ปัง ๆๆๆ !

เสียงรัวเคาะประตูอย่างไม่เกรงอกเกรงใจหน้าอินทร์หน้าพรหม สลับกับแหกปากร้องเรียกคอแทบแตกดังขึ้นหน้าห้องเช่าราคาถูกในซอยของชุมชนแออัดแห่งหนึ่ง

“ นี่ นังอารี นังอาย เจ๊รู้นะว่าอยู่ในนั้นทั้งแม่ทั้งลูกน่ะค่าเช่าน่ะสามเดือนแล้วนะโว้ย เมื่อไรจะจ่าย ที่นี่ห้องเช่านะ ไม่ใช่สถานบริการผู้ยากไร้ ไม่ใช่มูลนิธิบรรเทาทุกข์ จะได้อยู่ฟรีกันอย่างสบายหอยน่ะ ” เสียงเจ๊ม้อย เจ้าของตลาดสดและห้องเช่าโวยวายอยู่หน้าห้อง ที่ภายในมีสตรีสองวัยนั่งกอดกันเงียบกริบ

“ มึงจะเปิดไม่เปิด ถ้าไม่เปิดกูพัง เฮ้ย ถีบ ! ”

เจ๊ม้อยหันไปสั่งสมุนตัวใหญ่ด้านหลังที่กำลังเงื้อส้นตีนอย่างว่องไว เป้าหมายคือประตูห้องที่ทำจากไม้อัดเบื้องหน้า ทว่ายังไม่ทันได้ลงน้ำหนัก เสียงร้องห้ามด้านหลังก็ทำให้ชะงักไว้ทัน

“ เดี๋ยว ! ”

ทั้งสามหันมาประจันหน้าคนขัดจังหวะ

“ เสือกอะไรด้วย ไอ้เพียว ” หนึ่งในสองหมารับใช้ของเจ๊ม้อยถามผู้มาเยือนอย่างเอาเรื่อง

เพียว ชายร่างสันทัด ผิวสีเข้มประสาชายไทย สืบเท้าเข้ามาใกล้

“ อายติดค่าเช่าเท่าไรเจ๊ ”

“ สามเดือน สี่พันห้า ” เจ๊ม้อยกระชากเสียงตอบ

“ เอานี่ ผมจ่ายให้ แถมค่าเช่าเดือนหน้าด้วยเลย ”

เขาว่าพลางหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาเปิดนับเงินให้นางหกพันบาท ริมฝีปากสีแดงแจ๊ดที่บึ้งตึงของเจ๊ม้อยเมื่อครู่กลับกลายเป็นยิ้มแย้มทันที

“ ดีมากอาเพียว แต่ขอถามนิดหนึ่งนะ ทำไมลื้อต้องจ่ายเงินค่าห้องให้อายมันวะ หรือว่าได้เสียเป็นเมียผัวกันเรียบร้อยแล้ว ”

“ อย่ามาพูดจาให้ร้ายคนอื่นแบบนี้นะ อายกับผมเป็นแค่เพื่อนกัน เสร็จธุระก็กลับไปได้แล้ว ” เพียวสวนขึ้น เล่นเอาเจ๊ม้อยหน้าหุบ ก่อนหันไปสั่งสองสมุน

“ เฮ้ย กลับโว้ย ”

ก่อนเขาจะหันไปเคาะประตูห้องที่เกือบจะโดนกระทืบทะลุเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

“ อาย นี่เพียวเอง เปิดประตูให้หน่อย ”

สักอึดใจประตูก็ถูกเปิดออกช้า ๆ พร้อมด้วยสายตาหวาดกลัวของคนอยู่ข้างใน

“ ไม่ต้องกลัว เราจ่ายให้หมดแล้ว ”

“ อ้าว แล้วเพียวไปเอาเงินมาจากไหนตั้งสี่ห้าพันขนาดนั้น ”

“ เข้าไปคุยข้างในเหอะ ” เพียวว่าเมื่อเห็นคนในห้อง อื่น ๆ โผล่หน้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ ไอ้พี่เอกมันขโมยเงินที่เราให้แม่ไว้จ่ายค่าห้องไปหมดเลย ” อริสา หรืออาย พูดถึงพี่ชายนักพนันของตัวเองด้วยน้ำตาปริ่มขอบตา ทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ

“ อายก็อย่าไปว่าพี่เขาเลยลูก เอกมันคงมีเรื่องจำเป็นต้องใจ ” นางอารีผู้เป็นแม่รีบแก้ตัวแทนลูกชายทันที หญิงสาวถอนใจเฮือกใหญ่ก่อนบ่นเสียยาว

“ แม่ก็เป็นเสียอย่างนี้ แก้ตัวแทนพี่เอกตลอด ทั้งที่แม่ก็รู้ว่ามันติดบอล ติดเหล้า ติดการพนัน ก็เป็นซะแบบนี้เมียถึงได้หนีไป ให้ท้ายมันแบบนี้แล้วเมื่อไรมันจะคิดได้ หามาได้เท่าไรก็ถมไม่เต็ม ”

“ เดี๋ยวแม่จะพยายามโทรหามันนะ ให้มันรีบเอาเงินมาใช้ให้เพียว ” นางอารีว่า

“ ครับน้าอารี ” เพียวตอบ ก่อนจะมองไปที่เพื่อนอย่างเห็นใจ

เขากับอริสาเป็นเพื่อนโรงเรียนเดียวกันตั้งแต่อนุบาล จนตอนนี้เรียนจบมหาวิทยาลัยทั้งคู่ อริสาทำงานที่ร้านสะดวกซื้อที่ต้องเข้ากะหมุนวนยี่สิบสี่ชั่วโมง ส่วนตัวเขามีเพื่อนรุ่นพี่ชวนไปเป็นพนักงานยกกระเป๋าในโรงแรมชื่อดังแห่งหนึ่ง

“ เรียนจบตั้งปริญญา เสือกไปเป็นเด็กยกกระเป๋า ทุเรศฉิบหาย ไม่มีสมอง ไม่มีศักดิ์ศรี ” นี่คือคำที่ชาวบ้านครหานินทา โดยหารู้ไม่ว่าไอ้เด็กยกกระเป๋าอย่างเขาได้เงินเดือนบวกทิปแล้วเดือนหนึ่งไม่เคยต่ำกว่าสามสี่หมื่นเลย

“ กินมื้อเช้ายัง ” เอกถามอริสาที่นั่งหมดอาลัยตายอยากกอดเข่าอยู่บนพื้น หล่อนส่ายศีรษะ

“ ไปกินก๋วยเตี๋ยวเรือร้านพี่บัวกัน เราเลี้ยง ”

“ ไม่หิว ”

“ ไม่หิวก็ต้องกิน ซื้อมาให้น้าอารีด้วย น้าอารีต้องกินยานะ ลืมแล้วหรือไง ” เพียวเร้าหรือ อีกฝ่ายจึงจำใจลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาก่อนเดินตามกันออกไปยังร้านก๋วยเตี๋ยวเรืออันเป็นเป้าหมาย

“ อายเหนื่อยว่ะเพียว ”

อริสาพูดขึ้นเบา ๆ เพียวจ้อง มองเพื่อนรักอย่างสงสารจับใจ

หล่อนเป็นผู้หญิงสวย ใบหน้าคมหวานเหมือนน้าอารี ผิวขาวอมชมพูตามธรรมชาติเหมือนพ่อที่มีเชื้อแผ่นดินใหญ่ที่เสียไปตั้งแต่ยังเด็ก ไม่ได้ผอมบางแต่ก็ไม่อ้วน เป็นผู้หญิงขาวอวบมีเนื้อหนังมังสาเป็นที่หมายปองของหนุ่ม ๆ แต่หล่อนก็ไม่เคยคบหาใครสักที

“ แค่ตั้งใจเรียนกับทำงานและคอยแก้ปัญหาที่พี่ชายไปทำไว้ อายก็ไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นแล้วเพียว ” หล่อนว่ามาอย่างนี้ แล้วมันก็จริงเสียด้วย

เอก พี่ชายของอายเอาแต่สำมะเลเทเมา ติดเหล้ายาและการพนัน น้าอารีผู้เป็นแม่ก็ไม่เคยดุด่าอะไรลูกเลย ด้วยความเป็นคนใจดีและใจเย็นเหลือล้น ยิ่งตอนนี้น้าอารีมาล้มป่วยเป็นโรคไทรอยด์เป็นพิษ ทั้งยังมีเบาหวานความดัน ทำให้ไปขายขนมจีนอย่างที่เคยทำมาตลอดชีวิตไม่ได้ ภาระหนักจึงตกอยู่ที่อริสาแต่เพียงผู้เดียว

“ อายอยากมาลองทำงานที่โรงแรมของเราดูไหม เงินเดือนก็ดี บวกทิปยิ่งเยอะ ดูเด็กยกกระเป๋าอย่างเราสิ เงินเดือนแค่หมื่นห้า แต่รวมทิปแล้วได้ตั้งสามสี่หมื่นห้าหมื่น ยังเคยเลย ” เอกเอ่ยชวน อริสาหันมามองอย่าง สนอกสนใจ

“ อยากทำเหมือนกันนะ แต่จะมีตำแหน่งอะไรให้อายทำได้ล่ะ ที่จะได้เงินเยอะ ๆ คนทำงานโรงแรมต้องสวยกันทั้งนั้น ”

“ อายก็สวย ไม่รู้ตัวหรือไง ” เพียวว่าด้วยสีหน้าจริงจังอริสาหัวเราะพรืด

“ ขอบคุณที่ให้กำลังใจเพื่อนนะ เพียวนี่เป็นเพื่อนที่ดีจริงจริ๊ง ”

“ เอ้า เราพูดจริง คนบ้าอะไรไม่รู้ว่าตัวเองสวย แต่คืออายไม่ได้มีเวลามากพอที่จะดูแลตัวเอง แต่งองค์ทรงเครื่องเหมือนคนอื่นเขาไง ”

“ อายเนี่ยนะสวย สวยที่สุดในโลกส่วนตัว ยิ่งมุมสลัว ยิ่งมั่นใจน่ะสิ ว่าแต่ว่าอายเอาจริงนะ มีงานอะไรที่พอจะทำได้บ้าง ลองไปทำนอกเวลางานก่อนก็ได้ ถ้ารายได้มันดี อายจะลาออกจากที่เก่า ไม่ไหวว่ะ ทำงานงก ๆ เหนื่อยเป็นบ้าแต่เดือน ๆ หนึ่งได้แค่หมื่นต้น ๆ เงินเท่านี้ถ้าใช้กันอย่างประหยัดบวกค่ายาแม่มันก็พอ ถ้าไม่ติดไอ้พี่เอก ”

หล่อนพูดถึงพี่ชายแล้วเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน

“ เดี๋ยวเราจะลองไปถามพี่ที่นั่นให้นะ ”

“ ขอบใจนะเพียว ” อายว่าพร้อมกับรอยยิ้มอย่างซาบซึ้งในน้ำใจของเพื่อนรัก

สองวันถัดมา

อริสาได้เข้าไปทำงานด้วยความมีเส้นสายจากเพียวในตำแหน่งแม่บ้านพาร์ทไทม์ เนื่องด้วยคุณแม่บ้านคนเก่าถูกระเห็จออกด้วยคดีขโมยของลูกค้า ป้าสมร หัวหน้าแม่บ้านที่เพียวค่อนข้างสนิทด้วยก็เลยบอกให้มาลองงานดูก่อน

“ เอาน่าอาย เดี๋ยวก็ค่อยขยับไปตำแหน่งอื่น อย่าคิดมาก ” เพียวปลอบใจเมื่อไปแจ้งข่าวเพื่อนที่ยิ้มร่า ไม่ได้สะทกสะท้านอะไรกับการที่ต้องไปทำตำแหน่งดังกล่าว

“ เฮ้ย คิดมากอะไรเพียว อายดีใจเสียอีกที่ได้งานทำ ป้าบอกให้เข้างานเที่ยงจนไปถึงหกโมงเย็น ดีเลย อาทิตย์นี้อายจะแลกอยู่เวรกะดึกเสียให้หมด จะได้มีเวลามาทำงานเสริมอีกเต็มที่ ” เพียวมองใบหน้าหวานของเพื่อนอย่างเห็นใจ

“ เออ งั้นก็สู้ ๆ นะอาย แต่ถ้าไม่ไหวก็พัก หักโหมมากเดี๋ยวจะล้มตึงเอา ”

“ รู้น่า ขอบใจนะเพื่อน ” อริสาเอ่ยขอบคุณเพื่อนจากใจจริง

แล้วหล่อนก็ได้เริ่มงานวันแรกของเที่ยงวันนั้น

“ เดี๋ยววันนี้เริ่มทำที่ชั้นยี่สิบหกนะลูก มันจะเป็นห้องสูท ป้าจะสอนเราก่อนว่าต้องทำอะไรบ้าง ”

“ ได้เลยค่ะป้าสมร ” อริสาตอบด้วยรอยยิ้มเต็มอกเต็มใจ

อริสาเข็นรถอุปกรณ์ทำความสะอาดขึ้นลิฟท์ตามป้าสมรและพี่แม่บ้านอีกคน พร้อมทำให้เป็นตัวอย่างว่าต้องทำอย่างไรบ้าง ผ่านไปสองห้องหล่อนก็คล่องแคล่วขึ้นด้วยความหัวไวและตั้งใจ ป้าสมรจึงวางใจให้หล่อนเข้าไปทำความสะอาดคนเดียวได้ ส่วนตัวเองนั้นกลับไปกินมื้อเที่ยงรอที่ห้องพักแม่บ้าน

อริสาตรงไปยังห้องสูทที่อยู่ริมสุด เสียบการ์ดแล้วเปิดห้อง เข็นเครื่องมือเข้าไปเพื่อจะทำความสะอาด พลันหูก็ได้ยินเสียงบางอย่าง

“ Ahhh , kill me pleaseeee ”

ขนแขนของอริสาลุกชัน หล่อนเป็นคนกลัวผีขี้ขึ้นหัว แล้วไอ้เสียงแหบพร่าลอยตามลมมาเบา ๆ นั่นก็ไม่รู้ผีหรือคนกันแน่

อาจจะเป็นลูกค้าที่ยังไม่ได้เช็คเอาท์ แต่ป้าสมรเช็คจากในระบบคอมพิวเตอร์ว่าไม่มีลูกค้าตกค้างแล้วนี่นา

“ Awwwwwww ! ”

หล่อนสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ !

ตายห่าตายโหง ร้องขนาดนั้นไม่น่าจะผีแล้วล่ะ คนนี่แหละ แต่จะคนที่กำลังเจอกับอะไรอยู่นี่สิ ถึงได้ร้องโหยหวนทรมานขนาดนั้น

ถ้าหากมีใครบางคนกำลังโดนทรมานหรือฆาตกรรมอยู่ล่ะวะยัยอาย !

แล้วความเป็นคนดีมีศีลธรรมของอริสาก็ปะทุขึ้นมาเหนือความกลัว หล่อนหยิบไม้ม็อพขึ้นมาถือไว้เป็นอาวุธ

ห้องสูทของโรงแรมจะมีห้องรับแขก เคาน์เตอร์บาร์ และห้องนอนกับห้องน้ำในตัวแยกไปอีกส่วน หญิงสาวค่อยย่องเงียบกริบเลาะเลียบชิดติดผนัง มุ่งหน้าไปยังต้นเสียงที่ดังมาจากห้องนอน เมื่อไปถึงก็พบว่าประตูห้องนอนนั้นถูกเปิดไว้

ยิ่งเข้าใกล้ เสียงโหยหวนนั้นยิ่งดังขึ้น ชัดเลยว่าเป็นผู้หญิงแน่ แถมยังได้ยินเสียงเพี้ยะ ๆ ดังถี่ ๆ เป็นระยะ

หัวใจของอริสาเต้นแรง หล่อนไม่ได้เก่งภาษาอังกฤษเท่าใดนัก แม้จะร่ำเรียนตามหลักสูตรมาตั้งหลายปี แต่ไอ้คำว่า kill me please นั่นมันไม่ได้ฟังยากแปลยากหรอกนะ มันคือคำวอนขอให้ฆ่าฉันเสียเถอะ !

คนเราจะต้องตกอยู่ในภาวะเช่นไร ทรมานแค่ไหนหนอจึงจะวอนขอให้อีกฝ่ายฆ่าทิ้งเสีย

หญิงสาวใจหายวาบ อาจเป็นฆาตกรต่อเนื่องที่ชอบทรมานเหยื่อโดยการใช้ทุบตีจนกว่าจะตายก็เป็นได้

หล่อนกระชับไม้ม็อพในมือแน่นก่อนจะขยับแนบศีรษะไปใกล้ประตู โผล่ส่วนตาเพื่อจะดูเหตุการณ์เลวร้ายในห้อง

และแล้วก็เห็นมัน อริสาตาเบิกโพลงด้วยความตกใจสุดขีดกับภาพเบื้องหน้า !

มีผู้ชายหนึ่งคนกำลังทำกิจกรรมบางอย่างกับผู้หญิงสองคนบนเตียง และทั้งหมดนั้นไม่ได้สวมเสื้อผ้าเลยสักชิ้นเปลือยเปล่า โล่งโจ้ง !

หนึ่งสาวเป็นฝรั่งบลอนด์นั่งแหกขาอ้าซ่าอยู่บนหมอนที่หัวเตียง อีกหนึ่งผมดำอย่างเอเชีย แต่ผิวขาวจั๊วะ หน้าตาน่ารักคิกขุอาโนเนะออกไปแนวสาวญี่ปุ่นอยู่ในท่านอนหงายบนเตียง ส่วนผู้ชายร่างใหญ่เพียงหนึ่งเดียวกำลังคลานขึ้นไปบนเตียงแล้วเสือกไสดุ้นลำที่หน้าขาเข้าใส่ปากของสาวญี่ปุ่น ขณะเดียวกันก็ก้มหน้าลงไปตรงกลางหว่างขาของสาวฝรั่งที่นั่งถ่างขาและหล่อนก็ครางไม่ได้ศัพท์ดังลั่น สลับกับเสียงครางต่ำแหบห้าวของฝ่ายชาย ส่วนหญิงสาวคนที่นอนอยู่นั้นไม่มีเสียงครางใด ๆ นอกจากเสียงอ๊อก ๆ จากการโดน ของใหญ่อัดเข้าไปเสียเต็มปากเต็มคอ

“ Ahhh, you tongue so good babe , you gonna make me cum ” สาวฝรั่งครางครวญ

“ Nah , not my tongue , I’m gonna make you cum with something bigger ” ชายผู้นั้นว่าก่อนจะละปากจากการดูดกินนาผืนน้อยของสาวฝรั่งและถอดถอนลำรักออกจากปากสาวญี่ปุ่น ก่อนลากทั้งคู่มายังปลายเตียงแล้วจับทั้งคู่นอนคว่ำเรียงกัน เขานั้นลงมายืนบนพื้น ทำให้เห็นรายละเอียดได้อย่างชัดเจน

ร่างเปลือยเปล่านั้นสูงใหญ่กำยำล่ำสัน แขนขาบ่าไหล่แผ่นหลังดูแน่นตึงไปด้วยมัดกล้าม โดยเฉพาะแผ่นหลังกว้างนั้นมีรอยสักรูปเสือโคร่งสีขาวยืนอยู่บนหน้าผา ต่ำลงมาเป็นบั้นท้ายตึงแน่นและท่อนขาแข็งแรง เขามีผมสีน้ำตาลเข้ม สูงใหญ่เบอร์นั้นอาจเป็นชาวต่างชาติ ละติน สเปน อะไรทำนองนั้นกระมัง หญิงสาวคิดอยู่ในใจ

จะอะไรก็ช่าง แต่เขาทำให้อริสาลำคอแห้งผาก หัวใจเต้นแรงแทบทะลุออกมานอกอก แม้ว่าจะกำลังอยู่ในภาวะตกอกตกใจแต่ก็อดชื่นชมไม่ได้ว่าผู้ชายคนนี้หุ่นดีเป็นบ้า

เพี้ยะ ๆๆๆ

เสียงนั้นทำให้อริสาสะดุ้งเฮือก ก็ชายคนนั้นเล่นฟาดฝ่ามือลงบนแก้มก้นของทั้งสองสาวเสียแรง เท่านั้นยังไม่พอ เขายังก้มลงหยิบเข็มขัดที่ถอดอยู่บนพื้นแล้วฟาดลงไปทีเดียวโดนทั้งคู่ ทั่วบริเวณหลัง เอว บั้นท้าย

แม่สองคนนั้นแทนที่จะหลีกลี้หรือเจ็บปวด กลับครวญครางอย่างวาบหวามแล้วยกสะโพกขึ้นโก้งโค้งเข้าหา ชายผู้นั้นเอื้อมมือลงไปหยิบกางเกงที่กองอยู่กับพื้นแล้วล้วงซองถุงยางอนามัยออกมาฉีกมันแล้วสวมอย่างคล่องแคล่ว ก่อนอัดกระแทกท่อนรักที่สวมปลอกเรียบร้อยเข้ากับกลีบก้นของสาวฝรั่งเสียรุนแรงดังตั้บแล้วโหมขยับเข้าใส่ถี่ยิบ

“ ahhhh baby, so fucking big fucking hard ” หล่อนพร่ำเพ้อแล้วกรีดร้องอย่างกับคนเจ็บปวดทรมานใกล้ตาย สาวญี่ปุ่นคงกลัวจะน้อยหน้า เลยลุกขึ้นมายืนถ่างขาอวดเนินนูนเนื้อสาวที่ไร้เส้นขนปกปิดแม้แต่เส้นเดียวอยู่ที่ระดับใบหน้าของชายผู้นั้น เขาจับเรียวขาของหล่อนข้างหนึ่งพาดไว้ที่หัวไหล่เพื่อให้กลีบเนื้อสองพูแยกกว้างแล้วก้มลงดูดกินอย่างตะกรุมตะกรามดังจ๊วบจ๊าบ ทั้งที่สะโพกสอบก็ยังกระทั้นกระแทกเข้าออกอีกสาวไม่หยุดหย่อน

แหม ช่างมีพรสวรรค์รอบด้านเสียนี่กระไร !