามที่อยู่ที่แสดงบนโทรศัพท์ของเธอ เย่ซิงเฉินก็มาถึงวิลล่าหลังหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยความโรแมนติกและความเคร่งขรึม
การแกะสลักแบบโปร่งบนประตูมีความชัดเจนและประดิษฐ์อย่างประณีต
เย่ซิงเฉินเพียงแค่เหลือบมองมันเพียงครู่เดียวก็สามารถบอกได้ว่ามันยังหรูหราและยิ่งใหญ่กว่าวิลล่าหนานซีที่เธอเคยอาศัยอยู่ก่อนหน้านี้เสียอีก
วันนี้เธอมาที่นี่เพื่อสมัครงานติวเตอร์ที่ซ่งฮวาอิงแนะนำให้เธอรู้จัก
ซ่งฮวาอิงรู้ว่าเธอเป็นเด็กสาวที่มีความตั้งใจแน่วแน่และไม่อยากเป็นหนี้ครอบครัวลู่ด้วยเงินจำนวนนั้น ตลอดทั้งปี ฉันได้แนะนำงานพาร์ทไทม์หลายอย่างให้กับ Ye Xingchen เย่ซิงเฉินมีความสามารถที่โดดเด่นและสามารถชำระหนี้หมดภายในเวลาเพียงหนึ่งปี
งานพาร์ทไทม์นี้จ่ายเงินมากกว่างานก่อนๆ ของเธอมาก และเย่ซิงเฉินยังคงต้องการเงิน ดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลที่จะไม่ลองหางานนี้
เย่ซิงเฉินก้าวเข้ามาใกล้ พยายามระงับความกังวลของตน และกดกริ่งประตู
เสียงติ๊งต๊องอันคมชัดดังขึ้น และเย่ซิงเฉินยืนอยู่ที่ประตูครู่หนึ่งก่อนที่จะมีใครมาเปิดประตู
คนที่เปิดประตูคือผู้ช่วยจิน เขารู้สึกประทับใจในความงามของเด็กสาวทันทีที่เห็นเย่ซิงเฉิน แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพ เขาจึงรีบสงบสติอารมณ์ลงและถามว่า “คุณคือติวเตอร์ที่มาสมัครงานวันนี้ใช่ไหมครับ“ ฉันนามสกุลจิน และฉันเป็นผู้ช่วยพิเศษของนายลู่
เย่ซิงเฉินพยักหน้า “สวัสดีครับ ผู้ช่วยจิน ผมนามสกุลเย่ครับ”
ผู้ช่วยจินพาเย่ซิงเฉินไปที่สวนหลังบ้าน เขาหยุดและชี้ไปทางหนึ่ง พูดว่า “ทิมมี่อยู่ตรงนั้น“
จากระยะไกล เย่ซิงเฉินมองเห็นชิงช้าตั้งอยู่กลางสวน มีเด็กน้อยนั่งอยู่ด้วยท่าทางครุ่นคิด
เด็กในวัยนี้มักจะเป็นเด็กที่กระตือรือร้นและมีพลังงานมาก แต่เขากลับนั่งอยู่ตรงนั้นเหมือนหุ่นเชิด จ้องมองไปทางไกลอย่างว่างเปล่า ดวงตาของเขาไร้ชีวิตชีวา ดูเปราะบางและเปราะบางมากจนใครๆ ก็อดไม่ได้ที่จะอยากจับมือเขาไว้และปกป้องเขา
ผู้ช่วยจินอธิบายว่า “สถานการณ์ของทิมิค่อนข้างพิเศษ ก่อนหน้านี้เขาได้ไล่ครูฝึกออกไปแล้วหกคน ฉันหวังว่าคุณคงเตรียมใจไว้ได้นะ อาจารย์เย่“
เย่ซิงเฉินเคยได้ยินซ่งฮวาอิงพูดถึงสถานการณ์ของทิมมี่มาก่อนที่เขาจะมา ดังนั้นเขาจึงไม่แปลกใจ
เธอพยักหน้าและพูดว่า “ฉันเข้าใจ” อย่างไรก็ตาม ฉันขอเดินดูรอบๆ วิลล่าก่อนที่เราจะเริ่มเรียนได้ไหม？
ผู้ช่วยคิมรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินคำขอเช่นนี้ อาจารย์ชุดก่อนๆ ทุกคนไปทักทายทิมิก่อน แน่นอนว่าความพยายามของพวกเขาที่จะเข้าหาเธอสิ้นสุดลงด้วยความล้มเหลวเนื่องจากการต่อต้านอย่างแข็งแกร่งของทิมิ
ผู้ช่วยคิมลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “แน่นอน แต่ฉันมีเรื่องอื่นที่ต้องทำและอาจไม่สามารถพาคุณเที่ยวชมเป็นการส่วนตัวได้”
เย่ซิงเฉินเพียงแค่ถามทิมมี่เกี่ยวกับพื้นที่ที่เธอชอบก่อนที่จะไปเยี่ยมชมที่นั่นคนเดียว
เธอเห็นของเล่นระบายสีของเด็กๆ กระจัดกระจายไปทั่ว และภาพวาดของเด็กๆ แขวนอยู่บนผนัง
แม้ฝีแปรงในผลงานเหล่านั้นจะยังไม่สมบูรณ์ แต่สีสันกลับเข้มข้นและโดดเด่น ภาพวาดแต่ละภาพได้รับการใส่กรอบอย่างประณีต พร้อมเขียนชื่อของทิมิไว้ที่ด้านล่าง
ชัดเจนว่าเด็กน้อยที่ชื่อทิมมี่ชอบวาดรูปมาก
ริมฝีปากของเย่ซิงเฉินยกขึ้นเล็กน้อย และเขาคิดหาวิธีแก้ปัญหาได้อย่างรวดเร็ว
เธอกลับไปที่สวน ตั้งอุปกรณ์วาดภาพ และเริ่มวาดภาพ
สีสันสดใสกระจายไปบนผืนผ้าใบ และโครงร่างทั่วไปของสวนก็ค่อยๆ ปรากฏออกมา
เย่ซิงเฉินมีสมาธิจดจ่ออยู่กับภาพวาดอย่างเต็มที่
ตรงด้านหลังของเย่ซิงเฉิน ทิมมี่ซึ่งนั่งอยู่บนชิงช้าด้วยความมึนงง ก็ถูกภาพวาดที่เย่ซิงเฉินกำลังวาดอย่างหลงใหล
ดวงตาที่มัวหมองของเขาดูเหมือนจะสว่างขึ้นทันที และเขาจึงกระโดดลงจากชิงช้าและเดินไปหาเย่ซิงเฉิน
-
ในขณะเดียวกัน ในการศึกษาวิลล่า ลู่ ซื่อติง มุ่งเน้นไปที่การจัดการธุรกิจอย่างเป็นทางการ
ผู้ช่วยจินยื่นเอกสารที่ลู่ซื่อถิงต้องการ พร้อมกล่าวเสริมว่า “คุณลู่ อาจารย์สอนพิเศษคนใหม่ที่ถูกพิจารณาคดีในวันนี้มาถึงแล้ว คุณอยากไปดูเขาด้วยตัวเองไหม？“
หลู่ซื่อถิงลูบหน้าผากของเขาและพูดอย่างเย็นชาว่า “ไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้น“
ทิมมี่ได้ไล่ครูสอนพิเศษออกไปแล้วหกคน และลู่ซื่อติงก็ไม่มีความหวังสำหรับครูสอนพิเศษคนใหม่ที่มาที่บ้านของเขาในวันนี้
ผู้ช่วยคิมไม่พูดอะไรมากนักและออกจากห้องทำงานไป
ฉันไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน แต่พระอาทิตย์ข้างนอกก็กำลังจะตกดินแล้ว
หลังจากจัดการเอกสารในมือเสร็จแล้ว ลู่ซื่อติงเห็นว่ามันเริ่มจะสายแล้ว จึงตัดสินใจไปที่สวนเพื่อไปดูทิมมี่
เมื่อเขามาถึงสวนหลังบ้านเขาเห็นภาพนี้
ชุดของหญิงสาวเรียบง่ายสะอาดตา มีผมหางม้าที่พลิ้วไหวไปตามสายลมอย่างนุ่มนวล ใบหน้าของเธอดูเหมือนจะถูกรายล้อมไปด้วยแสงแดดที่ส่องประกายระยิบระยับ แต่เมื่อรัศมีจางลง รอยยิ้มสดใสและเปล่งประกายของเธอก็ปรากฏขึ้น
ทิมินั่งลงข้างๆ เธอ โดยถือพู่กันอยู่ในมือ
ลู่ซื่อถิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ทิมมี่แทบจะไม่เคยสนิทกับคนนอกเลย เขาไม่เคยคาดคิดว่าติวเตอร์ที่มาสมัครงานวันนี้จะเข้ากับทิมมี่ได้อย่างกลมกลืนขนาดนี้
ภาพของร่างทั้งสอง ร่างหนึ่งใหญ่ ร่างหนึ่งเล็ก งดงามและอบอุ่นหัวใจมากจนทำให้หัวใจของ Lu Shiting อ่อนลง
หลู่ซื่อถิงเดินไปข้างหน้าอย่างควบคุมไม่ได้ จนกระทั่งร่างสูงใหญ่บดบังแสงแดดเบื้องหน้าผืนผ้าใบ เย่ซิงเฉินจึงเงยหน้าขึ้นมองอย่างงุนงง
ลู่ซื่อติงได้ยินตัวเองถามเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “คุณชื่ออะไร“
เย่ซิงเฉินไม่ค่อยได้เห็นผู้ชายที่มีรูปลักษณ์โดดเด่นเช่นนี้มาก่อน และตกตะลึงไปสองสามวินาที
ทันทีที่ Lu Shiting ปรากฏตัว Timi ก็วิ่งเข้าไปกอดเขาอย่างตื่นเต้น
ความวุ่นวายนี้ทำให้เย่ซิงเฉินกลับมามีสติอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าทิมมี่ต้องพึ่งพาเขามากเพียงใด เย่ซิงเฉินก็ตระหนักได้ว่าชายตรงหน้าเขาต้องเป็นพ่อของทิมมี่แน่ๆ
เธอจึงลุกขึ้นยืนและพูดเบาๆ ว่า “สวัสดี ฉันนามสกุลเย่ วันนี้ฉันมาทดลองงานเป็นครูสอนพิเศษ”
ทันใดนั้น ท้องของทิมิก็ส่งเสียง “โครกคราก“ ขึ้นมา
หลู่ซื่อถิงอุ้มทิมี่ขึ้นมาและกระซิบกับเขาว่า “คุณหิวไหม？“ ฉันจะพาคุณออกไปกินข้าว
ทิมมี่กอดคอลู่ซื่อติงแน่น ซุกศีรษะลงบนไหล่ของเขา ท่าทางแสดงความรักของเธอชัดเจน
หลู่ซื่อถิงมองไปที่เย่ซิงเฉินอีกครั้งและพูดว่า “คุณได้รับการว่าจ้างแล้ว ฉันจะจัดการให้ผู้ช่วยของฉันเซ็นสัญญาการสอนพิเศษกับคุณ“
เย่ซิงเฉินตกตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นก็ยิ้มและพยักหน้าทันที พร้อมกับพูดว่า “โอเค ขอบคุณ คุณลู่“
ในขณะที่ Lu Shiting พา Timi ไปทานอาหารกลางวัน Ye Xingchen นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น หยิบข้อตกลงการสอนพิเศษที่ผู้ช่วย Jin มอบให้เขา และตรวจสอบอย่างละเอียด โดยมุ่งความสนใจไปที่บรรทัดเกี่ยวกับเงินเดือนและสวัสดิการ
เงินเดือนของติวเตอร์นั้นสูงมากจริง ๆ และสวัสดิการอื่น ๆ ก็น่าสนใจมากเช่นกัน งานนี้คือการไปช่วยทิมิเรียนและเล่นเกม
หลังจากอ่านแล้ว เย่ซิงเฉินก็ลงนามในข้อตกลงโดยเต็มใจ ในที่สุดเขาก็รู้สึกโล่งใจ
งานนี้ค่ารักษาพยาบาลของยายก็หมดไปในที่สุด！
ผู้ช่วยจินรับข้อตกลงการสอนพิเศษที่เย่ซิงเฉินลงนามแล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า “อาจารย์เย่ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ฉันจะฝากทิมมี่ไว้กับการดูแลของคุณ“
เย่ซิงเฉินยิ้มและกล่าวว่า “ยินดีครับ ผมจะทำให้ดีที่สุด”
ในตอนเย็น เย่ซิงเฉินกล่าวคำอำลาทิมี่และจากไป
ในห้องทำงาน ผู้ช่วยจินยื่นสัญญาติวเตอร์ให้ลู่ซื่อถิง พร้อมกับกล่าวอย่างสุภาพว่า “คุณลู่ นี่คือสัญญาติวเตอร์ที่ลงนามแล้ว กรุณาดูให้หน่อย“
ขณะที่ลู่ ซื่อติง กำลังจัดการกับเอกสารสำคัญ เขาก็หยิบข้อตกลงการสอนพิเศษอย่างไม่ใส่ใจ แล้วโยนมันลงในกองเอกสารข้างๆ เขา
มากเสียจนเขาไม่สังเกตว่าครูสอนพิเศษคนใหม่ที่เขาจ้างมามีชื่อเดียวกับผู้หญิงที่เพิ่งเซ็นเอกสารหย่าไป—เย่ซิงเฉิน
-
เมื่อพลบค่ำ North Bar ก็สว่างไสวด้วยแสงไฟสลัวๆ แต่แวววาว และเสียงเพลงอันดังกึกก้องปลุกเร้าความสนุกสนานที่สะสมอยู่ในร่างกายของผู้คน ขณะเดียวกัน อากาศก็เต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ทำให้มึนเมา
เหล้าครึ่งแก้วถูกเทลงไปในวิสกี้ออนเดอะร็อก และก้อนน้ำแข็งใสในแก้วก็สั่นไหวและไหวไปมาทันที
แก้วไวน์กระทบกับแก้วน้ำผลไม้เบาๆ ทำให้เกิดเสียงที่คมชัดและไพเราะ
เฉินเฟยส่งเสียงเชียร์ “ขอแสดงความยินดีกับสตาร์รี่เบบี้ของฉันด้วยที่ได้รับอิสรภาพคืนมาในเร็วๆ นี้！“
เย่ซิงเฉินจิบน้ำผลไม้พร้อมรอยยิ้มกว้างและพูดว่า “และเพื่อเป็นการฉลองที่ฉันพบงานพาร์ทไทม์ใหม่！“ งานพาร์ทไทม์รายได้สูง！
เฉินเฟยก้มตัวลงทันทีและหัวเราะอย่างเกินจริง ต่างหูของเขาสั่นเล็กน้อย
เย่ซิงเฉินมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม จากนั้นจึงหันสายตาไปที่ผู้ชายและผู้หญิงบนฟลอร์เต้นรำ พึมพำอย่างหงุดหงิดว่า “ฉันไม่รู้ว่าพวกเขากำลังหัวเราะเรื่องอะไรอีกแล้ว“
เฉินเฟยหัวเราะอยู่นาน ก่อนจะหยุดในที่สุด เขาจิบไวน์เพื่อพักหายใจ ก่อนจะพูดกับเธอด้วยน้ำตาคลอเบ้าว่า “ดูเหมือนเธอจะหางานใหม่ไม่ได้แล้วนะ“
เย่ซิงเฉินแลบลิ้นใส่เขา
เฉินเฟยยกศีรษะขึ้นด้วยมือข้างหนึ่งและถอนหายใจ “ดูสิ ฉันยื่นกิ่งมะกอกให้คุณมาหลายครั้งแล้ว เชิญคุณเข้าร่วมสตูดิโอของฉัน แต่คุณไม่เคยสนใจฉันเลยแม้แต่น้อย”
เย่ซิงเฉินยิ้มเย็นให้เขาและพูดทีละคำว่า “ฉันไม่ทำงานให้กับเจ้านายไร้หัวใจ“
เฉินเฟยเยาะเย้ยและพูดว่า “งั้นคุณก็บอกว่าเจ้านายปัจจุบันของคุณเก่งงั้นเหรอ？“
ขณะที่เย่ซิงเฉินนึกถึงภาพของลู่ซื่อติงในใจ เธอลังเลว่าจะประเมินเขาอย่างไร จู่ๆ เสียงแห่งความสุขก็ดังขึ้นในความคิดของเธอ
“เฉินเฟย！”
เย่ซิงเฉินหันกลับไปมองและเห็นชายคนหนึ่งในชุดหรูหราเดินเข้ามาหาเธอพร้อมรอยยิ้ม เบื้องหลังชายคนนี้กลับกลายเป็นคนที่เธอเพิ่งเจอในวันนั้น
เธอพึมพำด้วยความประหลาดใจ “คุณลู่？” -
