นางสาวพิงค์พลอย บวรกานไกล หญิงสาวร่างเล็กหุ่นเซ็กซี่อายุสามสิบแปดปี แต่เธอมีใบหน้าที่อ่อนเยาว์ใครเห็นก็คิดว่าเธอนั้นเพิ่งจะยี่สิบต้นๆ แต่ทว่าหญิงสาวนั้นกลับไม่เปิดใจรับใครเข้ามานอกจากมาร์คแฟนหนุ่มที่คบหาดูใจกันมานานหลายปี ใครหลายคนต่างก็สงสัยในความสัมพันธ์ของเธอกับแฟนหนุ่ม เมื่อหญิงสาวเปิดตัวคบกันกับมาร์คมาหลายปี แต่กลับไม่แต่งงานกันสักที

ซึ่งสาเหตุหลักก็มาจากบิดาของเธอไม่ปลื้มว่าที่ลูกเขย แม้ว่าตระกูลของเธอกับเขาจะมีเรื่องขัดแย้งกันในทางธุรกิจ แต่นั่นมันก็ไม่สำคัญเท่ากับที่บิดาของเธอเห็นว่า มาร์คเป็นคาสโนวาตัวพ่อที่หาตัวจับยาก และเขาก็มักจะนอกใจพิ้งค์พลอยไปมีผู้หญิงคนอื่นเสมอ คู่ควงแต่ละคนของมาร์คไม่ซ้ำหน้า จนบิดาของพิ้งค์พลอยนั้นคิดว่าเขาควรทำอะไรสักอย่าง เพื่อให้ลูกสาวยุติความสัมพันธ์กับแฟนหนุ่มลงสักที ขืนปล่อยเอาไว้แบบนี้นานหลายปี พิ้งค์พลอยต้องขึ้นคานเป็นสาวแก่ทึนทึกอย่างแน่นอน เพราะผู้เป็นบิดาไม่มีทางยอมรับแฟนหนุ่มของเธอ ให้มาเป็นลูกเขยของบ้านอย่างแน่นอน

จนมีข่าวลือหนาหูมาว่า มาร์คแค่ควงพิ้งค์พลอยไว้สับขาหลอก เพราะแฟนตัวจริงของเขานั้นคือไฮโซสาว ที่ควงกันออกงานบ่อยๆ แต่พิ้งค์พลอยกลับไม่เป็นเดือดเป็นร้อน เธอยังคงเชื่อมั่นในตัวของมาร์คเสมอ

"อะไรนะคะคุณพ่อ หมายความว่ายังไง คุณพ่อกำลังจะทำอะไร ไม่! พลอยไม่มีวันที่จะแต่งงานกับผู้ชายคนอื่น พลอยรักมาร์คค่ะพ่อ เรารักกัน ทำไมพ่อต้องกีดกันพลอยกับมาร์คด้วย" หญิงสาวพูดจาโวยวายออกมา เมื่อบิดายื่นซองสีชมพูให้ดู และเมื่อคลี่ออกปรากฏว่ามันคือการ์ดแต่งงาน และที่สำคัญนั้นมันมีชื่อของเธอกับผู้ชายอีกคน ที่ชื่อเหมราช

พิ้งค์พลอยรู้สึกคุ้นชื่อนี้เป็นอย่างมาก ก่อนจะนึกขึ้นได้ เธอถึงกับอ้าปากค้างพร้อมกับเอามือขึ้นมาทาบอก เมื่อเขานั้นเป็นรุ่นน้องของเธอตั้งสิบสองปี แม้จะไม่สนิทและรู้จักมักคุ้น แต่บิดาของเขานั้นเคยพามาที่บ้านของเธอหลายครั้ง และทุกครั้งชายหนุ่มรุ่นน้องนั้นมักจะมีใบหน้าที่ขรึมและขี้เก๊กตลอดเวลา จนเธอรู้สึกหมั่นไส้และไม่ค่อยชอบขี้หน้าของเขาสักเท่าไหร่นัก

"เหมราชคือผู้ชายที่เหมาะสมกับลูกที่สุดแล้ว เมื่อวานข่าวนายมาร์คอะไรนั่น! ควงกับลูกสาวท่านทูตไปงานเปิดตัวเพชร แถมยังไปดินเนอร์กันบนเรือยอร์ต ลูกยังจะหูหนวกตาบอด เชื่อมั่นและเชื่อใจผู้ชายแบบนี้เหรอพลอย" เสี่ยเพชรกล้าพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบๆ แต่ทว่าใบหน้าและแววตาของเขานั้นกลับดูจริงจังและน่าเกรงขามเป็นอย่างมาก

"เขาเป็นเพื่อนกันค่ะพ่อ อีกอย่างผู้หญิงคนนั้นก็เป็นญาติห่างๆ ของมาร์ค ไม่เห็นแปลกนี่ค่ะ ที่ญาติเขาจะไปไหนด้วยกันบ่อยๆ " นี่ใช่ไหมที่เขาเรียกว่าความรักมักจะทำให้คนตาบอด เพราะต่อให้มาร์คทำนิสัยแย่ๆ แค่ไหนก็ตาม พิ้งค์พลอยก็ยังรักและเทิดทูนบูชาเขาอยู่เสมอ

"ญาติแบบไหน แบบที่เรียกว่าพี่น้องท้องชนกันหรือเปล่าพลอย"

"คุณพ่อ!" เมื่อเสี่ยเพชรกล้าพูดแทงใจดำออกมา ทำให้พิ้งค์พลอยนั้น ตะเบ็งน้ำเสียงออกมาอย่างไม่ค่อยพอใจ พร้อมกับทำหน้างอใส่ผู้เป็นบิดาอีกด้วย

"ถือว่าพ่อขอร้องเถอะนะพลอย เพราะตั้งแต่เล็กจนโต พ่อก็ไม่เคยขออะไรจากหนูเลย" เสี่ยเพชรกล้าพูดออกมาด้วยใบหน้าและน้ำเสียงที่อ่อนโยน แต่พิ้งค์พลอยก็คิดว่าเธอไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องแต่งงานกับเหมราชเหมือนกัน

"พลอยไม่มีทางแต่งงานกับเด็กนั่นหรอกค่ะพ่อ ไม่มีวัน!" พิ้งค์พลอยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เอาแต่ใจ เมื่อเธอนั้นถูกเสี่ยเพชรกล้าผู้เป็นบิดาเลี้ยงดูมาด้วยความรักและไม่เคยขัดใจตั้งแต่มารดาของเธอจากไป เขาก็เลี้ยงดูฟูมฟักพิ้งค์พลอยยังกับไข่ในหินมีเพียงเดือนกับตะวันเท่านั้น ที่เขาหามาให้เธอไม่ได้

"เหมราชไม่ใช่เด็กแล้ว ที่สำคัญเขาโตเป็นผู้ใหญ่แถมหล่อล่ำเอาการเอางาน ไม่เที่ยวเตร่เสเพลไปวันๆ เหมือนกับใครบางคน ที่ดูเหมือนว่าจะเทียบชั้นเหมราชไม่ติดฝุ่นด้วยซ้ำ" เสี่ยเพชรกล้ายังคงพูดแขวะมาร์คออกมาให้ลูกสาวได้รู้ กับการที่เขาแสดงความรู้สึกไม่ชอบใจ เมื่อเสี่ยเพชรกล้าเปรียบเหมราชกับมาร์คออกมาแบบนี้ เพราะเท่าที่เขาสืบประวัติเหมราชมาอย่างละเอียด ชายหนุ่มไม่เคยเปิดตัวคบใครเป็นแฟน จึงไม่แปลกที่เขานั้นจะควงผู้หญิงหลายคนได้ แต่ก็ไม่บ่อยเหมือนกับมาร์คที่มีพิ้งค์พลอยเป็นแฟน แต่ก็ยังคงควงผู้หญิงขึ้นเตียงไม่เว้นวัน

"ยังไงพลอยก็ไม่มีวันแต่งงานกับผู้ชายที่พ่อหามาให้ พลอยจะสี่สิบแล้วนะคะคุณพ่อ ไม่ใช่เด็กแล้ว ทำไมคุณพ่อจะต้องบังคับพลอยด้วยคะ" หญิงสาวยังคงยืนยันกระต่ายขาเดียว เพราะยังไงเธอก็ไม่มีทางที่จะแต่งงานกับเหมราชเป็นอันขาด

"ระหว่างพ่อกับผู้ชายห่วยๆ อย่างไอ้มาร์คสันดานแย่ ลูกจะเลือกใคร ถ้าเลือกมันก็เก็บข้าวของออกไปจากบ้าน แล้วไปอยู่กับมันเลย และไม่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีก แต่ถ้าพลอยเลือกพ่อก็เตรียมตัวเป็นเจ้าสาวของเหมราช พ่อจะไม่พูดเรื่องนี้อีกเป็นครั้งที่สอง พ่อจะให้พลอยมีเวลาตัดสินใจสามวันไปคิดทบทวนให้ดีๆ แล้วค่อยมาตอบก็ได้" ในที่สุดเสี่ยเพชรกล้าก็ตัดสินใจยื่นคำขาดออกไป เพราะเขาไม่รู้ว่าจะบังคับพิ้งค์พลอยได้ยังไง แม้จะเป็นการบังคับจิตใจ แต่เสี่ยเพชรกล้าก็เชื่อว่าเหมราชจะทำให้ลูกสาวของเขานั้นรักชายหนุ่มได้ไม่ยาก

"แค่สามวันเองเหรอคะพ่อ ทำไมมันน้อยจัง นายเหมราชนั่นมีอะไรดีนักหนา ทำไมพ่อต้องเห็นเขาดีกว่าลูกสาวด้วย" พิ้งค์พลอยยังคงพูดออกมาด้วยใบหน้าที่หงิกงอใส่บิดา แน่นอนหญิงสาวไม่มีทางที่จะออกไปจากบ้านหลังนี้ แม้ว่าเธอนั้นจะรักมาร์คแค่ไหนก็ตาม เธอก็ไม่ปรารถนาที่จะอยู่ห่างจากบิดา

"สามวันมันมากไปด้วยซ้ำพลอย สำหรับพ่อแค่หนึ่งวินาทีก็ตัดสินใจได้แล้ว ไอ้มาร์คมันทำให้พลอยเสียใจมากี่ครั้งกี่ครา อย่าบอกนะว่าลูกไม่เคยจับได้คาหนังคาเขาสักครั้ง เรื่องที่มันนอกใจพาผู้หญิงไปนอนที่คอนโด ไม่มีผู้ชายดีๆ ที่ไหนหรอกจะทำให้คนรักเสียใจครั้งแล้วครั้งเล่า เรื่องเดิมๆ ซ้ำๆ ที่แก้ตัวยังไงก็ไม่ขึ้น แต่ลูกกลับทำเป็นทองไม่รู้ร้อน"

พูดจบเสี่ยเพชรกล้าก็ลุกเดินออกไปจากบ้าน ปล่อยให้พริ้งพลอยทำหน้าบึ้งตึงออกมาด้วยความรู้สึกขัดใจ แล้วเธอก็เริ่มคิดหนัก เมื่อต้องเลือกระหว่างบิดาผู้ให้กำเนิดกับชายคนรักที่เธอนั้นไม่ปรารถนาจะให้ใครมาแทนที่เขาได้ เมื่อดวงใจดวงน้อยของเธอนั้นมันเต็มไปด้วยผู้ชายคนนี้ ผู้ชายจอมกะล่อนที่มักจะใช้คำหวานๆ มาพูดให้เธอตายใจ จนยอมอภัยให้กับเขาทุกครั้งเวลาที่เธอจับได้ไล่ทัน

เช้าของวันใหม่ หลังจากที่พิ้งค์พลอยได้ฟังคำพูดของผู้เป็นบิดาพร้อมกับการยื่นคำขาด ให้เธอนั้นต้องเลือกระหว่างพ่อบังเกิดเกล้ากับชายคนรัก ทำให้หญิงสาวนั้นรู้สึกเป็นกังวลใจอย่างมากและก็เริ่มรู้สึกเกลียดเหมราชขึ้นมา เมื่อเขานั้นเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด

พิ้งค์พลอยตัดสินใจเดินทางมาหามาร์คที่คอนโดหรู เพื่อที่จะปรึกษาหารือกับเขา เมื่อเธอนั้นไม่ปรารถนาที่จะมีใครเข้ามาในหัวใจ นอกจากมาร์คชายอันเป็นที่รักของเธอ เมื่อทั้งสองได้ศึกษาดูใจกันมาหลายปี ตั้งแต่สมัยที่พิ้งค์พลอยไปเรียนต่อปริญญาโทที่อังกฤษ ซึ่งมาร์คเป็นลูกครึ่งไทยอังกฤษรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ จึงทำให้คนทั้งคู่สนิทกัน ภายในระยะเวลาไม่นาน ก่อนจะตัดสินใจตกลงปลงใจเป็นแฟนกันและนับจากวันนั้น ลมหายใจเข้าออกของพิ้งค์พลอยก็มีแค่มาร์คเพียงคนเดียว

พอเปิดประตูเข้ามาในห้องที่ตกแต่งไว้อย่างหรูหรา พิ้งค์พลอยได้ตัดสินใจนั่งลงไปที่โซฟาพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างแรง พร้อมกับหัวใจที่เต้นระรัวด้วยความโกรธ ก่อนจะกำมือแน่นพร้อมทั้งกัดฟันพยายามใจเย็น เนื่องจากมันไม่ใช่ครั้งแรก แต่เธอก็ยังคงไม่ชินอยู่ดี เมื่อเธอได้ยินเสียงชายหญิงกำลังร่วมรักกัน ในห้องของมาร์คเล็ดลอดออกมา เพราะประตูห้องได้เปิดแง้มเอาไว้

"อืม...อ๊า เธอทำได้ดีมากมิรา อ๊า โอ้ววว!" เสียงของมาร์คที่ครางออกมา พร้อมกับคำกล่าวชมหญิงสาวคนใหม่ ที่กำลังทำออรัลเซ็กด้วยปากให้กับเขาได้อย่างยอดเยี่ยม ขณะที่ตัวของมาร์คนั้นได้นอนราบกับเตียง โดยมีหญิงสาวร่างเล็กนั่งมุดอยู่ใต้หว่างขาของเขา มิราอมแล้วดูดจนแก้มตอบ เมื่อขนาดของมันไม่ได้เล็กเลย

พิ้งค์พลอยกำลังนั่งทบทวนว่าเธอควรทำอย่างไรดี บ่อยครั้งกับความรู้สึกแบบนี้ จนเธอเริ่มที่จะเอือมระอา แต่ความรักที่มีให้มาร์คนั้นมันมากเกินกว่าที่เธอนั้นจะถอยออกมา หรือเธอจะแกล้งเป็นคนหูหนวกตาบอดไม่รู้ไม่ชี้เหมือนอย่างเคย เวลาที่หญิงสาวได้เอามือเรียวขึ้นมากุมที่ใบหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบายให้ใครเข้าใจได้

"อืม...อ๊า เร็วอีกมิรา อ๊า" เสียงแหบพร่าครางลั่นดังออกมาถึงด้านนอก เมื่อมาร์คกำลังชอบใจก่อนที่น้ำขาวขุ่นจะพวยพุ่งเข้าไปเต็มปากมิรา

"อ๊า...ดูดอีกมิรา! แล้วกลืนมันลงไป อ๊า...โอ้ววว!" มาร์คออกคำสั่งให้หญิงสาวดูดเจ้าดุ้นยักษ์เข้าไปอีกครั้ง พร้อมกับจังหวะที่มาร์คกระตุกสะโพกเข้าหาปากเล็ก จ้วงลึกจนเธอแทบหายใจไม่ออก แต่เพื่อได้มาซึ่งเงินตราหญิงสาวก็ยอมทำตามที่เขาบอกอย่างว่าง่าย

พิ้งค์พลอยตัดสินใจลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินไปที่หน้าห้องของมาร์ค เพื่อที่จะเคาะประตู พร้อมกับหลับตาลงอย่างช้าๆ แล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ เมื่อเธอกำลังนึกภาพชายหญิงที่กำลังนอนอยู่บนเตียง พร้อมกับบทสวาทที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

"แย่แล้ว! พลอย! ใช่คุณหรือเปล่า" มาร์คอุทานออกมาเสียงดัง พร้อมกับเอ่ยถามออกไป เมื่อเขารู้ดีว่าคงไม่มีใครเข้านอกออกในห้องนี้ได้ ถ้าไม่ใช่พลอยคนรักของเขา

"พลอยจะไม่ทนแล้วนะมาร์ค กี่ครั้งแล้วที่มาร์คทำแบบนี้ พาผู้หญิงมานอนในห้องนี้" พิ้งค์พลอยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เมื่อเธอกำลังน้อยใจชายคนรัก ที่เขานั้นแทบจะไม่ให้เกียรติเธอเลย

"เธอเอาเงินนี่ไป แล้วรีบใส่เสื้อผ้าออกไปจากห้องนี้ซะ" มาร์คพูดออกมาพร้อมกับหยิบธนบัตรในลิ้นชักปึกใหญ่ส่งให้มิรา เธอเองก็รีบยกมือขึ้นไหว้แล้วรับธนบัตรจากเขา ก่อนจะรีบจัดแจงหาชุดมาสวมใส่แล้วเดินออกไปจากห้องในทันที

"หน้าตาก็สวย น่าจะหาอาชีพที่ดีกว่านี้ทำ ผู้หญิงสมัยนี้เป็นอะไรกัน ทำไมชอบนอนถ่างขาให้ผู้ชายก็ไม่รู้" เมื่อมิราเดินพ้นประตูออกมา พิ้งค์พลอยที่ยืนอยู่นอกห้อง ได้พูดแขวะเธอออกไป พร้อมกับแสยะยิ้มใส่ด้วยความรู้สึกหมั่นไส้และเกลียดผู้หญิงทุกคนที่เข้าใกล้มาร์คแฟนหนุ่มของเธอ

"ของแบบนี้ตบมือข้างเดียวมันไม่ดังหรอกนะคะคุณป้า!" มิราพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่กระแทกกระทั้น พร้อมกับกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนก็จะเดินออกจากห้องไป เมื่อหญิงสาวเชื่อว่ามาร์คคงติดใจ และต้องเรียกใช้บริการหล่อนใหม่อีกแน่นอน

ขณะที่พิ้งค์พลอยนั้นยืนกำมือแน่นด้วยความโกรธ แต่ก็เป็นอย่างที่หญิงสาวคนเมื่อครู่พูดออกมา ถ้าหากว่ามาร์คไม่เล่นด้วย เรื่องทุกอย่างก็คงจะไม่เกิดขึ้น แต่ดูเหมือนว่าเขานั้นจะเป็นใจ เพราะทุกครั้งที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ต้นเหตุก็มาจากเขาที่กินไม่เลือก แค่เห็นผู้หญิงสวยๆ เซ็กซี่ก็รีบเข้าไปตีสนิท เพื่อพิชิตนารีเป็นกิจหลัก ซึ่งงานประจำของเขาเลยก็ว่าได้

"จะมาทำไมไม่โทรมาบอกผมก่อน หืม" มาร์คเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ้อน พร้อมกับเดินเข้ามาใกล้พิ้งค์พลอย ขณะที่ร่างกายกำยำของเขานั้นมีเพียงแค่ผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบเอวไว้ ทำให้บอกเห็นซิกซ์แพคและมวลกล้ามเป็นมัดๆ อย่างชัดเจน แต่ทว่าเวลานี้ทำไมหัวใจของพิ้งค์พลอยถึงไม่เต้นแรงเหมือนอย่างเคย หรือเธอจะชินชากับเรือนร่างของเขาไปแล้ว เมื่อมันได้กลายเป็นของผู้หญิงหลายคนที่ได้เชยชม มาแล้วนับไม่ถ้วน

"คุณจะทำอะไร สกปรกออกไปให้พ้นเลยนะมาร์ค กี่ครั้งแล้วที่คุณทำแบบนี้ ถ้าพลอยโทรมาบอกว่าจะมาก็คงจะไม่ได้เจออะไรดีๆ แบบนี้สินะ" พิ้งค์พลอย พูดออกมาเสียงดังปนตะคอกใส่หน้าของมาร์ค เมื่อเขาดันร่างอรชรของเธอชิดกับผนังห้อง โดยที่เวลานี้พิ้งค์พลอยยืนอยู่ตรงกลาง ในอ้อมแขนทั้งสองข้างของเขา ที่ใช้ยันผนังกำแพงห้องเอาไว้

"คุณรู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังทำให้อารมณ์ของผมนั้นค้างอยู่กลางอากาศ และคุณก็ควรจะรับผิดชอบ ด้วยการทำให้มากลับคืนสู่สภาพเดิม" มาร์คพูดออกมาพร้อมกับแววตาที่เจ้าเล่ห์ เขาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเธอมีอะไรดีนักหนา ทำไมถึงได้พยายามผลักไส เวลาที่เขาเข้าใกล้เธอทุกครั้ง แม้ว่าจะคบกันมาหลายปี มาร์คก็ไม่เคยล่วงเกินพิ้งค์พลอยเลยสักครั้ง ใช่ว่าเขาจะไม่ต้องการ แต่เธอมักจะหาข้ออ้างมาปฏิเสธแล้วบอกว่ายังไม่พร้อมทุกครั้ง จนเขาเริ่มชินชาหันไปคว้าเอาผู้หญิงข้างกายที่ผ่านเข้ามาบำบัดความใคร่ให้ตัวเอง ซึ่งเธอก็ไม่ควรจะโทษเขา เมื่อหญิงสาวให้ในสิ่งที่ชายหนุ่มนั้นต้องการไม่ได้

"มาร์ค! ถอยออกไปเลยนะ!" พิ้งค์พลอยพูดออกมาเสียงแข็ง พร้อมกับพยายามใช้มือดันร่างกับยำออกไปให้พ้น เธอก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทำไมถึงรู้สึกไม่ค่อยชอบเวลาที่มาร์คเข้าใกล้แบบนี้ มิหนำซ้ำเธอนั้นยังรู้สึกรังเกียจและขยะแขยงเขาด้วยซ้ำ เมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่เขานั้นพาหญิงอื่นมาปรนเปรอบนเตียง

"พลอย! คุณก็เป็นแบบนี้ทุกครั้ง เวลาที่ผมเข้าใกล้ คุณเป็นอะไร! นี่เหรอคนรักกัน" มาร์คพูดออกมาด้วยใบหน้าและน้ำเสียงที่หงุดหงิด เมื่อเขาทำได้มากสุดแค่เพียงจูบเธอเท่านั้น

"พลอยบอกแล้วไง พร้อมเมื่อไหร่พลอยจะเป็นคนบอกมาร์คเอง" หญิงสาวพูดออกมาพร้อมกับหลบสายตาคมของเขา เมื่อเวลานี้เธอเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงหวาดกลัว หากว่าจะต้องตกไปเป็นของมาร์ค ผู้ชายที่ที่บอกกับบิดาว่ารักเขานักหนา

"กี่ปีแล้วพลอยที่คุณพูดแบบนี้ สรุปเราเป็นอะไรกัน ความสัมพันธ์ที่มี คุณเพียงแค่ต้องการล้อเล่นกับผมเท่านั้นหรือเปล่า ไหนบอกว่ารักผมยังไงล่ะ แล้วทำไมถึงจะปฏิเสธทุกครั้งไป หรือคุณกำลังมีใครบอกผมมาเดี๋ยวนี้เลยนะพลอย" คราวนี้กลายเป็นมาร์คที่ถามออกมาราวกับว่าหญิงสาวนั้นกระทำผิด ทั้งที่คำถามทั้งหมดเธอควรจะเป็นคนถามเขามากกว่าว่าทำไมถึงทำกันได้ลง พาใครมานอนที่นี่ตั้งหลายคน ทั้งที่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว หรือเขานั้นเห็นเธอเป็นเพียงหัวหลักหัวตอหรืออย่างไร