เพียงแค่รูปถ่ายใบเดียว ทำให้ชายหนุ่มมาดเซอร์นัยน์ตาสีน้ำทะเลอย่าง ‘เฟร์เร เบคเคิ้ลบาวร์’ มายืนอยู่ที่เมืองไทย ทั้งๆ ที่เขาเกิดและเติบโตอยู่ที่เยอรมัน

เพียงแค่รูปถ่ายใบเดียว ทำให้เขาออกตามหาเธอ…ผู้มีนัยน์ตากลมโตสีดำเข้ม ผู้หญิงที่เขาบังเอิญถ่ายรูปของเธอไว้ได้ขณะที่เธอกำลังเดินเล่นอยู่ที่ ประตูบรันเดนบูร์ก สัญลักษณ์สำคัญของเมืองเบอร์ลิน

หนึ่งปี! คือเวลาที่เขาจะตามหาเธอให้พบ คนที่เขาไม่เคยรู้จักแม้กระทั่งชื่อ แต่เป็นคนที่เขาจดจำได้ทุกลมหายใจ เพราะหลังจากนี้ เขาจะทิ้งทุกอย่างไว้ที่เมืองไทยแล้วกลับบ้าน

หวังว่าหนึ่งปีนี้ พระเจ้าจะมอบปาฏิหาริย์ให้กับผู้ชายที่ชื่อ

เฟร์เร เบคเคิ้ลบาวร์

“นายคิดอะไรของนายอยู่” เสียงของ ‘ฟาโรห์ เบคเคิ้ลบาวร์’ น้องชายฝาแฝดเอ่ยถามผ่านโทรศัพท์ทางไกล เพราะคนอย่างพี่ชายเขา ผู้เพียบพร้อมทั้งหน้าที่การงานและหน้าตา ไม่จำเป็นต้องออก ตามหาผู้หญิงที่ไม่เคยรู้จักด้วยซ้ำ

“ทำไม” เสียงทุ้มเอ่ยถาม

“อยู่ๆ นายก็ไปเมืองไทย เพียงเพื่อตามหาผู้หญิงที่นายไม่รู้จักเนี่ยน่ะเหรอ”

“ฉันว่ามันไม่ได้แปลกอะไรที่จะมาตามหาคนที่ฉันชอบ” เฟร์เรเอ่ยยิ้มๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ฟาโรห์ไม่อาจคัดค้านได้อีก

“ฉันเชื่อในพรหมลิขิต”

‘ปีนี้เจ้อายุ 35 เข้าไปแล้วนะ นอกจากตีนกาจะถามหา

มดลูกเจ้ก็ใกล้หมดอายุ รีบๆ ลงจากคานได้แล้ว’

คำก็แก่ สองคำก็ตีนกาถามหา สามคำก็มดลูกจะหมดอายุ พอคิดเรื่องนี้แล้วก็พาลทำให้ ‘เพลงพิณ’ ทันตแพทย์สาวสวยวัยขบเผาะ (หืม…) อยากร้องไห้ จะให้เธอทำไง ในเมื่อสวรรค์ไม่ส่งผู้ชายดีๆ มาให้เธอเสียที ทั้งๆ ที่ตอนนี้เธอเองก็มีพร้อมทุกอย่าง ทั้งหน้าที่การงานก็ดี บ้าน รถ บัญชีเงินฝาก จะขาดอย่างเดียวก็คือผู้ชายดีๆ สักคน ที่เธอจะคว้ามาเป็นสามีและพ่อของลูกนี่แหละ

สเปคของเพลงพิณคือผู้ชายที่อายุมากกว่าเธอ เขาต้องเป็นผู้ใหญ่ เธอต้องฝากชีวิตไว้ด้วยได้ แต่คบไปคบมาเหมือนจะไม่รุ่ง เพราะหนุ่มๆ ที่ว่าก็บ้างาน บ้าสร้างฐานะ หรือคุยกันแล้วชักจะไม่รู้เรื่อง เพลงพิณจึงขอโบกมือลา จากที่เป็นคนมีสเปคก็เริ่มจะปลง

เพื่อนรุ่นเดียวกันก็แต่งงานทิ้งเธอไปมีครอบครัวกันหมด มีความสุขกับการฮันนีมูนหรืออยู่กับสามีพวกหล่อน ส่วนรุ่นพี่เหรอ อย่าได้หวังจะมีเวลาว่าง เพราะตอนนี้แต่ละคนมีงานประจำคือการเป็นแม่บ้านรับส่งลูกเรียน นั่นทำให้เพลงพิณหันมาคบเพื่อนรุ่นน้องแทน

แต่วันนี้…ก็ไม่วายที่เธอมาเป็นแขกผู้มีเกียรติในงานปาร์ตี้สละโสด ค่ะ…ฟังไม่ผิดหรอก งานปาร์ตี้สุดเหวี่ยง ทิ้งทวนคำว่านางสาวแล้วไปใช้คำว่านางอย่างเต็มรูปแบบ ปาร์ตี้ก่อนวันวิวาห์ของเพื่อนสนิทอันดับหนึ่ง ที่มาชิงทิ้งกันไปมีครอบครัวแบบไม่บอกไม่กล่าวให้ทำใจ ทั้งๆ ที่เมื่อเดือนก่อนคุณเธอยังรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ ว่าจะร่วมหัวจมท้ายบนคานไปด้วยกัน...งื้อ

“เฮ้อ...ไสว่าสิบ่ถิ่มกัน ไสว่าสิมีกันและกัน” เพลงพิณร้องเพลงเบาๆ นั่งนับนิ้วดูแล้วก็คอตก เพราะเหลือเธอคนเดียวแล้วสินะ

“ร้องเพลงประชดชีวิตหรือไงจ๊ะพิณ” ว่าที่เจ้าสาวเอ่ยแซว เพลงพิณเบ้ปากมองค้อนให้เสียเลย

“แน่สิ ใครมันเคยรับปากว่าจะอยู่บนคานด้วยกัน...หืม”

“ฉัน” คนข้างๆ เอ่ยรับ

“ใคร…ที่มันเคยพูด ว่าชาตินี้จะไม่แต่งงานเด็ดขาด” เพลงพิณมองหน้าเพื่อนสนิทอย่างยลดาเขม็ง นั่นทำเอาคนข้างๆ ยิ้มเจื่อนๆ

“ฉันอีก”

“แล้วใคร…ที่มันจะแต่งงานอาทิตย์หน้านี่แล้ว...ห๊า!” น้ำเสียงของเพลงพิณห้วนขึ้น ยลดาได้แต่ฉีกยิ้มให้แล้วสวมกอดเพื่อนรัก เอาหน้าซุกไซ้อ้อนเหมือนแมวก็ไม่ปาน แล้วเอ่ยตอบเสียงอ่อยๆ

“ก็ฉันเองนี่แหละ”

“แก…ไอ้เพื่อนทรยศ”

“เพื่อนขอโทษ พอดีมันปุบปับ บทจะแต่งก็แต่งเลยงี้แก ฉันก็ไม่รู้เนื้อรู้ตัว สงสัยถูกป้ายน้ำมันพรายว่ะ” ยลดาเอ่ยติดตลก นั่นเพราะความรักครั้งนี้ของเธอรวดเร็วสายฟ้าแลบจริงๆ อย่าว่าแต่คนรอบข้างตกใจเลย เธอเองก็ยังตกใจ แต่ถึงแม้อะไรๆ จะเร็ว เธอก็มั่นใจว่าเลือกเจ้าบ่าวไม่ผิด แม้เขาจะอายุน้อยกว่าเธอถึงสิบปีก็ตามที

“หึ” เพลงพิณสะบัดตัวหนียลดาเบาๆ

“แกอย่างอนฉันเลยนะพิณ เอาเป็นว่า เดี๋ยวฉันจะเล็งๆ เพื่อนเจ้าบ่าวให้ ตกลงมั้ย” ข้อเสนอของยลดานั้นน่าสนใจอยู่หรอก แต่เวลานี้ขอเธองอนเพื่อนสนิทสักพัก

“ขอบคุณในความหวังดี แต่ไม่ต้องเลย”

“งั้นแกก็รีบๆ หาหนุ่ม เราจะได้แต่งงานพร้อมกัน ดีมั้ย” คำพูดของยลดายิ่งทำให้เพลงพิณค้อน ใครมันจะหาได้เร็วปานนั้นยะ เดี๋ยวเถอะ

“เหรอ…แกให้เวลาฉันหานานมากเลยนะ เพราะอาทิตย์หน้าก็งานแต่งแกแล้วยัยฝ้าย” เพลงพิณดีดหน้าผากเพื่อนไปหนึ่งทีอย่างหมั่นไส้

“แกอย่าไปซีเรียส ความรักรอมากไปมันก็ไม่มา ปลงๆ เหมือนฉันนี่ ปลงปุ๊บมาปั๊บ แต่งเลย…ฮ่าๆ” ยลดาหัวเราะชอบใจ

“ฉันก็ปลงของฉันอยู่ ปลงจนจะไปบวชชีแล้วเนี่ย แต่สงสัยจะปลงมากไป เนื้อคู่เลยไม่มาโผล่สักที”

“นี่แกๆ ฉันมีอะไรนำเสนอ”

“อะไร” เพลงพิณตั้งอกตั้งใจฟังคำเสนอของยลดาเป็นพิเศษ แต่ก็ชักจะตงิดๆ ว่าจะได้เรื่องไหม

“ในเมื่อแกคบรุ่นใหญ่หรือรุ่นเดียวกันมันไม่รุ่ง แกก็หันไปคบเด็กสิ อาจจะรุ่งก็ได้นะ” นั่นไง ว่าแล้วเชียว คำแนะนำของยลดาแต่ละอย่าง เพลงพิณคิดแล้วก็ส่ายหน้าเบาๆ

“อ้อ…เหมือนแกนะเหรอ กินตับเด็ก มิน่าล่ะ...พักนี้สวยวันสวยคืน”

“กินตับอะไร แกก็พูดไป” คนถูกแซวเขินจนอายม้วนต้วน

“แน่ะ...มีเขิน”

“เออนะ” ยลดาเอ่ยอายๆ อยู่ๆ เพลงพิณก็มาแซวกันซะได้

“ข้อเสนอแก ฉันขอผ่านแล้วกัน”

“เอ้า!...ไมอ่ะแก” ว่าที่เจ้าสาวสายฟ้าแลบเลิกคิ้วถาม

“ฉันไม่อยากเลี้ยงต้อย คุยกับเด็กยิ่งไม่ค่อยรู้เรื่องอยู่ด้วย”

“แหม…ลองคบดูก็ไม่เสียหายอะไรนี่แก เอามั้ย ฉันมีคนนึงจะแนะนำ” คนๆ นั้นอยู่ๆ ก็แวบเข้ามาในความคิดของยลดา เขาคือช่างภาพที่ถ่ายรูปพรีเวดดิ้งให้เธอนั่นเอง หนำซ้ำยังเป็นลูกพี่ลูกน้องกับแฟนหนุ่มของเธอด้วย

“ไม่เอา บอกแล้วว่าไม่นิยมกินเด็ก แกกินไปคนเดียวเลย...ชิส์”

“ไม่อยากเป็นอมตะเหรอ เขาว่ากินเด็กแล้วอมตะนะแก ฉันลองแล้ว ตีนกาหายในครั้งแรก มันแบบฟินมาก สนมั้ยแก เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะ” ยลดายังคงตื้อต่อ

“นี่แฟนแกรู้ไหม ว่าแกหื่นแบบนี้เนี่ย”

“รู้…แต่เขาก็หื่นไม่แพ้ฉันหรอก แฮะๆ” ว่าที่เจ้าสาวยิ้มอายๆ แล้วเอ่ยต่อ

“เออนี่…แต่งงานแล้วฉันจะไปฮันนีมูนที่เยอรมันนะแก”

“เยอรมันเหรอ พูดแล้วก็อยากไปเที่ยวที่นั่นอีกจัง ไปมาครั้งก่อนยังเที่ยวไม่หนำใจเลย” แววตาของเพลงพิณดูวิบวับยามเอ่ยถึงสถานที่ที่เธอกับยลดาไปเที่ยวล่าสุดมา

“แกจะไปกับฉันไหมล่ะ”

“ไม่…ฉันไม่อยากไปเป็นกอขอคองอจอฉอ เกิดต่อมริษยาฉันทำงานหนักแล้วพลั้งฆ่าแกกับแฟนเพื่อระบายแค้นที่ยังโสดขึ้นมาทำไง”

“นี่ก็พูดซะน่ากลัว”

“ฉันทำจริงๆ นะเอ้า” คนข้างๆ ยักคิ้วให้

“ยัยพิณบ้า เออ…จะทัก สีตาแกทำไมมันแปลกๆ ไม่ดำสนิท ไปทำไรมาเปล่า”

“แค่เปลี่ยนมาใส่คอนแทคเลนส์เท่านั้นเองย่ะ นี่เปลี่ยนบ่อยกว่าเปลี่ยนแฟนอีก” เพลงพิณดูภูมิใจเหลือเกิน ส่วนคนฟังได้แต่ส่ายหน้าให้กับการเปรียบเทียบของเพื่อน

“พูดยังกับแกมีแฟนให้เปลี่ยน”

“พูดงี้...แกเอามีดมาแทงฉันให้ตายเลยดีกว่ายัยฝ้าย”

“โอ๋ๆ เพื่อนล้อเล่นหรอกน่า” ยลดาเกาคางเพื่อนรักเบาๆ

“แล้วผมเผ้าจากยาวๆ สวยๆ ก็ตัดซะสั้นเชียว เดี๋ยวใครก็นึกว่าแกเป็นทอมหรอก”

“เอ้า! ก็อากาศมันร้อน อีกอย่างสั้นได้ก็ยาวได้ นานๆ ทีเปลี่ยนลุค ก็สบายๆ หัวไปอีกแบบ”

“บางวันฉันก็เห็นแกใส่แว่นตา ตกลงช่วงนี้แกเป็นอะไร แฟชั่นนิสต้าหรือไง...หืม” เพลงพิณได้แต่นั่งยิ้มให้กับคำพูดของยลดา ก่อนที่ว่าที่เจ้าสาวจะถามเรื่องบ้านหลังใหม่ของเพื่อนรัก ที่ทุ่มเงินซื้อไปมากโข แต่ก็คุ้ม เพราะได้บ้านในฝันมาครอง

“แล้วนี่อยู่บ้านใหม่เป็นไง สุขสบายดีมั้ยยะ”

“ดีเวอร์ ชอบตรงมีสระว่ายน้ำนี่แหละ ฉันกระโดดตูมๆ ทุกวันเลย” พูดแค่นี้ ใบหน้าของเพลงพิณก็บ่งบอกถึงความสุขจนปิดไว้ไม่อยู่

“ก็ดี ซื้อบ้านทั้งทีก็ต้องอยู่แล้วมีความสุข ว่างๆ ฉันจะไปนอนเม้าท์มอยด้วย”

“ว่าที่เจ้าสาว เชิญตัดเค้กหน่อยค่ะ” เสียงของเพื่อนอีกคนดังขึ้น นั่นทำให้เพลงพิณและยลดาหยุดบทสนทนาใดๆ ไว้เพียงแค่นี้ ก่อนที่กลุ่มเพื่อนจะเข้ามาลากตัวเจ้าของงานออกไปยังเวทีเล็กๆ ในห้อง

จากนั้นก็มีการเข็นเค้กที่ประดับตกแต่งเหมือนเค้กแต่งงานไม่มีผิดออกมาให้ยลดาตัด แล้วก็ตามด้วยการโยนช่อดอกไม้ เพลงพิณนั่งนิ่ง ไม่ได้มีท่าทีกระตือรือร้นอยากออกไปรับช่อบูเก้สวยๆ ในมือว่าที่เจ้าสาวอย่างยลดาแต่อย่างใด

แต่อยู่ๆ ช่อบูเก้กลับหล่นตุ้บมาอยู่บนตักแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว เพลงพิณถึงกับเหวอ รีบหยิบช่อบูเก้ขึ้นมาถือไว้ แล้วชี้นิ้วมาที่ตัวเอง

“ชนแก้วให้กับเจ้าสาวคนต่อไปของเรากันหน่อย...เย้!!!” คนที่พูดอยู่ในขณะนี้คือยลดา เพลงพิณแยกเขี้ยวให้เธอ ไม่ต้องสงสัยก็รู้ได้ ว่ายลดาจงใจโยนช่อบูเก้นี่มาให้

เหอะ! คนอย่างเธอ ถ้าไม่เจอคนที่ใช่ ก็อย่าหวังว่าจะยอมแต่งงาน แม้ลึกๆ แล้วอยากเจอใครสักคนก็เถอะ...งื้อ

เสียงไม่ปกติที่ดังขึ้นจากหน้าบ้าน ทำให้เพลงพิณที่กำลังจะออกไปคลินิกทำฟันต้องออกมาดู หรือว่าเธอจะถูกโจรรับน้องกลางวันแสกๆ เข้าให้แล้ว

นี่เธอพึ่งจะซื้อบ้านหลังนี้ได้ไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ เจอแจ๊คพ็อตเข้าให้แล้วอย่างนั้นเหรอ ท่าทางของเพลงพิณนั้นดูกล้าๆ กลัวๆ ก่อนจะเห็นชายคนหนึ่งทำท่าปีนประตูรั้วจะเข้ามาภายในบ้านของเธอ

“เฮ้ย!” เจ้าของบ้านอุทานออกมาได้ห้าวกว่ารูปลักษณ์เสียอีก แล้วมองหาอาวุธ ก่อนที่สายตาจะไปปะทะเข้ากับไม้เบสบอลขนาดพอเหมาะ ที่น้องสาวตัวแสบซื้อมาให้เธอไว้ป้องกันตัว ดูท่าวันนี้จะได้ใช้

เมื่อได้อาวุธมาอยู่ในมือแบบนี้ เธอก็ไม่รอช้า เดินตรงดิ่งเข้าไปหาเป้าหมายที่ตอนนี้กำลังหันหลังปีนข้ามรั้วเข้ามาภายในบ้าน เสียงที่ตามมาคือ

ผัวะ! ผัวะ!!

หลังจากเสียงผัวะ เพราะแรงฟาดของไม้เบสบอลที่ปะทะเข้ากับลำตัวและบริเวณอื่นๆ ของหัวขโมยที่ริอ่านเข้ามาภายในบ้านของเธอ ก็ตามมาด้วยเสียงร้องโอดโอยอย่างเจ็บปวด

“โอ๊ย! เจ็บ เจ็บ!” สียงโอดโอยดังมาจากชายหนุ่มที่กำลังปีนรั้วเข้าบ้านพี่ชาย แต่ทำไมกลับถูกผู้หญิงที่ไหนไม่รู้ตีเอาๆ แบบนี้กัน...หืม

พอตั้งสติได้ ฟาโรห์ก็รีบเงยหน้าขึ้นมอง จึงเห็นว่าเธอกำลังเงื้อมือขึ้นสูง พร้อมที่จะฟาดไม้เบสบอลในมือลงมาได้ทุกเมื่อ

‘อุแม่เจ้า โจรหล่อลาก’ นี่คือคำอุทานที่เกิดขึ้นในใจของเพลงพิณ โจรสมัยนี้อัพเดทหน้าตาได้หล่อเหลาปานนี้เชียวเหรอ ก่อนจะตั้งสติไม่หลงกลความหล่อ จากนั้นทำท่าจะฟาดไม้เบสบอลใส่เป้าหมายอีกครั้ง

“เดี๋ยว!” ชายหนุ่มร้องทักเสียงหลงเป็นภาษาอังกฤษ ก่อนที่ไม้เบสบอลจะฟาดลงมาที่ตัวเองอีกครั้ง

‘โอ๊ะ! นอกจากจะหล่อแล้ว ยังเป็นโจรอินเตอร์สปีกอิงลิชได้ด้วย นี่ไทยเข้าสู่ยุคเออีซีเต็มตัวแล้วใช่มั้ย’ แต่ถึงจะทึ่ง เพลงพิณก็ยังไม่หลงกลง่ายๆ เธอฟาดไม้เบสบอลที่เงื้ออยู่นานแล้วลงไปบนลำตัวชายตรงหน้าสุดแรง จนได้ยินเสียงเขาร้องออกมาอย่างเจ็บปวด

“โอ๊ย! เจ็บๆ เดี๋ยวยู ฟังไอก่อน” ชายหนุ่มขยับตัวหนี สะดุ้งไปตามแรงฟาดของผู้ถือไม้ ตัวงอเป็นกุ้งเพื่อหลบหลีกปวดระบมกับแรงตีของอีกฝ่าย

“ทำไมฉันต้องฟังโจรอย่างนายด้วย” เพลงพิณหยุดตี ถือไม้ เบสบอลในท่าเตรียมพร้อม ตอบกลับไปเป็นภาษาอังกฤษเช่นเดียวกัน พร้อมกับถลึงตาใส่

“โจรเหรอ!” ฟาโรห์ชี้นิ้วมาที่ตัวเองอย่างมึนงง หรือนี่จะเป็นสาวในฝัน หรือพี่ชายจะตามหาเธอจนเจอแล้วตกลงใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน จริงเหรอเนี่ย!