ฉันตั้งท้องได้สี่เดือน เป็นช่างภาพที่กำลังตื่นเต้นกับอนาคตของเรา และกำลังอยู่ในงานเบบี้ชาวเวอร์สุดหรู

แล้วฉันก็เห็นเขา...ภาคิน สามีของฉัน อยู่กับผู้หญิงอีกคน พร้อมกับทารกแรกเกิดที่ถูกแนะนำว่าเป็น “ลูกชายของเขา”

โลกของฉันพังทลายลงในพริบตา ความรู้สึกเหมือนถูกทรยศหักหลังถาโถมเข้าใส่รุนแรงขึ้นเมื่อภาคินปัดอย่างไร้เยื่อใยว่าฉันก็แค่ “คิดมากไปเอง”

สิตา เมียน้อยของเขา เยาะเย้ยฉัน เผยว่าภาคินเคยเล่าเรื่องภาวะแทรกซ้อนระหว่างตั้งครรภ์ของฉันให้เธอฟัง จากนั้นก็ตบหน้าฉันจนฉันปวดท้องเกร็งอย่างน่ากลัว

ภาคินเข้าข้างหล่อน ประจานฉันต่อหน้าทุกคน ไล่ฉันออกจากงานเลี้ยง “ของพวกเขา” ในขณะที่เพจสังคมไฮโซก็เริ่มลงรูปพวกเขาในฐานะ “ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ”

เขามั่นใจเต็มที่ว่าฉันจะซมซานกลับไป ยอมรับชีวิตสองหน้าของเขา บอกกับเพื่อนๆ ว่าฉันเป็นพวก “ดราม่า” แต่ “เดี๋ยวก็กลับมาเอง”

ความหน้าด้าน ความโหดร้ายที่วางแผนมาอย่างดี และความอาฆาตแค้นของสิตา ปลุกความโกรธแค้นอันเยียบเย็นจนฉันแทบไม่รู้จักตัวเอง

ฉันตาบอดไปได้อย่างไรนะ ไปเชื่อใจผู้ชายที่ปั่นหัวฉันมาหลายเดือนขณะที่เขาสร้างครอบครัวอีกใบได้อย่างไร

แต่บนพรมหนานุ่มในสำนักงานทนายความ ขณะที่เขาหันหลังให้ฉัน ความตั้งใจแน่วแน่ครั้งใหม่ที่ไม่มีวันแตกสลายก็ได้ก่อตัวขึ้น

พวกเขาคิดว่าฉันแตกสลายแล้ว เป็นของใช้แล้วทิ้ง ถูกชักจูงได้ง่าย เป็นภรรยา “มีเหตุผล” ที่จะยอมรับการแยกทางจอมปลอม

พวกเขาไม่รู้เลยว่าการยอมรับอย่างสงบของฉันไม่ใช่การยอมแพ้ แต่มันคือกลยุทธ์ คือคำสัญญาสงบเงียบว่าจะทำลายทุกสิ่งที่เขารักให้พินาศ

ฉันจะไม่ยอมถูกจัดการ ฉันจะไม่ยอมเข้าใจ ฉันจะจบเรื่องนี้ และจะทำให้แน่ใจว่าละครครอบครัวสมบูรณ์แบบของพวกเขาต้องแหลกสลายเป็นผุยผง

บทที่ 1

ความรู้สึกเย็นเยียบในท้องเป็นความรู้สึกที่คุ้นเคย เป็นสิ่งที่ฉันพยายามปัดทิ้งมานับครั้งไม่ถ้วน

แต่ไม่ใช่วันนี้

ไม่ใช่หลังจากสิ่งที่ฉันได้เห็น

มือของฉันสั่นขณะกดเบอร์โทรหาคุณอลิสา แม่ของฉัน

โทรศัพท์ดังไม่ถึงสองครั้งท่านก็รับสาย น้ำเสียงสงบนิ่งของท่านช่างตรงข้ามกับความสับสนวุ่นวายในใจฉันอย่างสิ้นเชิง

“ลิน มีอะไรลูก เสียงแย่มากเลย”

“แม่คะ” ฉันเค้นเสียงออกมา คำพูดติดอยู่ในลำคอเหมือนก้อนแข็งๆ “เรื่องภาคินค่ะ”

ปลายสายเงียบไป แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่ว่างเปล่า มันคือความเงียบของการรับรู้ ของการรอคอย

“เขาอยู่ที่นี่ค่ะแม่... ที่งานเบบี้ชาวเวอร์ที่ลินต้องมาถ่ายรูป” เสียงฉันแตกพร่า “กับผู้หญิงอีกคน แล้วก็มีเด็กด้วยค่ะแม่ เด็กแรกเกิด”

คำพูดพรั่งพรูออกมาเหมือนสายน้ำแห่งความไม่เชื่อและความสยดสยองที่เพิ่งประจักษ์

“พวกเขาแนะนำว่าเขาเป็นพ่อของเด็กค่ะ”

ฉันได้ยินเสียงท่านสูดหายใจเข้าอย่างแรง

“ไอ้สารเลวนั่น” คุณอลิสาพูด น้ำเสียงของท่านพลันเยียบเย็นราวกับน้ำแข็ง “แม่ว่าแล้ว แม่รู้มาตลอดว่ามันมีอะไรแปลกๆ”

คำพูดของท่าน แม้จะรุนแรง แต่กลับปลอบโยนฉันได้อย่างน่าประหลาด มันคือการยืนยัน

ฉันไม่ได้บ้า ฉันไม่ได้แค่ฮอร์โมนพลุ่งพล่านแล้วก็หวาดระแวงไปเอง อย่างที่ภาคินพูดเสมอ

“เขาบอกลิน... เขาบอกว่าลินคิดไปเอง” ฉันกระซิบ ในที่สุดน้ำตาก็ทะลักออกมา ร้อนผ่าวและรวดเร็ว “หลายเดือนเลยนะคะแม่”

“ฟังแม่นะลลิน” น้ำเสียงของคุณอลิสาเฉียบคมขึ้น ตัดผ่านความสิ้นหวังของฉัน “ลูกไม่ได้คิดไปเอง แม่ก็สงสัยมาสักพักแล้ว เดี๋ยวแม่จะลองโทรเช็กดู แม่จะหาความจริงให้ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

“แล้วลินจะทำยังไงดีคะ” ฉันรู้สึกหลงทาง เหมือนพื้นโลกใต้เท้าหายไป มือของฉันเลื่อนไปกุมท้องตัวเองที่ตั้งครรภ์ได้สี่เดือน ลูกของภาคิน ลูกของเรา

“ตอนนี้ลูกไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น แค่หายใจเข้าไว้” ท่านสั่ง “ถ้าอยู่ต่อได้ก็อยู่ไปก่อน อย่าเพิ่งไปเผชิญหน้ากับมันอีกจนกว่าแม่จะโทรกลับ แม่จะจัดการเรื่องนี้เอง เราจะจัดการเรื่องนี้ด้วยกัน”

ความเข้มแข็งเพียงน้อยนิดกลับคืนมา แม่ของฉัน หลักยึดของฉัน

“ค่ะแม่”

“แล้วก็ลิน” ท่านเสริม น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย “ลูกเข้มแข็งนะ เข้มแข็งกว่าที่มันคิด เข้มแข็งกว่าที่ลูกคิดตอนนี้ จำไว้”

ฉันพยักหน้า แม้ว่าท่านจะมองไม่เห็น

สายถูกตัดไป

ฉันมองไปรอบๆ สถานที่จัดงานสุดหรูในย่านทองหล่อ ของตกแต่งสีพาสเทลดูน่าคลื่นไส้ขึ้นมาทันที

การหักหลังที่แสนสาหัส ใช่ นี่คือสิ่งที่มันเป็น

และการตัดสินใจอย่างหนึ่งก็เริ่มก่อตัวขึ้น เย็นเยียบและแข็งกร้าว อยู่ในส่วนลึกของจิตใจ

นี่ต้องไม่ใช่ชีวิตของฉัน นี่จะต้องไม่ใช่ชีวิตของลูกฉัน

การเปลี่ยนแปลงที่กำลังจะมาถึงให้ความรู้สึกเหมือนพายุที่กำลังก่อตัวอยู่นอกชายฝั่ง

ฉันหาหลบมุมเงียบๆ ใกล้ประตูทางออกของพนักงาน ห่างจากเสียงแก้วกระทบกันและเสียงหัวเราะเสแสร้ง

กล้องถ่ายรูปห้อยคอหนักอึ้ง เป็นน้ำหนักที่ไร้ประโยชน์

ฉันต้องเห็นมันอีกครั้ง เพื่อยืนยันว่าฝันร้ายนี้เป็นเรื่องจริง

ฉันแอบมองผ่านช่องว่างของช่อดอกไม้ แล้วก็เห็นพวกเขา

ภาคิน สิตา เด็กทารกคนนั้น

พวกเขาดูเป็นภาพที่สมบูรณ์แบบ เป็นภาพครอบครัวสุขสันต์ที่น่าเกลียดน่าชัง

ภาคินโน้มตัวลงเหนือเปลสีขาวสะอาด รอยยิ้มของเขากว้างและจริงใจ เป็นรอยยิ้มแบบที่เขาไม่ค่อยแสดงให้ฉันเห็นอีกแล้ว

เขาจั๊กจี้ใต้คางเด็ก เด็กน้อยส่งเสียงอ้อแอ้

สิตาที่ดูเปล่งปลั่งและภาคภูมิใจ วางมือบนแขนของภาคิน นิ้วของเธอแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน

เธอมองเขาด้วยสายตาชื่นชม

หัวใจฉันแหลกสลาย ไม่ใช่การแตกหักที่สะอาดหมดจด แต่เป็นความเจ็บปวดรวดร้าวที่ฉีกกระชาก

เขาดูเป็นธรรมชาติมากเมื่ออยู่ตรงนั้น ดู...ทุ่มเทเหลือเกิน

คำพูดนั้นดังก้องขึ้นมาจากตอนแนะนำตัวก่อนหน้านี้ “คุณพ่อที่แสนทุ่มเทของน้อง”

เพื่อนๆ ของเรา คนที่เคยดื่มอวยพรในงานแต่งงานของเรา ในการตั้งครรภ์ของเรา กำลังชื่นชมลูกของสิตา

พวกเขารู้ รอยยิ้มของพวกเขาสดใสเกินไป การหลบสายตาฉันของพวกเขาก็จงใจเกินไป

ฉันเป็นคนนอกที่นี่ เป็นวิญญาณในงานเลี้ยงของพวกเขา

การตั้งครรภ์ของฉันเอง ลูกที่ฉันอุ้มท้องอยู่ รู้สึกเหมือนเป็นอวัยวะที่ไม่มีอยู่จริง เป็นความจริงที่ไม่สะดวกใจในโลกใบใหม่ที่สดใสของพวกเขา

เขากำลังสร้างชีวิต สร้างครอบครัว โดยไม่มีฉัน ในขณะที่ฉันกำลังวางแผนชีวิตของเรา

อากาศในปอดของฉันกลายเป็นเถ้าถ่าน

ความไม่เชื่อปะทะกับความจริงที่น่าขยะแขยง

นี่ไม่ใช่ความผิดพลาด นี่ไม่ใช่ความเข้าใจผิด

นี่คือการหลอกลวงที่วางแผนมาอย่างโหดร้ายและเลือดเย็น

และฉันก็ได้เดินดุ่มๆ เข้ามาอยู่กลางงานเฉลิมฉลองของมัน

ฉันต้องการอากาศ อากาศจริงๆ ไม่ใช่บรรยากาศที่อบอวลไปด้วยน้ำหอมจนน่าอึดอัดของงานเลี้ยง

ฉันแอบออกมาทางประตูพนักงานสู่ตรอกด้านหลัง กลิ่นถังขยะกลับเป็นสิ่งที่น่ายินดี

โทรศัพท์ฉันสั่น คุณอลิสา

“ลิน เรื่องมันเลวร้ายกว่าที่เราคิด” ท่านพูดโดยไม่มีการเกริ่นนำ “มันเป็นพ่อเด็กจริงๆ ผลตรวจดีเอ็นเอยืนยันแล้ว มันไปเช่าคอนโดให้ผู้หญิงคนนั้นที่เอกมัยมาหลายเดือนแล้ว มันใช้ชีวิตสองหน้ามาตลอด”

แต่ละคำพูดเหมือนค้อนที่ทุบลงมา

ทันใดนั้น ฉันได้ยินเสียงคนคุยกันดังมาจากข้างใน ใกล้กับประตูพนักงาน เสียงของภาคิน

“...ไม่ต้องห่วงหรอกนนท์ ลินก็แค่อารมณ์แปรปรวนน่ะแหละน่า ก็รู้ๆ กันอยู่ ฮอร์โมนคนท้อง”

นนท์ หนึ่งในเพื่อนเก่าแก่ที่สุดของภาคิน คนที่เป็นเพื่อนเจ้าบ่าวในงานแต่งงานของเรา

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะเพื่อน การที่เขามาเห็นแกอยู่ที่นี่... มันก็หนักเอาเรื่องนะ” นนท์พูดด้วยน้ำเสียงอึดอัดเล็กน้อย

ภาคินหัวเราะ เป็นเสียงหัวเราะที่แผ่วเบาและดูแคลน

“เดี๋ยวเขาก็หายเองแหละน่า เขาก็เป็นแบบนี้ตลอด ลินรักฉันมากเกินกว่าจะทิ้งฉันไปได้จริงๆ อยู่แล้ว อีกอย่าง เขาจะไปไหนได้ล่ะ เขาก็ต้องพึ่งฉัน”

เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ

ความไร้หัวใจ ความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมในน้ำเสียงของเขา

เขาเชื่อจริงๆ ว่าฉันเป็นสมบัติของเขา เป็นตุ๊กตาที่คาดเดาได้ว่าจะร้องไห้แล้วก็ให้อภัย

“แล้วสิตาล่ะ” นนท์ถาม

“สิตาเข้าใจสถานการณ์ดี เธออดทนได้ เธอรู้ว่าฉันจะจัดการลินเอง”

จัดการฉัน เหมือนฉันเป็นปัญหาที่ต้องถูกจัดการ

ฉันดันตัวเองติดกับกำแพงอิฐ พื้นผิวหยาบๆ ขูดกับหลังของฉัน

ความขยะแขยงเป็นความรู้สึกทางกายที่ตีตื้นขึ้นมาในลำคอ

เขาไม่ใช่แค่คนหลอกลวง แต่เขายังดูถูกเหยียดหยามฉันด้วย

เขาคิดว่าฉันอ่อนแอ

เขาคิดว่าความรักที่ฉันมีให้เขาคือโซ่ตรวนที่เขาสามารถใช้ผูกมัดฉันไว้ได้ตลอดไป

ความสิ้นหวังเป็นน้ำหนักที่หนักอึ้ง บดขยี้หน้าอกของฉัน

เขาไม่รู้อะไรเลย