บทที่ 1
งานแต่งงานใหญ่โตหรูหรา เหมาะสมกับที่เป็นงานแต่งงานของ ลูกชายคนโตของตระกูลถูกจัดขึ้นที่บ้านเกียรติก้องพิภพ ท่ามกลางญาติ พี่น้อง เพื่อนสนิทมิตรสหายและผู้คนที่รู้จักอีกมากมาย
เขมจิราอยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวฟูฟ่อง เธอยืนต้อนรับแขกที่มาร่วมงานโดยไม่มีเงาของเจ้าบ่าว
ส่วนคุณกันยานั้น กำลังวิ่งวุ่นจ้าละหวั่นตามหาตัวราเชนทร์เจ้าบ่าวของงานที่ทิ้งงานทำบุญตักบาตรร่วมกับเจ้าสาวในตอนเช้า จนทุกคนในบ้านต้องไปทำบุญตักบาตรร่วมกับเจ้าสาวแทนเป็นการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปก่อนซึ่งไม่มีอะไรเสียหายเพราะเป็นงานภายในครอบครัว
แต่ตอนนี้เป็นพิธีรดน้ำสังข์ ที่จะขาดเจ้าบ่าวไม่ได้ จึงทำให้คุณกันยาร้อนใจเป็นอย่างมาก
“เจ้าเชนทร์นะเจ้าเชนทร์ นี่หายมันหัวไปนะ ทำไมปล่อยให้ทุกคนวุ่นวายตามหาตัวอย่างนี้นะ” คุณกันยามีสีหน้าตึงๆบ่นให้ลูกชาย เพราะนี่ฤกษ์เวลารดน้ำสังข์ก็ใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว แต่กลับหาเจ้าบ่าวยังไม่พบ
“นายแม่ครับ พบคุณราเชนทร์แล้วครับ” ลูกน้องชายหนุ่มวัยประมาณสามสิบที่คุณกันยาบอกให้ตามหาราเชนทร์เข้ามาบอกข่าวดี
“เจอตัวตาเชนทร์แล้วเหรอ เจอที่ไหน”
คุณกันยายิ้มให้แขกเหรื่อ แล้วกระซิบเสียงเล็ดลอดไรฟันถามลูกน้อง โดยที่ไม่ได้มองหน้าลูกน้อง
“ที่คอนโดของคุณเกศรินครับ” ลูกน้องบอกเสียงเบาเพราะกลัวแขกหลายคนที่ยืนสนทนาอยู่ข้างคุณหญิงกันยาจะได้ยิน
“ไปตามมันกลับมา! เดี๋ยวนี้” คุณกันยากัดฟันพูดกับลูกน้อง พลางยิ้มพยักหน้าให้เพื่อนคุณหญิงด้วยกัน
“ครับ” ลูกน้องขานรับ
“ถ้าได้ตัวมันมาแล้ว ก็จับมันแต่งตัวใส่ชุดเจ้าบ่าวให้เร็วที่สุด ถ้ามันไม่มาหรือไม่ยอมทำตามคำสั่งของฉัน บอกมันว่าฉันจะตัดมันออกจากกองมรดกและริบทรัพย์สินทั้งหมดที่มันจะได้คืนมา”
คุณกันยาพูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด จนลูกน้องอดที่จะรู้สึกเสียวสันหลังแทนราเชนทร์ไม่ได้
“ครับนายแม่” รับคำเสร็จลูกน้องก็รีบออกจากงานไปตามตัวเจ้าบ่าวทันที
“เฮ้อ! นี่แม่อุตส่าห์เลือกผู้หญิงที่ดีอย่างหนูเข็มให้ ทำไมลูกแม่ถึงกลับปฏิเสธไม่เอานะ แต่กลับไปเอาผู้หญิงพรรค์นั้นมาเป็นแฟนนะ แต่ยังไงแม่ก็ไม่ยอมเด็ดขาด ลูกกสะใภ้ของแม่ต้องเป็นหนูเข็มเท่านั้น”
คุณกันยาไม่ได้อคติกับเกศรินแฟนสาวของลูกชาย แต่คุณกันยาได้สืบประวัติของผู้หญิงคนนั้นมาแล้ว ว่าหล่อนไปนอนกับไฮโซรวยๆหลายคนเพื่อแลกกับเงิน และยังเป็นเมียน้อยเสี่ยชื่อดังคนหนึ่ง ซึ่งเสี่ยคนนั้นก็เลี้ยงดูหล่อนอย่างลับๆ…
และ เธอก็ตั้งใจอยู่แล้วว่าลูกสะใภ้ของเธอจะต้องเป็นเข็มจิราเท่านั้น
…..
“ไม่! ฉันไม่กลับไปแต่งงานกับยัยเด็กนั่นเด็ดขาด” ราเชนทร์โวยวายเสียงดัง เมื่อถูกลูกน้องของคุณกันยามาจับตัวมา
“ถ้าคุณเชนทร์ไม่ไป นายแม่บอกว่าจะตัดคุณชนทร์ออกจากกองมรดกนะครับ รถ บ้าน และเงินในธนาคาร หรือเงินสดที่อยู่ในกระเป๋าของคุณเชนทร์มีใช้อยู่ทุกวันนี้ก็จะถูกคุณหญิงเอาคืนทั้งหมดครับ”
ลูกน้องคุณกันยาบอกตามที่นายแม่สั่งมา เมื่อได้ฟังจากที่ขัดขืน ราเชนทร์ก็หยุด พลางคำรามเสียงขึงขังถามว่า
“แกอย่ามาขู่ฉัน!”
“ผมไม่ได้ขู่ แต่คุณนายแม่ทำจริง ผมว่าคุณเชนทร์กลับบ้านไปแต่งงานกับคุณเขมจิราก่อนเถอะครับ อย่าเพิ่งขัดใจคุณนายแม่เลยดีกว่า นะครับ ” ลูกน้องของคุณกันยาบอกความเดิม
ราเชนทร์กำมือแน่น เขารู้ว่าแม่ไม่ได้ขู่ เพราะแม่เขารักยัยเด็กคนนั้นมาก บางทีเขาก็คิดว่าแม่เขารักเขมจิรามากกว่าเขาที่เป็นลูกจริงๆซะอีก
“ยัยแม่มด นี่เธอคงจะประจบประแจงคุณแม่สินะ แผนการตัดฉันออกจากกองมรดกก็คงเป็นความคิดของเธอเหมือนกัน ยัยเห็บ ”
ราเชนทร์พูดถึงเขมจิราอย่างอาฆาต เขาไม่ได้โกรธคุณกันยา แต่เขากลับเอาความเคียดแค้นทั้งหมดไปลงที่เขมจิรา…
ด้านคุณกันยายืนกระสับกระส่าย จะเป็นลมแล้วเป็นลมอีกเมื่อใกล้ถึงฤกษ์รดน้ำสังข์แล้ว แต่ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเจ้าบ่าว คุณกัลยานั่งกุมมือเขมจิราไว้แน่น ใบหน้าเจ้าสาวยังมีรอยยิ้มปลอบใจมาให้คุณกันยา แม้ภายใจใจของเธอจะสั่นไหว เจ็บปวด
คุณกัลยาลุกขึ้นทันทีเมื่อเห็นลูกชายเดินเข้ามาในงานในชุดเจ้าบ่าวที่ไร้รอยยิ้ม แต่นางก็ยิ้มดีใจ ก่อนจะปรับใบหน้าให้ราบเรียบตามเดิม
“แม่นึกว่าแกจะไม่มาเสียแล้ว จะได้ยกทรัพย์สินในส่วนของแกให้หนูเข็มเสียให้หมด” คุณกันยาพูดประชดลูกชาย ซึ่งคำพูดของนางได้ทำให้ราเชนทร์เข้าใจผิดเขมจิราเข้าไปใหญ่
‘มิน่าล่ะ 5 ล้านคงไม่พอสำหรับเธอสินะ เขมจิรา ยัยเห็บ’
ราเชนทร์จ้องมองเจ้าสาวด้วยสายตาเหยียดหยามดูถูกอย่างชัดเจน
“คุณแม่คิดดีแล้วเหรอครับ ที่จะให้ผมแต่งงานกับยัยเด็กนี่”
ราเชนทร์พูดเสียงขึงขังกับคุณกัลยา แต่สายตาสีนิลกลับจ้องมอง เขมจิราในชุดเจ้าสาวอย่างสมเพช
“ฉันคิดดีแล้ว หนูเข็มเป็นผู้หญิงที่ดีและเหมาะสมกับแกมากที่สุดแล้ว” คุณหญิงกันยาบอกลูกชายด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
“ผู้หญิง..” ราเชนทร์ไม่ทันได้พูดดูถูกเขมจิราว่า ‘ผู้หญิงหน้าด้าน ไม่มียางอายหน้าเงิน’ เขาก็หยุดพูด เมื่อเสียงใสสั่นเล็กน้อยพูดขึ้นว่า
“คุณแม่คะ เข็มว่าเรายกเลิกงานแต่งเถอะนะคะ”
เขมจิราพูดทั้งที่ก้มหน้า ไม่กล้ามองสบตาของใครต่อใครโดยเฉพาะแววตาแดงโรจน์เหมือนปีศาจของราเชนทร์
“เข็มลูกแม่ แม่เสียใจนะที่ทำให้หนูขายหน้าแขกเหรื่อ ถ้าหนูอยากยกเลิก แม่ก็จะให้คนไปประกาศยุติเรื่องงานแต่ง และแม่จะยกสมบัติส่วนที่เป็นของพี่เชนทร์ให้หนูเพื่อเป็นการปลอบขวัญนะ”
คุณกันยาเข้าไปยืนตรงหน้าเขมจิรา มือของท่านยกขึ้นจับคางน้อยดันให้เงยหน้ามองตากัน และอีกข้างก็ยกขึ้นลูบหัวของเธอเพื่อปลอบขวัญให้กำลังใจ
“คุณแม่ เข็มมะ..” เขมจิรายังไม่ได้บอกคุณกันยาว่า ‘เข็มไม่อยากได้สมบัติของพี่ราเชนทร์’ เสียงของเขาก็ดังแทรกขึ้น
“ผมไม่ยอมยกสมบัติส่วนที่เป็นของผมให้ยัยเด็กกำพร้าไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนี้หรอกนะแม่ ส่วนเธอ..ยัยเห็บ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าเธอวางแผนอะไรไว้ เธอไม่มีทางได้สมบัติของฉันแม้แต่สลึงเดียว”
ราเชนทร์ตาแดงก่ำเหมือนเสือร้ายจ้องหน้าของว่าที่เจ้าสาวพร้อมกับสาดคำพูดใส่หน้าเธออย่างไม่คิดที่จะถนอมน้ำใจ
“ราเชนทร์! ขอโทษน้องเดี๋ยวนี้!”
คุณกันยาสั่งเสียงเขียว รู้สึกโกรธจนตัวเริ่มสั่น เมื่อได้ยินลูกชายดูถูกบุตรสาวบุญธรรมที่เธอรักและเลี้ยงมาเองกับมือ
“ทำไมผมต้องขอโทษด้วย ก็ในเมื่อมันเป็นความจริง”
ราเชนทร์ยอกย้อนด้วยสีหน้านิ่ง ไม่สนใจเลยสักนิดว่าตอนนี้คุณกันยากำลังตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ
“ไอ้ลูกไม่รักดี ตาบอดมองไม่เห็นเพชรหรือว่าแกล้งไม่ยอมมอง ดันไปมองก้อนหินก้อนทราย ระวังเถอะจะหมดตัวเหลือแต่ไอ้นั่น” คุณกันยาด่าลูกชายอย่างเสียๆหายๆ
“คุณแม่คะ อย่าว่าพี่เชนทร์เลยค่ะ ถ้าพี่เชนทร์ไม่อยากแต่ง ก็ไม่ต้องแต่งก็ได้ อีกอย่างเข็มก็ไม่อยากแต่งกับพี่เชนทร์เหมือนกันค่ะ”
เขมจิราสะกดกลั้นความเสียใจเอาไว้ หลังจากที่อดทนฟังคำดูถูกจากชายหนุ่มมานาน
“ตอแหลจริงๆนะเธอนี่ ต่อหน้าทำมาเป็นพูดดี แต่ลับหลังคงจะมารยาสาไถย ออดอ้อนคุณแม่ไว้เยอะสินะ ถึงทำให้คุณแม่มาบังคับฉันให้แต่งงานกับเธอได้”
เพี๊ยะ!
ราเชนทร์พูดจบประโยค ใบหน้าหล่อเหลาก็หันไปตามแรงตบของคุณกันยาทันที
“แกดูถูกน้องก็เท่ากับแกดูถูกแม่ของแกด้วยนะตาเชนทร์ เพราะแม่เป็นคนเลี้ยงดูน้องมาแต่อ้อนแต่ออก เท่ากับแกด่าแม่ว่าสั่งสอนน้องมาไม่ดี ที่สำคัญแม่สอนแกมาตลอดว่าไม่ให้ไปดูถูกหรือกล่าวหาใคร ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง” คุณกันยาตำหนิลูกชายด้วยฝ่ามือและคำพูด
“คุณแม่ตบผม” ราเชนทร์เจ็บใจมากกว่าเจ็บที่ถูกตบ เขาเคียดแค้นเขมจิรา ราเชนทร์กำมือเป็นกำปั้นแล้วกางออกเมื่อสบตากับคนเป็นแม่ เขายกมือขึ้นลูบรอยตบบนใบหน้าของตัวเอง
“ถ้าแกไม่ขอโทษน้อง ฉันจะตบแกอีก” คุณกันยาไม่พูดเฉยๆ นางยกมือจะตบราเชนทร์อีกครั้ง
“คุณแม่ อย่าทำอะไรพี่เชนทร์เลยค่ะ เข็มขอร้อง” เขมจิรารีบห้าม พร้อมกับเข้าไปจับมือคุณกัลยาไว้ เมื่อเห็นคุณกันยาจะตีราเชนทร์ซ้ำ
“เห็นไหม? น้องเขาห่วงแกมากแค่ไหน” คุณกันยายอมลดมือลง แต่ไม่วายดุด่าราเชนทร์ไม่หยุด
“ผมขอโทษคุณแม่ครับ ถ้าผมพูดดูถูกคุณแม่ แต่ผมจะไม่ขอโทษ ยัยเด็กกำพร้ากาฝากนี่เด็ดขาด!” ราเชนทร์กล่าวโทษว่าเขมจิราไม่หยุดเช่นกัน
“ไอ้ลูก..” คุณกันยากำลังจะเอ่ยปากต่อว่าลูกชายว่า ‘ไอ้ลูกสารเลว’ แต่เขมจิราก็ชิงพูดเสียก่อน
“คุณแม่อย่าทะเลาะกันเพราะเข็มเลยนะคะ ตอนนี้แขกเหรื่อต่างพากันมองมาที่เรานะคะ คุณแม่อย่าต่อว่าพี่เชนทร์ให้คนอื่นสงสัยเลยนะคะ”
เขมจิราพูดเสียงสั่นเล็กน้อย เพราะในใจของเธอบอบช้ำมากที่ถูก ว่าที่เจ้าบ่าวปฏิเสธจะแต่งงานกับเธอและมองว่าเธอเป็นกาฝาก
คุณกันยามองรอบห้องโถงก็เห็นว่าสิ่งที่เขมจิราพูดเป็นความจริง นางจึงยิ้มแย้มต้อนรับแขกเหรื่อ แล้วสะกิดแขนลูกชายและกระซิบกระซาบลอดไรฟันบอกลูกชายว่า
“พาน้องไปต้อนรับแขกเดี๋ยวนี้ อย่าขัดใจแม่นะตาเชนทร์”
คุณกัลยาออกคำสั่งพร้อมกับใช้สายตาจ้องมองลูกชาย เมื่อราเชนทร์เห็นก็ได้รู้ว่าแม่เอาจริง
ด้านราเชนทร์เมื่อถูกบังคับ เขาก็หันไปจับแขนเล็กกระชากให้เข้ามายืนอยู่ในอ้อมกอดของเขา บอกเธอว่า
“ตามฉันมา!”
“พี่เชนทร์ เข็มเจ็บนะ” เขมจิราน้ำตาคลอเบ้า เพราะเธอเจ็บจริงๆ เมื่อถูกมือเพชฌฆาตกำกระชับอย่างแรงจนข้อมือของเธอจะหักเป็นสองท่อน
“เธอจะเจ็บตัวมากกว่านี้ ก็ใครบอกให้เธอคิดจะแต่งงานกับฉันล่ะ จากนี้ไปก็เตรียมตัวเตรียมใจรับความเจ็บปวดได้เลยนะ....เขมจิรา”
ราเชนทร์แสยะยิ้มร้ายเมื่อได้สบตาคู่โตที่สั่นระริก
เขาพยักหน้างึกๆให้เธอรับรู้ว่าหลังจากวันนี้เป็นต้นไป เขาจะไม่ปล่อยให้เธอได้อยู่สุขสบายเป็นคุณหนูแน่นอน…
บทที่ 2
“ยินดีด้วยนะเชนทร์ที่ได้ผู้หญิงดีๆอย่างหนูเข็มเป็นคู่ชีวิต ป้าล่ะอิจฉาจริงๆ อุตส่าห์เล็งหนูเข็มไว้เป็นลูกสะใภ้ แต่ก็โดนตัดหน้าไปซะก่อน” คุณหญิงโสภาพูดจากใจจริง
“ขอบคุณครับ” ราเชนทร์พาเขมจิรายกมือไหว้คุณหญิงโสภา และฝืนยิ้มเมื่อคุณหญิงโสภาให้ของขวัญและพูดชมเชยเจ้าสาว
“อ้าว..นั่นหนูอิ่มนิ” คุณหญิงโสภาทักทายหญิงสาวอีกคนที่ยืนอยู่ข้างเจ้าสาว
“สวัสดีค่ะคุณป้าโสภา”
อิ่มใจเป็นน้องสาวของราเชนทร์ที่มีอายุมากกว่าเขมจิราสามปี เธอเอ่ยสวัสดีคุณหญิงโสภาอย่างนอบน้อม
“เป็นเพื่อนเจ้าสาวแล้ว แล้วเมื่อไรจะเป็นเจ้าสาวตัวจริงสักทีล่ะจ๊ะ ถ้ายังหาเจ้าบ่าวไม่ได้ ตาโยลูกชายของป้ายังว่างอยู่นะ”
คุณหญิงโสภาคุยกับอิ่มใจ พร้อมกับเหลือบสายตามองลูกชาย
“เอ่อ..” ไม่ทันที่อิ่มใจจะพูดตอบโต้คุณหญิงโสภา โยธินก็ชิงพูดขึ้น
“แม่ครับ ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะครับ ดูสิ อิ่มอายหน้าแดงเป็นลูกมะเขือเทศสุกแล้ว”
“น้องหรือแกกันแน่ที่อายหน้าแดง ดูสิหน้าของแกแดงยิ่งกว่าหน้าน้องเขาเสียอีก”
คุณหญิงโสภาหันไปค้อนใส่บุตรชาย แล้วหันไปยิ้มให้คุณกันยา
“อ้าว คุณหญิงมาแล้วทำไมไม่เข้าไปข้างในล่ะคะ” คุณกันยาทักทายคุณหญิงโสภา
“สวัสดีค่ะคุณกันยา” คุณหญิงโสภาเอ่ยทักทาย ซึ่งนางก็สะกิดให้ลูกชายที่เอาแต่ยืนมองอิ่มใจนั้นหันมาไหว้กันยา
“สวัสดีครับคุณป้ากันยา” โยธินยกมือไหว้คุณกันยา
“ไหว้พระเถอะพ่อโย” คุณกันยายิ้มให้คุณหญิงโสภา แล้วหันไปรับไหว้ชายหนุ่มรุ่นลูก
“ฉันดีใจกับคุณกันยาด้วยนะ ที่ได้ลูกสะใภ้ดีๆอย่างหนูเข็ม โชคดีของคุณจริงๆ ที่มีลูกๆเชื่อฟัง และเป็นเด็กดีทุกคน”
คุณหญิงโสภาพูดกับคุณกันยา แต่สายตาก็เหลือบมองอิ่มใจ ซึ่ง คุณกันยาก็เข้าใจคำพูดของคุณหญิงโสภา นางยิ้มให้คุณหญิงโสภาแล้วกวักมือเรียกลูกสาว
“อิ่มช่วยดูแลพี่โยเขาด้วยนะลูก”
คุณกัลยาเอ่ยกับลูกสาวเสียงหวาน ด้านอิ่มใจก็รับคำของแม่
“ค่ะคุณแม่ งั้นเชิญพี่โยไปทางโน้นดีกว่าไหมคะ”
อิ่มใจหันมาหาโยธิน เมื่อเอ่ยจบเธอก็เดินนำหน้าไปในบ้าน
“ตามน้องไปสิตาโย” คุณหญิงโสภาบอกลูกชาย
“ครับ” ซึ่งโยธินขานรับและทำตามแม่บอก แล้วเดินตามอิ่มใจไป
เมื่อเห็นลูกสาวพาชายหนุ่มไปสมทบกับกลุ่มหนุ่มสาวแล้ว คุณกันยาก็เชิญคุณหญิงเข้าไปในงาน และก่อนที่นางจะเดินตามคุณหญิงโสภานั้น นางก็หันมาทำเสียงเขียวใส่ลูกชายว่า
“ตาเชนทร์นี่ก็ใกล้ถึงเวลาขึ้นเวทีแล้ว อย่าพูดอะไรเป็นการหักหน้าแม่หรือทำงานแต่งล่มเด็ดขาด ไม่อย่างนั้น...” คุณกันยายังไม่ทันได้เอ่ยจบประโยค ราเชนทร์ก็ชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน
“จะถูกตัดออกจากกองมรดก และริบทรัพย์สินทันที”
“รู้ตัวก็ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องพูดซ้ำซาก” คุณกันยาตอกกลับ โดนที่ไม่สนใจสีหน้าบุตรชายเลยสักนิดว่าบูดบึ้งเพียงใด…
“ขณะนี้ได้เวลาอันเป็นมงคลแล้ว ขอเชิญคู่บ่าวสาวขึ้นมาบนเวทีเพื่อกล่าวความในใจหน่อยครับ” พิธีกรเรียกบ่าวสาวขึ้นบนเวที
ซึ่งราเชนทร์ก็กัดฟันยิ้มให้แขกทุกคน แล้วพูดกับเจ้าสาวเบาๆ
“ยิ้มหน้าบานเลยนะ”
“พี่เชนทร์” เสียงแข็งๆของชายหนุ่มทำให้เขมจิราหุบยิ้มหน้าเศร้าลง
“เกาะแขนฉันสิ” ราเชนทร์สั่งและยกแขนข้างหนึ่งให้เขมจิราคล้อง
“ค่ะ” เขมจิราไม่เต็มใจ แต่เธอก็ต้องทำเมื่อเจอสายตาแดงโรจน์เหมือนเสือร้ายจ้องเธอไม่วางตา เธอจึงควงแขนเจ้าบ่าวแล้วเดินคู่กับชายหนุ่มขึ้นไปยังบนเวที…
สายตาคนทั้งงานต่างจับจ้องคู่บ่าวสาวด้วยความชื่นชมในความเหมาะสม เจ้าบ่าวก็หล่อเหลา เจ้าสาวก็สวยหวานงดงามราวกับกิ่งทองใบหยก
“ขอเสียงปรบมือให้บ่าวสาวด้วยนะครับ” เสียงปรบมือดังสนั่นทั่วงาน พิธีกรประกาศเมื่อคู่บ่าวสาวขึ้นมาบนเวที
“ขอเชิญเจ้าบ่าวก่อนเลยครับ” สิ้นเสียงปรบมือ พิธีกรก็ยื่นไมโครโฟนไร้สายให้ราเชนรท์
“ผมต้องขอบพระคุณแขกผู้มีเกียรติทุกท่านที่มาร่วมงานแต่งงานของผมในครั้งนี้ ผมราเชนทร์ เกียรติก้องพิภพ ไม่มีอะไรจะกล่าวความในใจเพราะผมไม่รู้จะพูดอะไร นอกจากขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมงาน ขอบคุณครับ” ราเชนทร์พูดจบก็ยื่นไมค์คืนให้พิธีกร
ด้านพิธีกรยังอึ้งอยู่กับคำพูดห้วนๆของเจ้าบ่าว และเมื่อดึงสติกลับมาเขาก็พูดทีเล่นทีจริงว่า
“เอ่อ ครับ งั้นขอฟังความในใจของเจ้าสาวดีกว่านะครับ”
ด้านเขมจิรา เมื่อรับไมค์มาถือไว้ เธอก็พูดว่า
“ค่ะ เข็มต้องกราบขอบพระคุณแขกผู้มีเกียรติทุกท่านนะคะที่มาร่วมงานแต่งงานของเข็มกับพี่เชนทร์ เข็มเองก็ไม่มีอะไรจะพูด นอกจากจะสัญญาว่าเข็มจะเป็นภรรยาที่ดี จะทำหน้าที่ภรรยาของพี่เชนทร์อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ให้สมกับที่คุณแม่ไว้วางใจให้เข็มดูแลพี่เชนทร์ค่ะ”
คำพูดของเจ้าสาวทำให้แขกทุกคนที่ได้ยินพากันปรบมือและร้องไชโยๆ จนพิธีกรต้องเอ่ยขึ้นว่า
“ขอเชิญคุณพ่อคุณแม่ของคู่บ่าวสาวขึ้นมาบนเวทีเพื่ออวยพรให้กับคู่บ่าวสาวด้วยครับ”
ด้วยความปลาบปลื้มใจเป็นอย่างมาก ที่เห็นลูกชายเป็นฝั่งเป็นฝากับลูกสาวบุญธรรมที่ตนเลี้ยงมา คุณนิรุตติ์ก็พูดกับภรรยา
“ไปคุณ ไปอวยพรให้ลูกๆกันหน่อย”
“ค่ะ” คุณกันยายิ้มให้สามี แล้วเกาะแขนแข็งแรงของสามี พากันเดินขึ้นไปบนเวที
“ดิฉันต้องกราบขอบพระคุณทุกท่านที่มาร่วมงานแต่งของลูกชายและลูกสาวบุญธรรมของดิฉันค่ะ ในฐานะที่ดิฉันเป็นแม่ของทั้งสองก็ต้องบอกเลยว่าดีใจมากที่เห็นเขาทั้งสองแต่งงานกัน”
คุณกันยาหยุดพูด แล้วหันมองลูกชายและลูกสาวบุญธรรมซึ่งในเวลานี้กลายมาเป็นลูกสะใภ้ไปแล้ว
“พ่อกับแม่ขออวยพรให้ลูกทั้งสองครองคู่ รักกันจนแก่เฒ่า ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชรนะลูก อะไรนิดอะไรหน่อยก็ค่อยๆ คุยกัน ปรับความเข้าใจกัน ให้อภัยกัน ให้โอกาสกันนะลูกนะ”
ด้านนิรุตติ์เห็นภรรยาหยุดพูด เขาจึงรับหน้าที่อวยพรลูกๆ
คุณกันยายืนอยู่ในอ้อมกอดของสามี เมื่อสามีพูดจบ เธอชวนสามีพูดพร้อมกันว่า
“สุดท้ายนี้แม่กับพ่ออยากจะบอกว่ามีหลานให้แม่เลยนะลูก”
และเมื่อพูดจบคุณนิรุตติ์ก็จูบหัวของคุณกันยา ซึ่งการแสดงความรักนี้ได้รับเสียงปรบมือจากแขกในงานกันสนั่น คงมีแต่เจ้าบ่าวเจ้าสาวที่พากันปั้นหน้าฝืนยิ้มอย่างหน้าชื่นอกตรม…
บทที่ 3
คืนเข้าหอ..
สำหรับใครหลายคนคงคิดว่าเป็นคืนแสนหวานและมีความสุข
แต่นั่นคงไม่ใช่เขมจิราแน่นอน
เพราะหลังจากงานแต่งเสร็จสิ้นลงเจ้าบ่าวของเธอก็หายออกจากห้องหอ เขาปล่อยให้เธอเป็นเจ้าสาวเฝ้าห้องหอ มันช่างเป็นงานแต่งที่น่าอดสูมากสำหรับเธอ
“เฮ้ย” เขมจิรากวาดสายตามองรอบห้องของราเชนทร์พี่ชายบุญธรรม ซึ่งตอนนี้กลายมาเป็นสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายหมาดๆ
กลีบกุหลาบหลากสีถูกโปรยไว้ทั่วเตียง ดูโรแมนติกและหวานชื่นยิ่งนัก แต่มันคงไม่ใช่สำหรับเธอ เขมจิรา กุสุมา คนนี้ ที่ตอนนี้ได้กลายมาเป็นนางเขมจิรา เกียรติก้องพิภพ แล้ว
อาการซึมเศร้ายืนเหม่อลอยของลูกสะใภ้ที่ริมระเบียงห้องหอ ทำให้คุณกันยาเรียก และเข้าไปในห้องหอโดยไม่ต้องขออนุญาต
“เข็ม”
“คุณแม่” เขมจิรารีบเช็ดน้ำตาออกจากแก้มสองข้าง แล้วหันหลังไปมองคุณกัลยาที่เดินเข้ามาในห้อง
ซึ่งสภาพหน้าตาหม่นหมองของลูกสาวบุญธรรมพ่วงลูกสะใภ้ ทำให้คุณกันยาสงสารมาก นางจึงเดินเข้าไปกอดปลอบขวัญ
“แม่ขอโทษนะ ที่แม่บังคับหนูมาแต่งงานกับพี่เชนทร์”
“เข็มเต็มใจค่ะ” เขมจิราบอก แต่ไม่ยอมมองหน้าคุณกันยา เพราะเธอไม่อยากให้แม่บุญธรรมได้เห็นน้ำตาของเธอ
“ทำดีกับพี่เชนรท์ให้มากนะลูกแม่ แม่เชื่อว่าสักวันพี่เชนทร์จะต้องเห็นความดีของหนู และจะรักหนูแน่นอน”
คุณกันยาจูงมือเขมจิราไปนั่งบนเตียง พลางเช็ดน้ำตาออกจากดวงหน้าสวยให้อย่างอ่อนโยน
“ค่ะ” เขมจิราฝืนยิ้ม อยากจะบอกแม่บุญธรรมเหลือเกิน ว่าเขาจะรักเธอได้อย่างไร เพราะเขาเกลียดเธอมากในตอนนี้
“พักผ่อนให้สบายนะเข็ม อย่าไปคิดอะไรมาก ยังไงลูกก็ยังมีพ่อกับแม่นะ” นิรุตติ์ที่เดินตามภรรยาเข้ามาเอ่ยบอกลูกสาวบุญธรรม แล้วเดินไปนั่งข้างภรรยา
“ขอบคุณคุณพ่อมากค่ะ” เขมจิราลงจากเตียงไปนั่งบนพื้น เธอกราบเท้าของคุณนิรุตติ์และคุณกันยาอย่างซาบซึ้งในความเมตตาที่ได้รับ
“แม่กับพ่อและทุกคนรักลูกนะ” คุณกันยาโอบบ่าร่างบาง ฉุดให้ เขมจิราลุกขึ้นมานั่งบนเตียงอีกครั้ง
“ขอบคุณคุณแม่คุณพ่อมากนะคะที่เมตตาเข็มมาโดยตลอด เข็มก็รักคุณแม่คุณพ่อและทุกคนเหมือนกันค่ะ”
เพราะไม่อยากให้พ่อแม่บุญธรรมเป็นทุกข์เรื่องของเธอ เขมจิราจึงพยายามไม่ร้องไห้
“กันยา เราออกไปกันเถอะ ลูกจะได้พักผ่อนสักที” คุณนิรุตติ์ชวนภรรยาเมื่อเห็นว่าดึกมากแล้ว
“ค่ะ” คุณกันยาพยักหน้าให้สามี แล้วลุกขึ้นยืน และก่อนที่จะเดินตามสามีออกจากห้องนางก็บอกลูกสะใภ้ว่า
“พักผ่อนนะลูก พรุ่งนี้เช้าไม่ต้องตื่นขึ้นไปทำอาหารเช้าให้พ่อกับแม่นะ”
“ค่ะ” เขมจิราขานรับ แล้วลุกขึ้นเดินตามผู้ใหญ่ทั้งสองไปยังประตูห้อง
แกร๊กก!!..
เมื่อประตูห้องปิดลง ห้องนอนทั้งห้องก็มีความเงียบและเหงาหงอยว้าเหว่เข้ามา
ซึ่งเขมจิราก็กลับมาอยู่กับความโศกเศร้า เธอเดินไปยืนตรงระเบียงห้องเป็นชั่วโมง
“ใครปิดประตูห้องวะ?”
เสียงเอะอะและประตูห้องถูกทุบเสียงดังปังๆ ทำให้เขมจิราตื่นจากความคิด แล้วเธอก็รีบเดินไปเปิดประตูห้อง
“พี่เชนทร์ นี่พี่กินเหล้ามาเหรอคะ?”
เขมจิราตกใจมาก ที่เห็นชายหนุ่มยืนโอนเอนเกาะประตูห้อง เธอจึงรีบเข้าประคองชายหนุ่มเข้ามาในห้องอย่างทุลักทุเลเพราะเขาตัวโตและหนักมาก
“ยุ่ง” ราเชนทร์ขึ้นเสียงใส่หญิงสาว พร้อมทั้งผลักไม่ยอมให้คน ตัวเล็กกว่าเขาสองเท่าเข้ามาประคอง
“พี่เชนทร์เดินดีๆซิคะ เดี๋ยวก็ได้..” เขมจิราไม่ทันได้พูดคำว่า ‘เดี๋ยวก็ได้หกล้มหรอก’ เธอก็ร้องร้องกรี๊ด! เมื่อชายหนุ่มล้มลงไปนอนบนเตียง ซึ่งเขาได้ฉุดเธอให้นอนลงบนหน้าอกของเขาด้วย
กลิ่นหอมบนเรือนร่างนุ่มนิ่ม ทำให้คนเมาพลิกเธอให้นอนหงายใต้ร่าง เขาละเมอเรียกเธอ พร้อมทั้งขยับตัวขึ้นนอนคร่อมบนตัวเธอ
“เข็ม”
ราเชนทร์ลืมตัวจ้องใบหน้างาม ริมฝีปากสีชมพูระเรื่ออย่างเป็นธรรมชาติโดยไม่ต้องแต่งเติม จมูกเชิดรั้นนิดๆ แก้มนวลใสน่าเอาจมูกฝังลงไป
ซึ่งเขาไวกว่าความคิด จมูกโด่งคมสันก็ฝังลงบนแก้มนวล และไล้ขึ้นไปจูบหน้าผากมน ลงมาจูบสันจมูก และหยุดอยู่ที่ริมฝีปากอิ่ม
สัมผัสอ่อนนุ่มของชายหนุ่มที่เธอไม่เคยได้รับ ทำให้เขมจิราครางกระเส่าเรียกชื่อเขา
“พี่ ชะ เชนทร์”
“เข็ม เธอหวานมาก” ลิ้นร้อนชอนไชเข้าไปหาความหอมหวานในโพรงปากสวยอย่างหิวกระหายและรุนแรงขึ้น เมื่อหญิงสาวจูบเงอะงะตอบ
“พี่ อยะ อย่าค่ะ” เขมจิรารู้สึกเหมือนกับว่า เธอกำลังถูกเขาสูบเอาพลังออกไปจากตัวเธอจนหมดสิ้น
ซึ่งในเวลานี้ร่างกายเธอกำลังทรยศต่อเธอผู้เป็นเจ้าของ เมื่อรู้สึกว่าแขนของเธอโอบรอบคอของเขาเอาไว้ ขาเรียวของเธอตวัดรัดเอวสอบ ช่างน่าอายเสียเหลือเกิน
“จะขัดขืนทำไม” ราเชนทร์ถามเสียงกระเส่า
“เข็มยังไม่พร้อมค่ะ” แม้ร่างกายจะทรยศที่ตอบสนองเขาได้อย่างง่ายดาย แต่ภายในใจส่วนลึกของเธอแล้ว เธอรู้ดีว่าเขาไม่ได้รักเธอและเกลียดเธอยิ่งกว่าอะไร และเขาเองก็มีคนรักอยู่แล้ว
ที่สำคัญตอนนี้เขาเมามาก
“เป็นของพี่นะ”
ราเชนทร์กระซิบเสียงแหบแห้งชิดใบหูแผ่วเบา ลมหายใจเข้าออกผิดจังหวะ เพราะเต็มไปด้วยความปรารถนา ได้สร้างความรู้สึกสยิวซาบซ่านให้แก่หญิงสาวผู้ไร้เดียงสายิ่งนัก
“พี่เชนทร์” เสียงใสครางกระเส่าเป็นคำตอบ
เมื่อเธอไม่ปฏิเสธจึงทำให้อีกฝ่ายพอใจมาก และไม่รอช้าราเชนทร์ก็รีบจัดการสิ่งกีดขวางออกไปจนหมดสิ้น จนตอนนี้ทั้งคู่กลายเป็นเด็กแรกเกิด ก่อนที่เขาจะร่ายลีลาบรรเลงเพลงรักใส่เขมจิรา เขามอบประสบการณ์แสนหวานครั้งแรกให้แก่หญิงสาวที่ประสบการณ์ไม่มีเลยสักนิด
เมื่อครั้งแรกจบลงก็มีครั้งสอง สาม สี่ ห้า หก ตามมาเรื่อยๆอย่างไม่รู้จักอิ่มเอมในร่างบางที่แสนหอมหวาน โดยที่ราเชนทร์ลืมไปเลยว่าเกลียดเจ้าของร่างงามแสนหวานนี้เพียงใด
แค่เพียงได้สัมผัสลิ้มลอง มันก็ยากที่จะหยุดยั้งไฟปรารถนา แม้จะเหนื่อยแสนเหนื่อยก็มีแรงสู้ แม้จะเมาแต่พอได้ออกแรงแล้วหายเมาเป็นปลิดทิ้ง
ราเชนทร์ปลดปล่อยธาราใส่ในช่อไม้ของหญิงสาว และก่อนที่เขาจะหมดสติหลับบนตัวของหญิงสาว เขาก็ละเมอออกมาว่า
“ผมรักคุณ เกศริน”
“...” เสียงเข้มละเมอหาผู้หญิงของเขา ทำให้เขมจิราเจ็บปวดเสียใจ นี่เขาเห็นเธอเป็นตัวสำรองหรอกหรือ ขนาดร่วมรักกับเธอเขายังพร่ำเพ้อบอกรักคนรักของเขาไม่ขาดปาก
ครั้งแรกของเธอที่เขาเป็นคนมอบให้ช่างเจ็บปวดมาก น้ำตาร้อนระอุไหลออกจากดวงตาคู่งามไม่ขาดสาย พร้อมกับเสียงสะอื้น ที่แม้เจ้าตัวจะพยายามเก็บมันเอาไว้ แต่สุดท้ายก็ยังมีเล็ดลอดออกมา
“ฮืออ!!”
“เกศ รอผมนะ ผมจะหย่าให้เร็วที่สุด” ราเชนทร์ละเมอบอกรักแฟนสาว ไม่หยุดหย่อน เสียงละเมอบอกรักแฟนสาวของเขา ช่างเหมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางใจอันบอบช้ำ
ขนาดนอนหลับก็ยังคงเรียกหาแต่เกศริน
แม้ในเวลาร่วมรักกับเธอ เขาก็ยังพร่ำบอกรักแฟนสาวไม่ขาดปาก
“ทุกลมหายใจของพี่เชนทร์คงมีแต่คุณเกศรินสินะ”
เขมจิราถามชายหนุ่มที่ยังหลับใหล พร้อมยื่นมือไปสัมผัสเสี้ยวหน้าหล่อของเขา
ซึ่งชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าสามีถูกต้องตามกฎหมายได้หลับใหลขยับตัวหันหลังให้เธอทันทีที่เขาปลดปล่อยเสร็จ และเขายังละเมอถึงแฟนสาวอยู่ตลอดเวลา…
