บัวชมพูนั่งมองแดนภพตาปรอย เขาเป็นอาจารย์หนุ่มหล่อที่สุดแสนใจดี ชอบติวหนังสือให้เธอเพราะบ้านอยู่ใกล้กัน
เธอแอบรักเขามานานหลายปี จึงหาเรื่องให้เขาติวหนังสือให้ หรือให้เขาทำโน่นให้ทำนี่ให้อยู่ตลอด
ความจริงในหลาย ๆ เรื่อง เป็นเรื่องที่เธอทำได้ แต่เธออยากให้เขาช่วยทำ เลยแกล้งทำไม่เป็น จะเก่งกล้าสามารถบอกว่าทำเป็นทุกอย่างก็ไม่ได้ใกล้ชิดเขาน่ะสิ
“เข้าใจที่อาสอนไหมครับ” แดนภพเอ่ยถามสาวน้อยที่นั่งมองเขาตาแป๋ว
“เข้าใจค่ะ อาภพขาคือชมพูหิวแล้วค่ะ” เธอลูบท้องไปมา ก่อนที่ท้องน้อยๆ จะร้องประจานความหิว
“อ้าว... หิวแล้วเหรอ อาขอโทษนะ สอนหนังสือเราจนเพลินเลย” แดนภพลูบท้ายทอยไปมา
เขาเป็นผู้ชายใจดี น่ารัก อบอุ่น แถมยังเป็นสุภาพบุรุษ บัวชมพูอยากเป็นเจ้าสาวเขาที่สุด ก็คนมันรักมาตั้งแต่แตกเนื้อสาว ไม่อย่างนั้นเธอไม่ขยันอ่านหนังสือเป็นบ้าเป็นหลังเพื่อสอบเข้าเรียนเกษตรศาสตร์หรอก
ทำไมน่ะหรือก็เพราะว่าแดนภพเป็นอาจารย์สอนภาควิชาเกษตรศาสตร์ เธอเลยอยากเรียนกับเขา
เขามีกิจกรรมอะไร หรือดูแลชมรมอะไรเธอก็จะไปเข้าชมรมนั้น
อาจารย์แดนภพดูแลชมรมพฤษศาสตร์ และมักพานักศึกษาไปทัศนะศึกษาบ่อย ๆ เธอก็เลยได้ไปกับเขาด้วย
วันหยุดเสาร์อาทิตย์ แดนภพจะกลับไปที่ไร่ของเขาในจังหวัดที่ไม่ไกลจากกรุงเทพฯ มากนัก กลับไปดูแลไร่ซึ่งให้หัวหน้าคนงานที่ไว้ใจได้คอยดูแลอยู่
เขาไม่ได้ทำงานเป็นอาจารย์สอนหนังสืออย่างเดียว แต่เขาต้องดูแลไร่ของตัวเองด้วย แต่เพราะชอบสอนหนังสือเลยให้คนที่ไว้ใจดูแลให้ และคนดูแลก็เป็นญาติกันนี่แหละ
“อยากกินอะไรครับ”
“กินคุณอาได้ไหมคะ”
“ว่าไงนะ”
“อ้อ... เปล่าค่ะ” เธอรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธ ก่อนจะเดินหนีด้วยความอาย
“โอ๊ย!” เพราะอายเลยเดินหนีไปชนเข้ากับผนังห้องจนหัวโน
“เป็นยังไงบ้าง” แดนภพรีบเข้าไปดู ก็เห็นว่าเธอเอามือกุมหน้าผากป้อย ๆ
“ไหนอาดูซิ”
“เจ็บจังค่ะ” เธอยอมให้เขาดึงมือออกไปจากหน้าผาก
“หัวโนเลยครับ น่าจะเจ็บมาก เพี้ยง ๆ หายไว ๆ นะครับ” เขาเป่าให้เบา ๆ ทำเอาคนถูกปลอบยิ้มเขิน
“เดี๋ยวอาทายาให้นะ”
ทำไมเขาละมุนแบบนี้นะ เธอยอมให้เขาจูงมือพาไปนั่งบนโซฟา แล้วก็ทายาให้
“จากแดงก็เขียวช้ำเลยครับ แต่เดี๋ยวก็หายนะ” เขาเป่าให้เบาๆ เธอมองเขาตาลอย น่ารักละมุนจัง
“ยังไม่ตอบอาเลยว่าอยากกินอะไร”
“สปาเก็ตตี้ก็ได้ค่ะ ชมพูชอบกิน”
“โอเคครับ งั้นรอเดี๋ยว” เขาผละออกห่าง ไปจัดการทำอาหารให้เธอรับประทาน
บัวชมพูยืนมองอยู่หน้าประตูห้องครัว แอบมองแล้วหน้าแดงหัวใจเต้นแรง เขาหยิบผ้าคลุมมาสวม ขณะยืนผัดสปาเก็ตตี้อยู่หน้าเตา มือแสนอบอุ่นคู่นั้นขยับกระทะไปมาอย่างชำนาญ มองเพลินจนเธอยืนอยู่นานแค่ไหนแล้วไม่รู้ได้
“อ้าว... หิวแล้วเหรอครับ เสร็จพอดีเลย” เขาหันมาพบพอดี เธอหลบไม่ทัน เขาก็กำลังตักสปาเก็ตตี้ใส่จานก่อนจะโรยพริกไทยและจัดจานด้วยเครื่องเคียงที่เตรียมเอาไว้
“ก็หิวค่ะ” เธอลูบท้ายทอยไปมาอย่างเขินอาย เดินตามเขาต้อย ๆ ไปกินสปาเก็ตตี้ด้วยกัน
“หือ... อร่อยจังเลยค่ะ ใส่ชีสต์เยอะด้วย ชมพูชอบ”
“ก็เห็นชอบกิน”
“อาภพจำได้ด้วยเหรอคะว่าชมพูชอบกินสปาเก็ตตี้ไก่อบเนยชีสต์”
“จำได้สิ เวลามาก็เรียกร้องอยากจะกินแต่เมนูนี้ วันนี้อาเพิ่มผักโขมให้ด้วยนะ กินผักดีต่อสุขภาพ”
“ขอบคุณนะคะคุณอา” เธอยิ้มแล้วตักผักโขมรับประทาน รวมถึงมันฝรั่งอบแสนอร่อย
เธอเป็นคนชอบกินผัก และรู้ด้วยว่าผักทุกชนิดที่เขานำมาปรุงอาหารก็คือผักปลอดสารพิษจากไร่ของเขา
มะเขือเทศลูกโตที่ถูกจี่ในกระทะยังฉ่ำน้ำอยู่มากเมื่อถูกเคี้ยวในปาก ความเปรี้ยวหวานรสชาติเฉพาะทำให้เธอยิ้มอย่างมีความสุข
“อร่อยจังเลยค่ะ”
“อร่อยก็กินเยอะๆ นะครับ”
“มาบ้านคุณอาทีไร น้ำหนักขึ้นทุกทีเลยค่ะ คุณอาทำอาหารอร่อยจัง” เธอมองเขาตาหวาน
“กินไปเถอะครับไม่อ้วนหรอก เดี๋ยวเราก็ไปออกกำลังกายอีก อาเห็นเราชอบออกกำลังกายมาก ๆ เลยนี่ครับ”
“ค่ะ” เธอรับคำ คิดในใจว่าที่เธอชอบไปออกกำลังกายก็เพราะว่าเขานี่แหละ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเธอไม่มีวันไปออกกำลังกายหรอก
เขาไปวิ่งเธอก็ไปวิ่งด้วย พอสืบรู้ว่าเขาไปว่ายน้ำเธอก็ไปว่ายน้ำด้วย ในหมู่บ้านมีสวนสาธารณะ ฟิตเนส และสระว่ายน้ำกว้าง และมียิมให้ลูกบ้านได้ออกกำลังกายทั้งเล่นบาสเก็ตบอส ตระกร้อ เทนนิส วอลเลย์บอลและแบดมินตัน เธอชอบตีแบดฯ มาก ก็มักจะหาทางไปชวนเขาอยู่ตลอด
เสียงโทรศัพท์ของแดนภพดังขึ้น เธอชะงักเมื่อได้ยินเขาคุยโทรศัพท์
“อาต้องออกไปดูรถให้พระพายก่อนนะครับ รถเขาเสียกะทันหันน่ะ เรากินไปก่อนเลยนะ” แดนภพลูบศีรษะของเด็กสาวไปมา
“ค่ะคุณอา” อยากรั้งเขาไม่ให้ไป แต่ใจไม่กล้า
“คุณอาคะ” พอเขาจะไปจริงๆ เธอก็เรียกเขาเอาไว้
“ครับ” แดนภพหันมามองหน้าเด็กสาวเหมือนเป็นคำถาม
“อย่าไปนะคะ”
“หือ...”
“อย่าไปได้ไหมคะ” ประโยคของเธอทำให้เขามองตาปริบ ๆ เหมือนไม่เข้าใจ
“ชมพูไม่มีคนกินสปาเก็ตตี้ด้วย กินคนเดียวมันไม่อร่อยน่ะค่ะ”
“กินเถอะครับ อาต้องไปดูรถให้พระพายจริง ๆ โอเคนะครับ” เขาพูดอย่างอ่อนโยนก่อนจะเดินออกไปจากบ้าน
บัวชมพูทิ้งตัวนั่งลง มองตามร่างสูงไปจนสุดตา ปากก็พูดเบา ๆ ว่าอย่าไป
ความรักของเธอไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ เธอแอบรักแดนภพข้างเดียวข้าวเหนียวนึ่งมาตลอดหลายปี จนจะเรียนจบอยู่แล้ว ก็ยังไม่กล้าเอ่ยปากสารภาพกับเขา อาจเพราะเขามีพระพายอยู่แล้ว
พระพายไม่ใช่แฟน แต่เป็นเพื่อนสนิทของแดนภพตั้งแต่เด็กที่ย้ายมาซื้อบ้านอยู่หมู่บ้านเดียวกัน ในขณะที่เธอรู้จักกับแดนภพหลังจากพระพายหลายปีเพราะเพิ่งเกิด เพิ่งย้ายตามบิดามารดามาซื้อบ้านอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้ ความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่แน่นแฟ้นยาวนาน แม้พระพายจะไม่ใช่แฟนหรือคนรัก แต่ก็เป็นผู้หญิงคนพิเศษที่แดนภพมักให้ความสำคัญเสมอ แถมยังเป็นอาจารย์สอนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันอีก
เขารักของเขามานาน ในขณะที่เธอเป็นแค่ยายเด็กกะโปโลที่เขาเอ็นดูแค่หลานสาวข้างบ้านเท่านั้น
เธอมองสปาเก็ตตี้ในจานแล้วรู้สึกอิ่มตื้อไปหมด ทั้ง ๆ ที่เพิ่งได้กินไปแค่นิดเดียวเอง อีกทั้งแอบเหลือบมองสปาเก็ตตี้ในจานของเขาที่เพิ่งพร่องไปเพียงเล็กน้อยก็ถอนใจออกมาอีกเฮือกใหญ่
พระพายไม่เคยเป็นห่วงแดนภพเหมือนที่แดนภพเป็นห่วงพระพายเลย ฝนตกฟ้าร้องก็เรียกให้เขาไปหาเวลามีปัญหา แต่ไม่เคยให้สถานะอะไรนอกจากเพื่อน ในขณะที่เธอเป็นห่วงเขาสุดใจ
พระพายไม่ได้ให้สถานะคนรักกับแดนภพแต่ก็หวงเขาเวลามีสาว ๆ มาสนใจ เธอเห็นแล้วยังนึกหมั่นไส้
“แกอยู่ไหนเหรอ” เมื่ออดรนทนไม่ไหวก็กดเบอร์โทรศัพท์หาเพื่อนรักอย่างพบเพื่อน ซึ่งก็คือหลานสาวของพระพายนั่นเอง
“ฉันกำลังจะกลับบ้าน แกมีอะไรไหมจะได้แวะหา พอดีต้องผ่านบ้านแกก่อนพอดี”
“คิดถึงแกจัง”
“โอเค ๆ เดี๋ยวแวะหา” พบเพื่อนรับคำก่อนจะจอดรถหน้าบ้านเพื่อน
“เพื่อนไปไหนมาเหรอ”
“ไปซื้อของมาน่ะ แกเป็นอะไรทำไมหน้าม่อยขนาดนั้น”
“เปล่า”
“มีสิ แกต้องมีอะไรแน่ ไม่งั้นไม่ทำหน้าแบบนั้น”
“อาพายเขาคิดยังไงกับอาภพเหรอ”
“แกคิดเรื่องนี้อีกแล้วเหรอ” พบเพื่อนรับรู้ความรู้สึกของเพื่อนรักดี
บัวชมพูชอบแดนภพ ในขณะที่อาสาวของเธอกั๊กเขาเอาไว้ คงสถานะเพื่อนที่ดีที่สุด แต่ก็พิเศษกว่าผู้ชายคนอื่น แต่ก็ไม่ใช่แฟนหรือคนรัก เธอก็งุนงงกับอาสาวเหมือนกัน บางครั้งยังเผลอคิดไปว่าอาสาวของตัวเองเห็นแก่ตัว หวงแดนภพไว้ใช้งาน เพราะแดนภพเป็นคนดี มีน้ำใจกับคนอื่นเสมอ เขาไม่เคยคิดเล็กคิดน้อยหรือกินแรงคนอื่น ทำอะไรก็ช่วยเหลือคนอื่นอย่างเต็มที่
จะว่าแดนภพซื่อก็ไม่ถูกนักหรอก น่าจะออกไปทางเป็นคนดีน่าคบหามากกว่า ใครเดือดร้อนมา หากมาหาแดนภพรับรองได้เลยว่าต้องมีคำตอบของปัญหาได้อย่างแน่นอน
“ฉันกินสปาเก็ตตี้อยู่กับอาภพ อาพายของแกก็โทร. มาเรียกให้อาภพไปซ่อมรถให้ ไม่ถามสักคำว่าอาภพทำอะไรอยู่ เพิ่งกินสปาเก็ตตี้ไปแค่คำสองคำเอง น่าจะถามสักนิด ถ้ารู้ว่าเขากินอยู่ก็ควรบอกให้กินให้เสร็จก่อน ไม่ใช่เรียกใช้แบบให้ไปทันทีแบบไม่รู้จักเกรงใจ”
“ฉันเข้าใจแก ฉันเองก็ยังไม่ชอบที่อาพายทำเลย ชอบเห็นอาภพเป็นของตาย แต่อาภพนี่สิ ดูจะรักอาพายมาก ๆ เลยค่ะ ขอโทษนะแกฉันต้องพูดให้แกยอมรับความจริง”
“ฉันรู้ นึกอยากให้อาภพเลิกรักอาของแก แต่ฉันก็ทำไม่ได้หรอก คนเรารักใครจะไปบอกให้เลิกรักไม่ได้”
“จนกว่าอาพายจะยอมปล่อยอาภพไป พวกเขาสองคนรู้จักกันมาแต่เด็ก ผูกพันมานานหลายปี แล้วอาพายเคยช่วยอาภพเอาไว้ตอนอาภพโดนรุ่นพี่แกล้งผลักตกน้ำจนเป็นตระคิว ถ้าอาพายไม่วิ่งไปบอกผู้ใหญ่ อาภพก็คงตายไปแล้ว อาภพก็เลยรู้สึกติดหนี้บุญคุณของอาพายน่ะ”
“อืม... ฉันเข้าใจ”
“แกอย่าทำหน้าม่อยไปเลย ยังไงฉันก็เชียร์แกมากกว่า”
“แต่แกเป็นหลานของอาพายนะ ทำไมเชียร์ฉันมากกว่าอาตัวเองล่ะ”
“ก็อาพายกั๊ก ฉันก็เลยสงสารอาภพ อาภพเองก็มีน้ำใจกับฉันมาก ฉันก็เลยอยากเห็นเขามีความสุข ถ้าอาภพคบกับแก รับรองได้เลยว่าแกจะดูแลอาภพอย่างดี ฉันเชื่อแบบนั้น สู้ ๆ นะเพื่อน ฉันต้องไปก่อน นี่ไปซื้อของเข้าบ้านน่ะ กลับบ้านช้าจะโดนบ่นอีก แกไปกินข้าวกับฉันไหม เดี๋ยวทำอะไรให้กิน” พบเพื่อนชอบทำอาหารและเป็นแม่บ้านแม่เรือน เวลาเธอไปบ้านเพื่อนทีไร ก็จะได้กินเมนูใหม่ ๆ แสนอร่อยทุกครั้ง
“ไม่อยากไปกลัวเจออาภพอยู่กับอาพาย”
“เจอแล้วทำไม แกไปเป็นแขกฉัน ไม่ได้ไปยุ่งอะไรกับสองคนนั่นเสียหน่อย”
“อืม... ไปก็ได้” อยากไปเห็นว่าเวลาพวกเขาอยู่ด้วยกันสองต่อสองเป็นยังไง เธอจะได้ทำใจให้ได้สักที บางทีการได้ดูภาพบาดตาบาดใจ ได้เห็นจะ ๆ เต็ม ๆ ตาก็ทำให้เรายอมรับความจริงได้ แม้จะเจ็บปวดเพียงใดก็ตามที
ไปถึงก็เห็นว่าแดนภพซ่อมรถเสร็จพอดี ทั้งสองพูดคุยกันอย่างสนิทสนม พระพายนำผ้ามาเช็ดเหงื่อให้แดนภพ ทำให้ชายหนุ่มยิ้มกว้างอย่างขอบคุณ
ภาพนั้นทำเอาบัวชมพูอยากจะร้องไห้ และวิ่งหนีกลับบ้าน แต่เพราะพบเพื่อนกุมมือเอาไว้ เหมือนให้กำลังใจ เธอก็เลยตั้งสติ ค่อย ๆ เดินตามเพื่อนเข้าไปในบ้าน
“อ้าว... ยายเพื่อนกลับมาแล้วเหรอ ชมพูก็มาด้วยเหรอ”
“พอดีเพื่อนแวะรับชมพูที่บ้านน่ะค่ะ เลยจะชวนมากินข้าวด้วยกัน อาพายคงไม่ว่าอะไรนะคะ”
“ไม่ว่าจ้ะ” พระพายยิ้มใจดีเสมอ นี่แหละที่บัวชมพูเกลียดพระพายไม่ลง
พบเพื่อนพาบัวชมพูไปช่วยกันทำอาหารในห้องครัว พระพายไม่ชอบทำอาหาร ไม่ชอบทำงานบ้าน เธอเป็นอาจารย์สอนมหาวิทยาลัยที่สวยและหนุ่ม ๆ ขายขนมจีบมากมายเพราะเป็นคนหน้าตาดี แต่งตัวเก่ง และพูดจาดีกับทุกคน
อาหารมื้อเย็นวันนั้นจึงมีสมาชิกสี่คน ซึ่งแดนภพกับบัวชมพูเป็นแขกของบ้านด้วย
แขกกลับไปแล้ว พบเพื่อนจึงหันไปคุยกับอาสาว
“อาพายคะ เพื่อนสงสัยอยากถามอาพายหน่อย” ปกติไม่ค่อยยุ่งเรื่องส่วนตัวของอาสาว เพราะหลังจากบิดามารดาเสียชีวิต อาสาวก็เลี้ยงดูส่งเสียให้เธอเรียนมาตลอด และอาสาวของเธอก็ใจดีมาก ๆ ด้วย
“ถามอะไรจ๊ะ”
“อาพายคิดยังไงกับอาภพเหรอคะ”
“ภพเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของอาจ้ะ”
“แค่นั้นเองเหรอจ๊ะ”
“เรามีอะไรกับอาหรือเปล่า”
“เพื่อนคิดว่าอาภพชอบอาพายนะคะ”
“เราเป็นเพื่อนกัน” พระพายยืนยันหนักแน่น
“ถ้าอาภพมีแฟนหรือคนรักอาพายก็โอเคไม่รู้สึกอะไรใช่ไหม”
“ไม่หรอก ภพเขารักอา เขาไม่มีใครหรอก”
“แล้วอาพายล่ะคะรักอาภพไหม”
“ก็รักนะ เป็นเพื่อนกันก็ต้องรักกัน”
“อาพายกั๊กนี่คะ”
“เอ๊ะ! นี่มันเรื่องส่วนตัวของอานะ”
“ขอโทษค่ะ เพื่อนขอตัวก่อนนะคะ” พบเพื่อนไม่อยากทะเลาะกับผู้เป็นอาก็เลยรีบเอ่ยขอตัว
พระพายไม่ได้ติดใจอะไรอีก เธอกลับไปจัดการงานเอกสารของตัวเอง
จู่ ๆ คอมพิวเตอร์ก็เสีย เธอจึงโทร. เรียกแดนภพให้มาช่วยดู พบเพื่อนได้ยินเสียงคนคุยกัน เลยเดินลงมาดู ก็เห็นว่าแดนภพมาซ่อมคอมพิวเตอร์ให้อาสาว
แดนภพก็เก่งทำได้ทุกอย่าง ซ่อมได้ทุกอย่าง แม้แต่เครื่องซักผ้ามีปัญหา เธอล่ะเชื่อเลย อาจเพราะก็เป็นคนลุยๆ ต้องดูแลไร่ของตัวเอง
แต่เวลาไปดูไร่พระพายไม่ชอบไปนัก เวลาแดนภพชวน อาสาวของเธอบ่นว่าร้อน แดดแรงผิวเสียในขณะที่เพื่อนของเธออย่างบัวชมพู จะชอบไปทุกที่ที่แดนภพไป
พบเพื่อนไม่ได้เข้าไปยุ่งวุ่นวายอะไรกับอาสาว เธอจะเดินเลี่ยงขึ้นห้องอีกครั้ง ถ้าไม่เพราะประโยคของแดนภพที่ทำให้เธอยืนขาแข็ง แอบฟังอย่างไม่ได้ตั้งใจ
“พายครับ เราก็รู้จักกันมานานแล้ว พายรู้ใช่ไหมว่าเราชอบพาย” หัวใจของพบเพื่อนเต้นรัวเร็ว ยังกับถูกสารภาพรักเสียเอง อาจเพราะเธอลุ้นให้เพื่อนรักอย่างบัวชมพู ไม่ได้เอนเอียงไปทางเพื่อน แต่เห็นว่าอาสาวไม่ได้รักแดนภพจริงเหมือนบัวชมพู เธอก็เลยอยากเชียร์ให้บัวชมพูมากกว่า เพราะก็รักและนับถือแดนภพเป็นคุณอาหนุ่มที่แสนใจดีและมีน้ำใจกับเธอเสมอเช่นกัน
“รู้สิจ๊ะ ก็ภพเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเราไง” พระพายยิ้มหวานให้เพื่อนรัก
“ไม่ใช่เพื่อนสิ เรารักพายมากกว่าเพื่อน เราขยับจากสถานะเพื่อนเป็นแฟนกันไหม ภพสัญญาว่าจะรักพายคนเดียว จะดูแลพายให้ดีที่สุด” เขาเองก็ไม่มีพ่อแม่เหมือนเธอแล้ว เลยอยากดูแลกันและกัน เติมเต็มซึ่งกันและกัน เขาอยากสร้างครอบครัวกับเธอจริง ๆ
“ภพน่ะ ล้อเล่นอยู่เรื่อย ภพเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของพาย จะเป็นคนรักได้ยังไงกันจ๊ะ ไม่เอานะ ไม่พูดล้อเล่นแบบนี้” พระพายยิ้มขำ ก่อนจะจับมือแดนภพมากุมเอาไว้แล้วเน้นย้ำอีกครั้ง
“ภพเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของพายนะ”
“แค่เพื่อนเองเหรอพาย” แดนภพเอ่ยถามเสียงเบา
“ใช่จ้ะ เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป”
“ครับ เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน” แดนภพรับคำ ก่อนที่จะขอตัวกลับบ้านไป
“อาพายใจร้ายมากนะคะ” พบเพื่อนออกมาจากที่ซ่อน ไม่ได้อยากจะแอบฟัง แต่รู้สึกสงสารแดนภพค่อนข้างมาก
“นี่เราแอบฟังอาเหรอ”
“เพื่อนบังเอิญน่ะค่ะ”
“มันก็เสียมารยาทรู้ไหม”
“แล้วอาพายจะเสียดายผู้ชายดี ๆ อย่างอาภพ” พบเพื่อนรู้สึกเสียใจแทนแดนภพ ถ้าเขาไม่ใช่คนดีแบบนี้เธอคงไม่เสียใจแทนเขา
“เสียดายทำไม ภพก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของอา มีอะไรเขาก็ต้องนึกถึงอาก่อนเป็นคนแรก อาแค่โทร. หาเขาก็รีบมาหาอาแล้วล่ะ อีกอย่างมีผู้ชายมาชอบอามากมาย อาจะเลือกเอาคนที่ดีสักแค่ไหนก็ได้”
“อย่าลืมนะคะว่าอาพายอายุสามสิบห้าแล้ว ผู้หญิงยิ่งอายุเยอะยิ่งหาแฟนยากนะคะ”
“ไม่มีแฟนก็ไม่เป็นไร อาเลี้ยงตัวเองได้”
“ก็จริงค่ะ แต่อาพายไม่ได้คิดว่าจะโสดไปตลอดชีวิตไม่ใช่เหรอคะ อาพายแค่อยากหาผู้ชายที่ดีที่สุด แต่เพื่อนบอกเลยว่าอาพายพลาดมาก เพราะวันนี้อาพายเสียผู้ชายที่ดีที่สุดอย่างอาภพไปแล้ว เคยได้ยินไหมคะเลือกนักมักได้แร่”
“นี่ยายเพื่อนเดี๋ยวนี้กล้าอบรมสั่งสอนอาเหรอ ผู้หญิงแต่งงานอายุสามสิบปลายสี่สิบเยอะแยะไป ไม่เห็นแปลก”
“ไม่แปลกหรอกค่ะ ไม่แต่งงานก็ไม่แปลก ถ้าคิดว่าจะไม่แต่งงานตลอดชีวิต แต่อาพายยังโหยหาผู้ชายดี ๆ มาดูแลไม่ใช่เหรอคะ มีอะไรก็ต้องโทร. ให้อาภพมาช่วยอยู่ตลอด ถ้าเป็นสาวเก่งและแกร่งจริง ก็ต้องทำได้เองทั้งหมดสิคะ แล้วถ้าต่อไปอาภพมีแฟนขึ้นมา แฟนเขาไม่ให้มา หรืออาภพต้องเห็นแฟนสำคัญกว่า วันนั้นแหละอาพายจะรู้ซึ้ง” พูดจบพบเพื่อนก็หนีขึ้นห้องไป ปล่อยให้อาสาวโมโหอยู่ชั้นล่าง
เธอก็โมโหที่อาสาวปล่อยผู้ชายดี ๆ หลุดลอยไป เธอเห็นสีหน้าและแววตาเศร้า ๆ ของแดนภพก็รู้ได้เลยว่าเขาจะไม่กลับมาง้องอนอาสาวของเธออีก
เขาตัดขาดได้เพราะไม่อยากบังคับจิตใจใคร แล้วมาดูกันว่าต่อไปอาสาวจะทำอย่างไร
พบเพื่อนโทร. ไปเล่าเรื่องนี้ให้บัวชมพูฟัง ซึ่งบัวชมพูดก็อึ้งไป ได้แต่เสียใจแทนแดนภพ
“แกต้องรีบทำคะแนนไปปลอบอาภพ สารภาพรักไปเลยยิ่งดี”
“จะดีเหรอแก” บัวชมพูเอ่ยถาม
“ดีสิ ฉันเชียร์แก ฉันก็รักอาภพและนับถือเหมือนญาติคนหนึ่ง เพราะอาภพดีมาก คอยช่วยเหลือฉันมาตลอด ฉันก็อยากให้อาภพได้พบกับผู้หญิงที่ดีและรักอาภพจริง” พบเพื่อนให้กำลังใจบัวชมพู ทำให้บัวชมพูรุกหนัก
เธอไปหัดเรียนทำอาหารกับแดนภพ แม้จะพอทำได้บ้าง เพราะเป็นลูกมือของพบเพื่อนบ่อย แต่ก็อยากทำอาหารอร่อย ๆ ให้เขากินบ้าง
“อยากเรียนทำอาหารก็ได้ครับ แต่อาดุนะ ถ้าทำไม่เรียบร้อยโดนตีมือนะครับ” เขาพูดอย่างเอ็นดู โยกศีรษะของสาวน้อยไปมาเบาๆ
“ยอมให้ตีมือค่ะ อยากเรียนกับอาจารย์เก่งๆ”
“งั้นช่วยอาหั่นผักก่อน การหั่นน่ะสำคัญมาก ถ้าเราหั่นสวยก็จะส่งผลทำให้อาหารน่ากินไปด้วย”
“ค่ะ”
“ไม่ใช่หั่นแบบนั้นนะครับ อาขอโทษนะ แต่ต้องทำแบบนี้” เขาขยับมายืนซ้อนทางด้านหลังก่อนจะจับมือน้อยแล้วค่อย ๆ สอนหั่น
หัวใจของบัวชมพูเต้นแรง เธอรู้สึกขัดเขิน ตัวร้อนวูบวาบ หน้าแดงก่ำไปหมด
“ได้ไหม”
“ได้ค่ะ”
“อาทิตย์นี้อาจะไปที่ไร่ เราจะไปกับอาไหม”
“ไปสิคะ” เธอยิ้มจนตาหยี ทำให้แดนภพยิ้มตาม
“เรานี่ก็ลุยเหมือนกันนะ อาไปไหนไปด้วยตลอด”
“ก็ชมพูชอบอยู่กับอาภพนี่คะ”
“อืม...” เขารับคำ มองเธออย่างเอ็นดู
“นึกว่าวัยแบบเราจะอยากอยู่กับเพื่อนกับแฟนมากกว่า”
“ชมพูยังไม่มีแฟนหรอกค่ะ”
“อาเห็นมีคนมาจีบตั้งหลายคน”
“ชมพูไม่ชอบใครหรอกค่ะ ชมพูมีคนที่แอบชอบอยู่แล้ว”
“ใครครับ”
“ชมพูชอบ...”
“แป๊บนึงนะครับ พระพายโทร. มา” ประโยคนั้นของเขาทำให้บัวชมพูใจแป้ว
พระพายจะโทร. มาทำไมอีก ก็เพิ่งปฏิเสธแดนภพไปนี่นา
“ฝักบัวมีปัญหาตันเหรอครับ อืม... เดี๋ยวภพจัดการให้นะ”
“อาภพจะไปไหนคะ” บัวชมพูเอ่ยถามเมื่อเขาวางโทรศัพท์แล้วกำลังจะออกไปจากบ้านไป
“ฝักบัวบ้านของพายมีปัญหาน่ะครับ อาเลยจะไปช่วย”
“ไม่ไปได้ไหมคะ” บัวชมพูเอ่ยรั้งเอาไว้
“ครับ” เขาหันมามองหน้าเธอเหมือนชะงักไป
“ชมพูไม่อยากให้อาภพไป”
“ทำไมล่ะครับ”
“ที่อาภพถามว่าชมพูแอบชอบใคร คนคนนั้นก็คืออาภพไงคะ” บัวชมพูพูดโพล่งออกมา เธออยากรั้งเขาเอาไว้
“อารู้แล้วล่ะครับ”
“รู้แล้ว คือ” เธอทำหน้าเหวอ
“เพื่อนเราบอกอาแล้ว”
ย้อนไปหลายวันก่อน
‘เพื่อนมีอะไรกับอาเหรอครับ’
‘อาภพไม่ต้องเสียใจนะคะเรื่องอาพาย เพราะจริง ๆ แล้วมีคนที่รักอาภพมาก ๆ อยู่คนหนึ่งที่เพื่อนอยากบอกก็เพราะว่าเขารักอาภพมาก ๆ’
‘ใครครับ’
‘ชมพูค่ะ’
‘ชมพูอย่างนั้นเหรอ’
‘ใช่ค่ะ รักคนที่เขารักเราดีกว่านะคะ อาภพอาจจะคิดว่าเพื่อนก้าวก่าย แต่จริงๆ เพื่อนนับถืออาภพเป็นญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งของเพื่อน เพราะอาภพดีกับเพื่อนมาก เพื่อนก็อยากให้อาภพได้เจอผู้หญิงที่ดีค่ะ ถึงแม้ว่าอาพายจะเป็นอาของเพื่อน แต่อาพายปฏิเสธความรักฉันคนรักกับอาภพ ให้ได้แค่ความเป็นเพื่อน ดังนั้นเพื่อนจึงคิดว่าอาภพก็ควรเปิดโอกาสให้ตัวเองบ้าง’
หลังจากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็นานนับเดือนแล้ว เขาจึงยอมเปิดใจรับเด็กสาวน่ารักสดใสมีน้ำใจอย่างบัวชมพูเข้ามาในชีวิตอย่างเต็มรูปแบบ ก่อนหน้านี้เขาก็เคยคิดว่าจะจีบเธอ เพราะความสัมพันธ์ของเขากับพระพายไม่เคยไปไกลจากคำว่าเพื่อน แต่เขาคิดว่าบัวชมพูอายุน้อยกว่าเขาหลายปี เขาสามสิบห้าแต่บัวชมพูเพิ่งจะยี่สิบเอ็ด ห่างกันเกินรอบ เขากลัวว่าเธอจะอึดอัดหรือปฏิเสธ แถมยังจะหาว่าเขาไม่เจียมอีก เด็กก็คงอยากคบคนวัยเดียวกัน ซึ่งเขาเองก็เพิ่งรู้ว่าคิดแทนเธอมานาน
