วันนี้เขาตามเจ้านายมายังโรงพยาบาลเพื่อมาดูเด็กของเจ้านายที่นอนป่วยรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้ และเขาก็ไม่ได้สนใจอะไรมากหรอกก็แค่ติดตามนายมาเหมือนทุกครั้ง มือซ้ายอย่างเขาทำงานไม่เป็นเวลา เจ้านายต้องการเวลาไหน เขาก็พร้อมรับคำสั่งงานเสมอ แต่พอเข้ามาในห้องแล้วเจ้านายก็ไล่เขาออกไปพร้อมกับพยาบาลพิเศษ ที่เขาเห็นเธอวันแรก เขาก็รู้สึกแปลกและรู้สึกอยากมองเธอตลอดเวลาที่มาที่นี่ หน้าของเธอนั่นจิ้มลิ้มน่าเอ็นดู บวกกับหุ่นที่ไม่ผอมแห้ง จะว่าไปเธอคือสาวอ้วนที่สวยเลยแหละ และเขาก็ชอบมองยามเธอเคลื่อนไหวร่างกาย

“ไอ้เสริม มึงจะไปไหนก็ไป กูจะอยู่กับเด็กนี่ตามลำพัง” เมื่อเดินมาหยุดข้างเตียงของมายาวี ยักษ์ก็หันไปสั่งคนที่เดินตามหลังมาทันที

“ครับคุณยักษ์” ไอ้เสริมรับคำแล้วโค้งหัวให้นาย ก่อนจะเดินออกไปนอกห้องเพื่อพูดคุยกับลูกน้องที่ทำงานเฝ้าหน้าห้อง และพยาบาลพิเศษที่อยู่ดูแลมายาวีก็เดินตามเขาออกมาเช่นกัน การหยุดเท้าเดินของไอ้เสริมทำให้พยาบาลจบใหม่เดินชนเข้าอย่างจัง

อุ๊ย!

พยาบาลสาวเสียหลักเกือบล้มหงายหลัง แต่ดีที่ไอ้เสริมมือไวและเคลื่อนไหวรวดเร็วเลยรับร่างอวบอ้วนของหล่อนไว้ได้ทัน แต่ก็ต้องหน้านิ่วคิ้วขมวด เพราะน้ำหนักของคนที่ตัวเองประคองรับตัวไว้

“ขอโทษนะคะ” พยาบาลสาวเอ่ยอายๆ พร้อมกับขยับยืนปกติ

“ไม่เป็นไรครับ” ไอ้เสริมปล่อยเธอพร้อมกับหลีกทางให้พยาบาลร่างอ้วนท้วนออกไปจากห้อง ส่วนตัวเองก็ปิดประตูห้องแล้วชวนบอดี้การ์ดหน้าห้องที่ทำงานตลอดคืนไปหากาแฟดื่มกัน

ในหัวของเสริมยังคิดถึงร่างอ้วนที่ตัวเองรับร่างไว้เมื่อครู่ เขารู้สึกชอบกลิ่นตัวหอมอ่อนๆ ที่มีกลิ่นยาติดตัวของเธอ มันไม่เหมือนใครและดวงตาใสซื่อนั้นก็บอกชัดเจนว่าเมื่อกี้หล่อนเองก็ตกใจที่เกือบล้มไปแบบนั้น และโชคดีที่เขาเคลื่อนไหวเร็วเลยรับร่างของหล่อนไว้ได้ทัน

หลังจากที่ได้เบอร์โทรของสาวอ้วนมาโดยที่เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้มันมา ต้องขอบคุณมายาวีที่ทำให้เขาได้เบอร์โทรของสาวอ้วนที่กระตุกใจตั้งแต่แรกเจอ คนอะไรยิ่งมองยิ่งน่ารัก ยิ่งนึกถึงยิ่งคะนึงหา ยิ่งอยากกอด อยากสัมผัสเรือนร่างอวบๆ อ้วนๆ อยากรู้นักมันจะนุ่มมือแค่ไหนถ้าได้นวดขยำ

เสริม ล้นฟ้า หรือเสริม มือซ้ายของยักษ์ คีรี ดอว์สัน วัย 31 ปี ชายที่เคร่งขรึม สนใจแต่งาน นอกจากกาสิโนและดูแลบริหารงานช่วยเจ้านายหนุ่มแล้ว เขาก็ไม่เคยข้องแวะหลงทางไปกับผู้หญิงคนไหนเลยสักครั้ง แต่ครั้งนี้เห็นทีเขาจะไปไหนไม่รอดแล้ว ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอกันที่โรงพยาบาล สาวอ้วนได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในความคิดของเขาเสียแล้ว เสริมจะต่างจากช้อยเพื่อนรักที่เป็นมือขวาของเจ้านาย ที่รายนั้นจะเจ้าชู้มีผู้หญิงมากมายบนเตียง แต่เขาถ้าต้องการก็แค่เรียกผู้หญิงในเลานจ์ที่กาสิโนมาบริการ แต่ก็นานๆ ครั้ง ไม่ได้บ่อยทุกคืนเหมือนเพื่อนรัก ส่วนเจ้านายจอมถ่อยนั้น ตอนนี้ได้สิ้นลายไปแล้วเมื่อมีสาวน้อยมายาวีกุมหัวใจ จะว่าไปตอนนี้เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยก็ว่าได้ เขากับช้อยดีใจที่นายได้พบความสุขสักที เพราะที่ผ่านมาเจ้านายโดดเดี่ยวน่าสงสารเหลือเกิน

“อ้าว! คุณเสริมมาทำอะไรที่นี่คะ” สมบุญ สิงห์ขร หรือบุญ วัย 23 ปี เอ่ยทักชายหนุ่มที่กำลังเดินมาทางตัวเอง วันนี้พยาบาลสาวอยู่เวรถึงสี่ทุ่ม แต่ตอนนี้ก็เพิ่งจะสี่โมงเย็นเอง แล้วเขามาทำอะไร หรือว่ามายาวีป่วยไม่สบายอีกแล้ว

เสริมมองคนที่ร้องทักตัวเองด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่แอบยิ้มในใจ เขาตั้งใจแวะมาส่องเธอทำงานนั่นแหละ ไม่ได้คุยแค่ได้เห็นหน้าเห็นร่างอวบอ้วนแต่เคลื่อนไหวคล่องแคล่วของหล่อนเดินไปเดินมาในขณะทำงานก็ยังดี เพราะเขาเองก็ไม่รู้จะทำยังไงให้ได้คุยกับเธอ ไอ้จะโทรไปชวนคุยก็กลัวว่าเธอจะรังเกียจ เขาไม่ได้หล่อหรือหน้าตาดี แต่ก็ไม่ได้ขี้เหร่ พอจะเป็นพระเอกละครหลังข่าวได้บ้าง เพราะหน้าตาไทยแท้คมเข้ม สูงใหญ่ก็พอได้ แต่เขาก็ไม่ได้หล่อแบบเจ้านาย ที่หล่อไม่แบ่งลูกน้องอย่างเขากับช้อย

“ว่าไงคะคุณเสริม คุณไม่สบายหรือว่าน้องเมย์ไม่สบายอีกแล้วคะ” สาวอ้วนเอ่ยถามอีกครั้งเมื่อเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของอีกฝ่าย

“เปล่าครับ ไม่มีใครเป็นอะไรทั้งนั้นครับ ผมแค่แวะมาหาคุณ” ไม่รู้อะไรสั่งให้เขาพูดออกไปตรงๆ แบบนั้น ส่วนสมบุญตาโตทันทีเมื่อได้ยินคำท้ายประโยค

‘บ้าน่า เขาจะแวะมาหาเราทำไม เขาคงไม่ได้คิดจะจีบเราหรอกนะ เราอ้วนขนาดนี้เขาคงไม่สนใจเราหรอก’ สาวอ้วนพึมพำกับตัวเอง เธอหนัก 86 กิโลกรัม สูง 160 ซม. ก็ถือว่าอ้วน แต่ดีหน่อยที่ผิวของหล่อนขาวและใบหน้ารูปไข่ คือคนที่มองว่าตัวเองไม่สวยมาตลอดอย่างพยาบาลสาวมักคิดแบบนี้ แต่หารู้ไม่ว่าในสายตาของคนอื่น หล่อนนั้นสวยน่ารักน่าปรารถนา แต่เธอมองไม่เห็นเองว่ายามผู้ชายมองมายังตัวเองนั้นมีแต่ความเอ็นดู และคนตรงหน้าเธอตอนนี้ก็เหมือนกัน ทั้งปรารถนาและเอ็นดู เขาอยากดูแลเธอ

“แวะมาหาฉันเหรอคะ” สาวอ้วนยกมือชี้เข้าหาตัวเองพร้อมเลิกคิ้วสงสัยไม่เข้าใจในความหมายของประโยคของหนุ่มหล่อตรงหน้า เขามีธุระอะไรกับเธองั้นเหรอ

“ครับ” เสริมตอบสั้นๆ ด้วยสีหน้าจริงจัง

“เอ่อ...น้องเมย์ให้มาหาฉันเหรอคะ” สมบุญยังคงถามต่อ เพราะคิดยังไงก็ไม่น่าจะมีเหตุผลที่เขาจะมาหาตัวเองโดยตรง เพราะเธอและเขาไม่ได้สนิทกัน แค่รู้จักกันผิวเผินเท่านั้น

“ผมมาของผมเอง”

“ว่าไงนะคะ?” หล่อนไม่อยากเชื่อว่าสิ่งที่ได้ยินนั่นคือเขาพูด เพราะมันต่างจากคนที่เธอรู้จัก คิดยังไงก็ไม่มีธุระอะไรที่เขาจะมาหาตัวเองโดยตรง

“ผมมาของผมเอง” เสริมตอบย้ำคำตอบเดิมของตัวเอง

พอได้ฟังอีกฝ่ายย้ำคำตอบแล้ว สาวอ้วนก็มองซ้ายมองขวาที่พยาบาลคนอื่นเดินผ่านไปมาระหว่างตัวเองและชายหนุ่ม ก่อนจะพูดถามเขา

“แล้วมาหาฉันมีเรื่องอะไรคะ ถ้าไม่ใช่เรื่องน้องเมย์ ฉันคิดว่าเราไม่น่ามีเรื่องจะคุยกันนะคะ”

“นั่นสิครับ เราก็ไม่น่ามีเรื่องจะคุยกัน แต่ผมอยากมาเจอคุณ”

คนไม่เคยจีบสาว ไม่เคยตกหลุมรักสาว คนที่พูดน้อยมาตลอดก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน เขาจะพูดมากความและพูดเยอะเฉพาะเรื่องงานและกับเจ้านายกับเพื่อนสนิทเท่านั้น ตอนนี้เขารู้สึกประหม่าอายสาวตรงหน้าเล็กน้อย ที่ต้องมาพูดอะไรตรงๆ แบบนี้

“ถ้าไม่มีอะไร ฉันขอตัวนะคะ”

“ครับ แล้ววันนี้เลิกงานกี่โมงครับ” เขาถามสาวอ้วนน่ารักตรงหน้า

“ทำไมคะ จะมารับฉันกลับบ้านเหรอคะ”

“ถ้าอนุญาต ผมก็จะมารับกลับครับ”

คำตอบของหนุ่มหล่อหน้าตายทำเอาสาวอ้วนอย่างหล่อนบิดตัวม้วนเขินได้ไม่น้อยเลย แต่ละคำพูดของเขามันช่างตรงเหลือเกิน เล่นเอาตอบไม่ถูกเลย ก็แค่พูดเล่นเท่านั้น ไม่ได้คิดจะให้เขามารับสักหน่อย แต่ไหนๆ แล้วก็ลองถามไปอีกหน่อยแล้วกัน

“คุณจะจีบฉันเหรอคะ”

“ครับ”

โอ๊ย!

สาวอ้วนกรีดร้องในใจ บ้าแล้ว ผู้ชายคนนี้เจอหน้ากันไม่กี่ครั้ง ยิ้มก็ไม่เคยยิ้มให้ แล้วอยู่ๆ วันนี้มาบอกว่าจะจีบ บ้าไปแล้ว นี่เขาเมามารึเปล่า

“ฉันขอตัวก่อนนะคะ” เธอรีบขอตัวทันทีเมื่ออยู่ตรงนี้ไม่ได้แล้ว เธอเขินคนหล่อหน้าขรึมตรงหน้า

“แล้วเย็นนี้เลิกงานกี่โมงครับ ผมจะได้มารับ” เสริมถามรั้งสาวอ้วนที่กำลังหมุนตัวเดินหนีจากไป

“ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ ฉันขับรถมาค่ะ” เธอปฏิเสธ ไม่อยากสนิทกับอีกฝ่าย เพราะเขาหล่อ ดูดี และดูยังไงก็ไม่น่าจะมาชอบคนอ้วนๆ อย่างเธอได้ ที่เขาบอกจะจีบก็คงจะพูดเล่นเท่านั้น

“ครับ” เสริมไม่ต่อความยาว เมื่อสาวอ้วนเดินห่างออกไป เขาก็หมุนตัวเดินกลับไปทางเดิมของตัวเองพร้อมกับล้วงโทรศัพท์ที่กำลังสั่นเตือนของตัวเองออกมากดรับสาย

“ครับคุณยักษ์”

สมบุญเดินกลับไปประจำที่วอร์ดของตัวเองพร้อมพึมพำคุยกับตัวเอง ใบหน้าสวยของสาวอวบแดงระเรื่อ คำพูดและท่าทางของเสริมก่อนหน้านี้กทำให้หล่อนใจสั่น ให้ตายสิ เธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย แล้วเขาจะมาจีบเธอทำไม แล้วมาชอบอะไรในตัวของเธอ อ้วนก็อ้วน

“น้องบุญเป็นอะไรจ๊ะ” พยาบาลร่วมวิชาชีพที่อยู่วอร์ดด้วยกันวันนี้เอ่ยถาม

“อะ...เอ่อ ไม่มีอะไรหรอกพี่ บุญก็แค่มีเรื่องคิดนิดหน่อยค่ะ”

“จ้ะ พี่จะออกเวรแล้วนะ น้องบุญอยู่เวรถึงดึกเลยสิคะวันนี้”

“ค่ะ ช่วงนี้ทำเงินหน่อยค่ะ ต้องเก็บเงินส่งไปให้พ่อกับแม่จ่ายหนี้ ธกส. ค่ะ เดือนนี้ใช้เงินเยอะนิดเลยทำงานหนักนิดนึงค่ะ” สาวอ้วนพูดติดตลกเล็กน้อย เธอเป็นคนน่ารัก พี่ๆ พยาบาลต่างเอ็นดูเธอ หมอก็เอ็นดูพยาบาลจบใหม่ที่ขยันอย่างเธอ

“เด็กดีจริงๆ งั้นพี่ไปนะคะ กินข้าวด้วยนะ อยู่โหมงานทุกวันระวังผอมนะ”

“คิกๆ บุญก็อยากผอมนะคะพี่ แต่กินทีไรนึกว่าปอบลง เดินทางกลับบ้านดีๆ นะคะ”

“ค่ะ พี่ไปนะคะ”

สมบุญยิ้มให้พี่พยาบาลที่เดินจากไปแล้วหันมาสนใจงานตรงหน้าตัวเอง และมีพยาบาลคนใหม่มาเปลี่ยนเวรพี่ที่กลับบ้านไป เธอเอ่ยทักทายกับรุ่นพี่แล้วนั่งทำงานตรงหน้าของตัวเอง ก่อนจะถือแฟ้มไปวัดไข้ผู้ป่วยที่ตัวเองดูแลอยู่

อ่า!

พยาบาลสาวยกมือปิดปากหาวพร้อมกับมองนาฬิกาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าตัวเอง ตอนนี้เป็นเวลาออกเวรของเธอแล้ว เธอง่วง อยากพักผ่อน อยากหลับตาแล้วไปโผล่ที่ห้องนอนเหลือเกิน นี่ต้องมาขับรถอีก แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว สาวอ้วนเอ่ยลาเพื่อนร่วมงานเก็บข้าวของเพื่อกลับบ้าน

“ไปแล้วนะคะพี่”

“จ้า น้องบุญ” เธอเก็บของเสร็จก็เอ่ยลาพี่ร่วมงานแล้วสะพายกระเป๋าและหิ้วปิ่นโตสามชั้นสีชมพูพาสเทลของตัวเองกลับบ้านด้วยสีหน้าง่วงซึม ร่างอวบอ้วนเดินมุ่งตรงไปยังลิฟต์โดยไม่สนใจผู้คนที่เดินสวนตัวเองแม้แต่น้อย แต่ก็ต้องหยุดเท้าที่กำลังจะก้าวตรงไปยังลิฟต์โดยสารเมื่อเสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยขึ้น

“เลิกงานแล้วเหรอครับ”

หล่อนหันไปทางต้นเสียงทันที พอหันไปก็เห็นเขานั่งอยู่ที่เก้าอี้ที่เธอกำลังจะเดินผ่าน

“คุณเสริม”

“ครับ กลับกันเถอะครับ” เสริมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาเพิ่งเสร็จจากงานกาสิโนจึงบึ่งรถมารอรับสาวกลับบ้าน ตอนแรกไม่คิดว่าเธอยังจะอยู่เวร แต่พอมาถึงเห็นเธออยู่ที่หน้าวอร์ด เขาจึงนั่งรอเธอที่นี่ และเขามารอเธอได้ครึ่งชั่วโมงพอดี เธอก็เลิกงาน

“คุณมารอฉันเหรอคะ?”

“ครับ”

“แต่ฉันบอกว่าจะกลับบ้านเอง”

“ให้ผมขับรถไปส่งเถอะครับ ดึกแล้ว มันอันตราย แถมตอนนี้คุณก็ดูเหนื่อยๆ เพลียๆ ด้วย เดี๋ยวหลับขณะขับรถจะทำยังไงครับ ถ้าหลับในขับชนคนอื่นเดือดร้อนไปอีก” เขาพูดยาวกว่าทุกครั้งและมีเหตุผล แต่ทำให้คนฟังหน้าตึงขึ้นมาทันที

“ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าฉันขับรถไม่ไหว ฉันเรียกแท็กซี่กลับเองได้ ขอตัวนะคะ”

“แท็กซี่เดี๋ยวนี้อันตราย กลับกับผมดีกว่าครับ” คนที่อยากไปส่งสาวยังคงพยายาม

“ฉันคงไม่โชคร้ายขนาดนั้นหรอกค่ะ อีกอย่างเราก็ไม่ได้สนิทกันถึงขั้นจะต้องขับรถไปส่งกันค่ะ”

หึ!

เสริมขำในลำคอแล้วเดินมาใกล้สาวอ้วนที่ยืนอยู่ตรงหน้าตัวเองแล้วก้มหน้าโน้มลงมาพูดกระซิบข้างหูของเธอ

“ถ้าไม่ให้ผมไปส่ง เราจะสนิทกันได้ยังไงครับ ไปกันเถอะ ง่วงไม่ใช่เหรอ”

“คือคุณมาจีบฉัน และตอนนี้ยังจะไปส่งฉันอีก คุณถามฉันบ้างไหมว่าฉันให้คุณจีบหรือเปล่าและให้คุณไปส่งไหม ซึ่งฉันตอบเลยว่าไม่ทั้งสองค่ะ หยุดมาทำแบบนี้สักทีเถอะค่ะ ทำเหมือนไม่มีตัวตนเหมือนเมื่อก่อนก็ดีอยู่แล้ว” สาวอ้วนก้าวถอยห่างจากเขาเพื่อไม่ให้คนตัวโตได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรงผิดปกติของตัวเอง

“ผมทำไม่ได้ ถ้าผมทำได้ ผมคงไม่มายืนอยู่ตรงนี้ ผมรู้นะว่าคุณยังไม่มีแฟน แล้วทำไมไม่เปิดโอกาสให้ผมล่ะ ลองคุยกันก่อน”

“ฟังนะคะคุณเสริม ฉันยังไม่มีแฟนก็จริง และฉันยังไม่อยากคุยกับใครตอนนี้ด้วย ฉันเพิ่งเรียนจบทำงานได้ไม่ถึงปีด้วยซ้ำ ฉันมีพ่อแม่ต้องรับผิดชอบ ฉันไม่มีเวลามาสนใจเรื่องนี้หรอกค่ะ เข้าใจฉันด้วยนะคะ คือฉันก็ไม่ใช่คนสวยอะไรฉันรู้ และดีเท่าไหร่แล้วที่คนหล่อๆ อย่างคุณมาจีบฉันตอนนี้ ฉันรู้สึกดีใจนะคะที่คุณบอกจะจีบฉัน แต่ฉันไม่อยากทำให้คุณรู้สึกอายคนอื่นค่ะ เพราะฉันอ้วน ไม่สวย อีกอย่างฉันไม่อยากมีใครตอนนี้ด้วยค่ะ ขอตัวนะคะ” เธอพูดจบก็เดินไปยังลิฟต์ต่อ แต่แล้วก็ต้องหยุดนิ่งเมื่อถูกคว้าดึงข้อมือไว้

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะคุณเสริม”

“ฟังผมพูดก่อนสิ คุณกลัวผมอาย แต่ผมไม่อาย คุณอ้วนจริง แต่คุณก็สวยน่ารักในแบบของคุณ ผมไม่สนใจคนอื่นหรอกก็ผมชอบของผมแบบนี้ ถ้าเรื่องพ่อแม่ของคุณ ผมช่วยคุณดูแลพวกท่านได้ ผมมีพร้อมทุกอย่างให้คุณและท่านทั้งสอง”

“อวดรวย”

“ผมไม่ได้อวดรวย ผมรวยจริงๆ ถึงผมจะเป็นแค่ลูกน้องของคุณยักษ์ แต่ผมก็มีเงินเก็บและมีหุ้นส่วนในบริษัทหลายบริษัทที่ผมซื้อไว้ ฉะนั้นคบกับผมไม่ลำบากแน่นอนคุณสมบุญ และผมก็ไม่คิดอายใครด้วย เพราะผมเลือกคุณตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน” น้ำเสียงจริงจังหนักแน่นของเขาทำให้เธอยืนนิ่งไม่บิดข้อมือหนีจากมือใหญ่

“ฟังผมนะ ผมดูแลคุณกับครอบครัวได้ ผมไม่ทำให้คุณลำบากหรอก ให้โอกาสผมเถอะ ผมจะไม่เร่งรัดคุณ แต่ขอเวลาภายในสองเดือนได้ไหม ผมอยากแต่งงาน อยากมีครอบครัว”

“สองเดือน! จะบ้ารึไงคุณ สองเดือนฉันจะรักคุณได้ยังไง และฉันก็ไม่คิดว่าฉันจะรักคุณด้วยถึงแม้คุณจะหล่อก็เถอะ แล้วฉันก็ยังไม่อยากแต่งงานด้วย ฉันยังอยากใช้ชีวิตโสดอยู่”

“แต่ผมอายุเยอะแล้ว ผมอยากมีครอบครัว”

“ปล่อยมือฉันเถอะค่ะ ฉันคงเป็นครอบครัวให้คุณไม่ได้หรอกคุณเสริม” หล่อนบิดข้อมือ ใครจะว่าหล่อนเล่นตัวก็ช่าง ก็เธอคิดแบบนั้นจริงๆ เพิ่งมาจีบแล้วมาขอเวลาศึกษาดูใจนิสัยใจคอกันสองเดือนแล้วแต่งงานหลังจากสองเดือนที่คุยกัน เขาจะรีบไปไหน

“ผมอยากได้คุณเป็นครอบครัว” เขาบีบข้อมือเล็กแรงกว่าเดิม

โอ๊ย!

“ฉันเจ็บนะ ปล่อยได้แล้ว ฉันจะกลับแล้ว”

“ผมจะไปส่ง”

“เอ๊ะ! คุณนี่ยังไงนะ ก็บอกว่ากลับเองได้ไงเล่า จะอะไรกับฉันนักหนา อยากไปส่งใช่ไหม ได้…งั้นก็ไปสิ แล้วปล่อยมือฉันได้แล้ว”

“แล้วคบกันไหม”

“ได้คืบจะเอาศอก ไม่คบไม่อะไรทั้งนั้น ฉันไม่ชอบคุณ” ปากพูดอย่าง แต่ใจตอนนี้เต้นแรงเหลือเกิน ก็ตื่นเต้นและดีใจที่มีคนหน้าตาดีมาจีบมาตื๊อแบบนี้ เล่าไปใครจะเชื่อว่าเธอมีคนหล่อและรวยอย่างเขามาสนใจ ไม่มีใครเชื่อหรอก ขนาดเธอยังไม่เชื่อเลยตอนนี้ ยังคิดว่ามันคือความฝันอยู่เลย

“ตอนนี้อาจยัง แต่อนาคตใครจะไปรู้ ผมช่วยถือกระเป๋าและปิ่นโตครับ” พูดจบก็ดึงกระเป๋าที่ไหล่ของสาวอ้วนมาถือพร้อมปิ่นโตในมืออีกข้าง แล้วอีกมือก็ยังจับข้อมือเล็กเหมือนเดิมไม่ยอมปล่อยพาเธอเดินไปยังลิฟต์โดยสาร

“กดลิฟต์สิครับ รถผมจอดอยู่ชั้นใต้ดิน” เขาบอกหล่อน เพราะตอนนี้มือเขาไม่ว่าง

“ปล่อยมือฉันได้แล้ว” เธอกดเรียกลิฟต์แล้วก็สั่งให้เขาปล่อยมือตัวเองพร้อมบิดข้อมือเล็กน้อย

“จับมือดีกว่าครับจะได้กระชับความสัมพันธ์” เขายกยิ้มมุมปากส่งให้เธอเล่นเอาสาวอ้วนก้มหน้าซ่อนความอายแทบไม่มิด

‘เขาคือคนเดียวกับที่เราเคยเจอเหรอ ใช่คุณเสริมคนนั้นเหรอ บ้าไปแล้ว เขาชอบฉันเหรอ อ้วนเขินและจะรอดไหมเนี่ย ใจก็เต้นแรงเป็นบ้า เต้นอะไรหนักหนาเดี๋ยวเขาก็รู้หรอกว่าหวั่นไหว’ เธอบ่นพึมพำต่อว่าตัวเองในใจ ตอนนี้สาวอ้วนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาคนตัวโตที่ดึงตัวเองเดินเข้ามาในลิฟต์เลย พอเข้ามาในลิฟต์เขาก็สั่งเธอปิดประตูลิฟต์พร้อมกดชั้น บรรยากาศในลิฟต์เงียบจนน่ากลัว และเสียงหัวใจหล่อนก็เต้นแรงเหลือเกินจนต้องขยับตัวถอยห่างจากเขาไปเล็กน้อย แต่ไปได้ไม่ไกลเท่าไหร่ เพราะเขาจับข้อมือเธอไว้

“หิวไหมครับ” เสริมถามทำลายบรรยากาศที่เงียบ เพราะเขาก็รู้สึกอึดอัดเหมือนกันที่ต้องอยู่ในลิฟต์กับสาวที่ชอบ

“ไม่ค่ะ”

“แต่ผมหิว”

“งั้นไม่ต้องไปส่งฉันก็ได้ค่ะ ฉันกลับเองดีกว่า คุณก็ไปหาอะไรทานนะคะ”

“ไม่ครับ ผมจะแน่ใจว่าคุณปลอดภัยก็ตอนเห็นคุณเข้าห้องแล้วเท่านั้น”

“ฉันจะไม่ปลอดภัยเพราะอยู่กับคุณเนี่ยแหละ ปล่อยฉันเถอะ ขอร้อง ฉันไม่หนีหรอก กระเป๋าฉันก็อยู่ในมือของคุณ”

หึหึ

เสริมขำในลำคอพร้อมยอมทำตามที่เธอบอก เธอนี่นะพูดเก่งเหลือเกิน ถ้ามีหล่อนมาบ่นมาพูดข้างๆ หูทุกวัน ชีวิตของเขาคงสนุกมีสีสันขึ้น และชีวิตจะไม่มีคำว่าเหงาและโดดเดี่ยวเหมือนตอนนี้แน่นอน

พอได้รับอิสระก็ถอยไปยืนชิดผนังลิฟต์อีกฝั่งทันที เพราะไม่ต้องการอยู่ใกล้คนหน้าขรึม ให้ตายเถอะ สายตาที่เขากำลังจ้องมองเธอตอนนี้มันเหมือนกำลังจะกินเธออย่างนั้นแหละ และหน้าก็นิ่งเหลือเกิน ไม่ไหวแล้ว เธอต้องรีบหนีห่างจากผู้ชายคนนี้ พรุ่งนี้ต้องปกป้องตัวเอง กักกันตัวเองจากเขาแล้ว ขอเถอะ อย่ามารุกแบบนี้เลย เธอกลัว กลัวใจตัวเองนี่แหละ