ในเมืองนี้เดือนธันวาคมหนาวกว่าปีไหนๆ หรงชูนั่งอยู่บนโซฟาโดยไร้อารมณ์ ฟังเสียงด่าของแม่สามี หวัง ซู่ฉิน ที่ดังมาจากชั้นล่าง

“หรงชู เธอไม่มีลูกก็ช่างเถอะ แต่ตอนนี้กี่โมงแล้ว ยังไม่ทำอาหารอีก! เธออยากให้ฉันกับเจ้าเสี่ยวลินอดตายใช่ไหม?”

เธอแต่งงานกับฟู่จิงติงมาได้หกปี แม่สามีมักด่าว่าเธอไร้ประโยชน์เพราะไม่มีลูก

แต่ใครจะรู้ว่า สามีของเธอไม่เคยแตะต้องหล่อนเลยตั้งแต่แรก

“รีบลงมาช่วยจัดกระเป๋านักเรียนให้ผม ผมต้องไปโรงเรียนแล้ว!” เสียงเด็กชายดังขึ้นตามมา

ฟู่จิงลิน น้องชายของฟู่จิงติง เป็นเด็กแสบที่ทำให้หรงชูปวดหัวมาก

ตั้งแต่แรกเขาเห็นว่าพี่ชายของเขาแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้เป็นเหมือนแป้งที่ปั้นได้ตามใจ

หรงชูลงไปชั้นล่าง เข้าไปในครัวอย่างเครื่องจักร ทำอาหารและจัดกระเป๋าอาหารให้กับน้องชายสามี

“แม่ อาหารเสร็จแล้วค่ะ!”

หวัง ซู่ฉินเห็นหรงชูเหมือนคนตายแล้วก็โกรธ วางแก้วน้ำลงบนโต๊ะอย่างแรง “หรงชู เธอกล้าใหญ่แล้วนะ ใช้เงินของลูกชายฉัน อยู่ในบ้านของลูกชายฉัน แล้วยังกล้าทำหน้ากับฉัน? เชื่อไหมว่าฉันจะโทรหาจิงติงให้หย่ากับเธอเดี๋ยวนี้!”

หรงชูมือสั่นเล็กน้อย สูดลมหายใจลึกๆ แล้วฝืนยิ้มออกมา “แม่ ฉันไม่ได้ทำค่ะ”

หวัง ซู่ฉินไม่เชื่อ พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “หรงชู อย่าคิดว่าเพราะคุณหญิงชราอยู่ข้างเธอ เธอจะนั่งได้มั่นคงในตำแหน่งภรรยาของฟู่จิงติง ในสายตาของกู มานอน เธอไม่มีค่าอะไรเลย!”

เมื่อได้ยินชื่อผู้หญิงคนนั้น หรงชูหน้าซีด

ฟู่จิงลินหรี่ตามอง เห็นอะไรบางอย่างแล้วหัวเราะ “เธอยังไม่รู้ใช่ไหม? พี่สาวกู มานอนใกล้จะออกจากโรงพยาบาลแล้ว พี่ชายฉันจะพาพี่สาวกู มานอนมาอยู่กับเราด้วยนะ”

หรงชูตัวสั่นเล็กน้อยเมื่อวางจานอาหาร

หวัง ซู่ฉินเห็นผู้หญิงคนนี้แสร้งทำตัวน่าสงสารแล้วไม่พอใจ ฮึดฮัดแล้วโบกมืออย่างไม่ใยดี “อย่ายืนอยู่ตรงนี้! มันทำให้ฉันหมดอารมณ์ รีบไปให้พ้น!”

หรงชูไม่รอช้า หันหลังขึ้นบันได กลับไปนั่งบนโซฟา

ตอนเย็น รถมายบัคจอดอยู่หน้าบ้าน

หรงชูลุกขึ้นจากโซฟา วิ่งไปที่ระเบียงและมองลงไป

ชายในชุดสูทลงจากรถ รูปร่างสูงสง่า เขามีหน้าตาหล่อเหลาและบุคลิกโดดเด่น ดูดีกว่าดาราในทีวีเสียอีก

ชายคนนั้นเหมือนรู้ว่ามีคนมอง เขาเงยหน้ามาสบตากับหรงชู

สายตาเย็นชา ไร้ความรู้สึก

หรงชูคุ้นเคยกับสายตาแบบนี้ เธอขยับมุมปากเล็กน้อยโดยไม่มีรอยยิ้ม

หลังจากฟู่จิงติงเข้าห้อง หรงชูก็เหมือนเคย เตรียมน้ำอาบให้เขา “ที่รัก คุณย่าไปวัดเกือบเดือนแล้ว ตอนบ่ายท่านโทรกลับมา บอกว่าขอพรให้คุณปลอดภัย…”

“ผมมีเรื่องจะพูดกับคุณ” ฟู่จิงติงเรียกเธอที่กำลังยุ่งอยู่

หรงชูหันกลับมา

ฟู่จิงติงจ้องมองเธอด้วยดวงตาสีดำสนิท มีความเย็นชา มีความห่างเหิน แต่ไม่มีความอบอุ่น

เขาเอ่ยเบาๆ “กู มานอนจะกลับมา พรุ่งนี้คุณต้องย้ายออกไป ”

หัวใจของหรงชูเย็นลงทีละนิด

จริงดังที่ฟู่จิงลินพูด

“ถ้าฉันไม่ย้ายล่ะ?” เสียงของเธอเบาราวกับความฝัน

ฟู่จิงติงขมวดคิ้ว

ผู้หญิงที่เชื่อฟังเขามาตลอด กลับกล้าขัดเขาเป็นครั้งแรก

เขาพูดเสียงเย็น “อย่าลืมว่าหกปีก่อนคุณแต่งงานกับผมได้อย่างไร ”

หรงชูไม่มีวันลืม

ตอนนั้นกู มานอนเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ เธอเป็นคนโทรเรียก 1669 และเป็นคนให้เลือดกรุ๊ปหายากกับกู มานอน ฟู่จิงติงขอบคุณเธอและสัญญาว่าจะให้เธอขอหนึ่งอย่าง

ตอนนั้น หรงชูขอเพียงสิ่งเดียว คือแต่งงานกับเขา

นั่นคือความคิดที่ฝังรากลึกในใจเธอตั้งแต่เห็นฟู่จิงติงครั้งแรกในโรงเรียนมัธยม

เมื่อหมอวินิจฉัยว่ากู มานอนไม่มีโอกาสฟื้นขึ้นมา ฟู่จิงติงจึงยอมรับคำขอของเธอ

แต่ฟู่จิงติงก็ยังคงเย็นชาต่อเธอ หรงชูเชิดคางขึ้น มองตรงไปที่เขาอย่างไม่หวั่นไหว “ฉันคือภรรยาของคุณ แล้วทำไมเธอกลับมา ฉันต้องย้ายออกไปล่ะ?” ฟู่จิงติงหันมามองทันที สีหน้าเริ่มเข้มขึ้น ดวงตาลึกซึ้งยิ่งน่ากลัว “ทำไมล่ะ? ก็เพราะกู มานอนบอกว่า หกปีที่แล้วเธอขับรถชนเธอ!”

หรงชูนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะออกมา แต่หัวเราะอย่างขมขื่น “ฉันบอกว่าฉันไม่ได้ทำ คุณจะเชื่อไหม?”

ฟู่จิงติงค่อยๆ เข้ามาใกล้เธอ จนสุดท้ายบีบเธอไปจนถึงมุมห้อง เสียงเย็นชา “คุณคิดว่าผมจะเชื่อไหม?”

ชายคนนั้นใช้ดวงตาสีดำมองเธอตลอด ที่ในนั้นมีแต่ความเกลียดและความชิงชังที่เกิดขึ้นอย่างไม่คาดคิด

“คุณเป็นผู้หญิงที่มีจิตใจไม่ถูกต้อง ผมอยากได้คืนความเจ็บปวดที่กู มานอนได้รับจากคุณเป็นพันๆ เท่า!” ฟู่จิงติงใบหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชา

หรงชูตื่นตระหนกกับความโหดร้ายที่อยู่ในดวงตาของเขา หกปีแล้ว

แม้แต่ก้อนหินก็น่าจะอุ่นขึ้นได้

แต่หัวใจของเขายังเย็นชา “ฉันไม่ได้ทำ!”

หรงชูเม้มริมฝีปากแน่น ฟู่จิงติงมองลงมาที่เธอ ดวงตาสีดำเย็นชาและหนาวเหน็บ ไม่มีความอบอุ่นใดๆ “คุณเป็นผู้หญิงฉลาด คุณควรรู้ว่าต้องทำอย่างไร” เขาเดินออกไป

เหลือเพียงความเงียบเย็นในห้อง หรงชูมองตัวเองในกระจก ซีดเซียวและเหนื่อยล้า นี่เธอจริงๆ หรือ? ครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นคนที่ภูมิใจมาก

ในความสัมพันธ์นี้กลับกลายเป็นคนต่ำต้อยไปได้อย่างไร ช่างน่าขันจริงๆ

หลังจากนั้นไม่นาน เธอถอนหายใจเบาๆ “ถึงเวลาที่จะปล่อยตัวเองไปแล้ว

. . .

” วันรุ่งขึ้นแต่เช้า ฟู่จิงติงก็พากู มานอนไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายอีกครั้ง

หรงชูยืนอยู่หน้ากระจก ถอดผ้ากันเปื้อนที่ใส่มาหกปีออก เปลี่ยนเป็นชุดเดรสสีขาว หยิบกระเป๋าเดินทางลงไปข้างล่าง

ฟู่จิงลินนั่งไขว่ห้างดูทีวี พอเงยหน้าขึ้นเห็น “เฮ้! คุณจะไปไหน?” หรงชูมองเขาอย่างเย็นชา ไม่สนใจ เดินตรงไปที่ประตู

ฟู่จิงลินเห็นสถานการณ์ไม่ดี รีบเดินเข้ามาดึงกระเป๋าของเธอไว้ คิ้วขมวดตา “คุณหูหนวกหรือไง? ไม่ได้ยินที่ผมพูดเหรอ? ห้องคุณทำความสะอาดหรือยัง? อาหารคุณทำหรือยัง? เช้านี้จะไปไหนล่ะ?” เด็กชายวัยสิบหกปี ไม่มีความเคารพต่อพี่สะใภ้เลย

แม้แต่นิดเดียว ยังกล้าสั่งและบงการ

หรงชูจับนิ้วของเขาเปิดทีละนิ้ว หน้าตาเย็นชา “ฟังนะ เจ้าตัวแสบ จากนี้ไป ฉันไม่รับใช้พวกคุณแล้ว” เธอไม่ได้ใช้แรงมาก

แต่เขาจงใจร้องเสียงดัง “แม่ของจิงลิน! แม่รีบมาเร็ว! ผู้หญิงบ้าคนนี้รังแกผม!” “เกิดอะไรขึ้นจิงลิน?” หวัง ซู่ฉินลงมาชั้นล่าง เห็นแล้วสีหน้าทันทีเปลี่ยนเป็นเขียว เธอด่าทอและถือไม้ไก่ฟาดไปที่หรงชู “โอ้โห! คุณคนไร้ค่า! กล้ารังแกลูกชายฉัน! ฉันจะสั่งสอนให้รู้สำนึก!”

ก่อนหน้านี้หญิงชราคนนี้ก็เคยตีเธอมาก่อน

เพื่อฟู่จิงติงเธอจึงอดทน

แต่ครั้งนี้. . .

หรงชูจับไม้ไก่ไว้ ดึงแรงแล้วโยนลงพื้น เสียงเย็นชา “คุณลองแตะตัวฉันอีกทีสิ?” หวัง ซู่ฉินตกใจจนเงียบไป

เมื่อเธอตอบสนองก็ร้องเสียงดัง “หรงชูคุณกล้าท้าทายโชคชะตาหรือ! ฉันจะให้ลูกชายฉันหย่ากับคุณ!”

เมื่อก่อนเพราะเห็นแก่คุณนายใหญ่ เธอจึงหลีกเลี่ยงการมีปากเสียงกับหวัง ซู่ฉิน และไม่อยากถูกฟู่จิงติงเกลียด

แต่ตอนนี้เธอไม่กลัวแล้ว หรงชูพูดอย่างเฉยเมย “ตามใจ” ไม่สนใจคนข้างหลังที่โวยวาย

เธอลากกระเป๋าเดินออกจากบ้านฟู่ ข้างนอกมีรถเฟอร์รารีสีแดงจอดอยู่ ชายบนรถหล่อและมีเสน่ห์ เรียกเธอ “ที่รัก~ ขึ้นมาเร็ว” หรงชูนั่งขึ้นรถ ทั้งสองคนออกไป

หลูฉีเป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็ก เป็นลูกคนรวยตั้งแต่เกิด

หลูฉีถามอย่างลังเลว่า “ตัดสินใจได้แล้วจริงๆ เหรอ ?”

“ฉันไม่เคยรู้สึกชัดเจนขนาดนี้มาก่อนเลย” หรงชูยิ้มอ่อนๆ ตั้งแต่ออกมาแล้ว

ใบหน้าที่สวยงามของเธอเมื่อยิ้มทำให้ดูสดใสขึ้น เหมือนกับว่าทำให้ความเศร้าที่สะสมมาหลายปีหายไป

หลูฉีถอนหายใจ “ฉันคิดว่าเธอจะไม่ยอมรับความจริงเลยนะ ในช่วงหกปีนี้ฉันเป็นห่วงเธอจนแทบจะหมดแรง เธอชอบคนแบบนั้นไปได้ยังไง ?”

หรงชูพยักหน้าเบาๆ “ใช่สิ ฉันช่างโง่จริงๆ”

“โชคดีที่เธอตื่นตัวไม่สายเกินไป ถ้าอีกหกปี เธอคงแก่แล้ว” หลูฉีพูดล้อเล่นต่อ “ฉันเคยคิดนะ ถ้าเธอแก่แล้วโดนไล่ออก ฉันก็จะยอมแต่งงานกับเธอเพื่อเป็นเพื่อนให้ อย่างน้อยเราก็โตมาด้วยกัน”

หรงชูมองเขาอย่างไม่พอใจ “พูดไม่เข้าหูเลยนะ”

“นี่คือสัญญาหย่าที่เธอให้ฉันเตรียมไว้นะ ลองดูสิ”

เขาส่งเอกสารให้เธอ หรงชูเปิดดูอย่างสะเพร่า “ของฟู่จิงติงฉันไม่เอาอะไรเลย ฉันไม่ได้ติดค้างอะไรกับเขาในอดีต และจะไม่ติดค้างอะไรกับเขาในอนาคต”

เธอลงชื่อในเอกสารโดยไม่ลังเล

หลูฉีเห็นเธอทำอย่างรวดเร็ว ก็อดยิ้มไม่ได้ “ดีเลย ไม่ยืดเยื้อเลยสักนิด”

หรงชูเก็บปากกาและยิ้มเบาๆ “ไปกันเถอะ ไปโรงพยาบาลใหญ่”

“ได้เลย คุณหนูของฉัน~”

บนชั้นดาดฟ้าของโรงพยาบาล เป็นที่สำหรับผู้ป่วยวีไอพี

เมื่อหรงชูไปถึงห้อง 1203 เธอเคาะประตูแล้วกดที่จับ เปิดประตูเข้าไป

บนเตียงคนไข้ ผู้หญิงที่ดูน่ารักเหมือนจะตกใจกลัวเธอ หลบอยู่ในผ้าห่ม น้ำตาคลอเต็มตา ดูหวาดกลัวเธอมาก

ฟู่จิงติงทำหน้าขรึม เสียงเหมือนน้ำแข็ง “เธอมาทำอะไร?”

หรงชูดึงสัญญาหย่าออกจากกระเป๋า ยื่นให้เขา “เซ็นนี่ซะ ฉันจะไปทันที ”

ฟู่จิงติงรับมาอ่าน หน้าตาเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม เสียงเย็นชา “เธอจะหย่างั้นเหรอ?”

“ถ้าไม่แล้วล่ะ?” หรงชูปัดผมที่ใบหู ยิ้มอย่างอ่อนโยนและห่างเหิน “หกปีนี้ทำให้เธอลำบากใจจริงๆ เซ็นมันสิ แล้วเธอจะเป็นอิสระไม่ใช่เหรอ?”

ฟู่จิงติงขมวดคิ้ว หน้าเย็นชา ดูเคร่งเครียด เขาไม่รู้ว่าเธอเล่นกลอะไรอีก

ในขณะนั้น กู มานอนบนเตียงคนไข้เรียกเสียงแผ่วเบา “จิงติง…”

เสียงนั้นเหมือนเป็นสัญญาณบางอย่าง ฟู่จิงติงมองกู มานอน

จากนั้นกลับมามองหน้าหรงชู คอเขาขยับ “เรื่องนี้กลับไปพูดกันอีกที เธอไปก่อน อย่ารบกวนคุณกู่”

หรงชูยิ้ม แต่รอยยิ้มไม่ถึงตา “ฉันจริงจังนะ ยังไงเธอก็จะพาคุณกู่กลับไป ฉันไปไม่ดีกว่าเหรอ? จะได้ไม่เป็นที่รบกวนสายตาพวกเธอ”

“หรง ชู!” เสียงของชายหนุ่มเย็นและหนักแน่น เหมือนเขาอดทนต่อเธอถึงขีดสุด

“คุณกู่ก็อยู่ดูอยู่นะ หรือว่า…เธอชอบฉัน ไม่อยากหย่า?” หรงชูยิ้มอย่างสง่างามและมีเสน่ห์

กู มานอนมองฟู่จิงติงด้วยสายตาน่าสงสาร พยายามอ่านใจชายหนุ่ม “จิงติงเธอเป็นอะไร?”

หรงชูมองชายหนุ่มด้วยสายตาเย็นชา รอให้เขาตัดสินใจ

“ได้ ฉันเซ็น!” ฟู่จิงติงเม้มปาก หน้าตาเย็นเยียบ

หรงชูยิ้มพอใจ รับสัญญาหย่าที่เขาเซ็นแล้วออกจากห้องไปอย่างสง่างาม ไม่มีความอาลัยอาวรณ์

แต่พอออกจากห้องน้ำตาก็ไหลไม่หยุด

การแต่งงานหกปี ความชอบแปดปี ทุกอย่างสูญเปล่า

หัวใจคนเป็นเนื้อ เลือดเนื้อบอกว่าไม่เจ็บใจเป็นเรื่องโกหก

เหมือนมีคนเอาเข็มมาจิ้มใจ เจ็บแปลบๆ