เรศินินรับไม่ได้ เธอไม่เข้าใจว่าแม่ทำแบบนั้นกับพ่อได้อย่างไร พ่อที่รัก เข้าใจ และให้เกียรติแม่มาเสมอ ไม่เคยปริปากว่ากล่าว อยากได้อะไรก็หามาให้ตลอด แม้คนรอบข้าง ไม่ว่าจะเป็นย่าหรือญาติ ๆ จะรังเกียจเดียดฉันท์แม่ ไม่ได้รังเกียจเพราะอาชีพแต่หนหลัง แต่รังเกียจเพราะไม่ยอมทำการทำงาน ขี้เกียจตัวเป็นขน ดีแต่แต่งหน้าแต่งตัวสวยไปวัน ๆ แถมยังติดการพนันอีกด้วย
“ พ่อตายยังไม่ทันได้ทำบุญร้อยวัน แต่แม่จะแต่งไปอยู่กับผู้ชายคนอื่น นี่จิตใจแม่ทำด้วยอะไรเนี่ย ! ” เธอตะโกนใส่แม่อย่างหมดความอดทน
“ พ่อมึงน่ะเหลือแต่ขี้เถ้าแล้ว จะมาจมปลักอะไรนักหนา ชีวิตคนเรามันต้องมูฟออนโว้ย ”
“ มูฟออนบ้าอะไรเร็วขนาดนี้ นี่แอบคุยกับผู้ชายตั้งแต่พ่อยังไม่ตายหรือเปล่า แถมเอาทรัพย์สมบัติที่พ่อสร้างมาไปขาย แม่เคยรักพ่อบ้างหรือเปล่า เคยรักเรบ้างไหม แม่ทำแบบนี้กับพวกเราได้ยังไง ! ”
เธอไม่ได้คำตอบอะไรกลับมาเพราะมีสายโทรเข้าที่มือถือของแม่ แล้วแม่ก็เดินหนีออกไปรับพูดคุยจี๋จ๋ากับปลายสายทันที
ไม่ไหว เธอทนไม่ไหวแล้ว...
เรศินินเลยเดินออกมาจากบ้าน นั่งรถประจำทางไปที่สถานีหมอชิตเพื่อจะนั่งรถไปหาย่าที่จังหวัดเพชรบูรณ์ คิดว่าการไปอยู่ที่อื่นสักพักมันคงจะดีกว่าการปะทะกับแม่
เธอซื้อตั๋วแล้ว ระหว่างที่รอรถออกเวลาสี่ทุ่ม เธอก็ซื้อเบียร์หนึ่งกระป๋องให้กับตัวเองแล้วดื่มฆ่าเวลาทั้งที่ปกติแล้วไม่ชอบดื่ม เพียงแต่วันนี้เธออยากจะดื่มเพื่อให้ลืมเรื่องราวที่กำลังพบเจอ แถมยังซื้อติดกระเป๋าไว้อีกหนึ่งกระป๋องอีกด้วย
เมื่อถึงเวลารถออก หญิงสาวเดินขึ้นไปบนรถทัวร์ บนรถผู้คนบางตา คงเพราะเป็นเวลารอบดึกกระมัง ก้มมองดูเลขที่นั่งบนตั๋วก็พบว่าเป็นที่นั่งหลังสุด จึงเดินไปยังจุดหมายและพบว่ามีผู้ชายตัวใหญ่ใบหน้าหล่อเหลาคนหนึ่งนั่งอยู่แล้วที่ฝั่งติดกระจก ในมือเขาถือเบียร์ซึ่งบังเอิญเป็นยี่ห้อเดียวกับที่เธอดื่มอยู่เสียด้วย แต่เธอสังเกตได้ว่าสายตาของเขาที่เหม่อมองออกนอกรถมันดูเศร้าและกลัดกลุ้มเหลือเกิน
“ คุณคะ ” เรศินินเรียก แต่เขาก็ยังนิ่งอยู่เช่นนั้น
“ คุณคะ ตรงนั้นที่นั่งฉันค่ะ ” เธอเรียกดังขึ้น เพราะหมายเลขติดกระจกที่เขานั่งอยู่มันต้องเป็นที่นั่งของเธอ และเขาต้องนั่งติดฝั่งทางเดิน
ชายหนุ่มสะดุ้งนิด ๆ ก่อนตวัดสายตามาหา เธอได้สบตากับเขาก่อนจะพบว่า ผู้ชายคนนี้นอกจากหล่อมากแล้ว ยังดวงตาคมหวานราวกับผู้หญิง
“ ขอโทษครับ ” เขาพูดพลางขยับออกมานั่งฝั่งติดทางเดินแล้วหุบขาเพื่อให้เธอเดินเข้าไปด้านใน
เรศินินมุ่นคิ้ว เขาตัวเบ้อเริ่ม เธอเองก็ไม่ได้ผอมบางร่างน้อย แทนที่เขาจะลุกขึ้นเพื่อให้เธอเดินเข้าไปได้สะดวกแต่กลับนั่งแล้วให้เธอเดินเบียดเข้าไปแทน
แต่เธอจะมองข้ามมันไปก็แล้วกัน ค่าที่ว่าเขาดูเหมือนจะมีเรื่องทุกข์ในใจไม่น้อยไปกว่าเธอ อาจจะอกหัก รักคุด ตกงาน อะไรก็แล้วแต่ อาจจะแย่กว่าแม่จะมีผัวใหม่และเอาสมบัติไปเที่ยวขายจนไม่มีที่อยู่แบบเธอด้วยซ้ำ
แต่จังหวะที่เธอเดินเบียดเพื่อจะเดินเข้าไปด้านใน คนขับรถก็ถอยหลังจากช่องเพื่อจะออกเดินทาง เรศินินยังไม่ทันได้ตั้งหลัก ประกอบกับมึนศีรษะเล็กน้อยจากเบียร์ที่กระดกไปร่วมครึ่งกระป๋อง ทำให้เธอเซถลาลงบนตักเขา
“ อุ๊ย ! ขอโทษค่ะ ” เธอรีบขอโทษขอโพยเขาทันทีที่ตั้งหลักได้ ชายหนุ่มยกแขนขึ้นมารวบเอวเธอไว้ด้วยสัญชาตญาณแล้วรัดเข้าหาตัว สองเต้าตูมเต่งที่ทะลักล้นออกนอกคอเสื้อกล้ามเบียดเข้าหาแผงอกกว้างทันที ไหนจะกลิ่นน้ำหอมหวาน ๆ จากเรือนกายสาวผสานเคล้าเข้ากับกลิ่นเบียร์จาง ๆ นั้นอีกเล่า มันมัวเมาชายฉกรรจ์วัยเจริญพันธ์ให้ไขว้เขวได้ในทันที
เขาสลัดศีรษะแรง ๆ คล้ายจะเรียกสติกลับคืนก่อนตอบกลับเธอ
“ ไม่เป็นไรครับ คุณเจ็บหรือเปล่า ”
“ เปล่าค่ะ แล้วคุณล่ะ เจ็บตรงไหนไหม ”
เรศินินสาบานว่าทันเห็นแววตาวาววามจากอีกฝ่ายที่ตวัดมองมาที่ร่องอกอวบอันโผล่พ้นคอเสื้อตัววีของเธอแว่บหนึ่ง แต่เธออาจจะคิดไปเอง เพราะหลังจากนั้นเขารวบเอวเธอยกขึ้นแล้ววางลงอย่างทะนุถนอมบนที่นั่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ
“ เปล่าครับ ไม่เจ็บตรงไหนเลย ”
แต่ก่อนที่เขาจะขยับห่าง จังหวะที่ช่วยยกเธอวางลงนั้น ใบหน้าของเขาโน้มเข้ามาใกล้ต้นคอ และเธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่รินรดบนผิวเนื้ออ่อน เล่นเอาหัวใจเต้นแรง ความรู้สึกแปลก ๆ ที่แล่นพล่านทั่วตัวนี่มันอะไรกันนะ
“ เอ่อ ขอบคุณค่ะ ” เธออ้อมแอ้มพูดขอบคุณ เขาส่งยิ้มบาง ๆ มาให้แต่มันกระชากใจเหลือเกิน
ปกติแล้วเรศินินมีผู้ชายเข้ามาขายขนมจีบอยู่บ่อย ๆ ด้วยความที่มีหน้าตาสะสวย ทั้งยังมีบุคลิกมั่นใจ มีเสน่ห์ดึงดูด แต่เธอไม่เคยสนใจใครเป็นจริงเป็นจัง คงเพราะต้องทุ่มเทเวลากับการเรียน การทำงานและดูแลพ่อ เหตุผลอื่นก็คงเป็นเพราะผู้ชายเหล่านั้นไม่มีอะไรดึงดูดใจของเธอได้สักคน ถ้าไม่เพลย์บอยประเภทพ่อบุญทุ่มก็เสี่ยเมียเผลอเพื่อหวังฟัน ไอ้พวกนักศึกษามหาวิทยาลัยก็มีแต่ยึก ๆ ยัก ๆ เป็นหมาหยอกไก่ กล้า ๆ กลัว ๆ ไอ้ที่กล้าก็มั่นหน้าเกินไป ไม่มีผู้ชายคนไหนพอดีสำหรับเธอสักคนเดียว
ถามว่าอยากมีแฟนไหม มันก็อยากนะ เรศินินไม่ได้กีดกันตัวเอง แต่คงจะยังไม่เจอคนที่ใช่ ผู้ชายที่ชอบ ก็เลยโสดทั้งที่สวยเปรี้ยวเยี่ยวราดขนาดนี้
แต่กับผู้ชายคนนี้มันมีอะไรแปลก ๆ ภายใต้บุคลิกของความเป็นสุภาพบุรุษนั้นมันซ่อนอะไรบางอย่างเอาไว้ บางอย่างที่มันกระตุ้นเร้าให้เธออยากรู้ว่ามันคืออะไรกันแน่ มันเย้ายวนจนเธอลืมเรื่องขุ่นข้องในหัวเลยทีเดียว
แกแค่เมาเบียร์ เร
เธอบอกตัวเองซ้ำ ๆ หลายหน หากคำพูดของใครบางคนที่เธอเคยอ่านผ่าน ๆ ในหน้าเฟซบุ๊กก็แว่บเข้ามาในหัว
คนที่ใช่ จะมีแรงดึงดูดบางอย่างให้เราอยากเข้าหา อยากต่อให้ติด อยากใกล้ชิดและลึกซึ้งผูกพัน
เธอยิ้มมุมปากอย่างขัน ๆ คนเขียนประโยคนี้อาจเป็นใครก็ได้สักคนที่กำลังเมาแล้วเพ้อพก เธอไม่ได้อยากชิดใกล้และผูกพันอะไรกับเขาทั้งนั้นแหละ แค่หลงในความหล่อและลมหายใจที่เฉียดกรายซอกคอเมื่อครู่ก็เท่านั้น
แม้จะทำงานที่ต้องอวดเนื้อหนังรูปร่างบ้างบางครั้ง แต่เรศินินค่อนข้างหวงตัว ร่างกายของเธอไม่เคยผ่านมือชายใดทั้งนั้น แต่อารมณ์ทางเพศมีบ้างตามธรรมชาติเมื่อเจอฉากวาบหวิวสยิวทรวงในภาพยนตร์หรือนิยายที่อ่าน
เธอเคยอยากรู้นะว่าเวลาที่พระเอกไซ้ซอกคอนางเอกมันจะรู้สึกวาบหวิวดังเช่นที่นักเขียนบรรยายหรือเปล่า เวลาที่เขาจูบบดปากแลกลิ้นกันพันนัว พระเอกขยำคลึงที่เต้านมแล้วเลียไล้ไปที่หัวนม เวลาที่พระเอกดูดเลียที่เครื่องเพศหญิง มันจะรู้สึกอย่างไรนะ จะดี จะเสียวแบบคำบรรยายหรือเปล่า
ส่วนตัวเธอบ่อยครั้งที่อ่านแล้วน้ำแฉะ แรกเริ่มเดินทีก็ใช้นิ้วน้อย ๆ ของตัวเองคลึงคลิตอริสแล้วสอดลึกเข้าสู่ภายในชักเข้าออกปรนเปรอตัวเอง พอได้คืบก็อยากเอาศอก เธอลองใช้แตงกวาลูกเล็กสอดลึกแทนเครื่องเพศชาย พบว่ามันเสียวกว่านิ้วเป็นไหน ๆ เลยเริ่มลองมันทุกอย่าง ทั้งขวด โรลออน ทั้งมะเขือยาว อันหลังนี่ถูกใจเหลือเกินเพราะมันทั้งยาวทั้งใหญ่ทั้งเข้าลึก มะเขือยาวเลยกลายเป็นผักที่มีประจำตู้เย็นที่บ้านของเรศินินอยู่เสมอ
หลัง ๆ เธอเริ่มมีความกล้าที่จะรู้จะลอง เซ็กส์ทอยถูกทยอยสั่งมาบำรุงบำเรอ ทั้งดิลโดแท่งสี่นิ้ว ห้านิ้ว หลัง ๆ ขยับมาเป็นหกนิ้ว อีกทั้งไข่สั่น ตัวดูดคลิตอริส อะไรที่บำรุงบำเรอความสุขทางเพศได้เธอก็จัดหาให้ตัวเอง
จะแปลกไหมล่ะที่จะบอกว่า เธอเซ็กส์จัด เธอมีความต้องการทางเพศบ่อยครั้ง แต่ผู้ชายที่เข้ามาในชีวิตยังไม่โดนใจเลยสักคน ก็เลยไม่ยอมมีเซ็กส์กับใครทั้งสิ้น !
ยังโสด ยังซิง ไม่เคยต้องมือชาย มีแต่พืชผักและเซ็กส์ทอยเท่านั้นที่ได้ย่างกรายเข้ามาในตัวเธอ !
แล้วทำไมผู้ชายคนนี้ทำให้เธอใจเต้นแรงนักเล่า เกราะคุ้มกันตัวเองหายไปไหน แค่โดนเขากอดโดยไม่ตั้งใจ แค่โดนลมหายใจเขารินรดบนซอกคอ เธอก็เนื้อตัวเต้นเร่า
ที่เต้นมากกว่านั้นก็คือรูร่องตรงกลางระหว่างขา บ้าจริง !
“ คุณครับ เบียร์หกแล้ว ! ” เสียงทุ้มบอกอย่างตกใจ เรียกให้เธอหลุดจากภวังค์ได้ก่อนรีบหันไปมองเบียร์ที่ตนเองดื่มไม่หมดแล้วถือเอาไว้แต่ลืมตัว ตะแคงมันลงจนหกรดตั้งแต่ช่วงนมจนมาถึงหว่างขา
“ ว้าย ! ” เรศินินอุทานเบา ๆ เมื่อเห็นว่ามันเปียกเปื้อนก่อนจะแยกขาออกเพื่อก้มดูว่ามันเปียกไปถึงไหน
