พราวพลอย กิติวิริยะ ลูกสาวคนสวยของท่านพันตำรวจตรี วิชาญ กิติวิริยะ หญิงสาวอายุยี่สิบเอ็ดปีบริบูรณ์ และเพิ่งจะจบชั้นปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังมาหมาดๆ
พราวพลอยถูกเลี้ยงอย่างตามใจ เพราะท่านวิชาญสงสารบุตรสาวที่ต้องกำพร้าแม่มาตั้งแต่เล็ก และถึงว่าท่านวิชาญจะแต่งงานใหม่อีกครั้งกับต้นห้องคนสนิทของอดีตภรรยาผู้ล่วงลับไปแล้ว แต่ความรักความเมตตาที่ท่านวิชาญมีต่อลูกสาวนั้นก็ไม่เคยลดน้อยถอยลงเลย มีแต่จะเพิ่มมากขึ้นด้วยซ้ำ เพราะไม่ว่าลูกสาวคนสวยจะต้องการอะไร เขามอบให้ทุกอย่าง ยกเว้นก็แค่ดาวกับเดือนเท่านั้น ที่เขาไม่สามารถสอยลงมาให้กับพราวพลอยได้
แม้พราวพลอยจะเป็นเด็กเอาแต่ใจ แต่เนื้อแท้แล้วหญิงสาวเป็นคนใจดี มีเมตตา หล่อนมีเพื่อนสนิทมากมาย หนึ่งคนนั้นก็คือ สรินนา ลูกติดของดารา ต้นห้องของมารดาที่ตอนนี้ได้เลื่อนขั้นเป็นเมียตบเมียแต่งของบิดาเรียบร้อยแล้วนั่นเอง
ความสัมพันธ์ของหล่อนกับสรินนาแนบแน่น หล่อนแบ่งปันทุกอย่างให้กับสรินนา เพราะเห็นว่าสรินนาน่าสงสาร แต่แล้วหล่อนก็พบว่าสรินนาไม่ได้จริงใจกับหล่อนแม้แต่นิดเดียว
ภายใต้ใบหน้าเรียบร้อยอ่อนโยนและดวงตาอันเศร้าหมองของสรินนาได้ซ่อนความอิจฉาริษยาเอาไว้มากมายจนน่าตกใจ
สรินนาใส่ร้ายหล่อน นำหล่อนไปพูดเสียๆ หายๆ ให้กับเพื่อนๆ ฟัง ในขณะที่ต่อหน้าของหล่อน สรินนาทำตัวเป็นคนดี คนน่าสงสาร
หล่อนมารู้เช่นเห็นชาติของสรินนาก็ตอนที่อยู่ปริญญาตรีปีที่หนึ่ง และหลังจากนั้น หล่อนก็ไม่ได้ข้องเกี่ยวกับสรินนาอีกเลย
สรินนาเรียกร้องความสงสารจากทุกคนได้อย่างแนบเนียน และไม่ว่าหล่อนจะพยายามอธิบายอะไรออกไปมันก็ไร้ความหมายอย่างสิ้นเชิง จนหล่อนเลิกที่จะสนใจไยดีกับการกระทำของสรินนาอีกต่อไป
ชีวิตของหล่อนเหมือนจะสงบสุขขึ้น เมื่อไม่ต้องข้องแวะกับสรินนา แต่แล้วโชคชะตาก็ทำให้หล่อนต้องเข้าไปพัวพันกับผู้หญิงหน้าซื่อใจคดอย่างสรินนาอีกครั้ง เมื่อบิดาได้ว่าจ้างบอดี้การ์ดเข้าให้มาดูแลหล่อน หลังจากที่หล่อนถูกดักทำร้าย ซึ่งบอดี้การ์ดคนนั้นคืออดีตทหารรับจ้างสัญชาติอเมริกัน ชื่อว่า เดวิด บราวน์
เดวิด เป็นผู้ชายที่ตัวโตมากๆ หุ่นล่ำสัน มีกล้ามเนื้อไปทุกสัดส่วน บอกให้รู้ว่าเขาได้รับการฝึกฝนแบบทหารมาอย่างเข้มข้นแค่ไหน
หล่อนจำได้ว่าตนเองจับจ้องมองผู้ชายคนนี้อย่างลืมตัวอยู่นาน จนกระทั่งถูกเสียงบิดากระแอมเตือนนั่นแหละ จึงได้สติ แต่ไม่ใช่แค่หล่อนคนเดียวหรอกที่เห็นเดวิดแล้ว
หัวใจเต้นสะท้าน เพราะสรินนาเองไม่ต่างกัน หล่อนเห็นอดีตเพื่อนสนิทจ้องมองเดวิดไม่วางตาเลยทีเดียว
“ลูกพลอย นี่เดวิดนะ เขาจะมาเป็นบอดี้การ์ดให้กับลูก”
“ความจริงพลอยไม่จำเป็นต้องมีบอดี้การ์ดหรอกค่ะคุณพ่อ พลอยไม่ได้มีปัญหาอะไรกับใครสักหน่อย”
พราวพลอยเอ่ยตอบบิดา และก็ไม่ปรายตามองเดวิดอีกเลย ไม่ใช่ว่ารังเกียจรังงอนอะไรเขาหรอกนะ แต่ว่าหล่อนรู้สึกประหม่ายามสบสายตากับดวงตาสีฟ้าจัดของเขาต่างหาก
หัวใจไม่เคยเต้นแรงแบบนี้กับผู้ชายคนไหนมาก่อนเลย
“ทำไมคุณพลอยถึงปฏิเสธความหวังดีของคุณลุงแบบนี้ล่ะคะ มันไม่เหมาะนะคะ”
สรินนาสอใส่เกือกเอ่ยขึ้นก่อนที่บิดาจะทันได้ตอบออกมาเสียอีก
หล่อนตวัดตามองสรินนาที่ยืนตีหน้าเรียบร้อยด้วยความหมั่นไส้ และด้วยนิสัยที่ปากตรงกับใจเสมอ ทำให้พราวพลอยโต้แย้งออกไปอย่างเจ็บแสบ
“ฉันคิดว่าเธอไม่ควรเสนอหน้าออกความคิดเห็น เพราะฉันไม่ได้ต้องการคำแนะนำจากเธอ”
“เอ่อ... นาขอโทษค่ะคุณพลอย”
สรินนาบีบน้ำตาให้ไหลออกมาได้อย่างที่ใจสั่ง มันน่าทึ่งและน่าสมเพชมากในสายตาของพราวพลอยที่รู้ทันผู้หญิงคนนี้ แต่คนอื่นคงจะกำลังสงสารสรินนากันยกใหญ่เลยทีเดียว โดยเฉพาะพ่อบอดี้การ์ดหุ่นล่ำน่าปล้ำอย่างเดวิด เพราะหล่อนเห็นเขามองสรินนาด้วยแววตาอ่อนโยน ก่อนจะตวัดมองหล่อนด้วยสายตาที่ให้ความรู้สึกตรงกันข้ามกัน
“อย่ามาตอแหล”
“ลูกพลอยพอเถอะ อย่าไปว่าหนูนาเลย หนูนาคงแค่หวังดีน่ะลูก”
“หึ... หวังดีประสงค์ร้ายสิไม่ว่า เมื่อไหร่คุณพ่อจะมองผู้หญิงคนนี้ออกคะ ว่าผู้หญิงคนนี้เลวแค่ไหน”
“หนูนาไม่ได้เป็นอย่างนั้นหรอกลูกพลอย”
“ทำไมคุณพ่อจะต้องปกป้องผู้หญิงคนนี้ด้วยคะ ลูกก็ไม่ใช่สักหน่อย”
หล่อนโมโหบิดาจนเก็บอารมณ์ไม่อยู่
“คุณลุงขา อย่าไปตำหนิคุณพลอยเลยค่ะ นาผิดเองที่พูดขึ้นโดยไม่ทันคิด”
สรินนาแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเจือสะอื้น ก่อนจะเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าพราวพลอย และคุกเข่าลงกับพื้น ท่ามกลางความตกใจกับทุกคน รวมถึงพราวพลอยด้วย เพราะไม่คิดว่าสรินนาจะเล่นใหญ่เบอร์นี้
“คุณพลอยคะ... นาขอโทษค่ะ”
พราวพลอยเมินหน้าหนีอย่างสมเพชดาราเจ้าบทบาทตรงหน้า ในขณะที่เดวิดก้าวมารั้งให้สรินนาลุกขึ้นยืน
“คุณลุกขึ้นเถอะครับ”
“ไม่เป็นไรค่ะ นา... นาทำให้คุณพลอยไม่สบายใจ นาสมควรทำแบบนี้แล้วล่ะค่ะ”
“ลูกพลอย พ่อว่า...”
“อยากคุกเข่าก็ทำไป แล้วอย่าลุกล่ะ เพราะฉันไม่มีทางให้อภัยคนปากว่าตาขยิบแบบเธอหรอก”
พราวพลอยยิ้มดูแคลน หล่อนก็อยากจะรู้นักว่าสรินนาจะคุกเข่าต่อไปอีกนานแค่ไหน
“นายินดีค่ะ ถ้าเป็นความต้องการของคุณพลอย...”
พราวพลอยมองสรินนาอย่างรู้เช่นเห็นชาติ “ตอแหลได้โล่เลยนะหล่อนน่ะ”
“ลูกพลอย...” บิดาปรามหล่อน
“คุณพ่อคะ ผู้หญิงคนนี้หน้าไหว้หลังหลอก เมื่อไหร่คุณพ่อจะรู้สักทีคะ”
สรินนาแกล้งทำเป็นสะอื้นดังๆ เรียกร้องความเห็นใจจากทุกคน และมันก็ได้ผล
วิชาญถอนใจออกมาอย่างอ่อนอกอ่อนใจ เพราะจะขัดใจลูกสาวมากก็ไม่ได้ ทั้งๆ ที่สงสารสรินนาไม่น้อยเลยทีเดียว
“แล้ววันนี้ลูกพลอยจะออกไปไหนหรือเปล่าล่ะ ถ้าจะไปไหนให้เดวิดขับรถไปให้นะลูก”
หล่อนเบือนหน้าไปมองบอดี้การ์ดสุดหล่อ ก่อนจะปฏิเสธเสียงแข็ง
“ก็บอกแล้วไงคะว่าพลอยเอาตัวรอดได้ พลอยไม่จำเป็นต้องมีใครมาคุ้มครองหรอกค่ะ”
“แต่ลูกพลอยอาจจะไม่ได้โชคดีเหมือนครั้งก่อนหน้านี้ก็ได้นะลูก”
วิชาญดึงมือเล็กนุ่มนิ่มของลูกสาวขึ้นมากุมเอาไว้
“เชื่อพ่อสักครั้งเถอะลูก
แววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของบิดาทำให้พราวพลอยจำต้องรับปาก เพราะไม่อยากทำให้บิดาไม่สบายใจเพิ่มมากขึ้นไปกว่านี้
“ค่ะ ถ้ามันจะทำให้คุณพ่อสบายใจ”
วิชาญระบายยิ้มออกมา แววตาคลายวิตกกังวลลงไปมาก
“ขอบใจมากลูกพลอย”
“งั้นพลอยขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ”
“ตามสบายเถอะลูกพลอย”
พราวพลอยฝืนยิ้มให้กับบิดา ก่อนจะปรายตามองสรินนาซ้ำอีกครั้ง
“ส่วนเธอนั่งคุกเข่าต่อไปเรื่อยๆ นะ จนกว่าจะเที่ยงวัน”
“ลูกพลอยพ่อว่า...”
“คุณพ่อคะ ถ้าอยากให้พลอยมีบอดี้การ์ด คุณพ่อก็ต้องตามใจพลอยเรื่องนี้ค่ะ”
“แต่หนูนาจะเป็นลมเอานะลูกพลอย”
“คุณพ่ออย่าเป็นห่วงอะไรแม่นี่นักเลยค่ะ ตอแหลเก่งแบบนี้ ไม่ตายง่ายๆ หรอกค่ะ” หล่อนสาดคำพูดชิงชังใส่สรินนาก่อนจะย่ำเท้าเดินจากไป
วิชาญทำได้แค่ถอนใจออกมาด้วยความเหนื่อยล้า ก่อนจะหันไปพูดกับเดวิดที่ยืนนิ่งเงียบ
“คุณไปเตรียมตัวให้พร้อมนะเดวิด ไม่น่าจะเกินครึ่งชั่วโมง ลูกพลอยก็น่าจะออกไปข้างนอก”
“ครับท่าน”
เดวิดตอบรับ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ท่ามกลางสายตาลุ่มหลงของสรินนาที่มองตามเรือนร่างกำยำไปไม่วางตา
“ส่วนหนูนาจะไปทำอะไรก็ไปเถอะ ไม่ต้องคุกเข่าแล้วล่ะ”
“นายังไปไหนไม่ได้หรอกค่ะท่าน จนกว่าคุณพลอยจะพอใจ...”
“เธอก็รู้นี่ว่าลูกพลอยปากร้ายไปอย่างนั้นแหละ จริงๆ แล้วไม่ได้คิดจะทำอะไรเธอหรอก ลุกขึ้นได้แล้ว”
สรินนาส่ายหน้าไปมา
“นาไม่อยากทำให้คุณลุงเดือดร้อนค่ะ ให้นาอยู่ตรงนี้ต่อไปเถอะค่ะ”
“เธอนี่ดื้อขึ้นเยอะนะ หนูนา”
“เอ่อ... นาขอโทษที่ทำให้คุณลุงไม่พอใจค่ะ”
สรินนารีบเสแสร้งขอโทษขอโพย
“ไม่ต้องขอโทษฉันหรอก เพราะฉันก็แค่ไม่เคยเห็นเธอดื้อแบบนี้มาก่อนเท่านั้นเอง”
เพราะปกติวิชาญจะเห็นสรินนาว่านอนสอนง่ายเสมอมา แต่วันนี้กลับดื้อดึงจึงแปลกใจ
“นาแค่... ไม่อยากทำให้ใครเดือดร้อนค่ะ ถ้าจะมีใครสักคนเดือดร้อน ให้นาเป็นคนนั้นเถอะค่ะ”
วิชาญกระแทกลมหายใจออกมาแรงๆ อย่างเหนื่อยหน่าย
“งั้นก็ตามใจเถอะ ถ้าไม่ไหวก็กลับเข้าบ้านก็แล้วกันนะหนูนา”
สรินนาตอบรับด้วยการผงกศีรษะ และทำหน้าเศร้าสร้อยเรียกความเมตตา
“ค่ะ คุณลุง”
วิชาญหมุนตัวเดินกลับเข้ามาภายในบ้านและก็เจอกับดาราเข้าพอดี
“ท่านไปไหนมาเหรอคะ”
“ฉันพาลูกพลอยไปเจอเดวิดน่ะ”
“เดวิด?”
ดาราทำท่าครุ่นคิดก่อนจะพูดขึ้นเมื่อนึกออก
“อ๋อ... บอดี้การ์ดของคุณพลอยใช่ไหมคะ”
“ใช่”
วิชาญตอบรับ ก่อนจะเดินไปทรุดนั่งบนโซฟา โดยมีดาราเดินตามไปด้วย
“แล้วคุณพลอยเธออาละวาดไหมคะ”
“ทำไมลูกพลอยจะต้องอาละวาดด้วยล่ะ”
วิชาญตวัดตามองหน้าดาราอย่างไม่พอใจกับสิ่งที่ได้ยิน
ดารารีบตีหน้าซื่อ และรีบอธิบาย
“คือดา... ดาเห็นคุณพลอยเธอไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวาย ดาก็เลยคิดว่าเธออาจจะไม่ชอบที่มีบอดี้การ์ด...”
“ถึงลูกพลอยจะไม่ชอบ แต่มันจำเป็น”
วิชาญปรายตามองหน้าเมียใหม่
“เธอก็รู้นี่ว่าพักนี้ลูกพลอยถูกปองร้าย ซึ่งฉันก็ยังไม่รู้เลยว่าคนพวกนั้นเป็นใคร”
“อาจจะเป็นเรื่องบังเอิญก็ได้นะคะท่าน”
ดาราเดินอ้อมมาหยุดด้านหลังของวิชาญ และเอามือนวดต้นคอให้อย่างเอาใจ
“สามครั้งติด ฉันว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้วล่ะ ฉันไม่ต้องการให้วัวหายแล้วค่อยล้อมคอก เธอเข้าใจไหม ดารา”
“ดาเข้าใจท่านเสมอค่ะ”
หากตอนนี้วิชาญมองเห็นใบหน้าของดารา เขาคงจะสยดสยองไม่น้อย
“ก็เพราะเธอเป็นแบบนี้ไง ฉันถึงเลือกเธอขึ้นมาเป็นเมีย”
“ดาขอบพระคุณท่านมากค่ะที่เมตตาดากับยายนา”
“ไม่ต้องขอบอกขอบใจฉันหรอก มันเป็นสิ่งที่ฉันควรจะทำ เพราะสิ่งที่ฉันให้เธอ มันยังเทียบไม่ได้กับการที่เธอช่วยเลี้ยงดูลูกพลอยเลย”
ดารายิ้มเย็นชาอยู่เหนือศีรษะของคนที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่เบื้องหน้า
“ดายินดีทำเพื่อท่านทุกอย่างค่ะ”
วิชาญไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก นอกจากดื่มด่ำกับการนวดต้นคอที่ดารากำลังมอบให้
‘แต่ถึงท่านจะใจดีกับดากับลูกแค่ไหน แต่ดาก็ไม่เคยแทนที่คุณพริ้มในใจของท่านได้เลย’
ดาราคิดอย่างเจ็บแค้น เมื่อตัวเองเป็นได้แค่เมียบ่าว ที่ถึงแม้จะได้รับการตกแต่งตามประเพณี แต่กลับไม่ได้จดทะเบียนสมรสอย่างที่ควรจะเป็น
สมบัติทุกชิ้นของกิติวิริยะ ก็ยังคงเป็นของพราวพลอยเหมือนเดิม
แต่หล่อนไม่มีทางยอมง่ายๆ หรอก ไม่มีทางยอมให้มันเป็นแบบนี้เด็ดขาด
สรินนากัดฟันอดทนต่อแดดยามสายที่กำลังร้อนแรงขึ้นอย่างทรมาน
หล่อนจะต้องทน จะต้องเล่นละครเป็นนางเอกผู้น่าสงสารต่อไป เพื่อผลตอบแทนอันยิ่งใหญ่ที่หล่อนกับมารดารอคอย
เสียงฝีเท้าของใครบางคนเดินใกล้เข้ามา แต่หล่อนมั่นใจว่าไม่ใช่มารดาแน่ เพราะท่านเพิ่งจะเดินกลับไปเมื่อไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้
‘แกทำดีมาก นา’
คำชื่นชมของแม่ยังดังก้องอยู่ในสองหู
เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาแล้ว หล่อนรีบสั่งน้ำตาให้ไหลรินออกมา ด้วยวิธีการจิกเล็บลงกับฝ่ามือแรงๆ จนเลือดซึม และมันก็ได้ผล น้ำตาไหลรินออกมาราวกับห่าฝนเลยทีเดียว
“แดดร้อนมาก ผมว่าคุณควรจะลุกขึ้นและเข้าไปในบ้านได้แล้วนะครับ”
เดวิดที่เดินผ่านมาพอดี เข้ามาสอบถามด้วยความเป็นห่วง
สรินนาซ่อนยิ้มเอาไว้ในใจ ขณะเงยหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาจอมปลอมขึ้นมองเดวิด
พระเจ้า... ทำไมผู้ชายคนนี้หล่อลากดินแบบนี้นะ ดวงตาสีฟ้าแบบนี้ มันสวยงามอย่างที่หล่อนไม่เคยเห็นมาก่อนเลยในชีวิต
หล่อนจะต้องได้เดวิดมาเป็นสมบัติของตนเองให้จงได้ สรินนาหมายมาดเอาไว้ในใจอย่างหนักแน่น
“คุณ... เดวิด...”
“ลุกขึ้นเถอะครับ คุณพลอยเธอคงไม่ได้คิดจะให้คุณคุกเข่ากลางแดดแบบนี้นานนักหรอกครับ”
หล่อนส่ายหน้าไปมา แสร้งทำตัวเป็นคนดีผู้น่าสงสาร และใส่ไฟพราวพลอยไม่ยั้ง
หล่อนไม่กลัวว่าเดวิดจะรู้ทัน เพราะปกติแล้วผู้ชายมักจะตามจริตของผู้หญิงตอแหลไม่ได้ ซึ่งหล่อนมั่นใจว่าเดวิดก็เช่นกัน
“คุณพลอยเธอเป็นคนพูดคำไหนคำนั้นค่ะ คุณเดวิด...”
หล่อนแสร้งสะอื้นไห้แรงๆ
“นา... นาเคยโดนหนักกว่านี้อีกค่ะ”
คิ้วเข้มหนาดกที่พาดอยู่เหนือดวงตาคมกริบของเดวิดเลิกสูงด้วยความแคลงใจ
“เคยโดนหนักกว่านี้?”
“ค่ะ คุณพลอยเคยให้เพื่อนๆ มารุมตบนาค่ะ แต่นา... นาก็ไม่เคยบอกคุณลุงนะคะ เพราะนา... ไม่ต้องการให้คุณลุงไม่สบายใจค่ะ”
“แล้วทำไมคุณนาถึงบอกผมล่ะครับ”
“คือนา...”
หล่อนอึกอักเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าเดวิดจะถามกลับแบบนี้
“เพราะนามั่นใจว่าคุณเดวิดจะต้องไม่นำเรื่องนี้ไปบอกใครยังไงล่ะคะ”
“ทำไมถึงเชื่อว่าผมจะเป็นคนดีแบบนั้นล่ะครับ”
“นาก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ แต่มั่นใจในตัวของคุณเดวิดมากค่ะ”
หล่อนทอดสายตาให้กับผู้ชายตรงหน้าหวานฉ่ำ และก็ลืมตัวใส่ไฟพราวพลอยต่อ
“คุณเดวิดต้องระวังตัวด้วยนะคะ อย่าทำอะไรให้คุณพลอยเธอไม่พอใจ ไม่อย่างนั้น...”
“ไม่อย่างนั้นอะไรหรือครับ”
“ไม่อย่างนั้น... คุณเดวิดอาจจะถูกคุณพลอยทำโทษ หรือให้เพื่อนทำร้ายน่ะค่ะ”
แล้วสรินนาก็ปล่อยโฮออกมาดังลั่น เรียกร้องความสนใจจากเดวิดเต็มที่ จนชายหนุ่มต้องยื่นผ้าเช็ดหน้ามาให้
“เช็ดน้ำตาเถอะครับ”
“ไม่เป็นไรค่ะ นา... นาไม่เป็นไรจริงๆ” หล่อนปฏิเสธ และแสร้งร้องไห้หนักยิ่งขึ้น
เดวิดเห็นแล้วก็ยิ่งเวทนาสงสาร และก็รู้สึกไม่ดีกับพราวพลอยเพิ่มขึ้น
“คุณนากับคุณพลอยไม่ถูกกันมานานแล้วเหรอครับ”
สรินนาแสร้งยกขึ้นป้ายน้ำตา ก่อนจะตอบเสียงอ่อนโยน
“นาน่ะรักและหวังดีกับคุณพลอยเธอเสมอค่ะ แต่คุณพลอยเธอ...” หล่อนสะอื้นไห้สมจริง “คุณพลอยเธอมักจะหาว่านาวุ่นวายค่ะ”
ยิ่งฟังเดวิดก็ยิ่งรู้สึกไม่ดีกับพราวพลอย ซึ่งก็เป็นไปตามแผนการณ์ของสรินนานั่นเอง
“โดยเฉพาะเรื่องที่นาเข้าไปเตือนเรื่องเล่นยาน่ะค่ะ คุณพลอยเธอก็เลย... เลิกคบนา...”
“เล่นยาด้วยหรือครับ”
“ความจริงนาไม่อยากจะพูดถึงคุณพลอยเสียๆ หายๆ เลยนะคะ แต่นา... นาคิดว่าคุณเดวิดจะต้องรู้เอาไว้ เพราะเวลาที่คุณพลอยเธอไปรวมกลุ่มกับเพื่อนๆ พวกเธอจะเสพยากันค่ะ แล้วจากนั้นก็...”
หล่อนแสร้งอึกอัก ทั้งๆ ที่ภายในใจยิ้มเริงร่า
“จะมั่วเซ็กซ์กันค่ะ”
สีหน้าที่แสดงความขยะแขยงออกมาของเดวิดทำให้สรินนาสะใจเป็นที่สุด
“เอ่อ... นาไม่ควรพูดเลย”
หล่อนทำเป็นแกล้งยกมือขึ้นปิดปาก และทำหน้าทำตาสำนึกผิด
“คุณเดวิดลืมๆ ไปนะคะ ถือว่านาไม่เคยพูดก็แล้วกัน นา... นาละอายใจ...”
“ผมต้องขอบคุณคุณนาต่างหากล่ะครับที่ให้ข้อมูลกับผม... ผมจะได้รับมือกับคุณพลอยถูก”
เดวิดตอบเสียงเย็นชา ก่อนจะโน้มตัวลงไปดึงร่างของสรินนาให้ลุกขึ้น
“คุณเดวิด... จะทำอะไรคะ...” หล่อนแสร้งทำเป็นขืนตัวอย่างไร้เดียงสา
“คุณไม่ควรจะนั่งคุกเข่าต่อไปอีกแล้วครับ ลุกขึ้นเถอะ ผมจะพาไปส่งที่พัก”
“ตะ... แต่ว่า... คุณพลอย...”
สรินนาแสร้งทำเป็นแข้งขาอ่อน และยืนพิงร่างกำยำของเดวิดเอาไว้อย่างฉวยโอกาสแบบเนียนๆ
“เรื่องนั้นผมจะจัดการเองครับ”
“ขอบคุณคุณเดวิดมากนะคะ ที่เมตตาผู้หญิงต่ำต้อยอย่างนา อ๊ะ... ขาชาจังค่ะ”
หล่อนแสร้งทำเป็นล้มพับอีกครั้ง จนเดวิดต้องช้อนตัวขึ้นมาอุ้มเอาไว้
“ผมขออนุญาตนะครับ”
“เอ่อ... ไม่... ไม่เป็นไรค่ะ”
สรินนาแสร้งทำเป็นไร้เดียงสา หน้าแดงซ่าน ทั้งๆ ที่ภายในใจลิงโลดสุดๆ
“ห้องคุณอยู่ตรงไหนครับ”
“เอ่อ ขึ้นบันไดไป เลี้ยวซ้าย ห้องที่สองค่ะ” หล่อนตอบเสียงร่าเริงจนแทบปิดไม่มิด รอยยิ้มพึงพอใจระบายเต็มใบหน้าขาวสะอาด
‘ผู้ชายก็คือผู้ชาย ยังไงก็ตามมารยาของผู้หญิงไม่ทันหรอก ยิ่งเป็นผู้หญิงที่มารยาเยอะเช่นหล่อนด้วย เดวิดไม่มีทางตามทันแน่ เขาจะต้องเป็นของหล่อนคนเดียว’
ในขณะที่เดวิดอุ้มร่างของสรินนากลับไปยังห้องพัก พราวพลอยที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างห้อง ก็เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเข้าพอดี
“คุณก็คงจะเป็นอีกคน ที่ตามผู้หญิงตอแหลอย่างแม่นั่นไม่ทันสินะ”
