“แกลองอ่านเงื่อนไขดูก่อนนะ ถ้าคิดว่าโอเคยอมรับได้ก็เซ็น เดี๋ยวบ่ายๆ ฉันจะแวะมาเอา”
ลลินรับเอกสารบางอย่างมาจากแอนนิต้า หน้าตาของเธอหม่นหมองตลอดเวลานับจากนั้น ผู้ที่ยื่นเอกสารนี้ให้เดินจากไปแล้ว ทิ้งเธอไว้ลำพังในห้องสตูดิโอขนาด 26 ตารางเมตร
สัญญาว่าจ้าง
ระหว่างมิสเตอร์ฮาเกน โรแบคคา ในที่นี้เรียกว่าผู้ว่าจ้างกับนางสาวลลิน สำนวนจันทร์ ในที่นี้เรียกว่าลูกจ้าง
ข้อกำหนด/ข้อตกลง
1.ในวันเริ่มงานลูกจ้างต้องเป็นผู้ที่ไม่เคยผ่านการมีเซ็กซ์มาก่อนแม้แต่ครั้งเดียว (มีใบรับรองแพทย์ยืนยัน)
2.ลูกจ้างต้องไม่มีแฟน สามี หรือจดทะเบียนสมรสร่วมกับใคร
3.ลูกจ้างต้องคุมกำเนิดทุกวิธี แล้วแต่ผู้ว่าจ้างเห็นสมควร ถ้าลูกจ้างเกิดตั้งครรภ์ทั้งตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ จะต้องทำแท้งและยกเลิกสัญญาทันที
4.ลูกจ้างจะต้องไม่เป็นโรคติดต่อร้ายแรง (มีใบรับรองแพทย์ยืนยัน)
5.ในระหว่างที่ถือสัญญาว่าจ้างฉบับนี้ ลูกจ้างจะต้องไม่มีความสัมพันธ์ทางร่างกายกับผู้ชายอื่น (ถ้าจับได้สัญญาจ้างฉบับนี้จะถือเป็นโมฆะและลูกจ้างต้องจ่ายค่าปรับเป็นจำนวน 5 ล้านบาท)
6.ลูกจ้างไม่มีสิทธิ์หึงหวง หรือกระทำการที่แสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอันก่อให้เกิดความรำคาญใจแก่ผู้ว่าจ้าง
7.ลูกจ้างต้องเคารพ เชื่อฟังและให้เกียรติผู้ว่าจ้างทั้งต่อหน้าและลับหลัง
8.คำสั่งผู้ว่าจ้างถือเป็นเด็ดขาด ลูกจ้างต้องปฏิบัติตามทุกกรณี
ถ้าลูกจ้างมีคุณสมบัติและยอมรับข้อกำหนด/ข้อตกลงข้างต้นนี้ ผู้ว่าจ้างยินดีจ่ายค่าจ้างเดือนล่ะ 100,000 บาท (หนึ่งแสนบาทถ้วน) ไม่รวมค่าอาหาร เครื่องดื่ม ท่องเที่ยว ช้อปปิ้ง และค่าเสน่หา ฯลฯ
แม้จะได้อ่านครบทุกตัวอักษรแต่ก็ไม่ใช่จะทำความเข้าใจทั้งหมด ในใจมันค้าน แต่ทางเลือกมีไม่มีมากนัก มิสเตอร์ฮาเกน คือใคร มีนิสัยใจคออย่างไร หรือรูปร่างสูงต่ำดำขาว ไม่มีทางรู้ได้เลย เขาอาจจะเป็นชายแก่คราวพ่อ คราวลุง คราวปู่ หรืออาจจะเป็นชายหนุ่มนิสัยเสีย หรือไม่ก็พวกวิปริต หรือ และ ต่างๆ นานา แต่ชีวิตของน้องชายต่างมารดาวัย9ขวบที่เธอเลี้ยงมาตั้งแต่ยังเป็นทารกขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเธอ
เนื้องอกในสมองของน้องลัคกี้รอการผ่าตัดนำออกมาเพื่อให้เขาได้มีชีวิตใหม่ หรือถ้าหากโชคร้ายก็มีโอกาสได้ตามไปอยู่กับพ่อแม่บนสวรรค์
ค่ารักษารวมค่าผ่าตัดหลักล้านกับอาชีพพริตตี้ยืนบูทรับจ้างถ่ายแบบแนวน่ารักใสๆ ทั่วไป จะมีปัญญาหาเงินล้านมาจากไหน ชีวิตน้ำเน่าเหมือนในละคร ขายตัวหาเงินรักษาน้องใครฟังก็คงอยากจะอาเจียน หากชีวิตคนเราไม่เหมือนกัน จะให้ปล่อยน้องชายที่รักเหมือนลูกในไส้ตายไปต่อหน้าคงทำไม่ลง เมื่อได้ปรึกษาแอนนิต้าเพื่อนร่วมอาชีพ จึงได้รับคำแนะนำที่น่าจะเป็นทางเลือกเดียว
“หาคนเลี้ยง! ฉันรู้จักกับโมเดลลิ่งที่เขาส่งเด็กให้ลูกค้าระดับวีวีไอพี เขาต้องการพวกโสดๆ ซิงๆ อย่างแกนี่แหละ ลูกค้าส่วนมากเป็นชาวต่างชาติทั้งนั้น มีทั้งฝรั่งไม่ก็คนจีนรวยๆ เขาเลี้ยงเดือนล่ะเป็นแสนๆ สัญญาจ้างเป็นปี ขั้นต่ำแกก็ได้แล้วล้านสอง นี่ไม่รวมข้าวของเครื่องใช้ พวกของแบรนด์เนม ที่เขาซื้อให้อีกนะ เด็กที่มาดามส่งอยู่ บางคนลูกค้าซื้อบ้านยี่สิบสามสิบล้านให้ ถอยปอร์เช่ให้ ฉันยังอยากทำเลย แต่พลาดมีผัวซะก่อน แกลองดูไหมล่ะ มันมีทางเดียวแล้วที่จะหาเงินเยอะขนาดนั้นได้เร็วที่สุด”
ปลายปากกาถูกจรดลงบนสัญญาว่าจ้างตวัดเขียนชื่อลลิน สำนวนจันทร์ในทุกช่องที่ถูกทำเครื่องหมายกากบาทเอาไว้
เงินเดือนเดือนแรกจะถูกโอนเข้าบัญชีในวันที่เธอเดินเข้าไปหาลูกค้า เป็นการจ่ายล่วงหน้า โดยโมเดลลิ่งจะเป็นคนจัดการโอนให้ ดีที่ไม่มีการหักเงินใดๆ จากค่าจ้างที่ตกลงกัน เพราะลูกค้าจ่ายเงินส่วนที่เป็นค่าจัดหาให้กับทางโมเดลลิ่งเอง
วันส่งตัว
แอนนิต้าสาวสวยหุ่นทรงสะบึ้ม วัย 22 ปี ทั้งหน้าและนม เต็มด้วยไปด้วยซิลิโคนเกรดพรีเมี่ยม รวมค่าศัลยกรรมทั้งตัวเกินล้านบาท กับมาดามเลอสรวง สาวใหญ่วัย45ปี ที่ยังคงความสาวและความสวยด้วยมือหมอเช่นกัน ในนามโมเดลลิ่งมารับลลินที่อพาร์ตเมนต์ตอนบ่ายสามโมงเพื่อพาไปพบลูกค้าที่คลับแห่งหนึ่งในซอย สุขุมวิท55 และถ้าลูกค้าเจอตัวจริงของลลินวันนี้เขาสามารถปฏิเสธได้ถ้าไม่ถูกใจ ลลินจึงถูกพามาที่สตูดิโอของมาดามเลอสรวงเพื่อแต่งองค์ทรงเครื่องใหม่ให้ไฉไลตั้งแต่หัวจรดเท้า
ที่คลับสุดเอ็กซ์คลูชีฟ ในซอยทองหล่อ
มาดามเลอสรวง ลลิน และแอนนิต้า เดินเข้าไปยังห้องวีไอพีซึ่งถูกเปิดรอเอาไว้แล้ว
“ทางมิสเตอร์ฮาเกนบอกว่าจะมาช้าหน่อยเพราะตอนนี้ติดประชุม ให้มาดามรอที่นี่ก่อน สั่งอาหารเครื่องดื่มได้ตามสบายเลยนะครับ” ผู้จัดการคลับเดินมาบอกด้วยตัวเอง
“ค่ะ ขอบคุณนะคะคุณแม็ค” มาดามเลอสรวงพูดคุยกับผู้จัดการคลับอย่างสนิทสนมในระดับหนึ่ง
หัวใจของลลินเต้นแรงแทบจับจังหวะไม่ได้ มือเย็นเท้าเย็นจนคนที่พึ่งสัมผัสรู้สึกถึงความผิดปกติ
“กลัวเหรอลลิน”
แม้จะเป็นเพราะความเห็นแก่ได้ในค่าหัวคิวจำนวนไม่น้อยที่มาดามเลอสรวงจ่ายให้ แอนนิต้าจึงพยายามหว่านล้อมให้ลลินเลือกทางนี้ในตอนที่กำลังเข้าตาจน แต่แอนนิต้าก็ไม่ใช่ใจร้ายใจดำถึงขั้นมองข้ามความรู้สึกของเพื่อนที่รู้จักกันมาแต่เด็ก เธอรู้จักลลินเป็นอย่างดี ผู้หญิงคนนี้เหมือนผ้าขาวบางที่ทั้งสะอาดและอ่อนแอ ซ้ำยังอ่อนต่อโลก ไม่สู้คน ทำทุกอย่างเพื่อคนอื่น เสียสละจนถูกหลอกใช้มานับครั้งไม่ถ้วน เคยถูกพี่ชายแท้ๆหลอกไปขายเพื่อเอาเงินมาใช้หนี้พนัน แต่โชคดีที่ตำรวจบุกเข้าจับบ่อนเสียก่อน ลลินจึงรอดออกมาได้อย่างหวุดหวิด ส่วนลุกซ์ผู้เป็นพี่ชายถูกจับเข้าซังเตได้ปีกว่าแล้ว
หญิงสาวร่างบาง วัย 22 ปี เครื่องหน้าสวยคมเหมือนแขก ผิวขาวใส ผมสวย หน้าอกหน้าใจอวบอิ่ม หุ่นทรงที่พระเจ้าช่างปั้นให้กระแทกตาผู้ชาย เรียกว่าเป็นผู้หญิงที่สวยครบไปทุกสัดส่วนโดยไม่ต้องพึ่งหมอแม้แต่จุดเดียว แต่ทว่าดวงชะตาของเธอช่างอาภัพเหมือนดวงตาแววโศกสีน้ำผึ้งคู่สวยที่กำลังจ้องมองแอนนิต้า
“ไม่เป็นไร” น่าจะเป็นคำพูดที่ลลินติดปากมากที่สุด
และมันเป็นคำพูดที่ทำให้แอนนิต้าต้องถอนหายใจ เธอสวดภาวนามาทั้งคืนขอให้ลูกค้าคนนี้เป็นคนดีและมีเมตตา ลลินจะได้หลุดพ้นจากชีวิตบัดซบแบบนี้เสียที
“เดี๋ยวเราสั่งอะไรกินกันดีกว่า ฉันรู้สึกหิวขึ้นมาอีกล่ะ น้องพี่เอาซูชิเชตนี้นะ แล้วก็อูนางิย่างชีอิ้ว ปลาหิมะย่างเกลือ เทมปุระรวม หอยนางรมเชตนี้ด้วยนะ แล้วก็ทาโกะยากิ กับไก่ทอด”
“นี่มาดามยังไม่ได้ทานข้าวมาใช่ไหมครับ” พนักงานเสิร์ฟท่าทางทะเล้นพูดหยอกเย้ามาดามเลอสรวงอย่างคุ้นเคย
“เออ ฉันหิว รีบๆ เอามาเลยนะ แล้วก็เอาอูเมะชู กับไวน์ ชีราส เริดๆ สักขวดมาเปิด ด่วน! ที่สุด” เมื่อพับเก็บเมนูเสร็จมาดามเลอสรวงก็เงยหน้าขึ้นมองหน้าเด็กในสังกัดที่ตอนนี้กำลังนั่งทำหน้าเป็นปลาขาดน้ำ
“ชีวิตผู้หญิงเรา สุดท้ายก็ต้องมีผัว ถ้าแกโชคดีได้ผัวดีก็ดีไปนะ แต่ถ้าโชคร้ายได้ไอ้ขี้คุก ขี้ยา ชอบตบชอบตี ไถเงินแกไปวันๆ ไม่ทำมาหาแดกอันนี้ก็แย่หน่อย แต่ไม่ใช่ว่ามันจะไม่มีทางเป็นไปได้ นางแอนยังเจอมาแล้วเลย เพราะมันโง่ บูชาความรักจนโง่ ถูกผัวเตะจนดั้งหักไปไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบถึงตาสว่าง”
“อ้าว! มาดามจะมาพาดพิงหนูทำไมเนี่ย ตอนนี้หนูมีผัวดีแล้วค่ะ”
“ฉันก็แค่ยกตัวอย่าง ลลินมันจะได้เห็นภาพ ฉันว่าแกโชคดีแล้วนะลลินที่ลูกค้าเลือก แล้วลูกค้าคนนี้เขาก็รวยมากด้วย ถ้าแกอ้อนเขาดีดีเผลอๆ แกอาจจะได้มากกว่าเดือนล่ะแสน เสียตัวให้ผู้ชายคนเดียวแลกกับเงินขนาดนี้ ดีกว่าไปขายตัวให้ผู้ชายมากหน้าหลายตาวันล่ะเป็นสิบๆคนแลกเงินพันเงินหมื่น ดีกว่ามีผัวให้ผัวเอาฟรีอย่างนางแอนไม่ได้อะไรเลย อย่าไปคิดมาก แค่โดนเอาแป๊บๆ ก็เสร็จ เวลาปีเดียวมันน้อยไปด้วยซ้ำที่แกจะกอบโกย ทำให้เขารักให้เขาหลงให้มากๆ เถอะ หมดสัญญาแล้วเขาจะได้เลี้ยงต่อ หรือถ้าแกไม่ชอบ หมดสัญญาแล้วก็จบ เอาเงินมาใช้ชีวิตในแบบที่แกต้องการ”
ฟังดูเหมือนจะเป็นคำปลอบโยน ให้กำลังใจ ปลุกใจ แต่ไม่ได้ทำให้คนฟังรู้สึกดีขึ้น ลลินฝืนยิ้มเพื่อให้คำพูดของมาดามเลอสรวงดูมีน้ำหนัก
“ใช่แก ท่องไว้ ทำเพื่อลัคกี้” และนี่อาจจะเป็นคำพูดที่ดีที่สุดที่ออกจากปากแอนนิต้า ทำเพื่อลัคกี้....
ลลินพยักหน้า นอกจากคำว่าไม่เป็นไร การพยายามไม่คิดในสิ่งที่ไม่ดี คือวิธีปลอบใจตัวเองให้รู้สึกดีขึ้นในเวลาแสนเลวร้าย
“ชีวิตแกจะดีขึ้น จะได้กินดีอยู่ดี ได้เที่ยวในที่ที่แกไม่เคยไป ส่วนเรื่องน้องชายก็ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันกับนางแอนจะช่วยกันแวะเวียนไปดูให้ในช่วงที่แกต้องดูแลลูกค้า ลูกค้าส่วนมากเขาก็มีตัวจริงของเขาอยู่แล้วทั้งนั้น จะแวะมาหาเด็กก็แค่ตอนเมียเผลอเท่านั้นแหละ เดือนล่ะสามสี่ครั้ง แต่ถ้าเจอลูกค้าโสดก็คงต้องดูแลเขาเหมือนแฟน ฉันก็ไม่รู้ว่าแกจะเจอแบบไหน แต่บอกไว้ก่อนจะได้ไม่ต้องห่วงเรื่องน้อง”
“ค่ะ ขอบคุณค่ะมาดาม” น้ำเสียงหวานเรียบบนใบหน้ายิ้มแห้งไร้ชีวิตชีวา
มาดามเลอสรวงอดีตภรรยาน้อยคนที่สี่ของเจ้าสัวบรรเจิด เธอผ่านชีวิตมาอย่างโชกโชนเคยยืนขายตัวตามข้างถนน จนชีวิตพลิกผันมีลูกค้าฝรั่งเลี้ยงดู ให้เงินมาทำธุรกิจเกี่ยวกับแฟชั่น ได้มีแบรนด์เสื้อผ้าเป็นของตัวเอง ต่อมาได้รู้จักกับเจ้าสัวบรรเจิด การเป็นภรรยาน้อยเจ้าสัวบรรเจิดทำให้เธอรู้จักกับคนใหญ่คนโตและนักธุรกิจระดับพันล้านมากมาย มาดามเลอสรวงจึงหันมาจับธุรกิจโมเดลลิ่งสำหรับลูกค้าวีวีไอพีโดยเฉพาะ สาวสวยในสังกัดของเธอเรียกง่ายๆ ก็คือโสเภณีชั้นสูง มีทั้งดารา นักร้อง นางแบบ เนตไอดอล หรือแม้กระทั่งพวกสาวไฮโซที่แอบรับงานแบบลับๆ ฉายาแม่เล้าระดับชาติได้มาเพราะไม่ว่าจะเป็นเศรษฐีอันดับต้นๆ ของประเทศในหลายๆประเทศหรือแม้กระทั่งรัฐมนตรี เจ้าใหญ่นายโตหลายคนต่างเป็นลูกค้าของเธอ หลังจากที่เจ้าสัวบรรเจิดเสียชีวิตมาดามเลอสรวงก็หันมาจับธุรกิจนี้อย่างเต็มรูปแบบ เพราะคุณนายใหญ่ไม่เจียดเงินให้บรรดาภรรยาน้อยแม้แต่สตางค์แดงเดียว
อาหารและเครื่องดื่มทยอยมาเสิร์ฟจนครบทั้งหมด ทั้งสามนั่งกินดื่มรอแล้วรออีกจนสี่ทุ่มครึ่งก็ยังไม่มีวี่แววของลูกค้า
“สี่ทุ่มครึ่งแล้วนะคะมาดาม ลูกค้ายังไม่มาอีก เขาจะเทเราหรือเปล่าเนี่ย”
“ปากเสีย! คำพูดแบบนี้อย่าไปพูดให้ใครได้ยินเชียวนะ ลูกค้าระดับนั้นเขาไม่มีมาเทอะไรง่ายๆ หรอก เงินที่เขาจ้างเราแค่เศษเงินเท่านั้น ถ้าเขาพอใจเขาโยนทิ้งให้เฉยๆ ก็ยังได้ คิดจะทำงานกับคนรวยต้องเข้าใจนิสัยและธรรมชาติของเขา การมีมารยาทสำคัญที่สุด กราบตีนได้ก็ให้กราบเข้าใจไหมลลิน ศักดิ์ศรีของคนระดับเราคือการเอาตัวรอดให้ได้เท่านั้น อย่าไปแข็งใส่หินผาถ้าเรายังเป็นแค่ก้อนกรวด การขอโทษก่อนหรือการต้องยอมก่อนไม่ใช่เรื่องที่น่าละอาย ถ้าเจอพวกแข็งๆ เรื่องมากๆ ให้ตามใจ แล้วก็เยินย่อเข้าไว้ แก้แค้นด้วยการเอาเงินมันมาใส่กระเป๋าเราให้ได้มากที่สุด ถ้าคิดจะมาทางนี้ก็จำที่ฉันพูดเอาไว้ให้ดี”
แอนนิต้าหน้าเจื่อนเพราะโดนเอ็ด ส่วนลลินพยักหน้าทำความเข้าใจในแบบคนหัวอ่อน มาดามเลอสรวงจึงรู้สึกถูกชะตาเด็กคนนี้มากกว่าใคร
ก๊อกๆๆ!
เสียงเคาะประตูดังขึ้นเป็นสัญญาณ ต่อมาก็มีผู้ชายตัวโตสูงเกิน180เซนติเมตร 4คนก้าวเข้ามาในห้องวีไอพีที่ทั้งสามสาวนั่งอยู่ หนึ่งในนั้นคือแม็คผู้จัดการคลับ เขารีบแนะนำ
“มิสเตอร์ฮาเกนมาแล้วครับมาดาม”
หญิงสาวทั้งสามรีบลุกขึ้นยืนและยกมือไหว้ลูกค้าวีวีไอพีที่พึ่งมาถึง
“สวัสดีค่ะท่าน”
มาดามเลอสรวงทักทายเป็นภาษาอังกฤษ เมื่อเห็นลูกค้านัยน์ตาสีฟ้าคราม จมูกโด่งเป็นสัน ในใบหน้าสากเคราดูดุดันไปสักหน่อย แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือความรูปงามที่คล้ายรูปปั้นเทพเจ้ากรีก ดึงให้สาวๆตกตะลึง
แอนนิต้าแทบอยากจะกรีดร้องด้วยความอิจฉาเพื่อนสาวที่ได้ผู้ชายงานดีขนาดนี้มาเลี้ยงดู คำอธิษฐานของเธอเป็นจริงแล้วส่วนหนึ่ง ต่อไปคงต้องลุ้นว่าเขาจะนิสัยใจคอเช่นไร
“สวัสดีครับผมพูดภาษาไทยก็ได้ ” เจ้าของชื่อมิสเตอร์ฮาเกน โรแบคคาเอ่ยขึ้นแม้สำเนียงภาษาจะไม่ชัดเจนแต่ชัดถ้อยชัดคำในระดับหนึ่ง
“เซอร์ไพรสมากเลยค่ะ เก่งจริงๆ นะคะท่าน” มาดามเลอสรวงเยินยอคนเก่งเสมอตามสไตล์ของเธอ
สายตาดุดันจับจ้องมายังใบหน้างามของหญิงสาวที่หมายตาจนลลินต้องก้มหน้าหลบ กิริยาของเธอทำให้เขาเดินเข้ามาจนเกือบประชิดตัว
“คนนี้ใช่ไหม?” ฮาเกนหันมาทางมาดามเลอสรวง
“ใช่ค่ะ คนนี้แหละค่ะหนูลลิน ลลินทำความเคารพท่านสิจ๊ะ”
ลลินเก้ๆกังๆ ด้วยความกลัวในขณะเดียวกันก็ยกมือขึ้นไหว้เขาอีกครั้ง ไม่คิดว่าในนาทีต่อมาตัวเธอจะลงไปนั่งอยู่บนตักเขาเสียแล้ว
สายตาดุดันที่จดจ้องสร้างความหวาดหวั่นให้หญิงสาวจนตัวสั่น เธอพยายามก้มหน้าหลบหากแต่ถูกมือใหญ่บังคับให้เผชิญหน้า ยิ่งไปกว่านั้นยังถือวิสาสะจับสองเต้าใต้ชุดเดรสสุดหรูสีน้ำเงินเข้มเพื่อเช็กของ
“อุ๊ย!”
ลลินสะดุ้งโหยงไม่คิดว่าจะถูกกระทำเช่นนี้ต่อหน้าคนอื่น แก้มสีขาวนวลปนสีพีชของบรัชออนแดงระเรื่อขึ้นอวดความอาย นาทีต่อมามือของเขาล้วงสอดใต้กระโปรงเพื่อคล้ำเนินสงวนที่ไม่เคยผ่านมือชายใด
“อ๊ะ!”
คราวนี้ลลินผลักมือเขาออกอย่างแรงโดยสัญชาตญาณ เธอเผลอลืมไปชั่วขณะว่าตอนนี้กำลังอยู่ในฐานะอะไร กิริยานั้นทำให้เขามองเธออย่างเกรี้ยวกราด ลลินจึงจับมือตนเองไว้แน่น เม้มปากพลางก้มหน้า ปล่อยให้เขาล้วงตรงนั้น ลูบๆคล้ำๆ เนินเนื้อ เกลี่ยนิ้วผ่านร่องเหนือกางเกงในตัวจิ๋วที่ถูกคัดสรรมาแล้วว่าสุดเซ็กซี่ การสัมผัสแบบนั้นทำให้ลลินหายใจติดๆขัดๆ ไม่นานก็อ่อนระทวย ร่องงามปล่อยของเหลวออกมาพอชุ่ม เขาจึงหยุด
“ไม่เลว อวบฟูใช้ได้เลย” เขาแสยะยิ้มพูดต่อหน้าเธอ
ลลินอายจนอยากจะร้องไห้ แต่เธอไม่กล้าแม้จะร้องไห้ออกมา
มาดามเลอสรวงลอบถอนหายใจ ด้วยเผลอคิดว่าจะถูกปฏิเสธเสียแล้ว
