๑
ลงทัณฑ์
”คลิปนี้พอจะช่วยเตือนความจำของนายได้ไหมว่านายได้เสียกับยัยเด็กดาวเรืองนั่นแล้ว”
นุดียืนกอดอก แผ่นหลังบอบบางพิงผนังห้อง เธอเหยียดยิ้มใบหน้าระรื่นก้มมองภาพนิ่งของคนสองคนในไอแพด พวกเขาเปลือย
เปล่านอนกกกอดกันอยู่บนเตียง
“หึ!! นี่เป็นแผนการชั่วช้าของเธอใช่ไหม นุดี!!”
เสียงใสหัวเราะเยาะดังอยู่ข้างหลัง ทำให้วัลลภที่กำลังเดือดและโกรธมากค่อยๆ หันไปมองหญิงสาวด้วยดวงตาถมึงทึง
“ฉันจะประจานแกให้ทุกคนทั่วโลกรู้ว่าแกเลวมากแค่ไหนที่เป็นชู้กับเมียเจ้านาย ฉันจะทำให้แกไม่มีที่ยืน” นุดียิ้มท้าทายชายหนุ่ม เธอไม่ได้หวาดกลัวเขาเลยสักนิด
“ประจานฉันเหรอ เอาสิ ถ่ายเลย!!”
ด้านวัลลภมีสีหน้าเหี้ยม ดวงตาแดงโรจน์ สองเท้าเดินย่างสามขุมพร้อมทั้งถอดเสื้อยืดออกจากทางหัวเหวี่ยงใส่หน้าเธอ
“ว้ายย!! ไอ้บ้า!! แกจะทำอะไร” นุดีร้องหวีดๆ ดวงตาเบิกโพลงเมื่อเห็นวัลลภปลดเข็มขัดและกำลังจะแกะกระดุมกางเกงยีนส์
“อยากถ่ายรูปโป๊ไม่ใช่เหรอ มานี่ ฉันจะพาเธอไปสตูดิโอที่วิเศษสุด”
วัลลภหัวเราะเสียงดังพร้อมทั้งปรี่เข้าไปหาคนตัวน้อย เขากระชากให้ร่างบางเข้ามาชิดหน้าอกแล้วอุ้มเธอขึ้นพาดบ่าเดินดุ่มๆ ออกจากบ้านตรงไปที่รถ
“ไอ้ลภ!! ฉันไม่ไปไหนกับแกทั้งนั้น ไอ้เลว!! ไอ้ชั่ว!! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ!!” นุดีหัวห้อยโตงเตงพยายามดิ้นขัดขืนใช้กำปั้นทุบตีแผ่นหลังแข็งแกร่งเสียงดังอักๆ
“ชอบความรุนแรงเหรอ”
เผียะ!! เผียะ!!
ฝ่ามือใหญ่ฟาดลงบนสะโพกงอนดังพร้อมเสียงคำรามขู่เธอให้กลัว แต่ดูท่าทีแล้ว ยัยคุณหนูตีนแดงนี่จะไม่ได้หวาดหวั่นเลยสักนิด
“อ๊ายย!! ไอ้บ้าลภ!! ฉันเจ็บนะไอ้คนสารเลว!!” นุดีร้องลั่นพร้อมทั้งอ้าปากกัดเข้าที่กลางหลังของชายหนุ่ม
“โอ๊ยย!! ยัยหมาบ้าเอ๊ย เธอกัดฉันทำไมฮะ!!” วัลลภกำลังใช้มือข้างหนึ่งเปิดกระโปรงรถด้านหลัง เขาร้องลั่นเมื่อถูกหญิงหยิกข่วน ความเจ็บทำให้ชายหนุ่มไม่คิดปรานี จึงโยนคนตัวน้อยใส่ท้ายรถดัง โครม!!
“กรี๊ดด!! ไอ้บ้า!! แกจะให้ฉันอยู่ในนี้ไม่ได้นะ!!” นุดีขัดขืน ไม่ยอมอุดอู้อยู่ในท้ายรถแน่
“หึ!! ในนี้เหมาะกับผู้หญิงต่ำตมอย่างเธอไง”
วัลลภยิ้มร้ายกาจก่อนผลักเธอให้นอนคว่ำหน้า แล้วจับข้อมือสองข้างของนุดีไขว้หลัง ใช้เชือกไนล่อนมัดมือเธอไว้แน่น
“กรี๊ดด!! ไอ้ลภ แกจะมัดฉันแบบนี้ไม่ได้นะ เปิดประตูให้ฉันออกไปเดี๋ยวนี้นะ” นุดีร้องหวีดๆ ใช้เท้าสองข้างที่เป็นอิสระถีบยันฝากระโปรงรถด้านข้างเสียงดังปังๆ
เมื่อรถเคลื่อนตัวขับอย่างเร็ว นุดีก็ได้แต่นอนดิ้นขลุกขลักอยู่ในที่คับแคบ และฟังเสียงรถที่วัลลภขับไป ส่วนไปที่ไหน เธอไม่อาจรู้ได้…
สี่ชั่วโมงครึ่งที่วัลลภใช้เวลาขับรถออกจากบ้านของนายอำเภอพอเจตน์มาถึงจุดหมาย เขาจอดรถข้างทาง ดวงตาสีนิลยังฉายแววแห่งความโกรธเคืองมองป้ายที่เขียนไว้ว่า
‘พื้นที่ส่วนบุคคล ห้ามเข้า’
ปังง!!
“ช่วยด้วย!! ใครก็ได้ช่วยฉันที...!!”
เสียงร้องให้คนช่วยดังอยู่ในกระโปรงท้ายทำให้วัลลภยิ้มร้าย เขาเงยหน้าจากพวงมาลัยมองกระจกมองหลัง แล้วเปิดประตูก้าวลงจากรถเดินไปด้านหลังรถ
“ตะโกนจนคอหอยแตกตายก็ไม่มีใครได้ยินหรอกแม่คุณ”
วัลลภเปิดประตูท้ายรถพร้อมทั้งพูดเสียงแข็งกระด้างลอดจากไรฟันขาวสะอ้าน
“ไอ้คนเลว! ปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้นะ!!” ด้านนุดีเมื่อเห็นหน้าวัลลภ เธอก็พ่นวาจาด่าหยาบคายใส่ทันที
“จะลงนรกอยู่แล้วยังจะมาทำปากดีอีกนะ” วัลลภดันร่างบางให้หันหลังแล้วแก้เชือกที่มัดมือของเธอออก บังคับด้วยดวงตาถมึงทึงให้นุดีลุกขึ้น แต่กลับเป็นเขาเองที่อุ้มเธอออกจากรถ
“โอ๊ยย!! ไอ้บ้า!! ฉันเจ็บนะ!!” เมื่อถูกปล่อยให้ยืน นุดีที่ไม่ทันได้ทรงตัวดีก็เซถลาชนข้างรถล้มลงไปกองบนพื้นดินแข็งๆ
“อย่ามาทำสำออย ลุกขึ้น!!” วัลลภไม่ได้สนใจว่าหญิงสาวจะเจ็บไหม เขาจับแขนเล็กกระชากอย่างแรงให้เธอยืนขึ้น
“นายพาฉันมาทำอะไรในกลางป่าน่ากลัวแบบนี้”
ดงป่าเขียวจนครึ้ม ต้นไม้สูงใหญ่ดำทมิฬหนาทึบ กิ่งก้านใบไหวไปตามลมผสมเสียงแปลกประหลาดร้องและวิ่งไล่กัดกันอยู่ในป่าหญ้าคาข้างทางทำให้นุดีกลัวจนหน้าซีด
“นรกอเวจีไง อยากลงไปเล่นน้ำในกระทะทองแดงไหม”
วัลลภก้มๆ เงยๆ อยู่หลังรถจึงไม่ได้ทันระวังภัยที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตัวเอง
นุดีเป็นอิสระจากสายตาของชายหนุ่ม เธอยิ้มหยันเมื่อเห็นไม้กำลังเหมาะมือ แล้วจับท่อนไม้ขึ้นมาฟาดใส่กลางหลังและหัวของชายหนุ่มอย่างเอาเป็นเอาตาย
“แกไปคนเดียวเถอะ ไอ้คนถ่อย!! นี่แน่ะ!!”
“โอ๊ยย!! ยัยบ้าเอ๊ย!! นี่เธอกล้าตีหัวฉันเหรอฮะ!!”
วัลลภยกมือกุมหัว เขาเดือดเป็นน้ำร้อนเมื่อเห็นเลือดเปรอะมือทั้งสองข้าง
“ฉันฆ่าแกแน่ ถ้าเข้ามาหาฉันแม้แต่ก้าวเดียว” นุดีกลัวเมื่อเห็นเลือดแดงฉานซึมออกมาจากศีรษะเขา ไหลเป็นทางผ่านหัวคิ้วเป็นปื้นหยดลงใส่เสื้อยืด เธอเสียงดัง ใช้ไม้ชี้หน้าขู่ชายหนุ่ม
“เธอหรือฉันจะถูกฆ่ากันแน่!!”
เลือดจากหัวไหลเป็นทางผ่านหน้าผากเข้าตา วัลลภจึงใช้หลังมือเช็ดออก เขาแสยะยิ้มร้ายกาจเมื่อเห็นชัดเจนว่า ตอนนี้หญิงสาววิ่งหัวซุกหัวซุนหนีเข้าป่า
“กรี๊ดดด!!” นุดีวิ่งผ่านต้นไม้ใบหญ้าโดยที่ไม่ได้ดูหน้าดูหลังทำให้สะดุดขาตัวเองล้มกลิ้งไปกองบนพื้นดิน
“ฉันว่าจะไม่รุนแรงกับเธอแล้วนะ!! นุดี แต่เธอรนหาเรื่องเอง”
วัลลภกระโจนเข้าไปยืนดักหน้าหญิงสาวที่กำลังคลานหนี เขาคว้าแขนเล็กแล้วกระชากให้เธอลุกยืนเผชิญหน้ากัน
“ถุย!! ไอ้ขยะ กะ...แกจะทำอะไรฉัน!!”
นุดีก็ใช่จะยอม เมื่อได้ยืนอยู่ในอ้อมแขนกำยำ ใบหน้าของเธออยู่แค่ระดับราวนมของชายหนุ่ม หญิงสาวขัดขืน หยิกข่วนตามตัววัลลภ เขย่งปลายเท้าให้สูงจนดวงหน้าของเขาและเธออยู่ในระดับเดียวกันแล้วก็พ่นน้ำลายใส่หน้าหล่อ
วัลลภกลายเป็นคนดุร้าย มือหนาหยาบกร้านเช็ดของเหลวออกจากแก้ม แล้วกางมือออกเหวี่ยงใส่ใบหน้างามซ้อนกันขวาซ้ายสุดแรงเกิด
เผียะ!! เผียะ!!
“กรี๊ดดด!!”
ด้านนุดีไม่ทันตั้งตัว ถูกตบจนล้มกลิ้งไปนอนกองบนพื้นดินอีกครั้ง เธอเจ็บจนน้ำตาไหลจึงยกมือกุมแก้มที่แดงเป็นรอยนิ้วมือทั้งห้าแล้วค่อยๆ หันมองหน้าผู้ชายใจชั่ว ทำร้ายผู้หญิงไม่มีทางสู้
“ไอ้หน้าตัวเมีย!! แกตบฉันทำไม!!”
“วันนี้แหละ ฉันจะทำให้เธอไม่มีศักดิ์ศรีของความเป็นคน”
เสียงของปีศาจคำรามดังก้องป่า มือเพชฌฆาตคว้าข้อมือน้อยกระชากลากถูไปตามทางเล็กๆ ที่ข้างทางมีแต่ต้นหนามกับใบหญ้า
“กรี๊ดดด!! ไอ้ผู้ชายป่าเถื่อน!! ทำไมแกต้องทำกับฉันแบบนี้!! ปล่อยฉันนะ!! ไอ้ชั่ว!! ฮืออ” นุดีถูกฉุดลากทั้งที่กึ่งนั่งกึ่งนอนไปตามทางเดินที่เต็มไปด้วยดินแข็งและหินก้อนเล็กๆ
เสียงร้องโหยหวนของหญิงสาวดังก้องทั่วป่าทำให้คนงานชายสี่คนที่ได้รับคำสั่งจากเจ้านายให้มารอที่กลางป่าแห่งนี้มองหน้ากัน แล้วหันไปมองเงาดำทมิฬสูงใหญ่เดินลากอะไรบางอย่างตรงมาหาพวกมัน
“นะ นาย!!” พวกมันทั้งสี่ยืนตาค้างเมื่อสิ่งที่ฟุบอยู่ตรงหน้ามันนั้นเป็นหญิงสาว ขนาดถูกวัลลภทำร้ายเช่นนี้ก็ยังดูออกว่าเธอสวยและเซ็กซี่มาก
“พวกมึงมีโทรศัพท์ไหม?” วัลลภยืนมือเท้าสะเอวมองนุดีกำลังช่วยตัวเองดึงชายกระโปรงผ้าลูกไม้ที่ถลกขึ้นจนเห็นต้นขาขาวผ่องสองข้างลงปิดเนื้อเปลือยของตัวเอง
“มะ มีครับ”
ไอ้ลูกน้องสี่คนไม่ได้มองหน้าวัลลภเวลาพูด เพราะจุดสนใจของพวกมันคือผู้หญิงของเจ้านาย ซึ่งเวลานี้ เธอคลานหนีไปนั่งชันเข่าอยู่ข้างต้นไม้ใหญ่
“พวกมึงถ่ายคลิปผู้หญิงคนนี้ไว้ ทำแบบนี้สิวะ ไอ้ห่า”
วัลลภแยกเขี้ยวใส่นุดี เขาแย่งโทรศัพท์ของลูกน้องมาถือไว้ด้วยมือเดียวแล้วย่อตัวนั่งคุกเข่าตรงหน้าเธอ มือข้างที่ว่างยื่นเข้าไปจับคางน้อยบีบจนปากของหญิงสาวห่อแล้วดันให้หันมาสู้กล้อง
“คะ ครับ”
พวกลูกน้องพากันทำหน้าหื่นเหมือนเจ้านายแล้วจ่อกล้องโทรศัพท์ทำตามคำสั่งของนาย
“ไอ้ลภ!! แกบอกให้พวกสวะนี้หยุดถ่ายฉันเดี๋ยวนี้นะ!!” นุดีแย่งโทรศัพท์จากมือของวัลลภได้ก็เหวี่ยงเครื่องสื่อสารเฉียดหน้าของชายหนุ่มไปกระทบต้นไม้เสียงดัง เพล้งง!!
“พวกมึงเตรียมเก็บภาพทุกช็อตไว้เลยนะ กูจะเล่นเป็นพระเอกคาวบอยควบม้าให้พวกมึงดู”
แววตาดุจเสือร้ายหันขวับมองไอโฟนรุ่นใหม่กองเป็นเศษขยะอยู่ข้างต้นไม้ วัลลภกระตุกยิ้ม หันกลับมามองมือสองข้างที่กำกระชับคอเสื้อเปิดไหล่ของนุดี แล้วกระชากจนขาดเป็นสองส่วนเผยให้เห็นอกอิ่มขาวผ่องล้นออกมาจากบราไร้สาย
“ว้ายย!! อย่าทำฉัน ฮืออ”
นุดีรีบยกแขนข้างเดียวกอดตัวเองไว้ ส่วนอีกข้างทุบตี หยิกข่วนไปตามตัวของเขาอย่างบ้าคลั่ง
“พวกมึงอย่าลืมถ่ายวิดีโอนะโว้ย!! กูจะแสดงหนังสดกับยัยนี่ในกระท่อม”
สายตาของลูกน้องมองนุดีอย่างหื่นกระหายทำให้วัลลภรีบฉุดให้เธอเข้ามาซบหน้าอก แล้วอุ้มคนตัวน้อยขึ้นพาดบ่า
“ไอ้คนเลว!! ฉันเกลียดแก!! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ!!”
นุดีอับอายจนอยากจะทำให้ชายหนุ่มเจ็บปวดมากที่สุด จึงทำร้ายเขาโดยการทุบๆ ที่หัวไหล่และจะกัดหลังเขาอีกครั้ง
“ถ้าเธอกัดฉันอีก เธอได้มีผัวเป็นกรรมกรแบกหามหลายคนแน่!!”
โครมม!! ก่อนที่วัลลภจะถีบประตูกระท่อมให้เปิดกว้างนั่นเขาได้คำรามเสียงเหี้ยมขู่เธอ
“โห...”
ไอ้ลูกน้องทั้งสี่ต่างพากันวิ่งเข้าไปยืนเกาะข้างกระท่อม ไอ้คนหนึ่งแหวกฝาไม้ไผ่มองเจ้านายแปลงร่างเป็นชายโหดโยนหญิงสาวตัวเล็กลงไปนอนบนเตียงไม้ไผ่
“โอ๊ยย!! ไอ้คนเลว!! ฮืออ” เมื่อก้นกระแทกลงบนพื้นเตียงที่ไม่มีแม้แต่ผ้าห่มนุ่มรองรับ ทำให้นุดีเจ็บจนสะอื้นไห้ น้ำตาคลอหน่วยไหวระริกยามได้มองสบดวงตาแดงก่ำ
“ทำปากดี ด่าเก่งไปเถอะ อีกไม่กี่นาที ฉันจะทำให้เธอเป็นโสเภณีกลางป่า”
วัลลภไม่ได้พูดเล่น เขาทำจริง ถอดเสื้อยืดออกทางหัวแล้วโยนใส่หน้าหญิงสาว เรียวปากหยักได้รูปแสยะยิ้มเมื่อเสื้อของตัวเองถูกเหวี่ยงกลับมาหา
“แกจะทำอะไรฉัน!!”
นุดีหน้าซีดหวาดกลัวเมื่อวัลลภคว้าเสื้อที่เธอโยนกลับไปให้ ซึ่งชายหนุ่มทำหน้าหื่นกระหายหิว ดมกลิ่นหอมของเธอจากเสื้อตัวเอง
“อย่าแกล้งทำเป็นเด็กไร้เดียงสา ไม่รู้อะไรหน่อยเลยยัยคุณหนูตีนแดง” วัลลภก้าวขึ้นเตียง เขายืนจังก้าตรงหน้าหญิงสาวแล้วเดินตามเธอที่เขยิบก้นถอยหลังหนีจนแผ่นหลังบางไปชนฝาไม้ไผ่
“ถ้าแกทำอะไรฉัน ฉันจะกลั้นใจตายให้ดู” นุดีพูดพร้อมทั้งกลั้นใจจนหน้าแดงตาแดง แต่ทำไปไม่ถึงวินาทีก็อดพ่นลมหายใจออกปากออกจมูกไม่ได้
“หึ!! ผู้หญิงจิตใจชั่วอย่างเธอไม่กล้าฆ่าตัวตายหรอก” วัลลภแสยะยิ้มเมื่อเห็นคุณหนูตีนแดงอ้าปากหายใจเข้าปอดพะงาบๆ
“นายจะทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้นะ ฉันมีพ่อมีแม่นะ ฉันขอร้อง ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันสัญญาจะไม่ทำแบบนั่นกับนายอีกแล้ว”
นุดีเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นวิงวอนพลางจ้องหน้าเขา สรรพนามที่ใช้ก็ลื่นหูขึ้น แต่มองหน้าวัลลภได้ไม่นานก็ต้องรีบหลบสายตาสีเข้มที่เปลี่ยนเป็นแดงโรจน์ดุจตาของเสือร้าย จากที่ไม่เคยกลัวชายหนุ่ม แต่ในตอนนี้ เธอหวาดหวั่นจับใจ
“สายไปแล้ว คุณหนูตีนแดง วันนี้แหละ ฉันจะทำให้เธอรู้รสชาติของความเจ็บปวดและอับอายที่สุด” นอกจากคำรามเสียงขึงขัง เขาย่อตัวนั่งคุกเข่าตรงหน้าหญิงสาว มือใหญ่จับข้อเท้ากระชากจนเธอนอนราบบนพื้นเตียง
“ฮืออ ไม่นะ นายลภ นายอย่าทำอะไรฉันนะ”
นุดีครางฮือ ดวงตาไหวระริกเบิกกว้างมองวัลลภกำลังปลดสายเข็มขัดออกจากกางเกง เธอส่ายหน้าปฏิเสธ พยายามเขยิบก้นถอยหลังหนี เท้าสองข้างก็เตะถีบให้หลุดพ้นจากการจองจำจากมือเพชฌฆาต
“ผู้หญิงนิสัยเสีย ชอบทำลายคนอื่น มันต้องเจอแบบนี้ถึงจะสำนึก” กัดฟันพูดพร้อมทั้งจับข้อมือสองข้างของเธอยกขึ้นเหนือศีรษะแล้วใช้สายเข็มขัดหนังชั้นดีมัดติดกับเสาไม้
“ฮืออ ปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้!! แกจะมัดฉันแบบนี้ไม่ได้นะ!! ฮืออ” เมื่อใช้ไม้นวมไม่ได้ผล นุดีก็ได้แต่ขัดขืนใช้เท้าที่เป็นอิสระเตะสะบัดถีบชายหนุ่ม
“หึ! เธอน่าจะเก็บแรงไว้ตอนที่เราสู้รบกันจริงๆ จะดีกว่านะ”
วัลลภพูดเสียงเรียบพร้อมทั้งจับขาสองข้างของนุดี แล้วใช้เสื้อยืดของตัวเองมัดรวบไว้จนแน่น
“ไอ้บ้า!! แก้มัดฉันเดี๋ยวนี้นะ!!” ในตอนนี้ นุดีไม่สามารถขยับแขนและขาได้ แต่เธอยังมีปากร้ายกาจด่าทอเขาเสียๆ หายๆ ไม่ยอมหยุด
“อยากให้ฉันใช้ไอ้นี่อุดปากเธอตอนนี้ไหม”
วัลลภยืนเท้าสะเอว แววตาสีเข้มกระด้างจ้องคนตัวบางดิ้นเหมือนงูเหลือมเผือกบิดตัวเป็นเกลียว เขายักคิ้วให้เธอเมื่อได้สบสายตาไหวระริก ชี้บอกให้มองเป้ากางเกงของเขา
“กรี๊ดดด!! ไอ้คนทุเรศ!!” ถึงจะทำอะไรไม่ได้ แต่นุดีก็ยังปากไว เท้าสองข้างที่ถูกมัดยกขึ้นเตะและถีบหน้าขาของชายหนุ่ม
“ฉันจะให้เวลาเธออยู่กับตัวเองและทำใจในเรื่องที่จะเกิดขึ้น ทำตัวดีๆ ไว้นะ เผื่อฉันจะเห็นใจ แล้วไม่รุนแรงกับเธอ”
ชายหนุ่มหน้าโหดคว้าขาเธอไว้ ก่อนโยนอย่างแรงจนเธอกลิ้งไปนอนกลางเตียง เขาชี้หน้างามห้ามไม่ให้เธอด่า แล้วก้าวถอยหลังไปยืนคิดว่าจะจัดการกับผู้หญิงปากดีนิสัยต่ำอย่างไรดี
วัลลภหันซ้ายมองขวาไปรอบห้องแล้วนึกได้จึงเดินไปที่ประตู
“แกจะไปไหน!! อย่าทิ้งฉันไว้แบบนี้นะ!! กลับมาแก้มัดฉันเดี๋ยวนี้!! ไอ้ลภ!! ไอ้หน้าตัวเมีย ชอบรังแกผู้หญิง!!”
นุดียังไม่รู้ชะตาชีวิตของตัวเอง เธอด่าทอหยาบคายเมื่อวัลลภเดินออกจากกระท่อม
“นาย!! ออกมาทำไมครับ ไม่เล่นหนังสดให้พวกผมดูแล้วเหรอครับ”
เสียงร้องกรีดๆ จนแสบแก้วหูทำให้ไอ้สี่คนรีบพากันมายืนออตรงประตูกระท่อม
“วะ!! อดดูนายเล่นหนังสดเลยพวกเรา”
ไอ้ลูกน้องคนหนึ่งพูดพร้อมทั้งเอียงหัวไปด้านข้าง มองเข้าไปข้างในผ่านร่างใหญ่ที่ยืนเต็มประตูกระท่อม
“ผมอุตส่าห์ตั้งกล้องแล้วนะครับนาย”
ไอ้อีกคนก็หันไปมองโทรศัพท์ของมันที่เสียบอยู่ข้างฝาไม้ไผ่
“มึงมีไอ้นี่ไหม”
วัลลภตาแดงก่ำหันหลังไปมองหญิงสาวกึ่งเปลือยนอนดิ้นเหมือนกิ้งกืออยู่บนเตียง แล้วรีบปิดประตูทันทีเมื่อเห็นลูกน้องพากันชะเง้อคอมองเข้าไปในกระท่อม
“ยาบ้า!!” พวกมันทั้งสี่หน้าซีดเป็นไข่ต้ม หันมองตากันปริบๆ แล้วรีบส่ายหัวปฏิเสธว่า ‘ไม่มี’
“กูรู้ว่าพวกมึงเล่นกัน”
วัลลภหน้าเหี้ยม อยากจะยกตีนถีบพวกมันที่กล้าบอกว่าไม่ได้เล่น แล้วยกมือชี้หน้าหมายหัวพวกมันทั้งสี่ไว้ว่า
“เดี๋ยวกูจะคิดบัญชีกับพวกมึงที่เอายานรกเข้ามาในไร่ของกู”
“แหะๆ พวกผมกินเพื่อให้มีแรง มีกำลังวังชาทำงานครับ ไม่ได้กินเพราะติดมันซะหน่อย” มันพูดพร้อมกัน
