สารภาพรัก
น้ำเหนือ รุ้งประกายแสง หญิงสาววัยย่างยี่สิบสี่ กำลังก้มมองนาฬิกาข้อมือเรือนหรูที่บิดาซื้อให้ในวันเกิดของเธอในปีที่แล้ว เธอภูมิใจที่เป็นที่รักของบิดา ท่านไม่เคยมีผู้หญิงคนใหม่อีกเลย หลังจากที่มารดาสิ้นไปเพราะกลัวว่าเธอจะกลายเป็นเด็กมีปัญหา
เธอรู้สึกเห็นใจที่ท่านอยู่ในโอวาทของมารดาก่อนตาย ทำตามคำพูดที่รับปากเอาไว้ไม่ขาดตกบกพร่อง ไม่เคยเกาะแกะกับผู้หญิงมากหน้าหลายตาที่ทอดสะพานให้ท่านตั้งแต่ท่านเริ่มเป็นโสดอีกครั้ง
แบบนี้นี่เอง เธอจึงได้รักบิดาของเธอมากที่สุดในโลก...
น้ำเหนือเองก็ตั้งใจเรียน ตามคำสั่งของบิดาไม่เคยเหลวไหลเลยแม้แต่น้อย เธอไม่เคยมีแฟนมาก่อนในชีวิต เพราะคิดว่าเรื่องเรียนเป็นสิ่งที่สำคัญมาก เธอเป็นทายาทเพียงคนเดียวของรีสอร์ตรุ้งประกายแสง ดังนั้นเธอจึงต้องทำให้บิดาภาคภูมิใจและไว้เนื้อเชื่อใจที่จะฝากรีสอร์ตอันเป็นทรัพย์สมบัติของตระกูลเอาไว้ให้ได้
หญิงสาวมีรูปร่างติดไปทางอวบระยะสุดท้าย เธอภูมิใจในความเป็นผู้หญิงที่สมบูรณ์แสนอบอุ่นของตัวเองนัก ใครจะมีความสามารถรักษาหุ่นได้เสมอต้นเสมอปลายเช่นเธอคงไม่มีอีกแล้ว
ผู้หญิงส่วนใหญ่มักจะไม่มีความพยายามในการกิน อาจเป็นเพราะขี้เกียจเคี้ยวอาหารก็เป็นได้ จึงทำให้ผอมแห้งแรงน้อย หรือก็เป็นมนุษย์เงินเดือนต้องกินอย่างพอเพียง ไม่เช่นนั้น เงินเดือนจะไม่พอใช้ หรือไม่ก็ต้องเอาเงินไปแต่งเนื้อแต่งตัว เธอเคยเห็นเพื่อนบางคนยอมอดข้าวเพื่อเอาเงินเดือนไปซื้อเครื่องสำอางด้วยซ้ำ เป็นเธอเองคงทนไม่ได้ที่จะต้องอดมื้อกินมื้อและตายไปอย่างอนาถเช่นนั้น สู้รับประทานอาหารที่เราอยากกินดีกว่าตายไปแล้วไม่เคยลิ้มรสอาหารอันแสนโอชะเลย
เธอไม่เคยคิดอยากจะลดหุ่น จะลดทำไมล่ะ? อุตส่าห์ซื้อของดีๆ กิน ไม่รวยไม่มีความสามารถซื้ออาหารอันแสนอร่อยแพงๆ กินได้หรอกนะ
ผู้หญิงอวบหรือสมบูรณ์ก็สวยได้ เกิดเป็นผู้หญิงอย่าหยุดสวย...
น้ำเหนือจะเลือกรับประทานอาหารที่มีประโยชน์และบริโภคอาหารหลักสองจานเป็นอย่างต่ำในแต่ละมื้อ ส่วนอาหารว่าง เธอจะรับประทานอาหารที่อยากกินทุกอย่างที่ขวางหน้า เวลาใครถามจะได้ตอบได้เต็มปากเต็มคำว่ามันอร่อยยังไง อร่อยแค่ไหน จะได้ไม่อายคนอื่นเขา หาว่าเราอดอยากปากแห้ง ไม่เคยลิ้มรสอาหารแปลกๆ เลิศรสอะไรกับเขาเลย
ของทุกอย่างบนโลกอร่อยเสมอสำหรับเธอ จนใครๆ ยกให้เธอเป็นนักชิมตัวยง คนเราเกิดมาไม่ได้รับประทานอาหารอร่อยมันเสียชาติเกิด จริงไหม?
น้ำเหนือจะมีอาการเครียดหนักหากงดกินอาหารมื้อใดมื้อหนึ่ง และเพื่อเป็นการชดเชยที่ต้องสูญเสียพลังงานในส่วนนั้นไป...
ทันทีที่นึกได้ เธอจะรีบทานอย่างไม่อิดออด หากมิเช่นนั้น รูปร่างอันอวบอัดกระชากใจชายของเธอจะซูบผอม แก้มก็จะตอบจนไม่น่ามอง ทำให้ชายหนุ่มหลายคนที่มองเธอเป็นอาหารตาบ่อยๆ ผิดหวังและหดหู่ที่เห็นเธอผอมแห้งแรงน้อยเหมือนกุ้งแห้งที่นอนอยู่ในกระจาดของแม่ค้าที่ขายอยู่ในตลาดสด
เธอคิดว่าเป็นสิ่งที่อนาถที่สุดสำหรับชีวิตของลูกผู้หญิง!!!
น้ำเหนือมีผิวสีน้ำผึ้งที่โดดเด่น จนใครๆ ต่างอิจฉาตาร้อนผ่าวๆ มีดารานางแบบทั้งประเทศไทยและต่างประเทศหลายคนแอบลอกเลียนแบบเธอด้วยการไปนอนอาบแดดให้มีสีผิวเหมือนเธอ
แต่เฮ้อ... เธอสงสารพวกดารานางแบบผิวสีซีดและหุ่นเหมือนกุ้งแห้งพวกนั้นเหลือเกิน เพราะตายอีกกี่ชาติก็คงไม่มีวาสนามีผิวกายและรูปร่างอันสมบูรณ์เพอร์เฟ็กต์เช่นเธออีกแล้ว
หญิงสาวรู้สึกภูมิใจลึกๆ คิดในใจว่าไม่มีใครจะผิวเนียนนุ่มเท่าเธออีกแล้ว เธอภูมิใจที่ได้รับการถ่ายทอดลักษณะทางพันธุกรรมดีเยี่ยมจากบิดาและมารดา ทำให้ยีนสีผิวเธอเป็นสีผิวที่ใครๆ ต่างอิจฉาริษยาจนต้องมองเหลียวหลัง บางครั้งเธอถึงกับร้อนทีเดียวเชียว
อะไรน่ะหรือ? ก็ตาร้อนๆ ของพวกเขาทำให้เธอร้อนหลังไปหมด
มีคนแอบมาถามว่าทำยังไงสีผิวถึงได้จะเข้มและงดงามดั่งนางในวรรณคดีเช่นนี้ เธอยิ้มรับและแนะนำว่า พวกเขาไปตายแล้วเกิดใหม่ เทวดานางฟ้าอาจสงสารทำให้พวกเขาเหล่านั้นมีผิวที่งดงามเหมือนเธอขึ้นมาบ้าง
แต่ก็นะ... คนเราเกิดมาไม่เหมือนกัน จงพอใจในสิ่งที่ตัวเองมีอยู่จะดีกว่า เธอปลอบใจพวกเขาไปเช่นนั้น และบอกให้หมั่นทำบุญทำทานเยอะๆ อย่าได้ไปอิจฉาคนอื่นเลยที่เกิดมาสมบูรณ์แบบ เผื่อสวรรค์จะเมตตาให้เกิดมาหน้าตาดีกับเขาบ้าง
น้ำเหนือคิดว่าคงไม่มีใครจะมีผิวที่มหัศจรรย์เหมือนเธออีกแล้ว แม้แต่นางบุษบาหรือจินตหราก็ตามที หากทั้งสองได้เห็นผิวของเธอคงจะเครียดจนนอนไม่หลับ อิเหนาเองจะต้องเปลี่ยนใจมารักเธอแทนนางทั้งสอง และคงมีเมียเดียว ไม่มีสองเมีย เพราะบุษบาและจินตหรางามสู้เธอไม่ได้ อิเหนาเลยต้องตัดใจรับเป็นเมียทั้งสองคน
หลังจากเธอแนะนำข้อคิดดีๆ ให้พวกเขาเหล่านั้น เธอกลับพบว่าพวกเขาทำหน้าผิดหวังหรือหดหู่ใจ ไม่ก็เศร้าใจ หรือไม่พอใจในข้อเสนอแนะดีๆ ของเธอ เธอรู้ดีว่าพวกเขาคงไม่มีความสามารถไปเกิดใหม่แล้วมีสีผิวเช่นเธออีกแล้ว จึงบอกให้ทำใจเสีย ความไม่พอใจในสีหน้านั้น เธอรู้ดีว่าไม่ใช่ไม่พอใจเธอ แต่เพราะพวกเขาสิ้นหวัง ตายแล้วเกิดใหม่ก็คงไม่ได้ดังใจหมาย
... ก็คนเราทำบุญมาไม่เท่าเทียม เกิดมาจึงมีพร้อมไม่เหมือนกัน เธอรู้สัจธรรมข้อนี้ดี
เธอรู้ดีว่าตนเองเป็นคนคิดก่อนพูดเสมอๆ ตรึกตรองเป็นอย่างดี ดังนั้น เธอจึงภาคภูมิใจในคำพูดของเธอทุกครั้งที่เอ่ยออกไป เพราะมันมีทั้งเหตุทั้งผล และความเป็นไปได้สูง ทำให้หลายคนที่ลังเลใจตัดสินใจได้มานักต่อนักเมื่อได้ฟังคำพูดของเธอนี่แหละ
สำหรับมาตรฐานความสูงที่เพื่อนๆ ในมหา’ลัยที่เรียนจบในรุ่นเดียวกัน เธอเห็นพวกเขาแอบตาร้อนที่เธอตัวเตี้ยกว่าผู้ชายทุกคน บางครั้งเธออยากจะเอาน้ำแข็งเย็นๆ ไปประคบให้หายร้อยเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็นะ... บางทีปล่อยให้พวกเขาคิดได้จะดีกว่า ว่าความอิจฉาริษยาไม่ได้ส่งผลดีกับใครเลย มีแต่จะเผาผลาญจิตใจให้ร้อนรุ่มไม่เป็นสุข ดูอย่างเธอสิ ไม่เคยอิจฉาริษยาใครๆ เลย ก็เธอออกจะสมบูรณ์แบบซะขนาดนี้ ยังมีอะไรให้ต้องอิจฉาตาร้อนอีกล่ะ?
ผู้หญิงคนไหนตัวสูงมักจะเป็นปมด้อยหาแฟนยาก ใช่แล้ว... เธอรู้ว่าใครๆ ก็อยากไปตัดความสูงออกนัก สูงมากไม่ดี พอเดินแล้วหลังค่อม บางคนถึงกับบุคลิกภาพไม่ดีไปเลย ไม่เหมือนเธอ เวลาเดินยืดเต็มที่ สง่าผ่าเผยและงดงามหาที่ติไม่ได้
น้ำเหนือยืดอกอวบอัดเกินตัวอย่างภาคภูมิใจ ที่ใครๆ ชื่นชมในส่วนสูงร้อยห้าสิบห้าเซนติเมตรของเธอ เธอยังมีความน่าภาคภูมิใจอีกหลายอย่างที่บรรยายด้วยกระดาษหมดโลกก็ยังไม่หมด ทำไมเธอช่างเกิดมาโชคดีเช่นนี้หนอ ฮิฮิ
ทั้งสะโพกผายงอนงามที่ผู้ชายหลายคนชอบทำท่าน้ำลายหก แต่เธอไม่สนเพราะอย่างไรเสียเขาก็ได้แค่มอง ถือว่าทำบุญทำทานเถอะ อยากมองก็มองไป อีกทั้งหน้าอกหน้าใจขนาดสามสิบสี่คัพซีที่ทำให้ใครหลายๆ คนถึงกับเอาเธอไปพูดว่า อกเล็กเรื่องใหญ่ อกใหญ่เรื่องเล็ก ไหนจะเอวคอดของเธอที่รับกับสะโพกอีก ขนาดพนักงานที่รีสอร์ตยังแอบจับกลุ่มพูดคุยชื่นชมเธอเสมอๆ จนเธอคร้านที่จะตำหนิเพราะพวกเขาคิดว่าตัวเองด้อยกว่า
“รอนานไหมครับน้ำ”
เสียงชายหนุ่มที่พูดจาสุภาพทำให้เธอเงยหน้ามองเหมือนตกอยู่ในห้วงความฝัน
“ไม่นานเลยค่ะพี่ร็อบ”
น้ำเหนือทักทายชายหนุ่มคนล่าสุดที่มาดูตัวเธอเมื่อหลายเดือนก่อน แล้วคบหาดูใจกันเรื่อยมา เขาเสมอต้นเสมอปลาย ไม่เคยเหลวไหลในสายตาเธอเลยสักครั้ง แถมยังเป็นสุภาพบุรุษ ไม่เคยล่วงเกินเธอให้มัวหมอง พักหลัง เธอกับเขาได้เรียนรู้กันมากขึ้น เขามักรับเธอไปเที่ยวพักผ่อนเพื่อคลายเครียดจากการทำงานที่แสนเหนื่อยล้าของแต่ละวัน
โรเบอร์โต รอสซี่ หนุ่มลูกครึ่งไทย-อิตาลี วัยยี่สิบเจ็ดปี เขามีรูปร่างสูงใหญ่เกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ผิวขาวจัดเพราะมารดาเป็นคนทางเหนือและยังมีเชื้อสายของคนจีน
เส้นผมสีน้ำตาลเข้มยาวประบ่ารวบมัดเอาไว้อย่างเรียบร้อย เขาเป็นคนสะอาดสะอ้าน เล็บมือเล็บเท้าเรียวสวยจนผู้หญิงยังต้องอิจฉา มีดวงตาสีเทาเข้มชวนลุ่มหลง หน้าผากกว้างบ่งบอกถึงความฉลาดเฉลียว คิ้วเข้มพาดเฉียง ดวงตาอบอุ่นอ่อนโยน จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหนาแดงจัด คางผ่าเรียวรับกับหน้าเหลี่ยม ข้างแก้มมีลักยิ้มบุ๋มน่ามอง เรือนกายแข็งแรงผิวเรียบตึงกระชับน่าสัมผัสไปหมดทั้งเนื้อทั้งตัว
น้ำเหนือยอมรับว่าเธอน้ำลายหกทุกครั้งที่ได้พิศมอง ก็นะ ใครว่าผู้ชายชอบมองผู้หญิงเซ็กซี่เป็นฝ่ายเดียว ผู้หญิงก็ชอบมองผู้ชายเซ็กซี่เหมือนกัน เห็นแล้วมันตื่นเต้นดีออก
“ดอกไม้สำหรับคนพิเศษของพี่ครับ”
โรเบอร์โตยื่นดอกไม้ให้แฟนสาว
“ขอบคุณค่ะ”
น้ำเหนือรับมาถือเอาไว้ กล่าวขอบคุณด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะอุทานเมื่อเห็นสร้อยทองคำขาวจี้เพชรเส้นสวยห้อยอยู่
“อุ๊ย! พี่ร็อบ” เธอตาโต มองเขาอย่างอึ้งๆ
“ของขวัญสำหรับคนพิเศษครับ พี่ไปเที่ยวมา เห็นสวยดีเลยซื้อมาฝาก”
โรเบอร์โตอ้อมมายื่นหลังแฟนสาว ก่อนจะหยิบสร้อยเส้นนั้นมาสวมให้อย่างเบามือ
“ขอบคุณค่ะ”
“สวยมากเลยครับ เข้ากับน้ำมากเลย”
“น้ำจะใส่ติดตัวเอาไว้ตลอดเลยค่ะ”
น้ำเหนือลูบสร้อยตัวเองไปมา ยิ้มขอบคุณเขา
“สั่งอะไรมาทานหรือยังครับ”
โรเบอร์โตเอ่ยถามหญิงสาว หลังจากทรุดนั่งลงตรงข้ามกับเธอ เขาสังเกตว่าที่วันนี้เธอแต่งตัวสวยเป็นพิเศษ เรือนผมยาวมัดรวบเอาไว้อย่างเรียบร้อย หญิงสาวใส่เสื้อแขนตุ๊กตาสีฟ้า กระโปรงลายลูกไม้สั้นแค่เข่า เขายอมรับว่าหญิงสาวมีผิวสีน้ำผึ้งงดงาม แถมยังนุ่มละมุน เรือนกายสาวหอมกรุ่น ใบหน้ากลมหวานคมขำ ดวงตาสวยมีเสน่ห์ รูปร่างอวบอัดเวลากอดก็อบอุ่นและเรียบตึงเหมาะสำหรับเอาไว้เป็นหมอนข้างเวลาอากาศหนาวยามค่ำคืน
เขาบอกว่าผู้ชายส่วนใหญ่เวลาว่างมักคิดเรื่องเซ็กซ์ เขาเองก็คิด มันแค่ความคิด แต่เขาไม่ได้หื่นบ้ากามไปข่มเหงใครเสียหน่อย จริงไหม?
“ยังเลยค่ะ น้ำรอพี่ร็อบมาก่อนน่ะค่ะ แล้วค่อยสั่ง พอดียังไม่ค่อยหิวด้วยค่ะ”
น้ำเหนือตอบยิ้มๆ มองสบตาชวนฝันนั้นด้วยความรักไม่ปิดบัง โรเบอร์โตยิ้มกว้าง ข้างแก้มบุ๋มเป็นรอยด้วยลักยิ้มทั้งสองข้าง ทำให้เธอรู้สึกอยากยื่นมือเข้าไปจิ้มนัก แต่เกรงว่าจะไม่เหมาะสมที่จะถึงเนื้อถึงตัวในที่สาธารณะเช่นนี้ แต่พี่ร็อบไม่มีวันรอดเงื้อมมือของเธอไปได้แน่นอน สัญญากับตัวเองแล้วว่าหากไม่ได้พี่ร็อบเป็นสามีเธอจะขอสละทางโลก มุ่งหาทางธรรมในที่สุด แต่เมื่อเธอแน่ใจแล้วว่าเขาไม่มีวันหนีเธอพ้นไปได้ เธอก็แค่พูดให้ตัวเองมีทางเลือกไปอย่างนั้นเอง พี่ร็อบน่ะหรือจะกล้าปล่อยผู้หญิงเช่นเธอให้หลุดมือไปได้ ถ้าเขาทำเช่นนั้นคงโง่เต็มที นี่เป็นคำพูดของบิดาที่บอกเธอเสมอๆ ว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ใครๆ ต่างก็อิจฉาในความเพียบพร้อม
“พี่ขอโทษนะครับที่มาช้า ทำให้น้ำต้องคอยนาน”
ชายหนุ่มขอโทษจากใจจริง เขาไม่ชอบให้ใครรอนานๆ และเป็นคนที่รักษาเวลามากๆ น้ำเหนือเองก็เช่นเดียวกัน หญิงสาวไม่เคยมาสายและต้องให้เขารอ เธอเป็นคนตรงเวลาพอๆ กับเขา
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ น้ำมาก่อนเวลาตั้งนานหลายนาที”
เธอรีบบอก ไม่อยากให้เขาเป็นกังวลใจ
“งั้นพี่มาสาย ให้พี่เลี้ยงข้าวนะครับ”
โรเบอร์โตรีบเอ่ยปากทันที จริงๆ มื้อนี้เป็นมื้อพิเศษที่เขาคิดว่าอยากจะคุยเรื่องสำคัญกับหญิงสาว เลยเลือกร้านที่บรรยากาศโรแมนติกเช่นนี้ และดูท่าว่าหญิงสาวก็ชอบร้านนี้มากทีเดียว
อ๊ายยย.... พี่ร็อบบอกจะเลี้ยงข้าวอีกแล้ว หวังจะแอ้มเราละสิ ไม่ได้การแล้ว เราต้องไว้ฟอร์มบ้าง ไม่งั้นเดี๋ยวได้ใจ ฮิฮิ
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ครั้งก่อนพี่ร็อบเลี้ยงแล้ว ครั้งนี้ให้น้ำเลี้ยงบ้างนะคะ”
“พี่เป็นผู้ชาย ให้พี่เลี้ยงดีกว่าครับ”
“งั้นก็ได้ค่ะ น้ำไม่อยากขัดใจใคร”
น้ำเหนือตามใจชายหนุ่มในที่สุด
“วันนี้น้ำแต่งตัวสวยจังเลยครับ”
“อุ๊ย! จริงเหรอคะ”
อุทานแล้วยิ้มกว้าง เธอตั้งใจคัดสรรชุดนี้โดยเฉพาะ ดีใจที่เขาชอบ โรเบอร์โตชมจากใจจริง วันนี้หญิงสาวมาในกระโปรงสีหวาน แต่งหน้าพอประมาณ เขาชอบใบหน้าเต็มอิ่มนี้เหลือเกิน เธอเป็นคนจริงใจ เปิดเผยความรู้สึกออกมาแบบไม่เสแสร้ง ริมฝีปากอิ่มนั้นทำให้เขาอยากครอบครองเป็นเจ้าของทุกครั้งไป รอยยิ้มของเธอก็ใสซื่อไร้มารยา แต่กลับทำให้เขาชอบความเป็นตัวของตัวเองแบบฉบับที่เธอแสดงออกมากกว่า
“จริงสิ พี่เคยพูดเล่นหรือไง” น้ำเหนือโปรยยิ้มหวานหยดอีกครั้ง ก่อนที่ใบหน้าจะมีแววครุ่นคิดตามมาทันที
“ไม่สบายใจเรื่องอะไรหรือเปล่า” ชายหนุ่มถามอย่างใส่ใจ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมอง พี่ร็อบช่างรู้ใจเธอเสียจริง ว่าเธอกำลังไม่สบายใจ
“เราคบกันนานแล้วนะคะพี่ร็อบ นี่ก็ครึ่งปีแล้ว”
น้ำเหนือเริ่มพูดอย่างเป็นงานเป็นการ เธอตัดสินใจอย่างเด็ดขาดที่จะพูดกับชายหนุ่มให้รู้เรื่องกันไปเลยวันนี้
เป็นไงก็เป็นกัน คนเราถ้าได้ทำลงไปแล้ว เกิดผลดีเราก็ปลื้มใจ หากไม่ดีเราก็ถือว่าเป็นบทเรียน เธอเกิดมาครั้งเดียว ตายครั้งเดียว จะมัวอ้ำอึ้งอยู่ไย ได้ไม่ได้ก็ให้มันรู้กันไป ถ้าไม่ทำก็หมายถึงไม่ได้แน่นอน
เอาเถอะ... ถ้าเขาใจตรงกับเธอ ไม่รังเกียจเธอจริงๆ มันก็ดีไม่ใช่เหรอ น้ำเหนือบอกตัวเองเช่นนั้น
“ครับ” โรเบอร์โตตอบรับ โบกมือไล่พนักงานที่ปรี่เข้ามาบริการ สายตาคมมองเพียงแค่หญิงสาวเท่านั้น ชายหนุ่มใส่ใจความจริงจังในน้ำเสียงของเธอ รู้ว่าเธอต้องมีเรื่องสำคัญคุยกับเขาอย่างแน่นอน
“น่าจะถึงเวลาแล้วนะคะ”
น้ำเหนือเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มอย่างมุ่นมั่น เธอถูกบิดาพูดเรื่องแต่งงานหลายครั้งหลายคราเพราะท่านอยากเห็นเธอเป็นฝั่งเป็นฝา เธอเข้าใจและสงสารผู้ชายเหล่านั้นเหลือเกินที่ต้องมาอกหักเพราะเธอปฏิเสธ เนื่องจากเธอไม่ได้ถูกใจใครจริงๆ จังๆ สักคน บิดาจึงยื่นคำขาดให้เธอหาแฟนให้ได้ภายในหนึ่งปี หากไม่เช่นนั้นเธอต้องแต่งงานกับผู้ชายที่ท่านหาให้ ซึ่งผู้หญิงเฟอร์เฟ็กต์สมบูรณ์แบบเช่นเธอ ต้องเป็นฝ่ายหาสามีเอง ไม่ใช่ใครก็ได้ที่บิดาจับคลุมถุงชน เธอจึงหาคู่ในเฟซบุ๊กโดยตั้งเป็นกลุ่มเอาไว้ เชิญหนุ่มๆ เข้ากลุ่มมาเพื่อนัดแนะพูดคุย เธอโพสต์รูปสวยๆ หลายรูปลงในเฟซบุ๊ก และออกเดตกับชายหนุ่มคนแล้วคนเล่า แต่ไม่มีใครถูกใจเธอสักคน จนมาเจอกับโรเบอร์โต ผู้ชายอบอุ่น อ่อนโยน และเข้าใจความรู้สึกเธอมากที่สุด เธอรู้ว่าเขาเกิดมาคู่กับเธอ
ครั้งแรกที่เธอเจอเขา เธอรับประทานอาหารกับเขาเหมือนผู้ชายคนอื่นๆ ไม่ยอมไปไหนมาไหนกับเขาตามลำพัง อยู่กับเขาในที่ที่มีผู้คนมากๆ เธอเป็นผู้หญิงยิงเรือ จะต้องรักษาเนื้อรักษาตัวเอาไว้ และรู้เท่าทันผู้ชาย ไม่เช่นนั้นอาจจะโดนหลอกไปทำไม่ดีไม่ร้ายหรือปู้ยี้ปู้ยำข่มเหงรังแกเอาได้ ยิ่งผู้หญิงหน้าตาดี หุ่นอวบอัดทรมานใจชายอย่างเธอด้วยแล้ว ยิ่งต้องระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ ดังนั้นเธอจึงไม่ควรอยู่กับผู้ชายสองต่อสองในที่รโหฐานที่ลับหูลับตาคน อีกอย่าง เธอก็ไม่ได้สนิทสนมกับเขามากนัก
แต่หลังจากคบหากับโรเบอร์โตได้เป็นเวลาหลายเดือน เธอไปไหนมาไหนกับเขาบ่อยขึ้น เขาเป็นสุภาพบุรุษ ชอบท่องเที่ยว ครั้งแรกที่เจอกันเขาบอกเธอว่าเป็นศิลปิน ชอบถ่ายภาพ วาดรูป มีชีวิตอิสระ มาท่องเที่ยวประเทศไทยบ่อยมากเพราะเป็นบ้านเกิดของมารดา เขาไม่มีบิดามารดา ท่านเสียชีวิตแล้วทั้งสองคน มีน้าสาวหนึ่งคน เธอเคยได้ดูรูปภาพน้าสาวของเขาหลายครั้ง
เธอไม่เคยคบคนที่ฐานะ แม้เขาจะเป็นแค่ศิลปินไส้แห้งอะไรก็ตาม เธอคบเขาด้วยจิตใจ ข้าวของเงินทองมันเป็นของนอกกาย หากเขาเป็นคนดี มันสำคัญกว่าทรัพย์สมบัติพวกนั้น ความสุขในชีวิตไม่ใช่อาศัยเพียงแค่เงินทองเพียงอย่างเดียว แต่หากเราพบคนดีๆ ที่จะดูแลเราได้ไปตลอดชีวิต นั้นถือว่ามันประเสริฐยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น
ทุกครั้งที่ไปเที่ยวด้วยกัน หรือออกเดต โรเบอร์โตเทกแคร์ดูแลเธออย่างดี ตั้งแต่เลื่อนเก้าอี้ให้ กุมมือเธออย่างอบอุ่นทุกครั้ง พาไปชิมอาหารอร่อยๆ หลายอย่างที่เธอไม่เคยทาน ไม่เคยลามกลวนลามให้เธอต้องอับอายหรืออึดอัดหวาดระแวง
เวลาเขามาหาเธอมักพาภาพสวยๆ ใส่กรอบมาฝากเธอเพื่อเอาไปประดับบ้าน ครั้งนี้ก็คงเหมือนกัน เธอเห็นเขาหนีบกล่องขนาดใหญ่เข้ามาด้วย คงเป็นกรอบรูปที่เขาถ่ายเอาไว้ หรือไม่ก็วาดมาให้เธอเช่นเคย ไม่เช่นนั้นเขาจะมีดอกไม้ที่มีความหมายดีๆ มาให้ทุกครั้งที่เจอกัน เครื่องประดับสวยๆ จากสถานที่ต่างๆ ที่เขาไปท่องเที่ยว น้ำหอม อาหารเสริมที่ดีต่อสุขภาพฝากไปให้บิดาเธอนับครั้งไม่ถ้วน
แม้ว่าบิดาจะยังไม่ยอมรับเขาในตอนนี้ แต่เธอไม่มีวันยอมแพ้ อย่างไรต้องทำให้บิดายอมรับเขาให้ได้ ชายหนุ่มเองอยากพิสูจน์ตัวเองเช่นเดียวกัน
“ครับ” โรเบอร์โตรับคำรอฟังอย่างตั้งใจ
“แต่งงานกันไหมคะ”
ในที่สุดน้ำเหนือก็โพล่งถามออกไป เธอคิดว่าโรเบอร์โตคงอยากขอเธอแต่งงานนานแล้ว แต่ไม่กล้าเพราะคิดว่าตัวเองไม่คู่ควรกับหญิงสาวที่มีผู้ชายมากหน้าหลายตามาแอบหลงรักเช่นเธอ
เฮ้อ... ดังนั้นเพื่อไม่ให้พี่ร็อบแสนดีของเธอขึ้นคาน เธอจึงจำต้องเป็นฝ่ายยอมเอ่ยปากขอเขาแต่งงานก่อน สินสอดทองหมั้นไม่ต้อง เงินทองเป็นของนอกกาย เธอไม่อยากได้ เธอมีเยอะแล้ว...
“ครับ” โรเบอร์โตรับคำตาโต ก่อนจะยิ้มกว้างอย่างเอ็นดู
“นี่ครบเวลาที่คุณพ่อกำหนดหนึ่งปีแล้วค่ะ ไม่อย่างนั้น น้ำต้องแต่งงานกับผู้ชายที่พ่อหาให้ แต่จริงๆ แล้วน้ำมั่นใจในตัวพี่ร็อบนะคะ เลยตัดสินใจพูดออกไป น้ำรู้ดีว่าพี่ร็อบไม่กล้า ไม่ต้องอายหรอกนะคะ น้ำเลยเป็นฝ่ายพูดเสียเอง พี่ร็อบจะได้ไม่ต้องคิดหาคำพูดที่จะขอน้ำแต่งงาน พี่ร็อบเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดในชีวิตของน้ำ นอกจากคุณพ่อ เราแต่งงานกันนะคะ”
โรเบอร์โตพิงพยักเก้าอี้ที่นั่งอยู่ด้วยรอยยิ้ม เขาแทบหลุดขำกับน้ำเสียงซื่อๆ ของคนตรงหน้า แต่แววตาจริงใจนั้นทำให้เขาหัวใจเบ่งบานพองโตแทบคับอก
“จะขอแต่งงานทั้งที ก็ต้องโรแมนติกหน่อยสิครับ”
โรเบอร์โตพูดเสียงทุ้มชวนฝัน
“คะ” น้ำเหนือมองอย่างไม่เข้าใจ
ร่างสูงลุกจากเก้าอี้ คุกเข่าลงตรงหน้าหญิงสาว ก่อนที่ประโยคลึกซึ้งกินใจจะเปล่งออกมา
“แต่งงานกับพี่นะครับน้ำ พี่ก็รักน้ำ เราคบกันเป็นเวลานานพอสมควรแล้ว พี่เองไม่อยากรออีกแล้วเหมือนกัน เราใจตรงกัน วันนี้พี่เองอยากขอน้ำแต่งงาน เลยนัดน้ำออกมาเจอกันที่นี่”
โรเบอร์โตสารภาพ อ้อนขออย่างน่ารัก น้ำเหนือตาโต ลูกค้าที่รับประทานอาหารอยู่โต๊ะข้างๆ ถึงกับอมยิ้ม บางคนก็เชียร์ให้เธอตอบตกลง
น้ำเหนือหัวใจพองโตคับอก รู้สึกมีคุณค่าเหลือเกินที่มีชายหนุ่มมาขอแต่งงาน รู้สึกอบอุ่นใจและดีใจที่เขาใจตรงกับเธอ รู้สึกมีความสุขอิ่มเอมในหัวใจ
อุปสรรคข้างหน้าจะเป็นเช่นไร เธอไม่สน ขอแค่เขาเคียงข้างอยู่ใกล้ๆ เธอแบบนี้ก็เพียงพอแล้ว
“ค่ะพี่ร็อบ น้ำจะแต่งงานกับพี่ร็อบค่ะ”
เพียงแค่หญิงสาวตอบตกลง เสียงปรบมือก็ดังไปทั่วบริเวณ โรเบอร์โตถอดแหวนที่เขาสวมใส่เป็นประจำสวมให้หญิงสาวเพื่อจับจองเป็นเจ้าของ
“ถึงแม้แหวนวงนี้จะไม่มีราคาค่างวดอะไร แต่มันมีคุณค่าทางใจ พี่ใส่ติดตัวไว้ตลอด วันนี้พี่ขอสวมมันไว้ในนิ้วของน้ำ มันเป็นหัวใจของพี่ที่มอบให้น้ำ ครั้งหน้าพี่จะหาแหวนวงอื่นมาสวมให้ใหม่”
“ราคามันไม่สำคัญหรอกค่ะ แค่แหวนวงนี้บรรจุหัวใจของพี่ร็อบเอาไว้ น้ำจะเก็บรักษามันไว้อย่างดีตลอดไป”
โรเบอร์โตยกหลังมือนิ่มขึ้นจุมพิตเบาๆ บรรยากาศรอบกายอบอวลไปด้วยความรักที่แสนอบอุ่นของคนทั้งคู่
ชายหนุ่มพยักหน้าให้พนักงานร้านเข้ามา เพียงไม่นาน อาหารน่ากินก็จัดเรียงเต็มโต๊ะ น้ำเหนือตาโตที่วันนี้เธอจะได้ลิ้มลองอาหารแสนอร่อย เธอไม่เคยผิดหวังเลยสักครั้งเพราะชายหนุ่มเป็นนักชิมตัวฉกาจ ดังนั้นอาหารที่เขาสรรหามาให้เธอรับประทานจึงการันตีถึงคุณภาพของรสชาติที่ไม่เป็นสองรองใคร
“ทานเยอะๆ นะครับ พี่สั่งมาให้น้ำโดยเฉพาะเลย พี่รู้ว่าน้ำชอบ”
โรเบอร์โตตักอาหารให้แฟนสาว
“ขอบคุณค่ะ พี่ร็อบก็ทานเยอะๆ นะคะ”
น้ำเหนือตักอาหารให้เขาไม่ต่างกัน
ทั้งสองรับประทานอาหารกันไปอย่างมีความสุข ดวงตาสองคู่สบกันหวานหยด หลายครั้งที่โรเบอร์โตต้องอ้าปากรับอาหารที่แฟนสาวป้อนให้ แต่เขาไม่ได้ขัดเขิน กลับชอบให้เธอเอาใจแบบนี้มากกว่า
“แต่งงานกันไป ต้องป้อนให้พี่ทุกวันนะครับ”
“พี่ร็อบต่างหากต้องป้อนให้น้ำทุกวัน” น้ำเหนืออมยิ้มล้อเลียน
“พี่ยินดีครับ ยินดีทำให้น้ำมีความสุขทุกวัน”
โรเบอร์โตยื่นช้อนไปที่ริมฝีปากอิ่ม หญิงสาวอ้าปากรับอย่างอายๆ การกระทำของทั้งสองจึงเป็นที่อิจฉาของคนในร้านที่แอบมองอยู่ห่างๆ
“พี่ร็อบเก่งจังค่ะ รู้จักอาหารอร่อยตั้งหลายอย่าง ไม่เคยทำให้น้ำผิดหวังเลย”
“ดีใจที่น้ำชอบครับ ต่อไปพี่จะทำอาหารให้น้ำทานทุกวัน ดีไหม”
“จริงเหรอคะ ดีสิคะ แต่จะทานได้หรือเปล่าคะนี่”
“ต้องลองสิครับ ไม่ลองไม่รู้” เขาพูดอย่างใจดี
หวามหวาน
“พี่ร็อบชอบห้องของน้ำหรือเปล่าคะ น้ำจัดไว้รอพี่ร็อบโดยเฉพาะเลยนะคะ”
น้ำเหนือผายมือไปรอบห้องกว้างที่จัดอย่างน่ารัก สีสันสดใส ทำให้รอบกายดูน่ามอง ในห้องจัดด้วยโทนสีครบทุกเฉดสีได้อย่างลงตัวเหมาะเจาะ ไม่ได้ดูเกะกะรกตา หญิงสาวภาคภูมิใจกับฝีมือการจัดห้องของเธอยิ่งนัก และยิ่งพึงพอใจมากขึ้นเมื่อเห็นรอยยิ้มของสามีหนุ่มที่แสดงสีหน้าชอบอกชอบใจห้องของเธอเช่นนี้
“ชอบครับ น้ำจัดเองเหรอครับ”
“ใช่ค่ะ ปกติก็ไม่ต้องจัดอะไรมากหรอกค่ะ น้ำเป็นคนวางของเป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่แล้วค่ะ” หญิงสาวยืดอกอย่างภาคภูมิใจ
“น้ำน่ารักแล้วก็ยังเรียบร้อยอีกนะครับนี่ พี่ภูมิใจเหลือเกินที่ได้น้ำเป็นภรรยา”
คำชมของชายหนุ่มทำให้น้ำเหนือหัวใจพองโต บิดไปมาด้วยความขวยเขิน
“คืนนี้เป็นคืนเข้าหอคืนแรกของเรา เอ่อ... ไปอาบน้ำก่อนไหมคะ” หญิงสาวเอ่ยชวนด้วยดวงตาเป็นประกาย
“ครับ ไปอาบด้วยกันไหม”
โรเบอร์โตเดินเข้าประชิดตัว เชยคางหญิงสาวขึ้นมองสบตาหวานซึ้ง อ้อมแขนแกร่งโอบรัดไปรอบเอวของภรรยาสาว
“ไม่ดีกว่าค่ะ ฮิฮิ” น้ำเหนือทุบอกกว้างของชายหนุ่มอย่างอายๆ
“น้ำอยากอาบกับพี่ พี่รู้” โรเบอร์โตไล้หลังมือหญิงสาวไปมา
“รู้ได้ยังไงคะ”
เธอช้อนสายตาหวานหยดขึ้นถาม มือก็บิดไปบิดมา ตีเขาเสียหลายครั้ง โรเบอร์โตรวบมือนิ่มเอาไว้ ยกขึ้นจุมพิตบางเบาอย่างทะนุถนอม
“แค่มองตาก็รู้แล้ว ไปเถอะ อาบน้ำแล้วจะได้เข้านอน เรามีอะไรอีกมากมายจะต้องทำนะครับ”
คำพูดของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวมองอย่างอยากรู้
“อะไรคะที่บอกว่าอีกมากมาย”
เธอใจกล้าเอ่ยถามแม้จะอายแสนอาย
“ไม่บอกครับ ไว้อาบน้ำเสร็จพี่จะบอก”
เขาแกล้งคนขี้อายตรงหน้า น้ำเหนือใจเต้นแรงมากกว่าเดิมด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามประสา
“ค่ะ” น้ำเหนือรับคำอย่างเอียงอาย อยากอาบน้ำให้เสร็จเร็วๆ
“เดี๋ยวพี่เข้าไปรอในห้องน้ำนะครับ ตามมาแล้วกัน”
น้ำเหนือกลืนน้ำลายเฮือกๆ มองตามร่างสูงบึกบึนล่ำสันที่เดินเข้าห้องน้ำไปตาละห้อย ทำไมพี่ร็อบของเธอน่าปู้ยี้ปู้ยำขนาดนี้
อ๊ายยย... เข้าไปในห้องน้ำจะเจออะไรบ้างนี่ แค่คิดก็สยิว
“พี่ร็อบขา... น้ำมาแล้ว”
น้ำเหนือพันผ้าขนหนูเดินเข้ามาในห้องน้ำกว้าง สบตาชายหนุ่มอย่างสะเทิ้นอาย
“มาสิครับ มาอาบน้ำด้วยกัน พี่รออยู่นานแล้ว”
ชายหนุ่มเรียกหญิงสาวร่างอวบอัดที่มีผิวสีน้ำผึ้งโดดเด่นเนียนนุ่ม น้ำเหนือค่อยๆ เดินไปหยุดยืนอยู่หน้าอ่างน้ำที่โรเบอร์โตนั่งพิงอยู่
“ว้าย!!! พี่ร็อบ ทำอะไรคะนี่ อายนะ”
น้ำเหนือร้องเสียงหลงเมื่อโดนกระชากผ้าขนหนูออกจากกาย เธอรีบหันหลังให้เขาในทันที
“อาบน้ำเร็ว”
น้ำเสียงทุ้มอบอุ่นมาพร้อมกับฝ่ามือหนาที่หวดบั้นท้ายงอนงามผึ่งผายนั้นเบาๆ ด้วยความมันเขี้ยว
“อุ๊ย! ตีน้ำทำไม” น้ำเหนือปัดมือออก แต่ไม่ทันเสียแล้ว
“ว้าย!!!” น้ำเหนือตกใจเมื่อโดนรวบเอวจับกดลงในอ่างอาบน้ำ
“ร้อน!!! ว้าย!!! โอ๊ย!!! พี่ร็อบ ทำไมน้ำในอ่างถึงได้ร้อนแบบนี้”
ก๊อก ก๊อก ก๊อก...
หญิงสาวสะดุ้งตื่น รู้สึกตกใจที่ร่างกายส่วนล่างร้อนๆ แถมยังตกใจกับเสียงเคาะประตู เธอทะลึ่งพรวดจนกลิ้งตกเตียง ทั้งผ้าห่ม ทั้งอะไรพันกันยุ่งเหยิงไปหมด
