โป๊ก... พี่ชายเอาสันแฟ้มที่อยู่ในมือ โขกไปที่หัวน้องชาย
“แล้วจะมาพูดทำไม พูดเพื่ออะไร แกให้ฉันไปกับคู่หมั้น แต่ที่พวกแกควงสาว ๆ สวย ๆ ไป ยังงี้ก็ได้เหรอ”
“ฮันแน่... ว่าแต่พี่กล้าเหรอ กล้าไหมล่ะ กล้าจะทำเหมือนพวกผม คอขาดนะครับ และอีกอย่างพี่โบกี้จะถลกหนังหัวพี่ปูนออกมาแน่ ๆ ผมการันตีได้เลย”
ลายไทยได้แต่หัวเราะร่วน เมื่อนึกถึงคู่หมั้นหน้าสวยแต่นิสัยโหด ๆ
“มีใครไปมั่ง”
“ไอ้ปืน รถด่วน ผม พี่ แล้วก็พี่โบกี้” ไปร์ทสาธยาย
“แล้วสาว ๆ” คำถามของพี่ชายทำให้ไปร์ทหัวเราะออกมาเสียงดัง
“เฮ้ย...ยังจะมาถามอีก ไปกับคู่หมั้นแท้ ๆ พี่ไปถึงพี่ก็เห็นเองแหละน่า” น้องชายหัวเราะร่วนก่อนจะหยิบแก้วกาแฟของตัวเองเดินกลับห้องทำงานไป
ลายไทยได้แต่ส่ายหน้ามองตาม ยังไม่ทันได้อะไร มือถือของเขาดังขึ้น
กริ๊ง... เมื่อลายไทยกดรับ เสียงผู้หญิงปลายสายก็ดังขึ้นทันที
(“ถ้าไปร์ทไม่โทรมาบอกเรื่องเรือของปืน พี่ปูนจะไปกับใคร”) คู่หมั้นสาวทำเสียงเข้ม
“ไม่มีแพลนจะไปเลยให้ตายเหอะจ้ะโบกี้จ๋า พี่ก็เพิ่งรู้เรื่องนี้จริง ๆ” เขาทำเสียงสูง
(“หึ... อย่าให้รู้นะคะว่าคิดนอกใจ พี่ปูนตายแน่ แล้วทำไมต้องทำเสียงสูง แบบนี้มีพิรุธ”)
“พิรุธอะไร คิดไปเองทั้งนั้น พี่นะกลัวแล้วจ้าแม่ทูนหัว ไหนเมื่อกี้ใครทำเสียงสูง ไม่มี้....” เขาทำเสียงสูงอีกครั้งและส่งเสียงหัวเราะตามไป
(“พี่ปูนค่ะ เย็นนี้เจอกันที่คอนโดของโบกี้นะ มีปาร์ตี้เล็ก ๆ”)
“อีกแล้วเหรอจ๊ะ” เขาทำเสียงเหนื่อยหน่าย โบกี้ชอบปาร์ตี้จริง ๆ ในพักหลัง ๆ มาเนี่ยจัดแต่ปาร์ตี้ เพราะต้องการฝึกฝนการเป็นแม่ศรีเรือน เรียนทำอาหารแล้วเรียกเพื่อน ๆ มากินด้วย
(“นี่คุณลายไทยคะ ปาร์ตี้นี้มีแต่ของกินค่ะ ไหนคุณบอกว่าอยากได้แม่ศรีเรือน โบกี้อุตส่าห์ไปเรียนทำอาหารมานะคะ”)
“แล้วโบก็เรียกเพื่อน ๆ มาเป็นหมูทดลองใช่ไหม และก็พี่ด้วย” ลายไทยหัวเราะชอบใจ
(“ก็เพราะพี่ปูนไม่ยอมกินนี่คะ”)
“ที่รักจ๋า รสชาติมันห่วยจริง ๆ พี่พูดเลย”
(“นายปาปูน....”) โบกี้แว้ดมาตามสาย
“ที่รัก ๆ ไม่เอา ๆ แหม...พี่เอาความจริงมาพูดนิดเดียวเอง ทำงอน”
(“ย่ะ... ความจริงแบบนี้เขาห้ามพูด ไม่รู้เหรอ”) น้ำเสียงไม่พอใจอย่างรุนแรง
ปิ๊ด... เธอกดสายทิ้งไปทันที
(“งอน... ชิ...”) เธอทำหน้าบึ้งใส่มือถือ
“ยังไงผมก็รักคุณ” ปาปูนพูดอยู่คนเดียว และยิ้มให้กับมือถือ ป่านนี้ก็นั่งหน้าเป็นตูดไก่แล้ว เขารีบส่งข้อความเข้ามือถือเข้าไปง้อทันที
(ที่รัก พี่เลิกงานจะรีบตรงไปหาทันทีนะ จุ๊บ ๆ )
หญิงสาวยิ้มให้กับมือถืออยู่คนเดียว
ปริ้น... เสียงแตรที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วลานจอดรถ ทำให้พายตกใจแทบสิ้นสติ เธอกำลังยกมือถือเล็ง ๆ ถ่ายรูปรถคันหรูของพี่ปาปูน หลังจากที่เซลฟีรูปของตัวเองกับรถหรู ๆ ของเขามาหลายรูปแล้ว
“ไอ้บ้า...ตกใจหมด” เธอแว้ดเสียงออกไปทันทีด้วยความสะดุ้งสุดตัว เป็นจังหวะที่ไปร์ทกำลังลดกระจกลงชะโงกหน้าออกมาหา
“มาด้อม ๆ มอง ๆ อะไรอยู่ที่รถของคนอื่นเขา เธอเป็นขโมยหรือไง” เขาตะโกนถามไป และจอดรถสนิทชิดกับปลายเท้าของหญิงสาว
“ฉันไม่ใช่ขโมย” เธอโต้ตอบออกไปในทันที สีหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ
‘แล้วแกเป็นใครมาหาว่าฉันเป็นขโมย’ เธอนึกต่อว่าเขาในใจ จ้องมองเขาแบบจะกินเลือดกินเนื้อ
ลายไม้เปิดประตูแกล้งกระแทกชนตัวเธอเบา ๆ หญิงสาวค่อย ๆ เดินถอยหลังออกห่างจากเขา
ลายไม้เดินลงมาจากรถ สายตาของเขาจับจ้องมองใบหน้าหมดจดของหญิงสาว สายตาคู่นั้นสำรวจและมองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า
‘หน้าตาสดใสน่ารักสมวัย ดูแล้วน่าจะอยู่มัธยมเสียมากกว่า แต่เสื้อยูนิฟอร์มที่เธอใส่ เด็กร้านสะดวกซื้อข้างล่างในตึกนี่’
“พนักงานร้านโคค๊อปมาร์ทเหรอ” ลายไม้ถามออกไป สายตาก็ยังจ้องจับผิด
หญิงสาวไม่ตอบ แค่เห็นขี้หน้าก็รู้สึกไม่ชอบหน้าเขาเสียแล้ว ยิ่งสายตาที่มองแบบดูถูกดูแคลนคนแบบนี้ เธอหมุนตัวกำลังก้าวขาออกเดินกลับ ใบหน้าบึ้งตึง ปากงอนเชิดชิดติดปลายจมูก
“เอ๊ะ...อีเด็กไม่มีมารยาท ผู้ใหญ่ถามทำไมไม่ตอบ” เขาคว้าข้อศอกของเธอเอาไว้ทันที
ปวีนุชมองผ่านแว่นตาไปตามมือของเขาขึ้นไปจนถึงใบหน้าของเจ้าตัวที่ทำถลึงตาเข้าใส่ ใบหน้าของเขาแสดงออกมาอยากหาเรื่องเอากับเธอ
“ถ้าผู้ใหญ่มารยาทดี ๆ เด็กก็อาจจะอยากคุยดี ๆ ด้วย แต่ผู้ใหญ่นิสัยแย่ ๆ แบบนี้ ใครจะอยากคุยด้วย พูดจาดูถูกคน” พูดจบ พายก็กระทืบเท้าของเธอลงที่กลางหลังเท้าของเขาทันที
“โอ๊ย... อีเด็กบ้า...เด็กเปรต ก็ทำตัวน่าสงสัยเอง แล้วยังมาทำแบบนี้ฉัน”
เขาร้องเสียงหลง ยกเท้าขึ้นมากุม กระโดดเหยง ๆ อยู่กลับที่ เขาตะโกนถามตามหลัง หน้าตาแดง หัวร้อนขึ้นมาจริง ๆ เท้าก็เจ็บ
พายได้โอกาสวิ่งหางจุกตูด เร็วปรู๊ดตรงไปที่ลิฟต์ ใช้นิ้วมือกดไปที่ปุ่มแรง ๆ ใบหน้ายังหันกลับมามองผลงานที่ตัวเองทำเอาไว้ พอเห็นสภาพของเขาที่เจ็บปวดและทุรนทุราย ก็หัวเราะเยาะเย้ย ส่งยิ้มปากกว้างมาให้
“สมน้ำหน้า” ปากยังขยับว่าเขา
ร่างใหญ่ยังร้องครวญคราง กระโดดอยู่กับที่ไม่หยุด อีกมือยังชี้มาที่เธอด้วยสีหน้าไม่พอใจ
“เด็กเปรต กลับมาเดี๋ยวนี้นะ”
“แบร่... เรื่องอะไรจะกลับ กลับไปก็โง่สิ เชอะ...” พายทำแลบลิ้นปลิ้นตา เห็นเขาถอดรองเท้าออก แล้วเลิกเต้นเหยง ๆ เดินเร็วตรงปรี่มาทางเธอ
“เฮ้ย...” พายทำเสียงหลง ตาจ้องมองตัวเลขที่ลิฟต์
ติ้ง.... เสียงลิฟต์ดังมาถึงพอดี เมื่อประตูเปิด เธอรีบก้าวขาเข้าไป กดปิดประตูลิฟต์ยกใหญ่ ใจพะวงไปถึงคนตัวโตที่กำลังตั้งหน้าเดินหน้าเข้ามาจะเอาเรื่องเธอเสียให้ได้ พอบานประตูปิดลง เธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ยกมือขึ้นกุมที่หน้าอกตรงหัวใจที่เต้นแรง ๆ แล้วหัวเราะดังขึ้นมาสุดเสียง
“คนอะไรบ้า ดูถูกคนชิบเป้ง สมน้ำหน้า เชอะ...”
เธอทำหน้าโมโหเมื่อนึกถึงผู้ชายคนเมื่อกี้ และสะใจที่ได้กระทืบหลังเท้าของเขา ปกติเธอก็ไม่เคยเกกมะเหรกเกเร แต่ท่าทีของเขามันชวนให้ทำแบบนั้นจริง ๆ
‘แกไปทำร้ายเขา เดี๋ยวเขาต้องตามมาเอาเรื่องแกแน่ ๆ’
‘ก็เขามาดูถูกเราก่อนนะ’
‘ก็มันสมควรไหมล่ะ ทำตัวเป็นสตอล์กเกอร์ แต่ทีท่าเหมือนเป็นขโมย’
‘ฉันไม่ใช่ขโมยย่ะ’
ในร้านโคค๊อปมาร์ท
“ไปไหนมายะยายพาย นานจัง ดีนะไม่มีลูกค้า และหัวหน้าไม่อยู่”
“แต้น แจ้น...” เธอยกมือถือของตัวเองโชว์และเปิดรูปถ่ายที่เซลฟีกับรถหรูของพี่ชายสุดหล่อคนนั้นให้มธุรดาดู
“ฮู้... ยายพาย... แกเจ๋งว่ะ ไปถ่ายมาจนได้”
“มันแน่อยู่แล้ว ฉันสุดยอดที่สุด”
ดาด้ารีบเอามือถือไปจากมือของพาย ขอเลื่อนดูรูปอื่น ๆ ด้วย
“ข่าวดีมีอีกเรื่องนะจะบอกให้”
“หื้อ...เรื่องอะไร” ดาด้าหันมาสนใจ
ปิ๊งป่อง.....เสียงกริ่งบอกว่ามีลูกค้าเดินเข้าร้าน
“ร้านโคค๊อปมาร์ท สวัสดีค่ะ” ดาด้าส่งเสียงต้อนรับ
พายพอหันหน้าไปเห็นใบหน้าของผู้ชายที่เดินเขย่ง ๆ ปลายเท้าเข้ามาในร้านด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว เธอก็รีบทรุดตัวนั่งลงและแกล้งควานมือหาของที่พื้น
“พาย แกทำอะไรแก ของแกร่วงเหรอ” ดาด้าถามด้วยความสงสัย
“ตุ้มหูเล็ก ๆ ที่แม่ฉันให้ไว้ก่อนตายอะดิมันหาย” ปวีนุชโกหก
“จริงเหรอ” ดาด้าแสดงความเป็นห่วง
“เอ่อจริงสิ...แต่ไม่เป็นไรด้า แกดูแลลูกค้าเถอะ ฉันหาของฉันเอง” เธอรีบโบกมือไล่เพื่อน แล้วแกล้งหาของที่พื้นต่อไป
ดาด้ารีบกลับไปประจำที่แคชเชียร์
ลายไม้ถามเสียงดังขึ้นที่เคาน์เตอร์
“น้องยาหม่อง ยาทาแก้ปวดอะไรแบบนี้ มีบ้างไหม”
“มีค่ะ อยู่แถว ๆ นั้นแหละค่ะ” ดาด้าชี้มือตรงไปยังชั้นที่ขายพวกยาและเครื่องสำอาง
เขารีบเดินไปตามมือ เห็นเขาหาอยู่นานไม่ได้ มธุรดารีบวิ่งออกไปจากเคาน์-เตอร์ ตรงไปช่วยไปร์ทหาให้
“คุณค่ะ เดี๋ยวฉันช่วยหาดูให้นะคะ”
“อุ้ย...เท้าไปโดนอะไรมาค่ะ ท่าทางบวมมาก ๆ แบบนี้ฉันว่าคุณไปหาหมอดีกว่านะคะ ดูท่าจะเจ็บมาก ๆ ท่าทางน่าเป็นห่วง” จังหวะที่ก้มลงไป ดาด้าเห็นหลังเท้าของเขาบวมแดงชัดเจน จึงเงยหน้ามองเขาด้วยความเป็นห่วงจริง ๆ
สายตาของลายไม้ส่ายส่องหาคนทำเรื่องที่ใส่เสื้อของร้านนี้ เธอต้องอยู่ในนี้แน่ ๆ
“นี่ค่ะ”เธอหยิบส่งให้ เขารับมันมาถือเอาไว้ แต่สายตาของเขากลับมองไปทั่ว ๆ ร้านเหมือนเดิม
“พี่มองหาอะไรอีกคะ จะให้คิดเงินเลยไหมคะ” ดาด้าวิ่งกลับเข้าไปหลัง เคาน์เตอร์
พายทำตัวเองให้ลีบเล็กที่สุด เพราะว่ากลัวเขาจะเห็น เธอก้ม ๆ เงย ๆ มองลอดฝ่ามือที่ปิดใบหน้า ส่งสายตาไปยังร่างใหญ่ที่กำลังมองหาตัวเอง แต่เขาไม่เห็นหรอกว่าเธอหลบอยู่ตรงนี้
ลายไม้เดินเข้ามาที่แคชเชียร์ ก่อนจะถามดาด้า
“เธออยู่คนเดียวเหรอ” เขาถาม
ปวีนุชรีบกระตุกขากางเกงของเพื่อนทันที ท่าทางเป็นกังวล เธอยกมือของตัวเองขึ้นปิดปากส่งสัญญาณบอกเพื่อนให้พยักหน้ารับว่าอยู่คนเดียว ดาด้าสบสายตากับปวีนุช
“บอกไปสิว่าอยู่คนเดียว” เธอทำปากขมุบขมิบ และเพื่อนสาวก็ฉลาดพอ สงสัยอยู่ในใจอยู่แล้วว่ายายพายไปสร้างวีรกรรมอะไรเอาไว้กับผู้ชายคนนี้แน่ ๆ
“เอ่อ... ค่ะ” เธอตอบออกไปทันควัน
“บอกเพื่อนของคุณด้วยนะว่าระวังตัวเอาไว้ให้ดี อย่าให้เจอ หึ...” เขาพูดเสียงดัง กะว่าจะให้ใครสักคนได้ยิน และสายตายังไม่หยุดมองหาคนต้นเรื่องที่ทำให้เขาเจ็บปวดที่สุด ก่อนจะมาหยุดสบตากับดาด้า
“หื้อ...เพื่อนของด้าคนไหนคะ มันมีหลายคนในที่ทำงานที่นี่”
มธุรดารู้อยู่เต็มหัวใจแต่ก็แกล้งถาม ดาด้าก้มลงไปมองที่ข้าง ๆ ขา ปวีนุชยกนิ้วชี้ขึ้นแตะที่ริมฝีปากอีกครั้ง และทำไม้ทำมือให้ไล่เขาไปไว ๆ
“แกจะไปพูดคุยกับเขาทำไม” เธอทำปากขมุบขมิบ
“แปดสิบห้าบาทค่ะ” ดาด้าบอกราคากับเขา
เขายื่นแบงก์ร้อยให้ และรอรับเงินทอน
“คนที่ตัวขาว ๆ เล็ก ๆ หน้าเรียว ๆ สูงประมาณนี้ ฝากบอกเอาไว้เลยนะว่าอย่าให้เจอ เที่ยวหน้าจะเอาคืนให้เข็ด ฝากเอาไว้ก่อนเหอะ” เขาพูดทิ้งท้ายแล้วก้าวขาเดินเขย่ง ๆ ออกจากร้านไป
มธุรดาแกล้งทำสีหน้างง ๆ ยกมือเกาหัวแกรก มองตามชายหนุ่มที่ยังมองในร้านแบบเหลียวหลัง ใบหน้าของเขาเกือบชนประตู ท่าทางลายไม้หัวเสียอย่างหนัก
ปวีนุชทรุดนั่งลงไปกับพื้นพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก
“อะไรกันยายพาย เล่ามาเดี๋ยวนี้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วแกไปทำอะไรเขา” มธุรดาดึงตัวเพื่อนให้ลุกขึ้นมา แล้วตั้งหน้าซักไซ้
พายเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้เพื่อนฟัง
“โอ๊ะ...ยายบ้า หลังเท้าเขาเขียวบวมมากแหละ แกทำเกินไปไหมนะ”
“ก็คนมันตกใจนี่นา อีกอย่างมาหาว่าฉันเป็นขโมย จะไปขโมยรถ หรือทรัพย์สินภายในรถ ไอ้คนบ้า”
“แกนั่นแหละ หาเรื่องชัด ๆ โดดงานไปยังไม่พอ ยังไปก่อเรื่องขึ้นอีก เดี๋ยวเขาเอามาฟ้องพี่หนึ่ง คราวนี้แหละแกจะซวย....” เพื่อนสาวชี้หน้า
“แล้วจริง ๆ ก็เหมือนที่เขาพูด หน้าตาท่าทางของแกมันก็เหมือนโจรเข้าไปทุกทีแล้วนะ ไปด้อม ๆ มอง ๆ แบบนั้น ฉันว่าแกชักจะเป็นเอามากแล้วนะ หยุดเป็น สตอล์กเกอร์ได้แล้ว” มธุรดาจ้องสบตาของเพื่อน
“ก็ความสุขของฉัน” ปวีนุชไม่ยี่หระ ดูรูปในมือถืออย่างชื่นชม
“ย่ะ แล้วไหนเมื่อกี้จะเล่าอะไร ข่าวดีอะไรของแก ฮึ.... เล่ามา ๆ” ปวีนุชยิ้มกว้าง ขยับเข้าไปใกล้ ๆ
“แจน แจ้น...ฉันรู้ชื่อของพี่ชายแล้วนะ” เธอดีใจมาก ๆ แววตามีความฉ่ำวาว เพ้อฝัน
“ชื่ออะไรคะคุณปวีนุช” ดาด้าพลอยยิ้มไปกับเพื่อนด้วย
“ชื่อเล่นของพี่เขาน่ารักมาก ชื่อพี่ปาปูน ชื่อจริงก็แปลกแต่ดูดี ชื่อว่า นายลายไทย บริบูรณ์รักษ์ อือ...ชื่อก็ยังเพราะเลยอะ สมกับหน้าตาที่หล่อเหลา”
“เพราะตรงไหน ชื่อประหลาด ๆ นะสิ ชื่อปาปูน ลายไทย ตรงไหนที่แกว่าเพราะ”
“เอาะ...ยายด้า แกก็เพราะที่ชื่อของพี่เขาแปลกและไม่มีใครเหมือนไงล่ะ”
“เหรอ....” ดาด้าลากเสียงยาว รีบยื่นโพยกระดาษใส่ในมือของเพื่อนสาว
“อะไร” พายถามกลับ พร้อมมองสบตากับเพื่อนสาว แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย
“ในฐานะที่แกอู้งานหายไปนานสองนาน ให้ฉันอยู่คนเดียว ฉันวุ่นวายมาก ตอนนี้คือว่า แกต้องไปจัดของขึ้นชั้น โอเค” ดาด้าทำหน้าทำตา
“หมดรายการนี่นะ โอ้โห...ทำไมมันเยอะแบบนี้นะ” แค่เห็นรายการก็เหมือนลมจะใส่ แต่พอหันไปเจอสีหน้าและแววตาของเพื่อน ก็รีบพูด
“เออ... รู้แล้ว ๆ ทำอยู่แล้วอย่ามาจ้องแบบนี้นะ อื้อ ^_^” หน้าตายิ้มแฉ่ง
“แต่ยังไงวันนี้ก็คุ้มค่าม้วก...” ปากพูดแต่ใบหน้าระรื่น ยกกระดาษในมือขึ้นมาจุ๊บ ๆ ที่ทำภารกิจสำเร็จ ได้ถ่ายรูปคู่กับรถของเขา ได้รู้จักชื่อนามสกุล และที่ทำงานของเขา ปวีนุชเดินไปเพ้อพกไปกับความสุขเกิดขึ้นเต็มหัวใจ
