วันนี้เป็นวันเกิดครบแปดสิบปีของเฒ่าแก่ป๋อแห่งเมืองหลิน มีแขกร่วมงานกันอย่างคึกคัก
จู่ ๆ ในสวนก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น ทุกคนที่อยู่ในงานต่างพากันตกอกตกใจ
มีคนจำได้ว่าเป็นเสียงของหลินเซียงหยา นายหญิงน้อยที่กำลังตั้งท้องลูกของนายน้อยคนโตที่เสียชีวิตไปของตระกูลป๋อ จากนั้นคนของตระกูลป๋อก็รีบวิ่งมาที่สวนอย่างรีบร้อน
ในสระว่ายน้ำที่เปิดโล่ง ปรากฏร่างสองร่างกำลังอลหม่านกันอยู่ต่อหน้าสายตาผู้คน
ยังไม่ทันที่ทุกคนจะได้สติกลับมา ป๋อมู่เหนียนก็ได้กระโดดลงไปในสระว่ายน้ำ จากนั้นอุ้มหลินเซียงหยาที่กำลังตะเกียกตะกายขึ้นมาจากสระว่ายน้ำ
ทันใดนั้น ผู้คนก็ได้สติ และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เพิ่งมาถึงก็รีบกระโดดลงไปในสระเพื่อช่วยเซินชูขึ้นมา
ขณะที่เซินชูพาตัวที่เปียกปอนเดินเข้ามาในบ้านตระกูลป๋อ สาวใช้ที่เดินผ่านทำราวกับไม่เห็นเธอซะอย่างนั้น
ไม่มีใครสนใจว่าเธอกลับมาอย่างไร และไม่มีใครสนใจว่าเธอจะเป็นอย่างไรบ้าง
หลังจากอยู่ในตระกูลป๋อมานานกว่าสามปี เซินชูก็รู้มานานแล้วว่าสถานะของเธอในตระกูลป๋อ บางทีอาจเทียบไม่ได้กับสุนัขตัวนั้นที่น้องสาวของป๋อมู่เหนียนเลี้ยงไว้ด้วยซ้ำ
เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้กับหลินเซียงหยา ในเวลานี้คนของตระกูลป๋อต่างอยู่ที่โรงพยาบาล
เซินชูกลับไปที่ห้องด้วยตัวเอง จากนั้นก็เปลี่ยนเสื้อผ้าอาบน้ำ ระหว่างที่เธอกำลังสะลึมสะลืออยู่นั้น เธอก็ถูกป๋อมู่เหนียนลากขึ้นมาจากเตียง
เมื่อเธอเห็นชัดเจนแล้วว่าคนที่มาเป็นป๋อมู่เหนียน ดวงตาของเซินชูก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ：“คุณกลับมาแล้วเหรอ？ หลินเซียงหยาเป็นยังไงบ้าง？ คุณฟังฉันนะ ป๋อมู่เหนียน ฉันไม่ได้ผลักเธอตกน้ำจริง ๆ ”
ป๋อมู่เหนียนมองเธอ แล้วหัวตระคอกออกมาว่า “คำพูดเหล่านี้ของเธอ เก็บไว้พูดกับคุณปู่เถอะ！ ”
เซินชูมีสติขึ้นมาทันที เธอกัดฟันแน่นพยายามอดกลั้นกับความไม่สบายตัวของร่างกาย “คุณหมายความว่ายังไง ป๋อมู่เหนียน？ ”
เขาไม่แม้แต่จะมองเธอ จากนั้นก็ลากเธอออกไปข้างนอกทันที ：“ไปห้องบรรพบุรุษ”
ป๋อมู่เหนียนไม่อยากพูดกับเซินชูแม้แต่ประโยคเดียว หลังจากส่งหลินเซียงหยาไปถึงโรงพยาบาลได้ไม่นาน เด็กในท้องก็จากไปเสียแล้ว
นี่เป็นสายเลือดเดียวที่พี่ชายของเขาทิ้งไว้ แต่เพราะเซินชู ตอนนี้จึงกลายเป็นเพียงก้อนเลือด ที่ไม่มีอะไรเหลืออยู่อีกแล้ว
เฒ่าแก่ป๋อโกรธมาก เพิ่งจะกลับมาจากโรงพยาบาล ก็สั่งให้เขาพาเซินชูไปที่ห้องบรรพบุรุษ
เมื่อเซินชูได้ยินคำพูดของป๋อมู่เหนียน ร่างกายของเธอก็แข็งทื่อทันที
ห้องบรรพบุรุษตระกูลป๋อ เธอแต่งเข้ามาในตระกูลป๋อตั้งนาน ทำไมจะไม่รู้ห้องบรรพบุรุษของตระกูลป๋อ
ใครก็ตามที่เข้าไปในห้องบรรพบุรุษของตระกูลป๋อ แม้ว่าไม่ตายแต่ก็เกือบตายทั้งเป็น
เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า คนของตระกูลป๋อจะไม่ฟังคำอธิบายของเธอด้วยซ้ำ ก็สั่งให้ป๋อมู่เหนียนพาเธอไปที่ห้องบรรพบุรุษเพื่อลงโทษตามกฎของบ้าน！
เซินชูมองโครงหน้าของชายที่กำลังลากเธอออกไป กราามของเขาเป็นสัน ช่างเป็นใบหน้าที่เพอร์เฟคมาก แต่ใบหน้านี้ ตั้งแต่เธอแต่งเข้ามาในตระกูลป๋อ ก็ไม่เคยไว้หน้าเธอเลยแม้แต่น้อย！
ไข้สูงทำเธอทรมานมาก แต่ไม่มีใครสนใจเธอ
แต่เมื่อเกิดเรื่องกับหลินเซียงหยา คนของตระกูลป๋อกับป๋อมู่เหนียน ตอนนี้น่าจะโกรธเกลียดจนอยากจะถลกหนังของเธอออกมาแล้วมั้ง？
มุมปากของเซินชูกระตุกด้วยความเศร้าสลดใจ “ฉันเดินไปเอง”
ป๋อมู่เหนียนเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ในดวงตาดำสนิทนั้นเต็มไปด้วยความรังเกียจ เป็นความโกรธเกลียดที่อัดอั้นไว้ ไม่มีความรู้สึกสงสารเลยแม้แต่นิดเดียว
“เร็วหน่อย”
เขาพูดออกมาด้วยสีหน้านิ่ง ๆ จากนั้นก็เดินไปยังห้องบรรพบุรุษของตระกูลป๋ออย่างรวดเร็ว
เซินชูมองหลังของเขา จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าสามปีที่ผ่านมาของเธอเหมือนเป็นเรื่องตลก
แสงไฟในห้องบรรพบุรุษสว่างไสว เซินชูรู้ว่าคนของตระกูลป๋อกำลังรอเธออยู่
“คุกเข่าลง！ ”
ทันทีที่เซินชูมาถึง เฒ่าแก่ป๋อก็ขว้างถ้วยชาใส่เธอทันที
เซินชูยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ต่อต้าน ：“ทำไมฉันต้องคุกเข่าด้วยคะ？ ”
เธอไม่ผิด ทำไมเธอต้องคุกเข่า？
เมื่อเห็นเธอมีท่าทางแบบนี้ เฒ่าแก่ป๋อก็โกรธจนหน้าดำหน้าแดง ：“แกดูสิ นี่คือคนที่แกแต่งเข้ามา！ ”
เซินชูกำลังจะอธิบายว่าเธอไม่ผิด ทันใดนั้นป๋อมู่เหนียนที่อยู่ข้าง ๆ ก็ยกมือขึ้นกดไหล่ของเธอทันที ：“คุกเข่าลง”
ทันทีที่เขาออกแรง เซินชูก็ถูกเขากดจนคุกเข่าลงไป “ไม่ก็คุกเข่า ไม่ก็หย่ากัน”
“ป๋อมู่เหนียน？ ”
แม้จะรู้อยู่แล้วว่าเขาไม่มีทางปกป้องเธอ แต่ตอนที่มือของเขากดไหล่ของเธอ เซินชูก็ยังรู้สึกว่าหัวใจเหมือนถูกมีดกรีด
นี่คือผู้ชายที่เธอยอมทอดทิ้งพ่อแม่ เพื่อน ๆ และทุก ๆ อย่างเพื่อให้ได้แต่งงานด้วย เธอคิดว่าระยะเวลาสามปี ไม่ว่าหัวใจของเธอจะเหน็บหนาวเพียงใดก็ควรจะอบอุ่นได้แล้ว
เซินชูถูกป๋อมู่เหนียนกดให้คุกเข่าลงกับพื้น ความเจ็บปวดที่หัวเข่านั้นบดขยี้เข้ามาที่ใจ แม้จะเจ็บมาเพียงใด ก็เทียบกับหัวใจที่เจ็บปวดตอนนี้ไม่ได้
เธอเงยหน้าขึ้นมองป๋อมู่เหนียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ดวงตาสองข้างใต้คิวคม ๆ ของเขามองมาที่เธออย่างไร้ความเมตตา ริมฝีปากบางที่เม้มแน่นของเขาก็เหมือนมีดที่คมกริบ ที่ทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจของเซินชู
เธอไร้เดียงสาเกินไป
“เซินชู เธอสำนึกผิดหรือยัง？ ”
เมื่อได้ยินเสียงของเฒ่าแก่ป๋อ เซินชูก็มองไป จากนั้นก็ยืดตัวตรง “ฉันไม่ได้เป็นคนผลัก ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าฉันทำอะไรผิด”
ทันทีที่เธอพูดออกไปแบบนั้น เฒ่าแก่ป๋อก็ยกมือขึ้นหยิบแจกันบนโต๊ะโยนใส่เซินชูทันที
เมื่อแจกันตกลงบนพื้น ก็แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย มีชิ้นหนึ่งกระเด็นไปโดนมือของเซินชู และบาดที่หลังมือของเธอ จนมีเลือดไหลซึมออกมา
“ยังไม่รู้จักสำนึกผิด！ เธอไม่คู่ควรที่จะคุกเข่าในห้องบรรพบุรุษของตระกูลป๋อ มันจะทำให้ตระกูลป๋อของฉันสกปรก！ ลากเธอออกไปเดี๋ยวนี้ ไปคุกเข่าข้างนอก คุกเข่าจนกว่าเธอจะรู้ความผิดของตัวเอง！ ”
หลังจากที่เฒ่าแก่ป๋อพูดจบ เขาก็เหลือบมองป๋อมู่เหนียนแวบหนึ่ง ：“หาคนมาเฝ้าเธอไว้！ เธอไม่ยอมรับผิด ก็ไม่ต้องให้เธอลุกขึ้น！ ”
เฒ่าแก่ป๋อจากไปด้วยความโกรธ ฉินซิวมองป๋อมู่เหนียนแวบหนึ่ง จากนั้นก็เดินมาตรงหน้าเซินชู ：“เซินชู เธอลุกขึ้นก่อน ตอนนี้คุณปู่กำลังโกรธอยู่
ในตระกูลป๋อ คนเดียวที่ยังถือว่าดีกับเธอ ก็มีเพียงฉินซิวเท่านั้น
เธอเป็นคนจิตใจดีมีเมตตา ถึงเซินชูจะเป็นอย่างไร เธอก็ได้แต่งงานเข้ามาในตระกูลป๋อของพวกเขาแล้ว
ป๋อมู่ชิงที่อยู่ข้าง ๆ หัวเราะออกมา “คุณแม่ คุณปู่ก็พูด ถ้าเซินชูไม่ยอมรับผิด ก็ห้ามลุกขึ้น คุณแม่อย่าไปยุ่งเรื่องนี้เลยค่ะ！ ”
ป๋อมู่ชิงไม่ชอบเซินชูมาแต่ไหนแต่ไร นานทีจะมีโอกาสเห็นเซินชูถูกทำโทษ หลังจากเธอพูดจบก็ลากฉินซิวออกไปทันที
ฉินซิวถอนหายใจออกมา จากนั้นก็มองป๋อมู่เหนียนที่เงียบไม่พูดไม่จาแวบหนึ่ง “มู่เหนียน ลูกคิดยังไง ยังไงเซินชูก็เป็นภรรยาของหลานมาตั้งสามปี แม้เธอจะไม่มี.......”
ดวงตาของป๋อมู่เหนียนเย็นเยือกทันที “ผมไม่มีภรรยาที่มีจิตใจชั่วร้ายแบบนี้！ ”
เซินชูตัวสั่นไปทั้งตัว เธอรู้ว่าเธอไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรอีกต่อไป เขาได้กำหนดให้เธอเป็นคนแบบนั้นไปแล้ว
หลังจากป๋อมู่เหนียนพูดจบ เขาก็ลุกขึ้น และทิ้งคำพูดที่เย็นชาและไร้ความปรานีไว้ประโยคหนึ่ง “เซินชู เธอก็รับผิดชอบกับสิ่งที่เธอทำแล้วกัน”
รับผิดชอบกับสิ่งที่ตัวเองทำ！
เซินชูฟังเสียงเท้านั่นไกลออกไปเรื่อย ๆ จากนั้น เธอก็ค่อย ๆ ได้ยินบางสิ่งในหัวใจของเธอกำลังเริ่มแตกออกทีละน้อย
หลังจากที่ป๋อมู่เหนียนออกไปไม่นาน คนรับใช้สองคนของตระกูลป๋อก็เดินเข้ามา “คุณนายรอง คุณรองบอกให้คุณไปคุกเข่าข้างนอก”
หลังจากที่คนรับใช้สองคนพูดจบ พวกเขาก็สบตากัน จากนั้นก็กระชากลากดึงเซินชูออกไปจากห้องบรรพบุรุษ และกดไหล่ของเซินชูบังคับให้เธอคุกเข่าลงอีกครั้ง
เซินชูไม่เคยถูกเหยียมหยามแบบนี้มาก่อน เธอเงยหน้าขึ้นมองคนรับใช้สองคนของตระกูลป๋อตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา “พวกเธอกล้าทำกับฉันแบบนี้เหรอ！ ”
แต่คนรับใช้ทั้งสองกลับไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น ：“คุกเข่าลงเสียดี ๆ เถอะคุณนายรอง！ เฒ่าแก่ป๋อได้สั่งมาแล้ว เว้นแต่คุณจะยอมรับผิด ไม่อย่างนั้นคืนนี้คุณก็ต้องคุกเข่าอยู่ที่นี่ทั้งคืน！ คุณเจียมตัวหน่อย คุณทำตัวดี ๆ ก็จะดีกับเราทุกคน！ ”
ขณะนั้นก็มีเสียงฟ้าร้องดังขึ้น ทันใดนั้นก็มีฝนตกกระหน่ำลงมาทันที
คนรับใช้ทั้งสองผงะไปครู่หนึ่ง เมื่อได้สติกลับมา ทั้งสองคนก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องบรรพบุรุษอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้เซินชูคุกเข่าอยู่ข้างนอกคนเดียว
ฝนเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ หัวใจของเซินชูก็ยิ่งรู้สึกเหน็บหนาวมากขึ้น
เธอไม่รู้ว่าเธอคุกเข่าไปนานแค่ไหน เธอรู้เพียงว่าฝนหยุดตกแล้ว แต่ท้องฟ้ายังคงมืดอยู่
คนรับใช้สองคนที่เฝ้าเธออยู่ต่างหลับสนิทไปแล้ว จริง ๆ แล้ว ตอนนี้เธอสามารถลุกออกไปได้แล้วด้วยซ้ำ แต่เซินชูก็ยังไม่อยากที่จะยอมแพ้
เธอไม่เชื่อ ไม่เชื่อว่าป๋อมู่เหนียนจะใจร้ายใจดำถึงขนาดนี้
แต่บางครั้ง คนเราก็ไม่ควรซื่อเกินไป
ตอนฟ้าสว่าง ในที่สุดป๋อมู่เหนียนก็มา
เซินชูคุกเข่าทั้งคืน ร่างกายของเธอกำลังจะทนไม่ไหวแล้ว แต่เธอก็ยังต้องการคำตอบ
เธอใช้เล็บจิกฝ่ามือของตัวเอง ใช้ความเจ็บปวดปลุกให้ตัวเองมีสติ “คุณสงบสติอารมณ์แล้วใช่ไหม？ ”
หากสงบสติอารมณ์ลงแล้ว ก็ฟังคำอธิบายของเธอหน่อย
ป๋อมู่เหนียนมองไปยังเซินชูที่อยู่ตรงหน้าเขา เซินชูมีสภาพทุลักทุเลจากการตากฝนมาทั้งคืน ดวงตาคู่งามไม่สามารถเก็บซ่อนความผิดหวังเอาไว้ได้ แต่แววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความดึงดัง
เขาถูกเธอมองจนรู้สึกไม่สบายใจ “เธอรู้ความผิดของตัวเองหรือยัง？ ”
เซินชูอึ้งไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าที่เธอคุกเข่าอยู่ที่นี่ทั้งคืนมันน่าขำสิ้นดี
แต่เธอคุกเข่าทั้งคืน รอเขาทั้งคืน เธอไม่ควรจะปล่อยสิ่งที่ทำให้เธอไม่พอใจให้ผ่านไปอย่างนี้
“เมื่อคืน ฉันไม่ได้ผลักหลินเซียงหยาตกน้ำจริง ๆ เธอกระโดดลงไปเอง”
เธอพูดพลาง พยายามลุกขึ้น จากนั้นก็เงยหน้ามองเขาอย่างนิ่ง ๆ “แต่ฉันรู้ว่าคุณไม่เชื่อ ดังนั้น.......”
“เราหย่ากันเถอะ ป๋อมู่เหนียน”
เราหย่ากันเถอะ ป๋อมู่เหนียน
ป๋อมู่เหนียนคิดว่าเช้านี้เขาจะได้ยินเซินชูสำนึกผิด แต่เธอไม่ได้สำนึกผิด แต่กลับพูดกับเขาว่าหย่ากันเถอะ
หลังจากเซินชูพูดจบก็เดินจากไปทันที เธอเดินไปอย่างช้า ๆ เพราะเธอคุกเข่ามาทั้งคืน หัวเข่าของเธอบวม และเจ็บมาก อีกทั้งเธอยังเปียกฝนมาทั้งคืน ทำให้เธอมีไข้สูง เธอก้าวเดินไปอย่างยากลำบาก แต่แม้จะเป็นเช่นนี้ เธอก็ยังเดินเชิดหน้า
ไม่นานเซินชูก็กลับมาถึงห้อง เธอกัดฟันส่งข้อความหาเฉินเซียว จากนั้นก็เก็บเข้าของที่มีไม่มากของเธอใส่กระเป๋าเดินทาง
ตอนที่เธอลากกระเป๋าเดินลงมายังชั้นล่าง ป๋อมู่เหนียนก็เดินขึ้นมาพอดี เซินชูไม่มองเขาแม้แต่หน่อย เธอเดินลากกระเป๋าไปที่ทางออกทันที
สภาพของเซินชูแย่มาก หลังจากพยายามฝืนตัวเองออกไปจากบ้านตระกูลป๋อแล้ว สายตาของเธอก็เริ่มพร่ามัว
โชคยังดีก่อนที่เธอจะหมดสติไป เฉินเซียวก็มาถึงพอดี
ตอนที่เฉินเซียวเห็นเซินชูลากกระเป๋าเดินทางมาอยู่ข้างถนนอย่างโซซัดโซเซ เฉินเซียวก็โมโหจนจะระเบิดออกมา
“ป๋อมู่เหนียน มันตายไปแล้วหรือไง？ ”
เธอรีบลงจากรถ จากนั้นก็เอากระเป๋าเดินทางของเซินชูใส่ท้ายรถ เมื่อเธอเดินกลับมา ก็เห็นเซินชูหมดสติไป
“น้องห้า！ ”
เฉินเซียวตกใจมาก รีบวิ่งเข้าไปประคองเธอไว้ ตอนที่ประคองตัวเซินชู ความร้อนในตัวเซินชูทำเอาเธอตกใจมาก
เฉินเซียวทั้งสงสารทั้งโกรธ เธออุ้มเซินชูเข้าไปในรถ “น้องห้า เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาล”
เซินชูสลบไม่ได้สติ ตัวของเธอเอียงซบกับเบาะข้างคนขับ ใบหน้าของเธอซีดเผือดจนทำให้เฉินเซียวถึงกับไม่สบายใจ
เฉินเซียวไม่มีเวลาไปสะสางบัญชีกับคนของตระกูลป๋อ เธอเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดทันที
เซินชูไข้สูงจนหมดสติ บ่ายมาถึงรู้สึกตัวตื่น
เมื่อเธอลืมตา ก็เห็นเฉินเซียวนอนฟุบอยู่ข้างขอบเตียง
เซินชูนิ่งอึ้งไป สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังอยู่ในมโนความคิดของเธอ ตอนนี้เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา เธอก็รู้สึกหนักอึ้งในใจ
เธอกลัวว่าจะทำให้เฉินเซียวตื่น เธอกัดฟันไม่ให้ตัวเธอร้องไห้ออกมา ในความมืดมีเพียงน้ำตาเท่านั้นที่ไหลออกมาไม่หยุด
เธอผิดเอง เธอไม่ควรคิดว่าเธอสามารถเปลี่ยนใจป๋อมู่เหนียนได้ หัวใจของเขามีแต่หลินเซียงหยามาโดยตลอด ตลอดสามปีที่ผ่านมา เธอก็เหมือนกับตัวตลก
ไม่น่าแปลกที่หลินเซียงหยาบอกว่าเธอโง่ ในเวลานี้เมื่อคิดดูแล้ว เธอไม่เพียงโง่ เธอยังเง่าด้วย
บนโลกนี้คงไม่มีผู้หญิงคนไหนโง่เท่าเธออีกแล้ว
