ฉันใช้เวลาทั้งคืนที่บาร์แห่งนั้น ความเย็นของแอลกอฮอล์ไม่ได้ช่วยให้ความร้อนรุ่มจากการถูกทรยศบรรเทาลงเลย คำพูดของเดมอนดังก้องอยู่ในหัว ทำตามข้อตกลง เขาเห็นฉันเป็นเพียงธุรกรรม เป็นบิลที่ต้องจ่าย
ฉันจะไม่เป็นของบริจาคของเขา
ด้วยชื่อเสียงและทรัพย์สมบัติของฉัน ฉันสามารถมีผู้ชายคนไหนก็ได้ที่ฉันต้องการ ฉันไม่จำเป็นต้องขอเศษเสี้ยวความรักจากคนที่ไม่เห็นค่าฉัน
ฉันยืนอยู่ต่อหน้าพ่ออีกครั้ง ความตั้งใจของฉันแน่วแน่ “เอลิน่าจริงจังค่ะคุณพ่อ เอลิน่าจะแต่งงานกับคุณฮันเตอร์ เอลิน่าไว้ใจเขา เขาเป็นคนเดียวที่เคยซื่อสัตย์กับเอลิน่า”
“แต่พวกเด็กๆ...”
“‘เด็กๆ’ ของคุณพ่อภักดีต่อคุณพ่อเพราะคุณพ่อกุมอนาคตของพวกเขาไว้ในมือ” ฉันพูดเสียงแหลม “ความนอบน้อมที่พวกเขามีต่อเอลิน่าเป็นแค่การแสดง” ฉันซ่อนแววตาเจ็บปวดไว้ หลายปีที่ฉันเสียไป ความรักที่ฉันทุ่มเทให้ ทั้งหมดมันเหมือนเรื่องตลก
ฉันยืดตัวตรง “เอลิน่ามีเรื่องจะขอค่ะ”
“ได้ทุกอย่างเลย ยอดรักของพ่อ”
“อายัดบัญชีบริษัทและบัตรเครดิตส่วนตัวของพวกเขาทั้งสี่คนค่ะ และไล่เด็กฝึกงาน ลูน่า มโนรมย์ ออก โทษฐานที่ไม่ผ่านเกณฑ์การจ้างงาน ยกเลิกการสนับสนุนทั้งหมดจากมูลนิธิสำหรับเธอ โดยให้มีผลทันที”
พ่อของฉันดูตกใจ แต่ก็พยักหน้าช้าๆ “ถ้าลูกต้องการแบบนั้น ก็ตามนั้น พ่อเชื่อในการตัดสินใจของลูก”
ภาระหนักอึ้งถูกยกออกจากอก ฉันเดินออกจากห้องทำงานด้วยท่าทีที่สง่างาม
ฉันเจอลูน่าที่บันไดหินอ่อนขนาดใหญ่กลางสำนักงานใหญ่ เธอสวมชุดเดรสสีขาวบอบบาง ราวกับภาพวาดของความบริสุทธิ์ เธอรีบวิ่งเข้ามา พยายามจะควงแขนฉัน
“คุณเอลิน่าคะ! ลูน่ากำลังจะไปหาพอดีเลยค่ะ! ได้ยินว่าคืนนี้มีงานกาลาการกุศล คุณเอลิน่าจะพาลูน่าไปด้วยได้ไหมคะ นะคะ?”
ฉันมองเธอ มองรอยยิ้มหวานๆ ที่เธอสวมอยู่ แล้วรู้สึกคลื่นไส้ นี่คือใบหน้าของเด็กสาวที่ขโมยความรักของฉันไปและหัวเราะเยาะความเจ็บปวดของฉัน
ฉันดึงแขนออกจากมือเธอด้วยท่าทีรังเกียจ
ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ จากนั้น ด้วยการแสดงที่อัจฉริยะอย่างแท้จริง เธอร้องอุทานเบาๆ แล้วแกล้งทำเป็นสะดุดล้มลงจากบันไดสองสามขั้นสุดท้ายอย่างน่าทึ่ง
“ลูน่า!” เสียงตะโกนอย่างร้อนรนดังมาจากปลายบันได เป็นเดมอน คินทร์กับลีโอก็อยู่ข้างหลังเขา
ฉันมองลงไปและเห็นพวกเขาทั้งหมด ยืนอยู่ตรงนั้น มองขึ้นมาที่ฉัน
คินทร์ บริรักษ์ ชี้หน้าฉัน ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ “เอลิน่า นางมารร้ายขี้อิจฉา! เธอกล้าดียังไงมาผลักเธอ ความริษยาของเธอทำให้เธอบ้าไปแล้ว!”
ในขณะเดียวกัน ลูน่าก็ลุกขึ้นยืนแล้ว รีบวิ่งมาปกป้องฉันทั้งน้ำตา “ไม่ ไม่ใช่คุณเอลิน่านะคะ! ลูน่าแค่ลื่นเองค่ะ เธอไม่มีทางทำร้ายลูน่าหรอกค่ะ” คำพูดของเธอยิ่งทำให้ฉันดูผิดมากขึ้นไปอีก
ดวงตาของเธอแดงก่ำ ริมฝีปากสั่นระริก เธอคือเหยื่อผู้สมบูรณ์แบบ
ผู้ชายทุกคนจ้องมองฉันด้วยความรังเกียจอย่างแท้จริง
เดมอนไม่พูดอะไรสักคำ เขาแค่เหลือบมองฉันอย่างเย็นชาและไม่ใส่ใจ ก่อนจะช้อนตัวลูน่าขึ้นอุ้มและพาเธอจากไปราวกับว่าเธอทำจากแก้ว
ฉันถูกทิ้งให้ยืนอยู่คนเดียวบนบันได เป็นเป้าสายตาของนิ้วชี้หลายสิบนิ้วและเสียงกระซิบกระซาบ
ต่อมาในเย็นวันนั้น ที่งานกาลาครบรอบอันยิ่งใหญ่ของบริษัท ฉันงดงามราวกับภาพวาดในชุดราตรีสั่งตัดพิเศษ เป็นภาพของความสงบนิ่ง แต่แน่นอนว่าเธอก็อยู่ที่นั่น ลูน่า คนที่ควรจะถูกไล่ออก กำลังยืนอยู่ข้างเดมอนในฐานะ “ผู้ช่วย” ส่วนตัวของเขา
เธอเดินเข้ามาหาฉัน เสียงของเธอนุ่มนวลและอ่อนหวาน “คุณเอลิน่าคะ ลูน่าขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อเช้านะคะ และได้โปรดอย่ากังวลเรื่องลูน่ากับคุณเดมอนเลยค่ะ ลูน่ารู้ที่ทางของตัวเองดี ลูน่าจะไม่มีวันขวางทางความสุขของคุณเอลิน่าค่ะ”
เดมอนยืนอยู่ข้างๆ เธอ สายตาไม่เคยละไปจากเธอ ราวกับว่าเธอเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดในโลก เขาจัดผ้าคลุมไหล่ให้เธอเมื่อเธอตัวสั่น เขาไปหยิบแชมเปญมาให้เธอด้วยตัวเอง เมื่อเธอบ่นว่ารองเท้าส้นสูงกัด เขาก็คุกเข่าลงตรงนั้น บนพื้นขัดมัน ต่อหน้าแขกนับร้อย เพื่อตรวจดูข้อเท้าของเธออย่างอ่อนโยน
เขาคุกเข่าให้เธอ
ฉันตัวแข็งทื่อ
ภาพวันเกิดครบรอบสิบสามปีของฉันแวบเข้ามาในหัว จุดเด่นของงานคือแกรนด์เปียโน และฉันอยากฟังเดมอนเล่น เขาเป็นอัจฉริยะแล้วในตอนนั้น ดนตรีของเขาสดใสและเข้มข้นเหมือนตัวเขา
พ่อเคยสอนเขาว่าผู้ชายควรคุกเข่าให้ภรรยาของตัวเองเท่านั้น
แต่วันนั้น พ่อมองไปที่เดมอนวัยสิบหกปีที่ไม่เต็มใจและพูดว่า “เล่นให้เธอสิ เธอคืออนาคตของแกนะเดมอน เธอคือทุกสิ่งทุกอย่าง”
เดมอนเล่น ใบหน้าของเขาเป็นหน้ากากแห่งความอัปยศอดสูเงียบๆ การแสดงเพื่อเจ้าสาวในอนาคตของเขา ธุรกรรมเพื่ออาณาจักรในอนาคตของเขา
คำพูดของพ่อมีความหมายเป็นการประกาศิต เป็นการผนึกชะตากรรมของเดมอนและคำมั่นสัญญาของฉันเอง พ่อกำลังบอกเขาว่าฉันคือโลกทั้งใบของเขา คือผู้หญิงที่เขาต้องให้เกียรติเหนือสิ่งอื่นใด
ฉันจำความรู้สึกตอนที่นั่งข้างเขาบนเก้าอี้เปียโนได้ หัวใจของฉันเต้นรัวอยู่ในอก มันเป็นครั้งแรกที่ฉันรู้ตัวว่าฉันรักเขา
ฉันยังเด็กเกินไป หลงใหลเกินไป ที่จะมองเห็นความอัปยศที่ลุกโชนอยู่ในดวงตาของเขา
ฉันไม่เคยขอให้เขาเล่นเปียโนให้ฉันในที่สาธารณะอีกเลย ฉันเคารพในศักดิ์ศรีของเขามากเกินไป
ตอนนี้ ฉันเฝ้ามองเขาคุกเข่าลงอย่างเต็มใจและยินดีเพื่อผู้หญิงอีกคน เพื่อลูน่า เขามองเธอด้วยความอ่อนโยนที่ทำให้ตาของฉันแสบร้อน
ภาพนั้นเป็นความเจ็บปวดทางกายที่คมกริบและทนไม่ได้ ฉันบังคับตัวเองให้มองไปทางอื่น
ทันใดนั้น ฮันเตอร์ก็ปรากฏตัวขึ้นข้างๆ ฉัน ยื่นมือออกมา “ขอผมเต้นรำด้วยได้ไหมครับ” เขาถาม สายตาของเขามองข้ามทุกคนในห้องไป
ฉันจับมือเขาและปล่อยให้เขานำฉันไปที่ฟลอร์เต้นรำ ฉันปล่อยให้ตัวเองหลงไปกับเสียงดนตรี กับการหมุนตัวและลีลาของวอลทซ์ พยายามวิ่งหนีความจริงที่น่าอึดอัดของชีวิต
เมื่อโน้ตตัวสุดท้ายของเพลงจางหายไป เสียงโลหะเสียดสีกันอย่างน่าสะอิดสะเอียนก็ดังขึ้นทั่วทั้งห้องโถง ฉันเงยหน้าขึ้น โคมไฟระย้าคริสตัลขนาดมหึมาที่อยู่เหนือที่นั่งของฉันโดยตรงกำลังสั่นสะเทือน สายเคเบิลหลักที่ยึดมันไว้ขาดสะบั้นเหมือนเส้นด้าย
มันดิ่งลงมาหาฉัน
ฝูงชนกรีดร้อง เวลาดูเหมือนจะช้าลง ฉันเห็นเดมอน ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ในที่สุดก็มีปฏิกิริยา แต่เขาอยู่ไกลเกินไป เขามัวแต่สนใจปลอบใจลูน่าที่รู้สึก “อึดอัด” กับงานปาร์ตี้ จนไม่ได้ให้ความสนใจ
เป็นฮันเตอร์ที่เคลื่อนไหวราวกับสายฟ้า เขาพุ่งเข้าชนฉัน ผลักฉันออกไปให้พ้นทาง ทันทีที่โคมไฟระย้ากระแทกพื้นตรงที่ฉันเคยยืนอยู่ ระเบิดออกเป็นเศษคริสตัลและเหล็กกล้า
เศษคริสตัลบาดเข้าที่น่องของฉัน ท่ามกลางความเจ็บปวด ฉันมองหาเดมอน เขากำลังวิ่งมาหาฉันแล้ว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เขาควรจะเป็นผู้พิทักษ์ของฉัน คนที่พ่อไว้ใจให้ดูแลฉันให้ปลอดภัย
เขาล้มเหลว เขามัวแต่เอาใจเธอ
สิ่งต่อไปที่ฉันรู้คือ ฉันอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลพร้อมกับรอยเย็บสิบกว่าเข็มที่ขา
เดมอน ซึ่งดูเหมือนจะรู้สึกผิดอย่างมาก อาสาเป็นคนดูแลฉัน เขาเป็นพยาบาลที่สมบูรณ์แบบ เอาใจใส่และอ่อนโยน เขาเอาอาหารมาให้ฉัน อ่านหนังสือให้ฉันฟัง และทำให้แน่ใจว่าฉันจะไม่เจ็บปวดเลย
สองสามวัน ส่วนโง่ๆ ในใจฉันปล่อยให้ความหวังเล็กๆ เติบโตขึ้น บางทีเขาอาจจะแคร์ บางทีอุบัติเหตุครั้งนี้อาจทำให้เขาคิดอะไรบางอย่างได้
แต่แล้วฉันก็จะเห็นแววตาของเขาเป็นประกายทุกครั้งที่ลูน่ามาเยี่ยมพร้อมกับกระติกน้ำซุป รอยยิ้มลับๆ ที่พวกเขามีให้กันเมื่อคิดว่าฉันไม่เห็น ความหวังนั้นก็จะเหี่ยวเฉาและตายไป
คืนหนึ่ง ฉันนอนไม่หลับ จึงเดินกะโผลกกะเผลกไปตามทางเดินที่เงียบสงัดและปลอดเชื้อของปีกโรงพยาบาลเอกชน ขณะที่ฉันเดินผ่านบันไดหนีไฟ ฉันได้ยินเสียงคนคุยกัน เป็นเจตน์กับเดมอน
“คราวนี้นายทำเกินไปแล้วนะเดมอน” เสียงของเจตน์กระซิบต่ำ “เธออาจจะตายได้เลยนะ โคมไฟระร้านั่นหนักเป็นตัน”
เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ ฉันแนบตัวกับผนัง หัวใจเต้นรัวอยู่ในหู
คำตอบของเดมอนสงบเยือกเย็นจนน่าขนลุก “ฉันรู้ว่าสายเคเบิลมันเปื่อย ฉันให้ฝ่ายซ่อมบำรุงทำเครื่องหมายไว้เพื่อซ่อมแซมเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน แผนคือให้มันลื่นหลุดลงมา ทำให้เกิดความตื่นตระหนก ฉันควรจะรีบเข้าไปช่วยเธอ แค่ขู่ให้เธอกลัวนิดหน่อย ทำให้เธอต้องพึ่งพาผมมากขึ้น ฉันไม่เคยคำนวณว่ามันจะตกลงมาจริงๆ”
เขาคำนวณการล้มของฉัน มันไม่ใช่อุบัติเหตุ มันเป็นแผน
“แล้วนี่คือการไถ่โทษของนายเหรอ” เจตน์ถาม “เล่นบทผู้ดูแลที่อุทิศตน?”
“ฉันจะทำมันให้จบ” เดมอนพูด “แล้วเรื่องทั้งหมดนี้ก็จะจบลง เธอจะไม่เป็นไร และเราก็จะได้เดินหน้าต่อไป”
คลื่นความคลื่นไส้ซัดเข้ามา ฉันรู้สึกถึงความเย็นที่แผ่ซ่านจากหน้าอกไปทั่วร่างกาย เป็นความหนาวเย็นที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเครื่องปรับอากาศของโรงพยาบาลเลย
เขาทำสิ่งนี้กับฉัน ตั้งใจ เพื่อ “ขู่” ฉัน เพื่อ “จัดการ” ฉัน
ฉันกัดริมฝีปากแรงจนได้รสเลือด แต่ฉันไม่รู้สึกเจ็บ ความเจ็บปวดในใจมันยิ่งใหญ่กว่ามาก มันบดบังทุกสิ่งทุกอย่าง นี่ไม่ใช่แค่การทรยศ นี่มันโหดร้ายป่าเถื่อน
