ตลอดสองสามวันต่อมา อีฟเก็บสัมภาระของตัวเองในคฤหาสน์ ลูคาบอกว่าจะกลับมาช้าหน่อย แต่ผ่านไปสามวันแล้ว เขาก็ยังไม่กลับมาเลย
อีฟยืนถือกระเป๋าเดินทาง เงยหน้ามองคฤหาสน์หลังนี้ที่เก็บความทรงจำตลอดห้าปีระหว่างเธอกับลูคาไว้
เดิมทีเธอเคยใฝ่ฝันว่า ที่นี่จะได้กลายเป็นเรือนหอของพวกเขา แต่ตอนนี้คิดดูแล้ว ช่างน่าขันเหลือเกิน
อีฟนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดบางอย่างกับบอดี้การ์ดด้วยเสียงเบา แล้วจึงขึ้นรถไปโดยไม่เหลียวหลังแม้แต่น้อย
รถไมบัคพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว ขณะที่เบื้องหลังคฤหาสน์ถูกจุดไฟลุกโชน เผาผลาญทั้งต้นไม้ใบหญ้าและความทรงจำในอดีตจนสิ้นไม่เหลืออะไรเลย
อีฟกลับไปยังที่พักอีกแห่งของตัวเอง เดินตรงเข้าห้อง ล็อกประตู แล้วโทรวิดีโอหาพ่อของเธอ คาร์โล
เมื่อไม่กี่วันก่อน เธอวางสายจากพ่ออย่างกะทันหัน ยังมีหลายเรื่องที่ยังไม่ได้พูดให้ชัดเจน
ตอนนี้คาร์โลไม่อยู่ในประเทศ เขามีเรื่องด่วนมากที่ต้องไปจัดการด้วยตัวเอง และมีเวลาว่างแค่วันนี้เท่านั้น จึงกำชับให้อีฟต้องวิดีโอคอลกลับหาเขาให้ได้ภายในวันนี้
เมื่อสายเชื่อมต่อกันแล้ว คาร์โลที่อยู่อีกฝั่งของวิดีโอก็นั่งอยู่บนเก้าอี้หัวโต๊ะอย่างสง่างาม นิ้วมือคีบซิการ์ที่ยังสูบไม่หมดไว้ พอเห็นอีฟ เขาก็พยักหน้าเล็กน้อย บนใบหน้าที่เย็นชาก็ปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ ขึ้นมา
“ลูกตรงเวลามากเลยนะ
“ได้ยินมาว่า ลูกตอบตกลงที่จะแต่งงานกับไลออนโด วิตอรีแล้ว ใช่ไหม？”
อีฟนิ่งเงียบไปชั่วครู่
“ใช่ค่ะ พ่อ แต่หนูบอกเขาไปว่าหนูมีเงื่อนไขอีกข้อหนึ่ง”
คาร์โลพยักหน้าอย่างเอ็นดู
“ลูกลองพูดมาสิ”
อีฟจ้องมองเข้าไปในดวงตาของคาร์โล ในนั้นเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานที่ไม่ปิดบังเลยแม้แต่น้อย
“หนูอยากได้แหวนที่นิ้วก้อยของพ่อค่ะ”
แหวนที่นิ้วก้อยของเจ้าพ่อมาเฟีย คือสัญลักษณ์แห่งอำนาจและตำแหน่ง
คาร์โลนิ่งไปชั่วครู่ พอเข้าใจความหมายก็หัวเราะออกมาอย่างร่าเริง
“ได้ รอให้พ่อกลับมาก่อน แล้วพ่อจะมอบแหวนที่นิ้วก้อยให้ลูกด้วยตัวเอง”
อีกอย่างนะ พ่อสัญญาว่า ต่อไปทุกอย่างของตระกูลคอสตาจะเป็นของลูกทั้งหมด ลูกอยากทำอะไรก็ลงมือได้เต็มที่เลย！”
คาร์โลนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า วันนี้มีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกับอีฟ
“ตอนบ่ายนี้จะมีงานเต้นรำที่คฤหาสน์ในเม็กซิโก ไลออนโดก็จะไปร่วมด้วย ลูกไปเจอเขาหน่อย พูดคุยสร้างความสัมพันธ์กันสักหน่อย”
อีฟยิ้มรับและตอบตกลง
เมื่อมาถึงคฤหาสน์ ภายในห้องเต้นรำ สุภาพบุรุษกลุ่มหนึ่งพากันล้อมรอบหญิงสาวที่อยู่กลางฟลอร์ เชื้อเชิญเธอให้เต้นรำเปิดงานในเพลงแรก
อีฟเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ คิ้วเรียวก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
คนนั้นดันเป็นอลีนา！
จู่ ๆ ก็มีเสียงฮือฮาเกิดขึ้น
ลูคาเดินฝ่าฝูงชนเข้าไป ตรงเข้าไปจับมือของอลีนา ก้มลงจูบบนหลังมือเธอ แล้วจูงเธอที่ดูเขินอายออกไปเต้นรำอย่างอ่อนช้อย
เหล่าสาว ๆ พากันกระซิบกระซาบด้วยความอิจฉา
“โอ้พระเจ้า นั่นลูคานี่นา！ ผู้ชายที่หล่อและเก่งที่สุดในหมู่มาเฟีย เขากลับยอมพ่ายแพ้ต่อเสน่ห์ของคุณหนูตระกูลคอสตาเสียได้!”
“ไม่เสียชื่อว่าเป็นมาเฟียอันดับสอง ตระกูลคอสตานี่ แม้แต่ลูกนอกสมรสยังมีสถานะสูงขนาดนี้ ถึงขั้นที่เจ้าพ่อมาเฟียจัดงานเต้นรำใหญ่โตให้เธอโดยเฉพาะเลยทีเดียว”
อีฟยืนอยู่นอกกลุ่มผู้คน มองคู่รักที่กำลังเต้นรำอยู่ในฟลอร์เต้นรำ ชายหนุ่มหล่อเหลา หญิงสาวงดงาม แนบชิดกันอย่างสนิทสนม จนหัวใจของเธอเหมือนถูกบีบแน่นขึ้นมา
เมื่อก่อนเธอเคยชวนลูคาไปงานเต้นรำ เขาก็มักจะปฏิเสธ บอกว่าไม่คู่ควรกับเธอและไม่ชอบเต้นรำ แต่ตอนนี้เขากลับเต้นรำเปิดงานกับอลีนาในงานเลี้ยงของมาเฟีย
ไม่ใช่แค่การยั่วยุ แต่ยังเป็นการตบหน้าอีฟอย่างแรงอีกด้วย！
เมื่อการเต้นรำจบลง อลีนาก็จูงมือลูคาด้วยรอยยิ้มสดใส แล้วเดินลงจากฟลอร์เต้นรำ
แต่ทันทีที่เธอเห็นอีฟที่ยืนอยู่นอกกลุ่มผู้คน รอยยิ้มของเธอก็แข็งค้างไป
ลูคาปล่อยมืออลีนาโดยไม่รู้ตัว แววตาฉายแววกระอักกระอ่วน แล้วก้าวเดินอย่างรวดเร็วตรงไปหาอีฟ
“เธอมาแล้วเหรอ อีฟ”
ดวงตาสีอำพันของลูคาเปล่งประกายด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
“อลีนาเป็นลูกสาวของเจ้าพ่อมาเฟียคอสตา เจ้าหญิงของมาเฟีย ลองไปทักทายเธอดูสิ
ฉันคิดว่า พวกเธอน่าจะมีเรื่องคุยกันได้เยอะเลยล่ะ”
อีฟมองลูคาด้วยสายตาเย็นชา ริมฝีปากแดงแสยะยิ้มเย้ยหยันเล็กน้อย
“แค่ลูกนอกสมรสที่ยังไม่เคยถูกเจ้าพ่อมาเฟียคอสตายอมรับอย่างเธอ มีสิทธิ์อะไรมาเรียกตัวเองว่าเจ้าหญิง？”
เสียงดนตรีในห้องเต้นรำหยุดลงอย่างกะทันหัน แขกทุกคนพากันกลั้นหายใจเงียบกริบ อลีนาหน้าถอดสี นิ้วมือกำชายกระโปรงแน่น
ลูคาขมวดคิ้ว
“อย่าเอาแต่ใจ อีฟ ระวังคำพูดของเธอ วันนี้เป็นงานที่สำคัญมาก”
“สำคัญงั้นเหรอ？” อีฟหัวเราะขึ้นมากะทันหัน เสียงหัวเราะของเจือด้วยความเย้ยหยันแหลมคม “สำคัญจนถึงขั้นที่คุณต้องละทิ้งคำพูดของตัวเองเลยเหรอ？”
ลูคาชะงักไปเล็กน้อย
“คุณเคยบอกว่าตัวเองไม่ชอบเต้นรำ” น้ำเสียงของเธอเย็นลงเรื่อย ๆ “คุณเคยบอกว่าคุณไม่คู่ควรกับฉัน ถึงไม่เคยไปงานเต้นรำกับฉันเลย”
สายตาของอีฟเหลือบมองอลีนาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอกำลังบีบชายกระโปรงแน่นด้วยความประหม่า ดวงตาเต็มไปด้วยความไร้เดียงสาและหวาดกลัว
“แต่ตอนนี้ คุณกลับจับมือเธอคนนั้น เต้นรำเปิดงานงั้นเหรอ？”
น้ำเสียงของอีฟสั่นไหวเล็กน้อย
แขกในห้องเต้นรำเงียบกริบลงอย่างสมบูรณ์ สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่พวกเขา
สีหน้าของลูคาเคร่งขรึมลง เขาก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว พูดเตือนด้วยน้ำเสียงต่ำและกดดัน
“พอได้แล้ว！ อีฟ อย่ามาก่อเรื่องที่นี่
อลีนาเป็นเจ้าหญิงของตระกูลคอสตา ฉันจำเป็นต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากเธอ”
“ก่อเรื่องงั้นเหรอ？” อีฟตวาดเสียงดังขึ้นทันที ดวงตาลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความโกรธ “ใครกันแน่ที่เป็นคนก่อเรื่อง？ แม่ของเธอก็แค่โสเภณีต่ำต้อยคนหนึ่ง เธอจะช่วยอะไรคุณได้...”
“เพี๊ยะ！”
เสียงตบหน้าดังสนั่นก้องไปทั่วห้องเต้นรำ
อีฟเซถอยไปสองก้าว มือกุมแก้มที่ร้อนผ่าวด้วยความตกตะลึง ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น
เธอมองไปที่ลูคา มือของเขายังค้างอยู่กลางอากาศ ข้อนิ้วแดงเล็กน้อย แสดงให้เห็นว่าเขาออกแรงเต็มที่
ทั้งห้องเต้นรำเงียบงันลงในพริบตา
ริมฝีปากของอีฟสั่นระริก พยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หยดน้ำตากลับไหลลงมาไม่หยุด
ลูคาเองก็ชะงักไป เขาอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็เพียงแค่ชักมือกลับมาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
อีฟมีนิสัยเอาแต่ใจ พอคบกับลูคาก็มักจะงอแงเหมือนเด็กอยู่เสมอ
เอาสีมาวาดเล่นบนหน้าและผมของลูคา แต่เขาก็ไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
แกล้งให้ผู้หญิงที่ตามตื๊อเขาเสียหน้าในที่สาธารณะ แต่เขากลับแค่ยิ้มแล้วปล่อยผ่าน
ก่อนปฏิบัติการสำคัญ เขาทำปืนกระบอกโปรดพังโดยไม่ตั้งใจ แต่เขาก็แค่สั่งลูกน้องให้เตรียมปืนใหม่อย่างใจเย็น จากนั้นก็กดเธอไว้กับกระจกหน้าต่างบานใหญ่ ปลดปล่อยความปรารถนาอย่างรุนแรงจนเธอทั้งเมื่อยเอวและขาอ่อน
แต่ตอนนี้ แค่เธอพูดถึงคนรักใหม่ของเขาไม่กี่คำ แถมยังเป็นความจริงทั้งหมด กลับถูกตบหน้าฉาดหนึ่งต่อหน้าคนอื่น！
“...คุณตบฉันเหรอ？”
เสียงของอีฟเบาจนแทบไม่ได้ยิน หัวใจก็ปวดหนึบขึ้นมา
“เพราะผู้หญิงอีกคน เพราะลูกนอกสมรสคนหนึ่ง ถึงกับตบฉันงั้นเหรอ？”
เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ลูคาที่เคยทะนุถนอมเธอราวกับของล้ำค่า ตอนนี้จะกล้าทำกับเธอแบบนี้
ลูคาไม่ได้ตอบอะไร แต่แววตาของเขาก็สื่อทุกอย่างได้ชัดเจนแล้ว
เขาเลือกอลีนาแล้ว
จู่ ๆ อีฟก็หัวเราะออกมา ทั้งที่น้ำตาก็ไหลอาบแก้ม
“ดี ดีมาก ลูคา ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เราสองคนไม่เกี่ยวข้องกันอีก！”
พูดจบ อีฟก็หันหลังเดินจากไป เหล่าแขกในงานต่างพากันหลีกทางให้อย่างเงียบ ๆ ไม่มีใครกล้าเข้าขวางเธอ
อลีนาตกใจจนทำอะไรไม่ถูก รีบวิ่งตามไปคว้าแขนของอีฟไว้
“เธอคิดว่าลูคารักเธอจริง ๆ เหรอ？”
เธอหัวเราะเบา ๆ คำพูดที่เต็มไปด้วยพิษร้ายตัดกับใบหน้าที่ดูไร้เดียงสาของเธออย่างชัดเจน
“เมื่อคืนตอนที่เขามีอะไรกับฉัน เขาบอกว่าทุกครั้งที่เธอแตะต้องเขา เขารู้สึกขยะแขยง”
ร่างของอีฟชะงักแข็งไปในทันที
อลีนามองใบหน้าที่ซีดเผือดลงทันทีของอีฟด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะพูดต่อด้วยเสียงแผ่วเบาราวกับกระซิบ แต่ถ้อยคำกลับเป็นดั่งมีดที่แทงลึกลงกลางใจ
“เขาบอกว่าเธอเหมือนผู้หญิงหิวกระหาย เอาแต่เกาะเขาไม่ปล่อยจนเขาหายใจแทบไม่ออก เธอเทียบฉันไม่ได้แม้แต่เส้นผมเส้นเดียว
เพราะแบบนั้นไง เขาถึงมาหาฉัน อย่างไรเสีย…”
เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย กดเสียงลงต่ำ แล้วยิ้มอย่างแผ่วเบา
“เขาผ่อนคลายได้จริง ๆ ก็แค่บนเตียงของฉันเท่านั้นแหละ”
ม่านตาของอีฟหดแคบลงทันที เสียงในหูอื้ออึงไปหมด ราวกับทั้งโลกเงียบงันลงในชั่วขณะนั้น
วินาทีถัดมา อีฟคว้าขวดเหล้าขึ้นมาแล้วฟาดลงไปบนหัวของอลีนาอย่างแรง！
