"ตะวันกูมีเรื่องจะคุยกับมึง เรื่องสำคัญ"

'เรื่อง???"

"กูว่ากูกับมึงกลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมเหอะว่ะ กูว่ากูกับมึงคงไปด้วยไม่รอด"

"แล้ว???"

"เราเลิกกันเหอะ"

"อืม"

"หมายความว่ามึง..."

"เลิกก็เลิก"

"ทำไมมึงพูดง่ายขนาดนี้วะมึงไม่โวยวายสักหน่อยเหรอ"

"จะให้กูโวยวายเพื่อ??กูรู้ว่าสักวันมึงต้องพูดคำนี้"

"แล้ว...มึงเสียใจมั้ย"

"หึ ไม่อ่ะกูทำใจไว้นานละ"

"แล้วพ่อแม่มึงกับพ่อแม่กู..."

"มึงไม่ต้องห่วงเดี๋ยวกูเคลียร์เอง"

"มึงแน่ใจว่าเคลียร์ได้โดยเฉพาะพ่อมึง"

"หรือมึงจะไปเคลียร์กับพ่อกูเอง"

"กูยอมรับว่ากูขี้ขลาดว่ะ กูยังไม่อยากตายตอนนี้เพราะโดนพ่อมึงเอาปืนมาไล่ยิงกะบาลกู"

"เหอะมึงกลัวตายด้วยเหรอได้ซัน"

"ลูกชายกูยังใช้งานไม่คุ้มเลยจะให้กูรีบตายไปไหนวะ"

"หึ มึงก็คิดได้แค่นี้อ่ะเนอะ"

" ตกลงกูกับมึงเลิกกันแล้วนะ"

"เออ"

"แต่เรายังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมใช่ไหม"

"อืมมึงอยากเป็นอะไรก็เป็น"

"ขอบใจว่ะมึงนี่โคตรเข้าใจกูเลย" มันดึงฉันเข้าไปกอดอย่างดีใจก่อนจะเดินเอามือล้วงกระเป๋าผิวปากไปอย่างอารมณ์ดี

และนั่นคือการโดนบอกเลิกจากแฟนคนแรกและคนเดียวในชีวิตฉัน

แฟนที่เหมือนไม่ใช่แฟน

แฟนที่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่จำความได้

ถามว่ารู้สึกอะไรไหม ถ้าจะบอกว่าไม่รู้สึกอะไรเลยก็คงจะแปลกและดูเหมือนโกหกเพราะซันมันไม่ใช่แค่แฟนคนแรกแต่มันเป็นผู้ชายที่เปิดซิงฉันทำให้ฉันรู้ว่าเซ็กส์คืออะไร เราแอบมีอะไรกันตั้งแต่อยู่มอปลาย เราต่างเป็นคนแรกของกันและกัน ช่วงนั้นอะไรก็ดีไปหมดโลกสดใสกลายเป็นสีชมพู แต่ก็นั่นแล่ะความรู้สึกแบบนั้นมันผ่านมานานแล้วนานมากจนลืม

และตลอดหลายปีที่ผ่านมาฉันมีแค่มันแต่สำหรับมัน..............ช่างมันเถอะ

​

ตะวัน...

ฉันค่อยๆแอบย่องเข้าบ้านตัวเองเพราะกลัวแม่จะเห็นว่าฉันตัวเปียกซกกลับมาบ้านฉันกะว่าจะแอบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำข้างล่างแล้วค่อยขึ้นไปบนบ้านแต่ยังไม่ทันไรฉันก็ต้องสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงแม่ที่ยืนถือก้านมะยมรออยู่หัวบันไดบ้าน 

"ไปไหนกันมาตะวัน ซัน พอส ทำไมถึงได้เปียกกันแบบนี้" ฉันหันไปมองหน้าเพื่อนสนิทอีกสองคนที่เดินตามหลังมาในสภาพไม่ต่างกันนั่นก็คือไอ้ซันกับไอ้พอส

"เอ่อ...พวกเราไปเล่นน้ำที่ห้วยมาจ๊ะแม่" ฉันตอบเสียงสั่นเพราะแม่เคยบอกไม่ให้ฉันไปเล่นที่นั่นแต่ด้วยความที่อากาศมันร้อนฉันก็เลยช่วนสองคนนี้ไปด้วยเพราะถ้าไปคนเดียวกลัวจะมีอันตรายเพราะฉันว่ายน้ำไม่เก่ง

"แม่บอกกี่ครั้งแล้วว่าห้ามไปเล่นน้ำในห้วยไม่กลัวจมน้ำบ้างหรือยังตัวเองก็ใช่ว่าจะว่ายน้ำเก่ง"

"ผมดูแลตะวันมันอย่างดีครับน้าต่ายรับรองไม่มีอันตรายเด็ดขาด" เป็นไอ้พอสที่พูดกับแม่ของฉันด้วยน้ำเสียงสุภาพตามบุคลิกและนิสัยของมันส่วนไอ้ซัน....

"พระเอกชิบหายเลยนะมึงอ่ะ" ซันกระซิบบอกไอ้พอสด้วยท่าทางหมั่นไส้แต่แม่ฉันคงไม่ได้ยินหรอก

"พวกเอ็งก็ตัวพอๆกันจะไปช่วยอะไรกันได้ดีไม่ดีจะจมน้ำกันทั้งสามคนยิ่งช่วงนี้เป็นช่วงน้ำหลากอยู่ ยังไงน้าก็ขอสั่งห้ามว่าต่อไปนี้ห้ามไปเล่นน้ำที่ห้วยอีกถ้าไม่เชื่อน้าจะห้ามนังตะวันไม่ให้ออกไปไหนอีกเลยเข้าใจไหม!!!!"

"เข้าใจค่า/เข้าใจครับ/เข้าใจครับ"

"เออให้เข้าใจอย่างที่พูดล่ะ เอาล่ะกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันได้ละวันนี้มีกล้วยบวชชีใครมาช้าอด"

จากนั้นพวกเราสามคนก็ต่างวิ่งเข้าบ้านตัวเองเพื่อไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซึ่งบ้านของไอ้ซันมันอยู่ติดกับบ้านของฉันนี่แล่ะรั้วติดกันเลยส่วนบ้านของไอ้พอสมันอยู่ถัดไปอีกหมู่บ้านนึงมันก็เลยลืมจักรยานของฉันปั่นกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านมัน คือตอนมามันซ้อมมอเตอร์ไซค์คนแถวบ้านมันมาน่ะ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา...

"น้าต่ายครับถ้าตะวันเรียนจบมอหกแล้วน้าต่ายจะให้ตะวันมันไปเรียนต่อที่ไหนเหรอ" ขณะที่เราสามคนกำลังนั่งกินกล้วยบวชชีกันอยู่จู่ๆไอ้พอสก็ถามแม่ฉันขึ้นมาทำเอาฉันงงไปเหมือนกันเพราะอีกตั้งสองปีกว่าจะเรียนจบมอหกเพราะตอนนี้เราสามคนยังอยู่มอสี่กันอยู่เลย

"อีกตั้งสองปีน้ายังไม่ได้คิดหรอกว่าแต่เราเถอะตาพอสพ่อเราจะส่งไปเรียนเมืองนอกไม่ใช่เหรอถ้าจบมอหก"

"ครับแต่ผมไม่อยากไปผมอยากเรียนที่นี่กับตะวันมากกว่า แต่ถ้าเป็นไปได้ผมอยากให้ตะวันไปเรียนต่อกับผมด้วย" ครอบครัวของพอสพ่อมันเป็นผู้รับเหมารายใหญ่ของจังหวัดมีฐานะร่ำรวยจึงไม่แปลกที่พ่อแม่ของเขาจะส่งลูกชายคนเดียวไปเรียนเมืองนอก

"ถ้าน้ามีเงินน้าก็อยากให้ตะวันมันไปเรียนเมืองนอกเหมือนกันแต่ค่าใช้จ่ายมันสูงน้าคงส่งไม่ไหวหรอก" ครอบครัวของฉันเป็นเกษตรกรทำสวนทำไร่พอมีพอกินไม่ได้ร่ำรวยแต่ก็ไม่ได้ยากจน

"ว่าแต่เราล่ะซันตกลงจะไปเรียนเมืองนอกเหมือนพี่สาวเราหรือเปล่า"

"ไม่รู้เหมือนกันครับ ขอคิดดูอีกที" มันตอบอย่างไม่ใส่ใจอะไรเอาแต่ตักกล้วยบวชชีเข้าปากราวกับคนหิวโหย

ถ้าว่าครอบครัวไอ้พอสมันรวยแล้วครอบครัวของไอ้ซันมันรวยยิ่งกว่าคือรวยมาตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษรุ่นปู่รุ่นย่า คือไม่ต้องทำการทำการอะไรก็มีกินมีใช้ไปตลอดชาติแต่แม่ของมันก็ไม่ได้อยู่เฉยเปิดกิจการมินิมาร์ทซึ่งมีหลายสิบสาขาทั่วจังหวัด บ้านของมันเป็นบ้านที่หลังใหญ่ที่สุดในหมู่บ้านถ้าเทียบกันบ้านของฉันที่อยู่ติดกันบ้านฉันเหมือนรังหนูเลยก็ว่าได้ ถ้าเทียบความร่ำรวยของครอบครัวเราทั้งสามคนไอ้ซันมาเป็นอันดับหนึ่งไอ้พอสมาอันดับสองส่วนฉันไม่คิดไปเทียบกับพวกมันหรอกแค่ทุกวันนี้มีกินมีใช้ไม่ต้องไปหยิบยืมใครก็ดีแค่ไหนแล้ว อ้อฉันลืมบอกไปว่าพ่อของฉันเป็นกำนันด้วยนะพอจะอวดได้ไหมความภูมิใจของฉันก็คือมีพ่อเป็นกำนันนี่แล่ะ 

เราสามคนเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยอนุบาลเพราะทั้งอำเภอมีอยู่โรงเรียนเดียว พ่อแม่ของเราก็เป็นเพื่อนกันซึ่งฉันก็ไม่รู้อะไรมากรู้แค่ว่าท่านเป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยเรียน เชื่อไหมว่าตอนแรกไอ้ซันมันไม่ยอมเป็นเพื่อนกับฉันหรอกมันหยิ่งจะตายมันถือตัวว่าพ่อแม่รวย มันชอบแกล้งฉันตั้งแต่เด็กเวลาเจอกันที่โรงเรียนมันชอบเอากระเป๋าฉันไปซ่อนบางครั้งก็เอารองเท้าฉันไปทิ้งถังขยะ มันบอกว่าฉันจนบ้านเท่ารังหนูห้องน้ำบ้านมันใหญ่กว่าห้องนอนฉันอีกที่มันรู้ก็เพราะว่าตอนนั้นบ้านฉันมีงานเลี้ยงฉลองรับตำแหน่งกำนันของพ่อฉันเอง พ่อแม่มันก็ลากมันมาด้วยแล้วทีนี่มันเดินขึ้นมาบนบ้านตอนนั้นฉันกำลังนั่งทำการบ้านอยู่ในห้องโดยที่ไม่ได้ปิดประตูเพราะอากาศมันร้อนจู่ๆมันก็เดินเข้ามาในห้องแล้วมันก็มองไปรอบๆห้องของฉันพอฉันเงยหน้าขึ้นไปมองก็เห็นสายตารังเกียจของฉัน

"หึย!!ห้องเล็กกว่าห้องน้ำที่บ้านฉันอีกนอนเข้าไปได้ไงวะแอร์ก็ไม่มีมีแต่พัดลม" ไอ้ซันตอนนั้นมันอายุแค่หกขวบเองนะคำพูดมันทำเอาฉันโกรธที่มันมาดูถูกห้องนอนของฉันที่ฉันอุตส่าห์ขอพ่อกับแม่ว่าอยากมีห้องส่วนตัวพ่อก็เลยกั้นห้องให้มันก็เลยเล็กตามสภาพ

และตั้งแต่นั้นมาฉันก็ไม่คุยไม่มองหน้ามันอีกเลยถึงมันจะมาแกล้งฉันก็ไม่สนใจยังดีที่ฉันมีพอสเป็นเพื่อนอีกคนไม่อย่างงั้นคงเหงาน่าดู

"นี่ยัยเปี๊ยก" ในขณะที่ฉันกำลังนั่งเล่นหมากเก็บกับพอสไอ้ซันมันก็เดินมานั่งข้างๆ

"เรียกใครยัยเปี๊ยกเราชื่อตะวัน"

"ฉันจะเรียกแบบนี้แล่ะจะทำไม"

"ซัน นายจะแกล้งตะวันทำไม"

"ก็ยัยนี่มันน่าแกล้งอ่ะ"

"คนนิสัยไม่ดี" พอฉันว่ามันว่านิสัยไม่ดีมันก็เอามือปัดลูกหินที่ฉันกำลังเล่นอยู่ลงจากโต๊ะจนหมด ฉันโกรธมันมากก็เลยต่อยมันไปทีนึง

"โอ๊ย!!!"

พอกลับมาถึงบ้านฉันก็โดนแม่ตีแล้วบังคับให้ฉันเดินไปขอโทษไอ้ซันที่บ้านถ้าฉันไม่ไปจะไม่ได้กินข้าวฉันก็เลยจำใจเดินมาที่บ้านมันก็เจอกับแม่ของมันกำลังนั่งทำแผลให้มันอยู่ คือตอนนี้ตามันปูดบวมมากกว่าเดิมจนฉันอดขำไม่ได้

"555555ตลกจัง5555"

"ยัยเปี๊ยก!!!"

"ซัน พูดกับเพื่อนดีๆสิลูก"

"ก็มันหัวเราะเยาะซันอ่ะแม่ทั้งที่เป็นคนทำให้ซันเจ็บ"

"ก็นายมาแกล้งเราก่อนทำไมล่ะเราเล่นกับพอสอยู่ดีๆก็มาแกล้งเราสมน้ำหน้า" จากตอนแรกที่จะมาขอโทษมันกลับกลายเป็นฉันมาทำให้มันโกรธอีกและตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาฉันกับมันก็ไม่มองหน้ากันอีกจนกระทั่งขึ้นชั้นประถมแล้วเราต้องเข้าค่ายลูกเสือความซวยมาตกอยู่ที่ฉันที่ต้องอยู่กลุ่มเดียวกับมันส่วนพอสอยู่อีกกลุ่ม

ตอนยั้ยเราต้องเดินทางไกลเพื่อไปพักแรมที่อุทยานแห่งชาติตอนนั้นฝนดันตกหนักมากทั้งที่ไม่ใช่หน้าฝนแล้วทางก็แคบเราต้องเดินเรียงหนึ่งเพื่อเข้าไป และด้วยความที่รองเท้าฉันมันลื่นทำให้ฉันพลาดไถลลื่นลงไปในน้ำและด้วยความที่ฉันว่ายน้ำไม่เป็นไอ้ซันมันกระโดดลงไปช่วยฉันขึ้นมาก่อนที่ฉันจะจมลงไป คุณครูที่เดินตามมารีบอุ้มฉันขึ้นมาแล้วทำการปฐมพยาบาลจนฉันฟื้น มันก็เลยทำให้ฉันเป็นหนี้บุญคุณมัน ฉันขอบคุณมันแต่มันไม่สนใจ

จากวันนั้นเป็นต้นมาฉันก็พยายามทำดีกับมันทุกอย่างเพราะถ้าไม่มีมันฉันคงจมน้ำตายไปแล้ว

"ซันวันนี้เราเอาข้าวต้มมัดมาฝาก" ฉันเดินเข้าไปในบ้านของมันอย่างคุ้นเคยเพราะช่วงนี้มาเกือบทุกวันเพราะอยากมาขอบคุณมัน

"ไม่กินไม่ชอบ"

"ถ้างั้นเราเอาไปให้พอสก็ได้พอสชอบกิน" ฉันรู้ว่าถ้าพูดแบบนี้มันจะยอมกิน

"ไม่ได้มันของๆฉัน" พูดจบมันก็คว้าข้าวต้มมัดไปนั่งแกะกินจนหมด ฉันยิ้มอย่างพอใจ และนั่นก็คือเรื่องราวในวัยเด็กของฉันตอนอยู่ประถม

ตะวัน.....

"มึงอยากไปเรียนเมืองนอกป่ะ" ซันถามฉันขณะที่ฉันกำลังยืนจานชามอยู่ในครัวส่วนไอ้พอสมันกลับไปก่อนหน้านี้แล้วเพราะพ่อมันให้คนมาตามไปเฝ้าร้าน

"ไม่อ่ะกูพอใจจะเรียนที่นี่แล่ะได้อยู่ใกล้พ่อใกล้แม่ด้วย"

"อืม"

"แล้วมึงอ่ะทำไมต้องขอคิดดูอีกที"

"เรื่องของกู มึงไม่ต้องถามมาก"

"อ้าวไอ้นี่ ทีเรื่องของกูมึงยังถามแล้วกูยังตอบมึงเลย"

"ก็มึงเต็มใจตอบกูเอง"

"นิสัย"

"ตะวันคืนนี้มึงว่างป่ะ"

"คืนนี้กูจะอ่านหนังสือสอบทำไมมึงมีอะไร"

"กูไม่ค่อยเข้าใจที่อาจารย์มันสอนวันนี้เลยว่ะมึงช่วยติวให้กูหน่อยได้ไหมวะ"

"อย่างมึงเนี๊ยะนะไม่เข้าใจ มึงเก่งกว่ากูฉลาดกว่ากูอีกนะไอ้ซัน"

"กูก็โง่เป็นเหมือนกันนะเว้ย ช่วงนี้กูเป็นอะไรไม่รู้ไม่ค่อยมีสมาธิเรียนเลย"

"เออ งั้นเอางี้มึงมาติวที่บ้านกูนี่แล่ะ กูไม่อยากไปติวบ้านมึงกว่าจะเดินมาถึงบันไดบ้านมึงกูขาลากพอดี" คือที่ฉันพูดมันไม่ได้เกินจริงเลยสักนิดคือบ้านมันหลังใหญ่มากและกว่าจะเดินจากประตูรั้วไปถึงตัวบ้านต้องใช้เวลาเดินหลายนาทีคิดดูว่าบ้านมันใหญ่โตขนาดไหนไม่เหมือนบ้านฉันเดินไม่ถึงยี่สิบก้าวก็ขึ้นบนบ้านถึงห้องนอนแล้ว

"ไม่เอาอ่ะบ้านมึงมันร้อนไม่มีแอร์กูอยู่ไม่ได้กูขี้ร้อน"

"โหพ่อคุณชายเทวดาทนร้อนนิดร้อนหน่อยไม่ได้เลยว่างั้น" มันคือเรื่องจริงที่ไอ้ซันมันขี้ร้อนจนถึงขั้นให้พ่อมันมาติดแอร์ที่โรงเรียนติดทุกห้องที่มันเรียนและทุกห้องที่มันต้องใช้ไม่ว่าจะห้องวิทย์ ห้องดนตรี หรือแม้แต่ห้องประชุมโดยที่พ่อมันจะเป็นคนจ่ายค่าไฟให้โรงเรียนเอง คิดดูเอาเถอะ

"ตกลงมึงจะติวให้กูมั้ย"

"ถ้ากูไม่ติวอ่ะ"

"ถ้ากูสอบไม่ผ่านขึ้นมากูก็จะบอกกับแม่กููว่าเป็นความผิดของมึงที่ไม่ยอมติวให้กู"

"ไอ้ซัน มันไม่ใช่ความผิดของกูเลยนะเว้ยมึงไม่ตั้งใจเรียนเองมาโทษกูได้ไง"

"ไม่รู้แล่ะ ถ้ามึงไม่มามึงกับกูเลิกคบกันไปเลย" พูดจบมันก็เดินหน้าตึงลงบันไดบ้านฉันไป ฉันทำได้แค่ถอนหายใจกับความเอาแต่ใจของมัน

คืนนั้น...

"จะไปไหนยัยหนู" เป็นพ่อกำนันของฉันเองค่ะที่เอ่ยทัก พ่อคงเพิ่งกลับมาจากประชุมที่อำเภอเพราะแต่งตัวเต็มยศ

"ไปติวหนังสือบ้านซันจ๊ะพ่อ^^"

"แล้วทำไมไม่ให้มันมาติวที่นี่"

"มันบ่นร้อนจ๊ะพ่อ"

"เหอะไม่รู้ไอ้อาทิตย์มันเลี้ยงลูกชายมันยังไงอะไรนิดอะไรหน่อยก็ทนไม่ได้"

"บ่นอะไรจ๊ะพ่อกำนัน อ้าวตะวันยังไม่ไปอีกเหรอลูกเดี๋ยวตาซันก็บ่นหรอกว่าไปช้า"

"แม่กำนัน!!!ไอ้ซันมันมีสิทธิ์อะไรมาบ่นยัยหนูนะ มันขอให้ยัยหนูไปช่วยติวนะมันต้องรอสิจะไปช้าไปสายมันก็ต้องรอได้"

"แต่ให้คนอื่นรอเรานานๆมันก็เป็นมารยาทที่ไม่ดีนะพ่อกำนัน" แม่ฉันเข้าข้างไอ้ซันตลอดแล่ะ

"แม่นี่ยังไงทำไมชอบตามใจมันอะไรนักหนาไอ้ซันน่ะ"

"พ่อกำนันก็รู้ว่าฉันอยากมีลูกชายแต่ก็มีไม่ได้ ตาซันมันก็เหมือนลูกเหมือนหลาน"

"อยากได้ลูกชายเพิ่มตอนนี้เลยไหมจ๊ะเดี๋ยวพ่อกำนันสุดหล่อคนนี้จะจัดให้ได้ ป่ะเราเข้าห้องกันเถอะ"

"พ่อกำนัน!!! พูดอะไรอายลูกบ้าง><" ฉันเห็นแม่หน้าแดงเพราะอายคำพูดของพ่อก็อดขำไม่ได้พ่อกับแม่ของฉันถึงจะอายุเลยเลขสี่มาหลายปีแต่ก็ยังมีหยอดมีหยอกกันเป็นประจำ เรื่องอยากมีลูกชายไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ยินพ่อกับแม่พูดแต่แม่ของฉันท่านร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงหากท้องอีกอาจจะเป็นอันตรายเพราะเหตุนี้พ่อกับแม่ก็เลยมีฉันแค่คนเดียว อยากจะอยากจะว่าแม่ของฉันรักและเอ็นดูไอ้ซันมาตั้งแต่มันเกิดเลยมั้งแม่ไม่เคยว่าอะไรมันเลยผิดกับฉันที่เป็นลูกแท้ๆขนาดมันแกล้งฉันแม่ยังเข้าข้างมันเลย แถมแม่ยังเคยแอบพูดกับฉันโดยไม่ให้พ่อได้ยินว่าอยากได้มันมาเป็นลูกชายแต่คงเป็นไปไม่ได้เพราะมันก็เป็นลูกมีพ่อมีแม่แต่ถ้าได้มันมาเป็นลูกเขยแม่ก็ไม่ขัด ทำให้ฉันอดเขินไม่ได้เพราะเอาจริงๆแล้วฉันก็ไม่ได้คิดกับมันแค่เพื่อนหรอกนะฉันรู้สึกกับมันมากกว่าเพื่อนมานานแล้ว ก็คงจะตั้งแต่คราวนั้นตั้งแต่วันที่มันกระโดดน้ำลงไปช่วยฉันตอนเข้าค่ายป.สามจนถึงตอนนี้เราอยู่มอสี่จะขึ้นมอห้ากันแล้วคิดดูว่าฉันแอบชอบมันมาตั้งกี่ปี จะว่าฉันแก่แดดก็ได้นะที่แอบชอบมันตั้งแต่ยังเด็กแต่ฉันก็ไม่เคยบอกหรือทำอะไรให้มันรู้หรอกว่าฉันรู้สึกกับมันยังไงทำได้แค่เก็บอาการเอาไว้เพราะรอบตัวมันมีผู้หญิงสวยๆเข้าหาแทบจะตลอดเวลาไม่ว่าเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องหรือเพื่อนร่วมชั้น วันวาเลนไทน์ทีฉันเห็นมันได้ดอกไม่เยอะกว่าใครในโรงเรียนอีกเพราะมันน่ะทั้งหล่อทั้งรวยแถมยังเป็นนักร้องนำประจำโรงเรียนอีก ขึ้นเวทีร้องเพลงทีไรสาวๆแห่ไปกรี๊ดกันเต็มหน้าเวทีราวกับว่ามันเป็นไอดอลเกาหลี มันโปรไฟล์ดีขนาดนี้ไม่มีสาวชอบก็คงจะแปลก ส่วนไอ้พอสมันก็หล่อพอๆกับไอ้ซันนั่นแล่ะแต่ในสายตาของฉันมันอาจจะหล่อน้อยกว่าไอ้ซันหน่อยนึง>< ไอ้พอสมันเป็นพวกไม่ค่อยสนใจอะไรใครพอมีสาวๆเข้าหามันก็ทำเฉยทำนิ่งใส่จนผู้หญิงไม่กล้าทักผิดกับไอ้ซันราวสวรรค์กับนรก

ฉันเดินเข้ามาในบ้านของมันซึ่งตอนนี้เพิ่งจะสองทุ่มแต่ทำไมมันเงียบจนผิดสังเกตเหมือนไม่มีใครอยู่พอมองไปรอบๆยิ่งน่ากลัวเพราะไฟถูกเปิดแค่ไม่กี่ดวง จนกระทั่งสายตาของฉันไปสะดุดเข้ากับรูปบรรพบุรุษของไอ้ซันที่ถูกแขวนเรียงรายตรงทางเดินขึ้นบันได แต่ละรูปเหมือนกับว่าท่านกำลังจ้องมองมาที่ฉันแล้วยิ้มให้จนฉันรู้สึกกลัวฉันก็เลยรีบหอบหนังสือวิ่งขึ้นไปหาไอ้ซันที่ห้องซึ่งอยู่บนชั้นสามของบ้าน

ตอนนี้ฉันยืนอยู่หน้าห้องมันแล้วด้วยอาการเหนื่อยหอบเพราะกว่าจะเดินขึ้นบันไดมาถึงชั้นสามขาฉันสั่นไปหมดไม่รู้มันจะมาอยู่อะไรตั้งชั้นสามมันไม่เหนื่อยบ้างเหรอเวลาเดินขึ้นเดินลงทุกวัน แต่พอมาคิดดูคงไม่เหนื่อยหรอกมั้งเพราะทั้งชั้นก็เป็นอาณาจักรของมันคนเดียวทั้งชั้นเลยไม่ต้องไปไหนก็มีทุกอย่างไม่ว่าห้องดูหนัง ห้องซ้อมดนตรี เคาท์เตอร์บาร์และมีตู้เย็นขนาดใหญ่ยักษ์ที่มีทั้งเครื่องดื่มทั้งของกินมากมายให้เลือกยิ่งกว่าเซเว่นที่ฉันรู้เพราะเคยมากับไอ้พอสบ่อยๆเวลามาทำรายงานหรือมาอ่านหนังสือช่วงใกล้สอบคือเราสามคนไม่ต้องลงไปหาอะไรกินข้างล่างเลยเพราะข้างบนมันมีทุกอย่างอยู่แล้วนอกจากอาหารที่ถ้าเวลามันหิวมันก็จะโทรลงไปสั่งให้คนรับใช้เอาขี้นมาเสริฟ์ ชีวิตสุขสบายของมันบางครั้งฉันก็อิจฉาเหมือนกัน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก พอฉันหายเหนื่อยฉันก็เคาะประตูห้องมัน

"เข้ามา!!!" เสียงเหมือนไม่พอใจเพราะฉันมาสายแต่ช่วยไม่ได้เพราะฉันก็ต้องมีอะไรให้ทำเหมือนกัน

แอร๊ดดดดดด พอเปิดประตูเข้ามาฉันก็ร้องกรี๊ดด้วยความตกใจเพราะไอ้ซันมันกำลังโป๊ฉันรีบปิดตาหันหลังเข้าประตูทันทีโป๊ที่ว่าคือโป๊จริงๆโป๊แบบไม่ใส่อะไรเลย

"ไอ้ซันมึงโป๊อยู่ทำไม่บอกกูก่อนกูจะได้ไม่ต้องรีบเข้ามา" ฉันยังคงปิดตาหันหลังพูดกับไอ้คนไร้มารยาทที่ทำให้ฉันใจสั่นไม่หยุดเพราะอะไรๆของมัน...มันใหญ่มากมันทั้งใหญ่ทั้งยาว โอ๊ยภาพยังติดตาฉันอยู่เลย><

"ทำเหมือนไม่เคยเห็นไปได้ กูกับมึงแก้ผ้าอาบน้ำด้วยกันมาตั้งแต่สามขวบของๆมึงกูก็เห็นมาแล้วเลย"

"นั่นมันตอนสามขวบไหม ตอนนี้กูกับมึงอายุสิบเจ็ดจะสิบแปดแล้วนะเว้ย"

"แล้วไงวะ มึงควรจะดีใจที่ได้เห็นของๆกูเพราะกูไม่เคยให้ใครเห็นมาก่อน"

"ทำไมกูต้องดีใจที่ได้เห็นอะไรของมึงด้วย" ยิ่งพูดฉันยิ่งเสียงสั่นเพราะนึกภาพไอ้นั่นของมันอยู่มันสลัดไม่ออกสักทีฉันจะทำยังไงดีเกิดมาก็ไม่เคยเห็นอะไรของใครมาก่อน คือจะว่าไม่เห็นก็คงไม่ใช่เพราะตอนเด็กเราแก้ผ้าอาบน้ำด้วยกันแต่ตอนนี้เรายังเด็กแล้วของๆมันก็ไม่ได้ใหญ่ขนาดนี้

"แล้วทำไมมึงถึงเสียงสั่นขนาดนั้นวะหรือตื่นเต้นที่เห็นอนาคอนด้าของกู แต่จะบอกให้นะว่าที่มึงเห็นมันยังไม่โตเต็มที่"

"พอเลยไม่ต้องสาธยายให้กูฟังกูไม่อยากฟังที่กูมาก็เพื่อจะมาติวให้มึง ถ้ามึงไม่ติวกูจะได้กลับ"

"ติวดิกูรอมึงตั้งนานแต่มึงดันมาสายตังเกือบครึ่งชั่วโมง"

"กูก็มีงานบ้านที่ต้องทำไหมไม่ใช่เป็นคุณชายอย่างมึงที่มีคนรับใชัคอยทำให้ทุกอย่างแม้กระทั่งซักกางเกงใน"

"กูเกิดมารวยให้ทำไงได้วะ"

"เออถึงกูจะเกิดมาไม่รวยกูก็หาผัวรวยๆได้"

"แก่แดดนะมึงอ่ะเพิ่งมอสี่คิดจะหาผัว"

"มันเรื่องของกู ตกลงมึงจะติวไหมเนี๊ยะ"

"เออติว มึงก็หันมาได้ละ"

"แล้วมึงแต่งตัวเสร็จหรือยัง"

"เออเสร็จแล้ว"

"ไม่เชื่อ"

ตึก ตึก ตึก เสียงเดินมาใกล้ๆของมันทำให้ฉันรีบหลับตาเพราะกลัวมันจะแกล้งฉันอีก

"ไม่เชื่อมึงก็ลืมตาดู"

"มึงไม่หลอกกูแน่นะ"

"กูเคยหลอกมึงเหรอ"

"บ่อยมาก" ฉันยังคงหลับตาตอบโดยที่ฉันรู้ว่ามันยืนอยู่ตรงข้างหน้า

"อ่ะงั้นเอาแบบนี้" มันคว้ามือของฉันไปแล้วเอาไปลูบตัวของมันซึ่งจากที่สัมผัสน่าจะเป็นแผงอกที่สัมผัสได้ว่าเป็นเสื้อคือมันคงจะใส่เสื้อผ้าแล้วจริงๆ แต่พอเลื่อนมึอต่ำลงมาฉันสัมผัสได้ถึง...

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด"