เสียงอัสนีฟ้าผ่าลงมาดรุณีร่างบางเดินย่ำเท้าเปล่าอย่างรวดเร็วในยามราตรีที่มืดมิดแม้แต่แสงดาวก็ยังไม่มี มีเพียงลมกระโชกแรงกับฝนห่าใหญ่ที่ตกลงมา
ใบหน้าของนางอาบไปด้วยน้ำตา หญิงสาวมองเด็กทารกที่ห่อด้วยผ้าฝ้าย
"ลูกแม่ พวกเราจะตายมิได้ แม่ต้องให้เจ้ารอดไปหาท่านตาของเจ้า แม่ผิดเองแม่มันไม่ดีเอง" ถังลีเฟยไม่คิดว่าการมีชีวิตอยู่ไม่สู้ตายจะเป็นเช่นนี้
นางคือคุณหนูใหญ่บุตรสาวแม่ทัพใหญ่ถังเทียน เพลงพิณ หมากล้อม กวี วาดภาพนางนั้นล้วนเป็นหมด นางเป็นยอดหญิงอันดับหนึ่งของเมืองต้าโจว อีกทั้งเป็นยอดหญิงที่มีพลังปราณขั้นสี่
พลังปราณทั้งหมดมีหกขั้น
ขั้นที่ 1 ผู้เริ่มต้นพลังปราณสีม่วง
ขั้นที่ 2 หลอมรวมพลังปราณสีน้ำเงิน
ขั้นที่ 3 จอมยุทธ์พลังปราณสีฟ้า
ขั้นที่ 4 ปรมาจารย์พลังปราณสีเขียว
ขั้นที่ 5 ผู้อาวุโสพลังปราณสีเหลือง
และสุดท้ายเคล็ดลับยอดวิชาขั้นที่หก เซียน สีน้ำตาลอมตะวิชา
ถังลีเฟยไม่ไหวแล้วมีคนกำลังจะสังหารนาง ลูกแฝดทั้งสองของนางช่างน่าสงสารนัก เราจะตายกันทั้งหมดมิได้
ข้าแด่สวรรค์ ข้าขอโอกาสหนทางให้บุตรชายหญิงฝาแฝดของข้านั้นมีชีวิตรอด
เปรี้ยง !!! ราวกับสวรรค์รับคำขอของนาง
อีกด้านหนึ่งของหลายสหัสวรรษ ภายในนั้นมืดมิดเต็มไปด้วยกลิ่นธูปกำยานเครื่องหอม ถังเฟยเฟยในอาภรณ์ผ้าต่วนสีขาวนวล ใบหน้างามไร้ที่ติ เธอเพิ่งออกมาจากพระราชวังต้อง แน่นอนว่าวันหยุดของแพทย์ศัลยกรรมอันดับหนึ่งของปักกิ่ง
เธอเป็นหมอที่มีชื่อเสียง เธอเป็นเด็กกำพร้าบิดามารดา เธอเติบโตจากสถานสงเคราะห์ของรัฐบาล ถังเฟยเฟยเป็นคนที่เรียนเก่งจนติดแพทย์ระดับประเทศ ทางสถานสงเคราะห์ส่งเธอเรียนจนจบและทำให้เธอมีงานทำเป็นหมอเหมือนทุกวันนี้
แต่เนื่องด้วยความเหงาเธออายุสามสิบปี ไร้ญาติขาดมิตร ไม่มีใครในโลกใบนี้ กระนั้นจึงตัดสินใจมาในกระโจมแม่หมอเปอร์เซียที่ตั้งแผงใกล้พระราชวังต้องห้าม
"นี่แม่หนูเจ้าอยากจะถามหาเนื้อคู่สินะ" สายตาแม่หมอเปอร์เซียจ้องคนงามอย่างถังเฟยเฟย ทำให้เธอถึงกับขนลุก
แม่นมากแม้ไม่ได้ถาม
"ค่ะท่านยาย"
"ข้าจะมองไปในลูกแก้วแห่งจิตวิณญาณ" ดวงตาอันกลมโตเท่าไข่ห่านพลันจ้องเข้าไปในลูกแก้วอันมืดมิด
ถังเฟยเฟยมองตามแม่หมอเช่นกันมันไม่มีอันใดเลย
"ไอ้หยา เนื้อคู่เจ้ามันช่างอยู่ไกลนักจนข้ามองไม่เห็น" แม่หมอมองหน้าคนงาม
ถังเฟยเฟยถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายเกิดมาก็แย่อยู่แล้วยังไร้เนื้อคู่อีก เพื่อนหมอมีลูกมีสามีกันหมดแล้ว
แม่หมอเห็นน่าเศร้าของถังเฟยเฟยก็สลดใจขึ้นมา
"เอานี่ไปใส่" แม่หมอสวมด้ายแดงให้เธอ
"ไม่คิดเงินนะ รับรองเจ้าได้เจอเนื้อคู่ของเจ้าแน่นอน" แม่หมอไม่คิดเงินด้ายแดงแต่แม่หมอคิดเงินค่าดูดวง สรุปถังเฟยเฟยต้องจ่ายอยู่ดี หญิงสาวออกจากกระโจมฝนก็ยังตกอยู่ดี โชคที่พกร่มมาด้วย จังหวะนั้นพายุห่าใหญ่ได้พัดเข้ามาร่างบางหายไปกับพายุท่ามกลางความมืดมิด...
คำขอของถังลีเฟยนั้นเป็นความจริงเมื่อมีสตรีชุดขาวโผล่มาจากท้องฟ้าราตรีที่มืดมิด
"ที่ไหนเนี่ย" ถังเฟยเฟยมองผืนป่าที่เต็มไปด้วยเม็ดฝน
ดวงตาของถังลีเฟยเฟยมองแม่นางชุดขาวอย่างมีความหวัง
"แม่นางเจ้าช่างเหมือนข้ายิ่งนัก แม่นาง" ถังลีเฟยมองสตรีที่เหมือนนางราวกับแกะ
ถังเฟยเฟยอึ้งงันเช่นกัน เหตุใดเป็นเช่นนี้แม้แต่ชุดที่สวมใส่ยังเหมือนกัน นางอยู่เมืองหลวงที่เต็มไปด้วยผู้คนบ้านเรือนบัดนี้มายืนอยู่กลางป่า
"ข้าไม่ไหวแล้ว" ถังลีเฟยยื่นบุตรฝาแฝดให้ถังเฟยเฟย นี่นางต้องเลี้ยงดูเจ้าทารกน้อยพวกนี้รึ
"เจ้าจะไปไหน" ถังเฟยเฟยถามถังลีเฟย
"ข้าร่างกายข้ามีพิษ ข้าคงมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน ข้าคือถังลีเฟยบุตรสาวท่านแม่ทัพแห่งต้าโจว เราสองคนหน้าเหมือนกันนัก ข้าฝากท่านดูแลพวกเขาแทนข้าด้วย นี่คือป้ายหยกของบิดาสองแฝด อย่ากลับไปกับคนพวกนั้นเพราะจะสังหารเราแม่ลูก" ถังลีเฟยเฟยกล่าวกับสตรีชุดขาว
ถังเฟยเฟยยังไม่ได้ถามอะไรเลย
ตุบ !!!
จู่ๆ มีลูกธนูปักที่กลางอกของถังลีเฟย ทำให้นางเซไปทางหน้าผาแล้วล้มลงไป
"เจ้า" ถังเฟยเฟยได้แต่มองร่างถังลีเฟยตกลงไปด้านล่างหน้าผามิรู้ว่าเป็นแม่น้ำหรือป่าไม้
สมองของถังเฟยเฟยขบคิดเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ยอีกทั้งนางยังมองสองแฝดชายหญิงเพิ่งจะเสียมารดาแท้ๆ ไปช่างน่าอนาถใจนัก
"ถังลีเฟย เหตุใดเจ้าต้องหนีข้าด้วยเล่า" คนนับสิบวิ่งมาที่หน้าผา ถังเฟยเฟยคิดว่าแย่แล้ว หากคนพวกนั้นจับได้นางมิอาจรับคำหญิงผู้นั้นได้เป็นแน่แท้
นางมองบุรุษสวมหน้ากากผีเสื้อในอาภรณ์สีน้ำเงิน พร้อมกับลูกน้องของเขาในยามนี้สมองของถังเฟยเฟยคิดได้ก็คือนางต้องดูแลสองแฝดอย่าให้มีอันตราย
"ถังลีเฟยกลับไปกับข้า" ชายผู้นั้นสาวเท้าเข้ามาใกล้ถังเฟยเฟย
ก่อนจะตกลงหน้าผาถังลีเฟยได้บอกกับนางว่าอย่ากลับไปกับคนพวกนั้น
"ไม่!!!"ถังเฟยเฟยค่อยๆ ถอยหลังไปทีละ นางอุ้มลูกแฝดในเมื่อถังลีเฟยมอบสองแฝดให้นางแล้ว สองแฝดถือเป็นลูกของนาง
"เจ้าไม่กลัวตายรึ"
"เหตุใดต้องกลัว"
หากสวรรค์ให้ข้ามาเพื่อเลี้ยงสองแฝดข้าเชื่อว่าข้าจะไม่ตายง่ายๆ
ถังเฟยเฟยคิดว่าถึงอย่างไรหนีไม่พ้น สู้ตายเอาดาบหน้าเสียกว่า
ตุบ !!!
"อย่า!!!" ชายผู้นั้นคว้าได้เพียงอากาศ เหตุใดนางต้องทิ้งเขาไว้ด้วยเล่า...
ห้าปีต่อมา
เวลาไวเหมือนโกหกเสียจริง บนรถเกวียนมีสามแม่ลูกนั่งซบกันอย่างมีความสุข ถังเฟยเฟยมองเจ้าก้อนแป้งทั้งสองเติบโตมาด้วยความรัก
ถังเปาเปาเป็นแฝดชายซึ่งเป็นพี่ของถังเปยเปย ทั้งสองคนหน้าตาเหมือนกันมาก ห้าปีก่อนนั้น ถังเฟยเฟยได้แม่เฒ่าชรานามว่า แม่เฒ่าตี้นางเป็นปรมาจารย์ที่มีพลังปราณสูงสุดอีกทั้งเป็นหมอเทวดาด้วย หลังจากที่แม่เฒ่าชราตี้ช่วยเลี้ยงดูสองแฝดได้ไม่นานนางก็ออกท่องยุทธภพ อีกทั้งแม่เฒ่าตี้ยังให้ยาต้านพิษแก่สองแฝดด้วย
แม่เฒ่าตี้เอ่ยว่าสองแฝดโดนพิษในครรภ์มารดา ทำให้ถังเฟยเฟยพลันนึกถึงถังลีเฟยคงจะเจ็บปวดและทรมานน่าดู พิษนี้กัดกินไปถึงกระดูก หากยามหนาวก็หนาวยิ่งนัก หากยามร้อนก็ร้อนเหลือแสน โชคดีที่แม่เฒ่าตี้ให้ยาต้านพิษอีกทั้งสอนสองแฝดปรุงยาอีกด้วย ทั้งสองเป็นหลานรักของผู้เฒ่าตี้ไปแล้ว
ผู้เฒ่าตี้เป็นหญิงชราที่ชอบออกท่องยุทธภพช่วยเหลือผู้คน นางทิ้งท้ายว่าหากมีวาสนาคงต้องได้พบกัน
ถังเฟยเฟยหวังว่าจะได้พบแม่เฒ่าตี้ในไม่ช้านี้ สองแฝดพลันมองมารดาเล่านิทานอย่างมีความสุข
"ท่านแม่เหตุใดพวกเราต้องไปเมืองต้าโจวด้วย" ถังเฟยเฟยมองสองแฝดช่างถามจริงๆ
"แม่อยากพาพวกเจ้าไปพบท่านตา" ห้าปีมานี้น้ำแข็งในใจท่านแม่ทัพใหญ่คงละลายแล้วกระมัง นางก็ไม่ใช่ถังลีเฟย นางคือถังเฟยเฟยในยามนี้นางหาตัวถังลีเฟยก็ยังไม่พบ ห้าปีมานี้เลี้ยงเจ้าแฝดด้วยความยากลำบากจริงๆ
"ท่านตาจะยอมรับพวกเรารึเจ้าคะ" ต้องยอมรับสิหลานของเขาทั้งสองคน ในตอนนั้นถังลีเฟยทิ้งของสำคัญหลายอย่างในห่อผ้าทารกหลักฐานยืนยันตัวตนของถังลีเฟย อีกทั้งป้ายหยกของคนเป็นบิดาของสองแฝด
ถังเฟยเฟยคิดว่าด้วยหลักฐานทุกอย่างนางเชื่อว่าท่านแม่ทัพใหญ่ถังจะยอมรับหลานสองคนนี้แน่นอน
อีกทั้งแม่เฒ่าตี้บอกว่าให้นางตามหาบิดาแท้ๆ ของสองแฝดเพราะเนื่องด้วยเลือดของเขาจะกำจัดพิษในตัวของสองแฝดได้ โจทย์ยากจริงๆ แล้วนางจะไปตามหาเขาได้ที่ไหน
ถังเฟยเฟยได้แต่ถอนหายใจมองสองแใดด้วยความสงสาร หากตามหาบิดาของสองแฝดไม่เจอชั่วชีวิต เมื่อแฝดอายุสิบขวบแฝดจะต้องตายยิ่งทำให้ถังเฟยเฟยปวดหัวเข้าไปใหญ่ กระนั้นภารกิจนี้นางต้องทำให้สำเร็จ
"อีกประเดี๋ยวจะถึงเมื่อจินพวกเราพำนักที่เมืองจินก่อนแล้วกันลูกรัก" หากไม่พำนักเมืองจินเกรงว่าเดินทางตอนกลางคืนจะไม่สะดวก สองแฝดรับคำมารดา
"ขอรับ/เจ้าค่ะ" เจ้าซาลาเปาอ้วนทั้งสองของนางน่ารักอย่างมาก
โชคดีที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้มีที่พักม้ากระนั้นนางจึงฝากเสี่ยวเอ้อร์ไว้ จากนั้นเดินขึ้นชั้นสองกับเถ้าแก่เนี้ย
ถังเฟยเฟยจ่ายเงินแล้วจึงได้ห้องนอนชั้นดี สองแฝดรีบเข้าไปด้านใน ถังเฟยเฟยมองสองแฝดอย่างมีความสุข กระนั้นนางจึงรินน้ำชาให้เด็กทั้งสองไม่นานนักเสี่ยวเอ้อร์นำอาหารมาส่ง
สองแฝดได้กินข้าวต้มปลาของโรงเตี๊ยมการเดินทางเหนื่อยล้ายิ่งนักทำให้สองแฝดกินอิ่มแล้วจึงผล็อยหลับอย่างสบาย
ถังเฟยเฟยถอดรองเท้าให้เจ้าสองแฝดใบหน้านี้ช่างคล้ายนางตอนเด็กจริงๆ หญิงสาวก็อยากมีพ่อแม่เหมือนกันเพราะนางเป็นเด็กกำพร้าในยุคนั้น
ในค่ำคืนอันมืดมิดไร้แสงดาว เสียงต่อสู้พลันบังเกิดขึ้นถังเฟยเฟยพลันเงี่ยหูฟัง
ตุบ !!!
ห้องข้างๆ เกิดอะไรขึ้นมิได้แล้วนางต้องปลุกสองแฝดให้ซ่อนใต้เตียงเสียก่อนดูเหมือนจะต่อสู้กันอย่างรุนแรงเสียด้วย
สองแฝดรีบหลบใต้เตียงถังเฟยเฟยมองผนังห้องเกรงว่าอีกไม่นานอีกฝ่ายจะต้องทะลุมาแน่นอน
เครง !!!
เป็นจริงดังที่นางคาดเดาไว้ผนังทะลุจริงๆ ร่างของบุรุษชุดดำถึงกับกระอักเลือด
"แม่นางช่วยข้าด้วย หากท่านช่วยข้า ข้ามีรางวัลให้อย่างงาม" ชายผู้นั้นกระอักเลือดออกมาคำโต ถังเฟยเฟยปรายตามองชายชุดดำสองคนที่พุ่งกระบี่มาทางชายที่กระอักเลือดคำโต
เพียงแค่ถังเฟยเฟยซัดฝ่ามือไปสองครั้งพลังปราณสีน้ำตาลพลันปรากฏขึ้นมา ทำให้ชายสองคนนั้นถึงกับเผ่นป่าราบเลยทีเดียว
"สุดยอดพลังปราณของผู้เป็นอมตะวิชา ข้าน้อยขอคารวะท่านอาจารย์ขอรับ" ลู่หวังถึงกับมองแม่นางน้อยในชุดขาวด้วยความตกใจ อายุนางคงไม่เกินสิบห้าปีกระมังเหตุใดนางถึงเป็นผู้มีปราณขั้นอมตะวิชาได้
ใบหน้าของนางงามล้ำเกิดมาเขาไม่เคยพบเห็นผู้ใดที่งดงามเช่นนี้มาก่อน นางงดงามอย่างมาก ใบหน้าของลู่หวังพลันแดงก่ำ
ถังเฟยเฟยเดาความคิดของชายผู้นี้ นางอุตส่าห์ช่วยชีวิตยังจะมาคิดไม่ดีกับนางอีก
มันน่าช่วยไหมเล่า!!!
"ขอบคุณแม่นางที่ช่วยข้าน้อยขอรับ ข้าลู่หวัง"
"เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้จักนามข้า ข้าแค่เป็นคนมีคุณธรรมมีเมตตา จึงยอมช่วยเจ้า" เป็นเช่นนี้เอง
"แน่นอนท่านแม่ของพวกข้าเป็นคนดี เห็นหมาแมวล้วนช่วยหมด" เปาเปาเอ่ยขึ้น
ใบหน้าของลู่หวังพลันฉุกคิดพวกนี้หาว่าเขาเป็นหมาแมวเสียแล้วไอ้หยา!!!
เถ้าแก่เนี้ยพลันขึ้นมาหลังได้รับข่าวว่าห้องของโรงเตี๊ยมพังลู่หวังจำต้องจ่ายค่าเสียหาย ส่วนถังเฟยเฟยกับเจ้าสองแฝดรีบออกจากโรงเตี๊ยมยามเช้าตรู่ทันที
"แม่นางท่านจะเดินทางไปที่ใดขอรับ ขอข้าร่วมเดินทางไปด้วย" สองแฝดมองชายผู้นั้นหน้าหนาไม่หยุด ตามตอแยท่านแม่
"ข้าจะไปเมืองต้าโจว" ถังเฟยเฟยตอบตามตรงอีกทั้งยามนี้เสี่ยวเอ้อร์นำรถเกวียนของนางมาให้นาง หญิงสาวไม่ลืมมอบเงินก้อนให้เขา เสี่ยวเอ้อร์รับมาด้วยความดีใจ
สองแฝดกระโดดขึ้นบนหลังเกวียนที่มีกองฟางคอยหนุนให้ความสบาย ถังเฟยเฟยควบคุมรถเกวียน
"แม่นางข้าไปด้วยขอรับ" ลู่หวังได้รับบาดเจ็บไม่น้อยบัดนี้ไม่มีเงินเหลือสักนิดเพราะจ่ายค่าโรงเตี๊ยมไปหมดแล้ว
สองแฝดสบตากับมารดาเพราะไม่ไว้ใจคนผู้นี้ด้วยสายตาที่มองมารดาของเจ้าสองแฝด ทำให้สองแฝดอยากจะควักลูกตาของเขาออกมาเสียจริงๆ
"เจ้าจะไปเมืองต้าโจวด้วยเหตุใด" ถังเฟยเฟอยากรู้จริงๆ เจ้าคนนี้จะตามพวกนางไปทำไม
"บ้านข้าอยู่ที่เมืองต้าโจว ที่จริงแล้วข้าเป็นบุตรชายของท่านแม่ทัพลู่จางแม่ทัพฝ่ายขวาของเมือง"
บุตรชายของท่านแม่ทัพฝ่ายขวาอย่างนั้นรึ ช่างน่าสนใจจริง สองแฝดพลันนึกขึ้นได้ว่าท่านตาของพวกเขาก็เป็นท่านแม่ทัพเช่นกัน หรือจะเป็นท่านแม่ทัพฝ่ายซ้าย มีฝ่ายขวาต้องมีฝ่ายซ้ายไม่ใช่แค่สองแฝดที่คิดถังเฟยเฟยก็คิดเช่นกัน
ในเมื่อบ้านชายแซ่ลู่อยู่ต้าโจวเช่นกันกระนั้นนางเป็นคนมีคุณธรรมก็ต้องให้เขาไปด้วย
"ได้แน่นอนขึ้นมาเถอะ" ทันทีที่ถังเฟยเฟยอนุญาต ชายแซ่ลู่กระโดดขึ้นรถเกวียนควบคุมรถเกวียนแทนถังเฟยเฟย
"ขอบคุณแม่นางขอรับ" หลังจากนั้นไม่นานชายแซ่ลู่ก็ไอเสียยกใหญ่จนน่าสงสาร
"นี่เม็ดยาตัวนี้ให้เจ้า" ถังเฟยเฟยพลันมีน้ำใจอย่างมากเพราะกลัวว่าชายแซ่ลู่จะตายเสียก่อน ก่อนจะถึงเมืองหลวง แน่นอนว่านางไม่ได้เป็นห่วงเขานะ แต่กลัวที่จะเก็บศพเขาเสียมากกว่า
ทันทีที่ลู่หวังเห็นเม็ดยาลูกกลอนก็พลันลังเลอยู่ไม่น้อย
"ยานี่"
"บำรุงร่างกายเจ้า" ลู่หวังพลันนึกถึงอมตะวิชาปราณขั้นที่หกของแม่นางผู้นี้ ทำให้เขารีบกินยาลูกกลอนทันทีไม่นานนักเขารู้สึกว่าร่างกายดีขึ้นไม่น้อย
ชายแซ่ลู่พลันมองถังเฟยเฟยไม่คิดเลยว่านางจะมีลูกแฝดถึงสองคน
"แม่นางจะไม่บอกชื่อแซ่ของเจ้าให้ข้าได้รู้หน่อยรึ"
สองแฝดชักไม่พอใจเจ้าคนนี้ที่พยายามจะถามชื่อมารดาของพวกเขา
"ท่านลุงอย่าได้เอ่ยถามเรื่องอื่นเลย ท่านแม่ของพวกข้าช่วยท่านไว้ ท่านจะตอบแทนเช่นไรดีว่ามา เรื่องเงินนี่สำคัญมากนะ" เปาเปาแฝดพี่ตัวแสบเอ่ยขึ้นมองคนแซ่ลู่กำลังคิดว่าจะกลั่นแกล้งอย่างไรดี
"จริงด้วยข้าได้ยินท่านลุงบอกว่ายอมจ่ายเงินตอนที่อยู่โรงเตี๊ยมมารดาข้าช่วยท่านจากชายชั่วพวกนั้น" ถังเฟยเฟยอมยิ้มเล็กน้อยไม่คิดเลยว่า เจ้าแสบทั้งสองจะรีบทวงเงินเสียแล้ว
ใบหน้าของลู่หวังกระอักกระอวนนักจะให้เขาหาเงินมาจากที่ไหนเล่าในเมื่อจ่ายค่าเสียหายโรงเตี๊ยมไปหมดแล้ว
"เอาอย่างนี้ เมื่อถึงเมืองต้าโจว พวกเจ้าก็ไปเอากับข้าที่จวน"
สองแฝดขบคิด "ท่านลุงพวกข้ายังมีธุระต้องทำ เอาอย่างนี้ดีกว่า ท่านลงนามไว้ วันไหนว่างข้าจะไปเอาเงิน" เปาเปาเสนอความคิด
ถังเฟยเฟยมองความเจ้าเล่ห์ของสองแฝด ช่างคล้ายใครนะ คล้ายคนเลี้ยงเช่นนางไงเล่า
ลู่หวังไม่อาจปฏิเสธได้กระนั้นจึงหยิบกระดาษขึ้นมาเขียนด้วยเลือดเพราะไม่มีพู่กันกับหมึก
"เงินเท่าไร" เขาถามสามคนแม่ลูก มูลค่าชีวิตของคนแซ่ลู่
"สองหมื่นตำลึงเป็นอย่างไรเล่า" เปาเปา
"บ้าไปแล้วปล้นกันชัดๆ" เจ้าเด็กบ้าจะปล้นเขาอย่างนั้นรึ เกินไปจริงๆ
"ชีวิตท่านมีค่าแค่สองหมื่นตำลึงทองถือว่าคุ้มแล้ว หรือท่านจะดูถูกชีวิตตัวเอง" ถังเฟยเฟยย่อมต้องช่วยบุตรชายรีดไถเงินในครั้งนี้
ใบหน้าของลู่หวังพลันเหงื่อแตกพรากๆ กระนั้นเขาจำใจต้องลงนามในสัญญาเนื่องจากเขารักษาของสำคัญของรัชทายาทไว้
"ตกลง" ชายหนุ่มพลันนั่งนิ่งหลังจากลงนามเสร็จ เปาเปากับเปยเปยยิ้มอย่างมีความสุข
"ถึงแล้ว" เดินทางมาทั้งวันมิได้พักผ่อนในที่สุก็ถึงประตูเมืองต้าโจวเสียที
ชายแซ่ลู่กระโดดลงอย่างไม่ร่ำลา ทำให้สามคนแม่ลูกหัวเราะอย่างมีความสุข
"เจ้าแฝดทำไมเก็บค่าหัวเขาแพงนัก" นางถามบุตรทั้งสอง
"ท่านแม่เขาไม่ใช่คนดี เขาขโมยผ้าเช็ดหน้าท่านพวกข้าเห็น" เป็นเช่นนี้นี่เองทำให้สองแฝดโกรธจึงคิดค่าหัวแพงเช่นนี้
"แม่เข้าใจแล้ว แม่ก็ขโมยของเขามาเหมือนกัน" ถังเฟยเฟยก็ไม่น้อยหน้าเช่นกัน นางรับรู้ว่าเขาขโมยผ้าเช็ดหน้าในย่ามนาง กระนั้นนางจึงขโมยของเขาคืน
ทั้งสามคนเปิดตลับออกพบว่า "ไข่มุก" ไข่มุกเม็ดเท่าไข่ห่าน ทำให้ทั้งสามคนรีบปิดตลับทันที
"งามมาก"
"ข้าได้ยินยายเฒ่าตี้บอกว่า ไข่มุกพันปีสามารถเป็นยาอายุวัฒนะได้" ถังเฟยเฟยพลันยิ้มอ่อน
"เอาล่ะ แม่จะปรุงให้พวกเจ้าทั้งสองได้กินหลังเราเข้าจวนท่านตา" ยามนี้ทั้งสามลงจากรถเกวียนแน่นอนว่ารถเกวียนนางขายต่อให้ชาวบ้าน จากนั้นเดินเข้าประตูเมืองไป ทั้งสามยื่นสำมะโนครัวให้ทหารดูพบว่าผ่าน
ถังเฟยเฟยกลัวคนต้องตาความงามของนาง กระนั้นนางจึงสวมหมวกเหวยเหมา
