“แป้งร่ำ! รอบนี้ฉันจะต้องพิชิตหัวใจพี่ธันวาให้ได้” มะนาวนั่งฟุบอยู่ตรงโต๊ะในห้องชมรมพร้อมกับดวงตามุ่งมั่น มือเล็ก ๆ เขียนอะไรลงสมุดจนเพื่อนสนิทอย่างแป้งร่ำต้องเลิกคิ้วขึ้นสูง
“อีกแล้วเหรอมะนาว นี่แกไม่เข็ดเลยเหรอ คราวก่อนก็แผนยืมหนังสือ คราวนี้อะไรอีก” แป้งร่ำเอ่ยพลาง หยิบขนมในถุงมากินหน้าตาเฉย
“คราวนี้ฉันจะทำตัวให้เด่นที่สุดในชมรม เขาจะได้หันมาสนใจฉันบ้าง” เสียงของมะนาวเต็มไปด้วยความมั่นใจปนเจ้าเล่ห์ แป้งร่ำกลอกตาไปมา
“บางทีความรักอาจไม่ต้องใช้แผนการอะไรมากมาย ใช้ใจก็พอ”
“ใช้แผนก่อนค่อยใช้ใจ” มะนาวยิ้มกรุ้มกริ่ม
เสียงประตูห้องชมรมเปิดออก ทุกสายตาหันไปทางเดียวกัน
“โอ้โห หล่อลาก” แป้งร่ำกระซิบ
ธันวาเดินเข้ามาในชุดเสื้อเชิ้ตขาวพับแขน ดูสบาย ๆ แต่ความหล่อทำให้ทุกคนในห้องแอบมองกันตาเป็นมัน เขาเดินเข้ามาวางเอกสารที่โต๊ะ กวาดตามองรอบห้อง แล้วหยุดตรงที่มะนาว
“น้องมะนาวครับ วันนี้คิดวางแผนอะไรแปลก ๆ อยู่หรือเปล่า” เสียงทุ้มขี้เล่นดังขึ้นตรงหน้า
มะนาวสะดุ้ง หันไปทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้
“แผนอะไรคะพี่ธันวา หนูมาเข้าชมรมเฉย ๆ นะ”
มุมปากของธันวายกยิ้มมุมปาก
“เหรอ แต่พี่ว่าหน้าหนูมีพิรุธนะ”
แป้งร่ำสำลักขนมทันที
“แค่ก ๆ ๆ”
“แหม... พี่ธันวาพูดอะไรแบบนั้นคะ หนูแค่นั่งเขียนบันทึกก็แค่นั้นเอง” มะนาวรีบปิดสมุดทันที
“ได้สิ ไม่ได้ว่าอะไรเสียหน่อย” ธันวาทิ้งประโยคไว้พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนเดินไปคุยกับเพื่อนอีกมุม
หัวใจของมะนาวเต้นแรง
“เวรแล้วไง ทำไมเขารู้ทันตลอดเลยเนี่ย” เธอบ่นพึมพำ แป้งร่ำหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
“นี่มันศึกแมวกับหนูชัด ๆ”
มะนาวจ้องแผ่นหลังของธันวาอย่างแน่วแน่
“ไม่มีทางหรอก ศึกนี้ฉันต้องชนะเท่านั้น”
ลมยามบ่ายพัดผ่านหน้าต่างห้องชมรม ม่านบางพลิ้วไหวเบา ๆ เสียงหัวเราะของเพื่อน ๆ ในห้องทำให้บรรยากาศดูครึกครื้น แต่ในใจของมะนาวกลับเต็มไปด้วย สมการแห่งชัยชนะที่ยังไม่ถูกแก้ไข
เธอนั่งกอดสมุดเล่มเล็กไว้แน่น ดวงตาจับจ้องไปยังเป้าหมายหมายเลขหนึ่งอย่างธันวา ที่ตอนนี้กำลังนั่งคุยกับนที เพื่อนสนิทของเขาอยู่ตรงมุมห้อง
“โอเค เริ่มยกใหม่” เธอพึมพำกับตัวเอง
แป้งร่ำที่นั่งข้าง ๆ ทำตาปรือ
“ยกใหม่อะไรของแกอีกเนี่ย อย่าบอกนะว่ากำลังคิดแผนใหม่อยู่”
“ก็ใช่น่ะสิ! แผนนี้ต้องได้ผลแน่ ฉันจะทำให้พี่ธันวาหันมาสนใจฉันให้ได้” แป้งร่ำถอนหายใจยาว
“โอ๊ย…แกนี่มันนักวางแผนแห่งชาติจริง ๆ เลย เอ้า เล่ามา จะทำยังไง” มะนาวโน้มตัวเข้ามาใกล้ พลางกระซิบเบา ๆ
“ฉันจะใช้แผนตกหลุม”
“ชื่อแผนฟังดูลึกลับมาก” แป้งร่ำหัวเราะคิกคัก
“แล้วมันคืออะไร”
“ก็ต้องทำตัวเองให้ตกอยู่ในสถานการณ์น่าปกป้องไง” มะนาวยกมือขึ้นทำท่าเหมือนถือดาบประกาศชัย
“อ้อ... ประมาณสะดุดหกล้มแล้วพระเอกเข้ามาช่วยไรงี้”
“ใช่! แต่ต้องเนียน ๆ ไม่ให้โป๊ะ” แป้งร่ำทำหน้าเบื่อหน่าย
“ปัญหาคือแกโป๊ะทุกครั้งไงมะนาว”
“คราวนี้ไม่โป๊ะแน่นอน รับรอง”
บ่ายวันนั้น หลังเสร็จกิจกรรมชมรม มะนาวก็เล็งเป้าหมายในทันที เธอแกล้งเดินถือแฟ้มกองใหญ่ เดินผ่านธันวาที่กำลังเก็บของอยู่ตรงโต๊ะยาว ตั้งใจวางแผนว่าจะทำหล่นพอดีให้เขาช่วยเก็บ
“หนึ่ง…สอง…สาม…” เธอนับเลขในใจ ก่อนเอียงแฟ้มออกจากแขน
พรึ่บ! เอกสารกองเบ้อร่วงหล่นลงพื้นดังสนั่น ทั้งห้องหันมามองเป็นตาเดียว
“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ แฟ้มหลุดมือค่ะ” มะนาวยิ้มหวานที่สุดเท่าที่เคยทำมา
แต่…
“ระวังหน่อยสิ ทำหล่นใส่คนอื่นแล้วเนี่ย” เสียงของธันวาดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
มะนาวกะพริบตาปริบ ๆ
“เอ่อ…ค่ะ ขอบคุณค่ะ”
ธันวาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมสบกับเธอเต็ม ๆ
“รู้มั้ยว่า พี่นับตั้งแต่ตอนที่น้องเริ่มโยกแฟ้มไปมาแล้ว ว่าอีกสามวินาทีมันจะต้องตกลง”
“หะ…ห๊!?”
“ครั้งหน้าถ้าจะวางแผนการอะไร หัดทำให้เนียนกว่านี้อีกนิดสิ” เขาพูดพลางยื่นเอกสารคืน พร้อมหัวเราะเบา ๆ
หัวใจของมะนาวเต้นตึกตัก ไม่ใช่เพราะแผนสำเร็จ แต่เพราะความเขินอายที่โดนจับได้แบบเต็มประตู
“ให้ตายสิ เขารู้ทันอีกแล้ว!” เธอกัดริมฝีปาก พลางมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินจากไปอย่างเหนือชั้น
คนบ้า เย็นชา รู้ทันกันตลอด จริงๆ แกล้งโง่ให้เธออ่อยบ้างก็ได้ เกลียดที่สุด เชอะ ๆ
คืนนั้นในห้องนอนของมะนาว เธอนั่งกอดหมอนข้าง กระแทกหน้าลงไปอย่างหงุดหงิด
“อ๊าก! ทำไมเขาต้องรู้ทันฉันตลอดเลยนะ! นี่มันไม่แฟร์เลย!” เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นข้อความจากแป้งร่ำ
“แก แผนแกโป๊ะมาก ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
มะนาวจ้องข้อความอย่างเจ็บใจ
“ฮึ่ย! เดี๋ยวสิ ฉันยังไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ หรอกนะ”
เธอเปิดสมุดเล่มเล็ก ๆ ของตัวเอง เขียนตัวอักษรตัวโต ๆ ลงไปบนหน้ากระดาษแผ่นใหม่
“แผนสอง สารภาพรัก”
ริมฝีปากเล็ก ๆ โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มฝันหวาน
“คราวนี้แหละพี่ธันวา ฉันจะทำให้หัวใจพี่สั่นให้ได้!”
ไฟในดวงตาของมะนาวสว่างวาบ พร้อมเริ่มเกมรักครั้งใหม่ เกมที่เธอไม่รู้เลยว่า เขานั้นรู้อยู่แล้วทุกแผนการ
เช้าวันใหม่ในมหาวิทยาลัย แสงแดดลอดผ่านต้นไม้สูงที่เรียงรายริมถนน มะนาวเดินมาพร้อมกับสมุดบันทึกเล่มเล็กที่กลายเป็นเหมือนสมุดกลยุทธ์ประจำตัวของเธอ
“โอเค วันนี้ต้องเนียน ต้องแนบเนียนสุด ๆ” เธอกระซิบกับตัวเอง พลางหันไปมองแป้งร่ำที่เดินอยู่ข้าง ๆ
“แกคิดว่าจะใช้แผนนี้จริง ๆ น่ะเหรอ” แป้งร่ำหรี่ตามองอย่างสงสัย
“แน่นอนน่ะสิ! มันถึงเวลาที่ฉันจะต้องทำให้พี่ธันวาใจเต้นแรงบ้างแล้ว” มะนาวยิ้มเจ้าเล่ห์
“และแผนนี้…คือการสารภาพรัก”
“ถ้าเขาเชื่อจริง ๆ ล่ะแกจะทำยังไงต่อ”
“ก็…ก็เฉไฉไปสิ บอกว่าเล่นมุขไรงี้ ทำให้หน้าแตกบ้างไรบ้าง ชิ! รู้ทันทุกทีเจ็บใจเหมือนกันนะ” มะนาวยักไหล่เหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ในใจกลับเต้นแรงไม่หยุด
“ตกลงแกตกหลุมรักเขา แต่ก็แฝงความเจ็บใจเอาไว้ เลยจะแก้แค้นเหรอ”
“แกก็อย่าพูดให้ฉันดูชั่วร้ายขนาดนั้นสิ แก้คงแกแค้นอะไรกัน ไม่มี๊” มะนาวเสียงสูงเกินเหตุ ทำเอาแป้งร่ำหัวเราะร่วน จะคอยดูก็แล้วกันว่าแผนนี้จะจ่าหรือหมู่
บ่ายวันนั้น หลังเลิกชมรม บรรยากาศในห้องเหลือเพียงไม่กี่คน มะนาวจงใจรอให้คนทยอยกลับจนเกือบหมด เหลือเพียงแค่เธอ แป้งร่ำและเป้าหมาย
ธันวากำลังจัดเก็บเอกสารอยู่บนโต๊ะไม้ริมหน้าต่าง แสงแดดอุ่น ๆ ส่องกระทบข้างแก้มของเขา ทำให้ภาพตรงหน้าละมุนชวนฝัน หล่อเหลาน่าสัมผัส
คนอะไรนี่หล่อจริงหล่อจัง
“เอาล่ะ…ถึงเวลาแล้ว” มะนาวพึมพำกับตัวเอง ก่อนหันไปกระซิบกับแป้งร่ำ
“คอยซัพพอร์ตฉันด้วยนะ”
“แกนั่นแหละสู้ ๆ ฉันเป็นกำลังใจให้แกอยู่ตรงนี้” แป้งร่ำยกมือทำสัญลักษณ์ให้กำลังใจ แต่แอบอมยิ้มรอชมความโป๊ะ
มะนาวสูดลมหายใจลึก แล้วเดินตรงไปหาธันวา
“พี่ธันวาคะ” เสียงเธอเบาลงกว่าที่ตั้งใจไว้
เขาหันมามองทันที ดวงตาคมคายสบตาเธอเต็ม ๆ
“หืม มีอะไรหรือเปล่าครับน้องมะนาว”
หัวใจเธอเต้นรัว ตึกตัก ตึกตัก แต่ก็รวบรวมความกล้าไว้เต็มที่ เธอยกมือกุมอกตัวเองแบบโอเวอร์แอคติ้งเล็กน้อยแล้วพูดออกไป
“คือว่าหนูชอบพี่ค่ะ”
ทันใดนั้น ความเงียบก็โรยตัวไปทั่วห้อง ราวกับเวลาได้หยุดเดิน
แป้งร่ำที่แอบดูอยู่แทบจะเอามือปิดปากกลั้นเสียงกรี๊ด
ธันวาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่ริมฝีปากเขาจะค่อย ๆ โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“อ้อ... เหรอครับ” เขาพูดเสียงต่ำ
“แล้วน้องมะนาวคิดว่าพี่จะตอบว่าไงดีล่ะครับ”
มะนาวกะพริบตาปริบ ๆ
“เอ่อ... ก็ตอบว่าไม่เชื่อมั้งคะ ฮะ ๆ ๆ” เธอหัวเราะกลบเกลื่อน หวังจะให้ทุกอย่างผ่านไปแบบเล่น ๆ แต่ธันวาก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด จนระยะห่างระหว่างกันแทบไม่เหลือ
“แล้วถ้าพี่บอกว่าพี่ก็ชอบน้องเหมือนกันล่ะครับ” เขาเอียงศีรษะน้อย ๆ ดวงตาจับจ้องเธอไม่วาง
“หะ…ห๊ะ!” ใบหน้าของมะนาวร้อนผ่าวในทันที รู้สึกเหมือนสมองลอยหายไปหมด เธออึกอักหาคำพูดไม่เจอ
ธันวาหัวเราะเบา ๆ
“ตกใจขนาดนั้นเลย ไหนว่าเป็นคนวางแผนเก่งไง”
มะนาวกัดริมฝีปากแน่น
“พะ…พี่ธันวา! นี่มันก็แค่…แค่…”
“แค่เกมเหรอ” เขาพูดแทรกขึ้น รอยยิ้มยังคงอยู่
“พี่รู้ตั้งแต่แรกแล้วแหละว่าน้องกำลังจะทำอะไร”
หัวใจของมะนาวแทบหล่นวูบ เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว
“ฮะ พี่รู้อีกแล้ว”
ธันวาพยักหน้า
“อืม ก็แผนมันชัดขนาดนี้นี่นา”
มะนาวก้มหน้าลง แก้มแดงก่ำ
“ไม่ยุติธรรมเลย ทำไมพี่ต้องรู้ทันตลอดด้วย”
เขาก้าวเข้ามาใกล้ จนเธอเงยหน้าขึ้นสบตาโดยไม่ทันตั้งตัว รอยยิ้มอบอุ่นแทนที่แววล้อเล่นเมื่อครู่
“ก็เพราะพี่ตั้งใจจะรู้ทัน เพื่อที่พี่จะได้อยู่ใกล้น้องมากขึ้นไง” หัวใจของมะนาวเต้นแรงจนแทบระเบิด ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เพราะความรู้สึกที่กำลังเกิดขึ้นจริง ๆ
เธอหันหน้าหนีแทบไม่ทัน
“บ้าที่สุด” เสียงเบารอดออกจากริมฝีปาก
แป้งร่ำที่แอบดูอยู่ข้างหลัง เอามือทุบโต๊ะเบา ๆ
“โอ๊ย ฉันจะเป็นบ้ากับคู่นี้!”
และนั่น คือการเริ่มต้นของแผนแห่งรักในครั้งนี้
เช้าวันถัดมา มะนาวนั่งฟุบบนโต๊ะในคาเฟ่เล็ก ๆ หน้าอาคารเรียน พลางจิ้มช้อนลงในแก้วโกโก้เย็นที่น้ำแข็งละลายจนเหลือแต่รสชาติจืดชืด เธอถอนหายใจยาว ๆ
“เฮ้อ…คราวที่แล้วเกือบหัวใจวายเลยนะเรา”
“ก็เพราะแกมันบ้าไง!” แป้งร่ำนั่งตรงข้าม ตีแขนเพื่อนเบา ๆ
“สารภาพรักปลอม ๆ ใครมันทำกันยะ ดีไม่ดีเขาจะหัวเราะเยาะเอาด้วยซ้ำ”
“แต่พี่ธันวาไม่หัวเราะนะ” เสียงของมะนาวแผ่วลงอย่างเขิน ๆ
“เขายังบอกว่าชอบฉันด้วย”
แป้งร่ำชะงัก ก่อนเบิกตาโต
“ห้ะ จริงดิ๊”
“จริงสิ แต่ไม่รู้ว่าเขาพูดเล่นหรือพูดจริง” มะนาวก้มหน้ากัดหลอด
“ยังไงก็เถอะ คราวนี้ฉันจะไม่ยอมให้ตัวเองพ่ายแพ้อีกแล้ว!” แป้งร่ำยกมือขึ้นกุมขมับ
“โอ๊ย มาอีกแล้วสินะแผนใหม่”
“ใช่แล้วจ้ะเพื่อนรัก” มะนาวยิ้มกรุ้มกริ่ม
“คราวนี้ชื่อแผนว่าเจ้าหญิงแสนอ่อนแอ”
“ชื่อแผนการ ฟังแล้วไม่น่ารอด”
“จะแกล้งทำเป็นไม่สบายไง เขาจะได้เป็นห่วง แล้วเข้ามาดูแล ว้าย!”
“แต่แกไม่ได้ป่วยจริง ๆ นี่นา”
“ก็เลยเรียกว่า แกล้งป่วยไง”
แป้งร่ำส่ายหัวแรง ๆ
“ฉันกลัวจริง ๆ ว่าแกจะโป๊ะ”
“รับรองรอบนี้ไม่โป๊ะ”
“แกรับรองมาร้อยรอบแหละว่าไม่โป๊ะ”
ช่วงบ่ายหลังเลิกเรียน มะนาวนั่งทำหน้าซีดอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำหญิง เธอเอามือทาบแก้ม ทำตาละห้อยเหมือนตัวเองใกล้สิ้นใจ
“โอเค หน้าโทรมสุด ๆ แล้ว แบบนี้แหละ ต้องได้ผล”
เธอเดินออกจากห้องน้ำตรงไปที่ห้องชมรม ตั้งใจจะทำเป็นวิงเวียนกลางวงเพื่อน ๆ เพื่อดึงความสนใจของเป้าหมาย
“โอ๊ย” มะนาวเอามือกุมหัว ทำท่าเซไปมา
แป้งร่ำที่รู้แผนอยู่แล้วรีบรับมุข
“มะนาว! แกโอเคมั้ยเนี่ย”
ทุกคนในห้องหันมามอง รวมถึงธันวาที่นั่งอ่านเอกสารอยู่ด้วย เขาลุกขึ้นมาในทันที เดินตรงเข้ามาหา
“น้องมะนาวเป็นอะไรไป ทำไมหน้าซีดแบบนั้น” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความจริงจัง ไม่ได้แกล้งเหมือนทุกครั้ง
“เอ่อ... ก็แค่เวียนหัวนิดหน่อยค่ะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” มะนาวพยายามแสดงสีหน้าอ่อนแรงสุดชีวิต
“ไม่เป็นไรได้ยังไง หน้าซีดขนาดนี้” ธันวามีท่าทีเป็นห่วงเป็นใยอย่างเป็นได้ชัด พลางหันไปบอกนที
“ช่วยยกน้ำมาให้หน่อย”
นทีพยักหน้ารีบไปจัดการในทันที
มะนาวแอบยิ้มในใจ สำเร็จแล้ว เขาเป็นห่วงฉันจริง ๆ ด้วย
“เป็นยังไงบ้าง”
“พี่ธันวาเป็นห่วงหนูเหรอคะ”
“เป็นห่วงสิ เราไม่สบายนี่นา” เขาวางมือที่หน้าผากอย่างห่วงใย ก่อนจะให้เธอดื่มน้ำ
คนเย็นชาที่รู้แผนการอ่อยของเธอมาตลอดกลับแสดงท่าทีห่วงใยเช่นนี้ นั่นทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจยิ่งนัก
แต่แผนดันพลิกผัน เมื่อคืนนั้นหลังกลับบ้าน อาการเวียนหัวของมะนาวกลับไม่ใช่แค่การแสดงอีกต่อไป
เธอนอนซมอยู่บนเตียง ไข้ขึ้นจนแก้มแดงก่ำ ตัวร้อนจนขยับแทบไม่ได้
“แย่แล้ว นี่ฉันดันป่วยจริง ๆ เหรอเนี่ย”
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น แป้งร่ำโทร.มา
“มะนาว! วันนี้แกหายไปเลย ไม่มาติวด้วยกัน”
“แป้งร่ำ ฉันไม่ไหวแล้ว ปวดหัวครั่นเนื้อครั่นตัว ตอนนี้ตัวร้อนเป็นไฟเลย” เสียงมะนาวอ่อนแรง
ไม่กี่สิบนาทีถัดมา เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้น
มะนาวลากสังขารไปเปิดประตู แล้วชะงักทันทีเมื่อเห็นคนยืนอยู่ตรงหน้า
“พี่ธันวา” เขายืนถือถุงยามากับโจ๊กหอมกรุ่น ดวงตาเต็มไปด้วยความห่วงใย
“แป้งร่ำบอกว่ามะนาวป่วย พี่เลยแวะมาดู”
หัวใจของมะนาวเต้นแรง แต่ร่างกายกลับอ่อนแรงเกินกว่าจะซ่อนอาการ เธอแทบจะทรุดลงตรงประตูถ้าไม่ถูกธันวารีบพยุงตัวเอาไว้
“นี่ไม่ใช่แผนแล้วใช่มั้ย” เขาก้มมองด้วยสายตาจริงจัง
“ป่วยจริง ๆ สินะ”
มะนาวหน้าแดง ไม่รู้เพราะไข้หรือเพราะใกล้ชิดเกินไป
“ค่ะ…คราวนี้…ป่วยจริง ๆ”
ธันวาส่ายหัวเบา ๆ ก่อนดันประตูเข้ามา พาเธอไปนั่งที่เตียง
“กรรมตามสนอง”
“อย่ามาซ้ำเติมกันนะคะ”
“นอนลงไป พี่จะเช็ดตัวให้”
“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ พี่ไม่ใช่”
“ไม่ใช่อะไร หืม...” เขาเลิกคิ้วมองเป็นคำถาม แค่เลิกคิ้วเขาก็ดูดีขนาดนี้เชียวหรือ
โอ๊ย! ไม่รู้อ่อนแรงเพราะป่วย หรืออ่อนแรงเพราะแพ้คนหล่อกันแน่
“เงียบซะยายเด็กดื้อ” เขาพูดเสียงนุ่มแต่เด็ดขาด
“ตอนนี้หนูคือคนป่วย เชื่อฟังพี่ซะดี ๆ ไม่งั้นจะโดนตี” เขาขู่เล็กๆ เพิ่งเคยโดนคนหล่อขู่เป็นครั้งแรก ทำไมไม่ได้นึกกลัวเลยสักนิด แต่หัวใจกลับสั่นไหวแทน
มะนาวหัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุอก ขณะเห็นธันวาค่อย ๆ บิดผ้าขนหนูแล้วเช็ดหน้าให้เธออย่างอ่อนโยน
เธอพึมพำเบา ๆ
“พี่ธันวาก็ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอคะ ดูแลคนอื่น”
ธันวาหันมายิ้มบาง
“อยากให้หายเร็วๆ ครับ จะได้คิดแผนมาอ่อยพี่อีก”
“เปล่าอ่อยนะคะ”
“พี่ชอบ”
“ชอบอะไรคะ”
“ชอบให้อ่อย”
อ๊าย... ทำไมถึงจู่ ๆ มาพูดแบบนี้กันล่ะ
เธอเขินนะ
“ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกันค่ะ อยู่ในห้องส่วนตัวยิ่งไม่ควร” เธอเอ่ยเสียงหวิวเพราะป่วยจนขยับตัวแทบไม่ได้แล้วตอนนี้ แต่ก็ยังพอมีสติ
“พี่เป็นสุภาพบุรุษครับ ไม่ฉวยโอกาสล่วงเกินผู้หญิงที่เขาไม่ยินยอมแน่นอน”
ชิ! จะบอกว่าถ้ายอมก็จะทำน่ะเหรอ ไม่มีทางเสียหรอก ถึงเธอจะชอบเขามากเพียงใด พยายามตามจีบแค่ไหน เธอก็ไม่ใจง่ายนอนกับเขาง่าย ๆ หรอก เธอก็รักนวลสงวนตัวเหมือนกันนะ
“คราวนี้เช็ดตัวได้หรือยัง”
“ทำไมถึงมาคะ” ก็เขาเข้าข่ายเย็นชาไม่สนใจเธอเสียด้วยซ้ำ
“เป็นห่วง เหตุผลนี้ทำให้มาที่นี่ได้ไหม”
“เอ่อ...” เธออึกอัก อะไรกัน จะมารุกเร้าอะไรตอนนี้ เธอไม่ค่อยมีสติ หัวใจก็ไม่ปกติ ตอนนี้คิดไม่ทันแล้วว่าเขาจะมาไม้ไหน
“นอนนิ่งๆ ถ้าดื้อพี่จะลงโทษเธอ” เขาเริ่มเช็ดตัวให้เธออย่างเบามือ และทำแบบสุภาพไม่ล่วงเกิน
“กินโจ๊กก่อนจะได้กินยา ร้านนี้อร่อยมากนะ เป็นร้านประจำที่เธอชอบไปกินกับเพื่อน”
“พี่รู้ด้วยเหรอว่าหนูชอบไปกินโจ๊กร้านนี้”
“พี่รู้อะไรเยอะกว่าที่เธอคิด” เขายกยิ้มมุมปากสายตาเอ็นดู แต่สำหรับคนป่วยแล้วมันช่างพร่าเบลอเต็มที จึงไม่ได้สัมผัสความอบอุ่นอ่อนโยนนั้น
เขาป้อนโจ๊กจนหมดชาม ถ้าเธอกินไม่หมดเขาก็จะป้อนด้วยปาก ใครจะกล้าให้เขาทำแบบนั้นกันล่ะ ก่อนที่เขาจะให้เธอกินยา
“ขม” เธอทำหน้าเหยเก
“มีขนมมาให้ด้วย แพนเค้กที่ชอบไง กินซะนะ” เขาลูบศีรษะเบา ๆ เธอก็หลับหูหลับตากลืนเพราะความหล่อของเขานี่แหละ ก่อนจะกินขนมตามและดื่มน้ำอีกแก้วใหญ่ ทิ้งตัวลงนอนรอบนี้หนังตาปิดสนิทและหลับไปด้วยฤทธิ์ยา
แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในห้องเล็ก ๆ เสียงนกเจื้อยแจ้วอยู่ข้างนอกปลุกมะนาวให้ค่อย ๆ ลืมตาตื่น
ปวดหัวน้อยลงแล้วแฮะ เธอคิดพลางขยับตัวเบา ๆ แต่แล้วดวงตาก็เบิกกว้างทันที เมื่อเห็นใครบางคนฟุบหลับอยู่ตรงเก้าอี้ข้างเตียง
“พะ…พี่ธันวา” ร่างสูงนั่งหลับพริ้ม ศีรษะเอนพาดขอบเตียง หายใจสม่ำเสมอ เสื้อเชิ้ตที่ใส่มาตั้งแต่เมื่อวานยับไปเล็กน้อย แต่กลับดูอบอุ่นจนหัวใจของเธอเต้นรัว
เขาเฝ้าเธอทั้งคืนเลยเหรอเนี่ย…
เธอค่อย ๆ ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมจนถึงคาง แก้มร้อนผ่าวทั้งจากไข้ที่ยังไม่หายสนิท และจากความเขินอายที่เอ่อล้น
ทันใดนั้น เสียงทุ้มคุ้นเคยก็ดังขึ้นเบา ๆ
“ตื่นแล้วเหรอ”
มะนาวสะดุ้ง
“คะ พี่เองก็ตื่นแล้ว”
เขายกยิ้มมุมปาก ดวงตายังปรือเล็กน้อยจากความง่วง
“พี่ไม่ได้หลับจริงหรอก แค่พักสายตาเฉย ๆ คอยฟังว่าเราจะไข้ขึ้นอีกมั้ย”
หัวใจของมะนาวเต้นแรงจนแทบระเบิด
“พี่ธันวา ขอบคุณนะคะ พี่เฝ้าหนูทั้งคืนเลย”
“ไม่เป็นไร ไหนดูสิ ไข้ลดหรือยัง” เขาวางหลังมือทาบบนหน้าผากของเธอ
“เหมือนอาการจะดีขึ้นนะ เมื่อคืนเธอละเมอทั้งคืน”
“ละเมอเหรอคะ ละเมอว่าอะไรคะ” เธอเอ่ยถามหน้าตาแตกตื่น
“คิดว่าตัวเองละเมอว่ายังไงล่ะไ
“จะ.. จะไปรู้เหรอคะ”
“เธอละเมอสารภาพรักกับพี่ทั้งคืนเลย” เขาเท้าคางพลางยิ้มใส่ตาคนป่วยอย่างหยอกเย้า
“จะ จะเป็นไปได้ยังไงกัน ใครจะไปละเมอสารภาพรักพี่ทั้งคืนกัน” เธอกัดปากเบือนหน้าหนี หน้าแดงก่ำร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู
โอ๊ย! อยากจะมุดเตียงหนี ถ้าเธอละเมอแบบนั้นจริงๆ เขาก็รู้หมดแล้วน่ะสิ แล้วทีนี้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
เอ่อ.. แต่จริงๆ เขาก็รู้นี่นาว่าเธอแอบชอบเขามานาน พยายามตามจีบอยู่พักใหญ่แล้ว
“พี่ควรรับรักเธอดีไหม” เขาเท้าคางมองคนป่วยที่หน้าแดงก่ำด้วยสายตาขี้เล่นปนเอ็นดู
“จะ จะไปรู้เหรอคะ หนูไม่ใช่พี่เสียหน่อย”
“ว้า... อุตส่าห์อ่อยกลับ เปิดโอกาสให้ทั้งที น่าผิดหวังจริงๆ” ร่างสูงลุกขึ้นก่อนจะเดินไปอุ่นโจ๊กด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า
เขายกถ้วยโจ๊กมาวางบนโต๊ะข้างเตียง แล้วนั่งลงข้าง ๆ หลังจากที่อุ้มเธอไปจัดการภารกิจในห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว
“กินหน่อยสิ จะได้มีแรง” เขาทำท่าจะป้อน
“ไม่เป็นไรค่ะ หนูกินเองได้” แต่เขาตักโจ๊กมาขึ้นมารอท่าอยู่ก่อนแล้ว ไม่ยอมให้เธอแย่งช้อนจากมือไปได้
“อ้าปาก”
“พี่จะป้อนหนูอีกแล้วเหรอ”
