“พี่ไทม์ ทำอะไรอยู่” หญิงสาวหน้าหวานในชุดเสื้อคอเต่ารัดรูปกระโปรงสั้นสีขาวขนมชั้นระบาย พุ่งพรวดเข้ามาในห้องทำงานของพี่ชายช่วงสาย
“มีอะไรหรือเปล่า” ชายหนุ่มตาหวานวัย35 มองน้องสาวที่เขาให้ฉายายว่ายัยตุ๊กตาน้อยที่กำลังทิ้งตัวนั่งลงเก้าอี้ตรงหน้าด้วยสายตาฉงน
ถึงแม้ว่าที่นี่จะเป็นโรงพยาบาลของตระกูลแต่พนิกาก็ไม่ค่อยจะย่างก้าวเข้ามาเท่าไหร่หากไม่มีนัดตรวจร่างกาย จึงแปลกใจพอสมควรที่วันนี้น้องสาวเข้ามาหาได้
“เพ้นแค่อยากจะมาถามถึงเรื่องคุณพร้อมค่ะ”
“ทำไม มีอะไรเเหรอ” ทิวากรละงานในมือเงยหน้ามองน้องสาว เขาเลือกที่จะตั้งใจฟังคำถามของพนิกาเต็มที่ เพราะเห็นว่าน้องสาวของเธอต้องทำงานร่วมกับพร้อมพักตร์โดยตรงแทนคนเป็นพ่อที่กำลังไปเที่ยพักผ่อนต่างประเทศ เธออาจจะมีปัญหาหนักใจที่อยากปรึกษาเขาก็เป็นได้
“ก็อยากรู้นิสัยใจคอเค้าว่าชอบอะไรไม่ชอบอะไรค่ะ เวลาทำงานด้วยกันจะได้ง่ายขึ้น”
“อืม พี่ก็ไม่ค่อยรู้เรื่องนิสัยใจคอพี่พร้อมสักเท่าไหร่นะ เพราะไม่ค่อยได้เจอคงต้องถามภพแล้วล่ะ”
“งั้นเดี๋ยวเพ้นไปคุยกับพี่ภพเองค่ะ เพ้นขอตัวนะคะ” รู้ดังนั้นก็รีบลุกขึ้นพรวด
“มาหาพี่เพราะธุระแค่นี้เเหรอ” ทิวากรขมวดคิ้วมองตามหลังน้องสาวตัวเล็กที่กำลังจะเปิดประตูออกจากห้องทำงานของเขาไป
“ค่ะ แค่นี้แหละค่ะ”
“โอเค” ชายหนุ่มยกมือเกาหัวแกรกๆ คิดว่าปัญหาของพนิกาจะเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรเสียอีก ถึงต้องรีบมาถามปรึกษาเขาด้วยตัวเอง
“น้องเพ้นดูแข็งแรงกว่าที่พี่คิดอีกนะครับ ช่วงนี้หมั่นออกกำลังกายเบาๆ ทานอาหารที่มีประโยชน์ อีกอย่างที่สำคัญห้ามลืมทานยาเด็ดขาดเลยนะครับ” หมอหนุ่มกำชับพนิกาที่เป็นทั้งคนไข้ของเขาและเป็นน้องสาวของเพื่อนสนิท หมอหนุ่มย้ำชัดเรื่องให้หญิงสาวทานยาให้ตรงตามที่เขาสั่ง เพราะไม่อย่างนั้นสุขภาพที่ดีในตอนนี้อาจจะแย่ลงกะทันหันหากไม่ทานยาต่อเนื่อง
“ค่ะ เพ้นทำตามที่พี่ภพบอกทุกอย่างอยู่แล้วล่ะค่ะ พี่ภพย้ำเพ้นทุกครั้งเลย เพ้นความจำดีอยู่นะคะ”
“ความจำดีแต่ชอบดื้อไง พี่เลยต้องย้ำตลอด” มือหนายกมือยีหัวคนตัวเล็กเล่นเบาๆ
“ใครดื้อกันล่ะคะ ไม่ได้ดื้อสักหน่อย” สาวเจ้าที่ถูกรู้ทันก็บุ้ยปาก
“เอ่อ..พี่ภพพอจะมีเวลาคุยกับเพ้นสักสิบนาทีไหมคะ”
“ครับ”
“พอดีเพ้นเข้ามาช่วยคุณพ่อทำงานค่ะ ต้องทำงานร่วมกับพี่ชายพี่ภพด้วย เพ้นเลยอยากรู้ว่าเค้าเป็นคนยังไง ชอบอะไรไม่ชอบอะไรบ้างค่ะ”
“อ๋อ ถ้าเป็นเรื่องงานพี่พร้อมไม่ค่อยชอบทำงานซ้ำซ้อนครับ ถ้าเค้าพูดอะไรน้องเพ้นต้องจำให้ขึ้นใจเลยนะครับ เพราะเค้าไม่ชอบพูดซ้ำ เค้าชอบคนทำงานไว อีกอย่างเรื่องงานถ้าไม่ได้ดั่งใจก็จะชอบดุด้วย แต่พี่ก็ไม่รู้ว่าเป็นกับคนอื่นด้วยหรือเปล่าเพราะกับพี่เค้าดุประจำ”
“อ๋อ แล้ว..เค้าชอบทานอะไร ชอบไปที่ไหนเป็นพิเศษไหมคะ”
“ต้องรู้ข้อนี้ด้วยเเหรอครับ” ภพลักษณ์เริ่มแสยะยิ้มมุมปาก จ้องมองคนตังเล็กด้วยสายตามีเลศนัย รู้สึกว่าคำถามของหญิงสาวจะไม่ค่อยเกี่ยวกับเรื่องงานแล้ว
“เอ่อ ช่างเถอะค่ะ” คนที่รู้ตัวว่ากำลังจะถูกจับได้ว่าไม่ได้ถามเรื่องงานรีบส่ายหัวพัลวัน และต้องรับเกริ่นประเด็นอื่นที่ต้องการจะถามหมอหนหนุ่ม “พี่ภพคะ การที่เราเปลี่ยนหัวใจ จะทำให้นิสัยเราเปลี่ยนด้วยหรือเปล่าคะ”
“น้องเพ้นรู้สึกว่านิสัยตัวเองเปลี่ยนไปเเหรอครับ”
“นิดหน่อยค่ะ ตั้งแต่เพ้นกลับมาใช้ชีวิตปกติรู้สึกว่าความชอบตัวเองเปลี่ยนไปค่ะ เมื่อก่อนเพ้นชอบเข้าสังคม แต่ตอนนี้กลับไม่ชอบ อยากอยู่สงบๆ ไม่เคยคิดอยากทำอาหาร แต่ตอนนี้กลับชอบอยากเรียนรู้ อีกเรื่องก็.. ก็ประมาณที่เล่ามานั่นแหละค่ะ” เรื่องสุดท้ายเธอไม่อยากพูดถึง เพราะรู้ว่าพูดไปอาจจะดูไม่น่าเชื่อถือเท่าไหร่
“แล้วน้องเพ้นรู้สึกมีความสุขกับสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้หรือเปล่าครับ”
“ค่ะ เพ้นมีความสุขดีค่ะ มากด้วย”
“งั้นก็ปกติครับไม่น่าจะเกี่ยวกับหัวใจ เพราะคนทั่วไปความคิดความอ่านก็เปลี่ยนไปได้เมื่อเราได้เติบโตขึ้น”
“ค่ะ” พนิการู้แบบนี้ก็ค่อยสบายใจขึ้น หมดข้อสงสัยเกี่ยวกับหัวใจดวงใหม่เสียที เพราะคงจริงอย่างที่หมอหนุ่มพูด เวลาเปลี่ยนอะไรๆ ก็เปลี่ยนตาม
“ดาวยังไม่มาอีกเเหรอ” อัยรินทร์รีบเดินเข้ามาหาพนิกาในร้านอาหารญี่ปุ่นที่ห้างดังใจกลางเมือง เธอเข้ามานั่งตรงข้ามพนิกาก่อนจะมองหาเพียงดาว คิดว่าเธอมาช้าเพราะรถติดแล้ว แต่เพียงดาวที่อยู่ไม่ห่างจากที่นี่กลับมาช้ากว่า
“นั่นน่ะสิ รออยู่เหมือนกัน เห็นส่งข้อความมาบอกว่าจะออกมาตั้งนานแล้วยังไม่ถึงเลย” พนิกาพยักหน้า ก่อนจะชะเง้อมองไปที่หน้าประตูเป็นรอบที่สิบได้
“โทรหายัง”
“นางไม่รับสายฉันอะ”
ไม่ทันที่อัยรินทร์จะคว้ามือถือออกจากกระเป๋าหมายจะต่อสายตาเพียงดาว จู่ๆ สาวเจ้าที่เพื่อนๆ รอก็เลื่อนประตูเปิดเข้ามาพอดี
“พวกแก”
“โรงแรมก็อยู่แค่เนี้ยะ ทำไมมาช้าจัง” พนิกาบ่นอุกขณะเพียงดาวกำลังนั่งลงตรงข้าม
“รบกับลูกค้าอยู่น่ะสิ ฝรั่งบ้าคิดว่าฉันเป็นพนักงานโรงแรม เสนอเงินจะซื้อฉันอยู่นั่นแหละ” สีหน้าเพียงดาวดูไม่ค่อยจะสบอารม์ขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อพูดถึงลูกค้าต่างชาติที่เข้ามาพักในโรงแรมของเธอ จากคำที่เพียงดาวเล่าทำเพื่อนทั้งสองอดที่จะสบถขำไม่ได้
“เเหรอ นี่เพื่อนฉันขายออกแล้วเเหรอเนี่ย” อัยรินทร์แกล้งหันมาจ้องหน้าเพียงดาวก่อนจะเอ่ยหยอกเอิญเพียงดาวเล่น
“ฝรั่งด้วยนะ”
“ยังจะมาตลกอีก” เพียงดาวมองค้อนเพื่อนทั้งสองที่ประสมโรงเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย
หลังจากทานอาหารกันเรียบร้อยเหล่าสาวๆ ก็ออกมาเลือกซื้อของขวัญวันเกิดให้กับทิวากร เพราะจะถึงวันเกิดของชายหนุ่มในอาทิตย์หน้า
“มีของขวัญแล้วเเหรออัย” เพียงดาวละสายตาจากการเลือกเนคไทแบรนด์ดังมามองอัยรินทร์ที่นั่งเล่นมือถือรอพวกเธอ ไม่ยอมมาเลือกของขวัญด้วยกัน
“อืม” หญิงสาวหน้าหมวยหันมายิ้มตาหยีให้เพื่อนทั้งสอง และเริ่มหุบยิ้มลงเมื่อเห็นเพียงดาวและพนิกาหันมองหน้ากันและอมยิ้มอย่างมีเลศนัย “ยิ้มอะไรกันอะ” เห็นดังนั้นจึงลุกขึ้นออกไปเดินเล่นที่โซนอื่น
“เขินจนนั่งไม่ติดแล้วนั่นน่ะ”
อัยรินทร์หันกลับมามองค้อนพนิกาที่ส่งเสียงตามหลัง ก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินให้ห่างจากเพื่อนๆ
“จีบกันตั้งนานแล้วไม่เห็นตกลงเป็นแฟนกันซะทีอะ” เพียงดาวอมยิ้มกรุ้มกริ่ม รู้ว่าทิวากรและอัยรินทร์มีใจให้กันมานานแล้วแต่ก็ไม่มีใครเลือกที่จะบอกความในใจกันเสียที พวกเธอลุ้นจนแทบจะหยุดลุ้นกันแล้ว
“รอดูวันเกิด” พนิกายืนกอดอกมองตามหลังอัยรินทร์ด้วยใบหน้าระรื่น
“มีเซอร์ไพรซ์เเหรอ” เพียงดาวรีบก้าวเข้ามาประชิดกระซิบกับพนิกา
“อืม” เรื่องนี้พี่ชายเธอไม่ได้บอกพนิกาก็รู้ เพราะเห็นแม่บ้านที่บ้านเตรียมคุยกันเรื่องจัดห้องรับแขกใหม่ แถมยังพูดกันอีกว่าจะมีคนมาจัดสถานที่เซอร์ไพรซ์อัยรินทร์ เธอถึงเดาออกว่าคงไม่พ้นพี่ชายเธอจะขออัยรินทร์เป็นแฟนในงานวันเกิดแน่
“เข้ามาสิ” พนิกาเดินออกมาต้อนรับเพื่อนๆ ทั้งสองที่เพิ่งขับรถเข้ามาจอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่ของเธอ ตอนนี้เสียงอึกทึกครึกโครมดังออกมาจากในบ้านจนเพียงดาวและอัยรินทร์ดูออกว่าวันเกิดของทิวากรวันนี้น่าสนุกและคนคงจะเยอะพอสมควร
“คนน่าจะเยอะใช่ไหม” อัยรินทร์เอ่ยถามพนิกาขณะกำลังเดินก้าวผ่านประตูบ้าน
“มีแค่เพื่อนสนิทของพี่ไทม์น่ะ เห็นว่าวันนี้คุณพร้อมจะมาด้วย”
“ถึงว่าเพื่อนเราดูสวยเป็นพิเศษ” พนิกาหันมาอมยิ้มกับอัยรินทร์
“ก็สวยแบบนี้อยู่ทุกวันป่ะ” คนถูกหยอกยกมือสะบัดผมด้วยท่าทางมาดมั่น ก่อนจะเดินดุ่มพาเพื่อนๆ เข้าไปหาทิวากร
"สุขสันต์วันเกิดค่ะพี่ไทม์ นี่ของขวัญค่ะ ดาวตั้งใจเลือกนานมากหวังว่าพี่ไทม์จะชอบนะคะ" เพียงดาวยื่นของขวัญที่เธอเลือกกับมือให้กับทิวากร
"ขอบคุณครับน้องดาว"
"มีความสุขมากๆ นะคะพี่ไทม์ นี่เค้กที่พี่ไทม์ชอบ แล้วก็ของขวัญค่ะอัยทำเองกับมือเลยนะคะ" อัยรินทร์ยื่นของขวัญให้คนตรงหน้าด้วยท่าทีเอียงอายเล็กน้อย
"ขอบคุณครับน้องอัย วันนี้ได้ทานขนมเค้กซะทีนะครับ" ทิวากรจ้องมองสาวหน้าหมวยในชุดเดรสสีครีมตาเยิ้ม จนพนิกาและเพียงดาวอดจะหมั่นไส้ความหวานของสองคนนี้ไม่ได้
"หิวเค้กก็ไม่บอก เดี๋ยวเพ้นไปซื้อให้ก็ด้าย.. ไม่เห็นต้องรอของอัยคนเดียวเลย"
“เนอะ” เพียงดาวหันมาพยักหน้ากับพนิกา
อัยรินทร์ที่รู้ตัวว่าถูกเพื่อนรวมตัวกันหยอกก็ยืนหมุนไปมาทำตัวไม่ถูก เช่นเดียวกับทิวากรที่ได้แต่ยืนเกาหัวไม่รู้จะตอบคำถามอะไรน้องสาวตัวเองเหมือนกัน
“ไทม์” เสียงของภพลักษณ์ดังมาแต่ไกล จนทุกคนหันไปมองตามเสียงเป็นตาเดียวกัน
“สวัสดีครับพี่พร้อม ไม่นึกว่าพี่นิคจะมาด้วยนะครับ” ทิวากรยกมือสวัสดีพร้อมพักตร์กับโดมินิค
“เพิ่งบินมาถึงไม่กี่วันนี้เอง ของขวัญพวกฉัน” โดมินิคยื่นกล่องของขวัญกล่องใหญ่ในมือให้กับทิวากรหน้าระรื่น ก่อนจะหุบยิ้มเมื่อเห็นสายตาไม่พอใจของใครบางคนที่กำลังจ้องมายังเขา
“ขอบคุณครับพี่ นี่เพ้นน้องสาวผมครับส่วนนี่ก็น้องดาวกับน้องอัยเพื่อนของเพ้น”
“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” อัยรินทร์อมยิ้มอ่อนค้อมหัวให้กับพร้อมพักตร์และโดมินิค เพราะเพิ่งจะเจอเขาสองคนเป็นครั้งแรก
เพียงดาวยืนกำมือแน่นไม่ได้สนใจจะทำความรู้จักกับใครเลย เพราะเห็นหน้าโดมินิคเธอก็ควันออกหูแล้ว
“ฝรั่งโรคจิต” สาวเจ้าว่าจบก็เดินหนีอออกไปนอกบ้านเพื่อสงบอารมณ์ พฤติกรรมของหญิงสาวทำคนที่กำลังอยู่ในวงสนทนาต่างก็มีสีหน้าตกใจไปตามๆกัน
