"แม่ครับแม่อย่าไป ฮือออ แม่ครับแม่"
"แม่ต้องไป นนท์อยู่ที่นี่นะลูก ฮือออ"
"ไม่ครับผมไม่อยู่ แม่ไปไหนผมก็จะไปด้วย ฮึก ฮึก"
"นนท์ฟังแม่นะลูก แม่ไม่สบายแม่จะอยู่ได้อีกนานแค่ไหนก็ไม่รู้ ถ้าแม่พานนท์ไปด้วยแล้ววันนึงแม่เป็นอะไรไปนนท์จะอยู่กับใคร ไม่ใช่ว่าแม่ไม่รักนนท์นะลูก แม่รักนนท์ที่สุดในชีวิตเพราะแบบนี้แม่ถึงพานนท์ไปด้วยไม่ได้ นนท์อยู่กับพ่อนะลูก"
"ไม่ ฮือออ พ่อไม่รักผมแล้ว ฮือออพ่อรักเด็กนั่นมากกว่าผม ฮือออฮือออออ"
"แต่ถึงยังไงนนท์ก็ต้องอยู่ แม่ไม่สามารถพานนท์ไปลำบากกับแม่ได้"
"ฮือออ ฮือออ ผมไม่กลัวลำบาก ฮืออออ ผมจะไปเก็บของแล้วไปกับแม่แม่รอนนท์ก่อนนะครับ ฮือออ ฮืออออ"
"นนท์อย่าดื้อแบบนี้สิลูก"
"ไม่เอาผมจะไปแม่รอนนท์ก่อน" เด็กชายนนท์ร้องไห้สะอึกสะอื้นก่อนจะวิ่งไปที่ห้องนอนของตนเองแล้วเก็บของใส่กระเป๋าเพื่อไปกับแม่
"พี่นนท์ทำอะไรคะ"
"อย่ามาเสือก ออกไป!!!" เด็กชายนนท์ไล่เด็กหญิงตัวน้อยที่ยืนกอดตุ๊กตามองพี่ชายของเธอที่กำลังเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า
"พี่จะไปกับคุณป้าสุนีย์เหรอคะ แต่มะกี้ปิ่นเห็น...."
"ฉันจะไปไหนก็เรื่องของฉันไม่เกี่ยวกับลูกเมียน้อยอย่างเธอ" เด็กชายนนท์ต่อว่าเด็กหญิงตัวน้อยด้วยความเกลียด
"แม่ของปิ่นไม่ใช่เมียน้อยนะคะ" เด็กหญิงปิ่นเถียงเพราะแม่ของเธอไม่ใช่เมียน้อย
"ใช่สิทำไมจะไม่ใช่แม่เธอมาแย่งพ่อของฉันไป ฉันเกลียดเธอเกลียดแม่ของเธอ"
"ฮือออ พี่นนท์เกลียดปิ่นเหรอคะ ฮือออออ" เด็กหญิงปิ่นในวัยสามขวบยืนร้องไห้เมื่อได้ยินพี่ชายพูดว่าเกลียดเธอ
"ไปร้องไห้ไกลๆรำคาญออกไป" เด็กชายนนท์เดินมาแล้วผลักเด็กหญิงตัวเล็กออกจากห้องอย่างแรง
"โอ๊ย ฮือออ เจ็บ ฮืออออ"
"ไอ้นนท์แกทำร้ายลูกฉันทำไมห๊ะ"
"ก็ลูกแกมายุ่งกับฉันก่อนทำไม"
"นี่แกเรียกใครว่าแกห๊ะ ฉันเป็นเมียพ่อแกนะ"
"ก็เรียกแกนั่นแล่ะอีเมียน้อย"
เพี๊ยะ เด็กชายนนท์ถูกตบที่ใบหน้าอย่างแรง
"นี่แค่สั่งสอนถ้าแกมาเรียกฉันว่าเมียน้อยอีกฉันจะตบแกให้หนักกว่านี้ไม่เชื่อคอยดู!!!" เด็กชายนนท์เอามือกุมแก้มตัวเองด้วยความโกรธแค้นแต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้เพราะตนเองยังเด็ก เด็กชายนนท์กลับเข้ามาในห้องเพื่อเก็บของต่อ จากนั้นก็ลากกระเป๋าลงบันไดมา เขาตะโกนเรียกหาแม่เพราะไม่เจอ
"แม่ครับ แม่ แม่นนท์เก็บของเสร็จแล้ว แม่ครับ แม่" เด็กชายนนท์ตะโกนหาแม่ของตนเองแต่ก็ได้แค่ความเงีบบไม่มีเสียงตอบรับจากผู้เป็นแม่ของตน เขาวิ่งไปทั่วบ้านเพื่อหาแม่ของตนเองแต่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอจนกระทั่งเจอแม่บ้านคนสนิทของแม่ตนเองกำลังเดินเข้าบ้านมาน้ำตาคลอ
"น้อย แม่อยู่ไหน"
"คุณสุนีย์เธอไปแล้วค่ะ ฮือออ ฮือออ"
"ไปไหนแม่ไปไหนแม่ทำไมไม่รอนนท์ก่อน"
"คุณสุนีย์บอกกับน้อยว่าขอให้คุณนนท์อดทนอยู่ที่นี่ไปก่อนค่ะ แล้วสักวันหนึ่งคุณสุนีย์จะมารับคุณนนท์"
"ไม่จริง ฮือออ แม่จะไม่ทิ้งนนท์ไปไหน ฮือออ นนท์จะไปกับแม่ ฮือออ" เด็กชายนนท์พอรู้ว่าแม่ของตนเองไปแล้วเขาก็รีบลากกระเป๋าแล้ววิ่งออกไปหน้าบ้านแต่แม่บ้านรีบมาดึงตัวเอาไว้ก่อน
"ไม่ไปนะคะคุณนนท์คุณนนท์ต้องอยู่ที่นี่นะคะ"
"ไม่อยู่ ฮืออ นนท์จะไปกับแม่ ฮือออ ฮืออออ" เด็กชายนนท์ร้องไห้อย่างหนักด้วยความเสียใจที่แม่ทิ้งเขาไป
"ไม่ร้องนะคะคุณนนท์ ไม่ร้องนะคะ" น้อยพยายามปลอบใจแต่เด็กชายก็ไม่ยอมหยุดร้องจนกระทั่งปานวาดเดินออกมาดู
"ร้อไห้ทำไมฮะญาติแกตายหรือไง ร้องซะลั่นบ้านฉันจะพักผ่อน"
"แกนังเมียน้อยเพราะแกทำไมแม่ของฉันทิ้งฉันไป ฮือออ" เด็กชายนนท์ร้องไห้ชี้หน้าด่าปานวาดอย่างไม่เกรงกลัว
"อ้าวนี่แม่แกไปแล้วเหรอ สุดท้ายก็ทนอยู่ไม่ได้5555 ไปซะได้ก็ดีต่อไปฉันก็จะได้เป็นคุณผู้หญฺิงของบ้านนี้อย่างเต็มตัว"
"ฉันเกลียดแกนังเมียน้อย"
"แล้วคิดว่าฉันรักแกหรือไงห๊ะไอ้เด็กไม่มีแม่ คอยดูนะฉันจะให้พี่ชาติเฉดหัวแกออกไปจากบ้านตามแม่แกไป"
เด็กชายนนท์มองหน้าเมียใหม่ของพ่อด้วยความคับแค้นใจ เขาสัญญากับตัวเองเลยว่าเขาจะทำทุกอย่างให้ปานวาดกับปิ่นปักไม่มีความสุขในบ้านหลังนี้
2ปีต่อมา...
"ฉันจะให้แกไปเรียนต่ออังกฤษ"
".........." นนท์อายุเจ็ดขวบนั่งฟังพ่อของตนเองพูดโดยที่เขาไม่ได้โต้แย้งใดๆอยากให้เขาไปไหนทำอะไรเขาก็จะทำ จะให้ไปเรียนเมืองนอกก็ดีเหมือนกันเพราะเขาก็ไม่ได้อยากอยู่ที่นี่ เขาเกลียดบ้านหลังนี้เกลียดพ่อตัวเองเกลียดเมียน้อยพ่อเกลียดเด็กปิ่นนั่นด้วยเขาเกลียดทุกคนที่เป็นต้นเหตุให้แม่เขาทิ้งเขาไปเมื่อสองปีก่อน จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้เลยว่าแม่เขาอยู่ที่ไหนเพราะแม่ไม่ติดต่อกลับมาเลย ตลอดสองปีที่ผ่านมาเขาเฝ้ารอทุกวันว่าแม่จะกลับมารับเขาไปอยู่ด้วยแต่ก็ไร้วี่แวว
"ทำไมต้องให้ไปเรียนตั้งเมืองนอกด้วยคะพี่ชาติค่าเทอมที่นั่นคงจะแพงหน้าดูไหนจะค่ากินค่าอยู่อีกวาดว่าให้เรียนที่นี่แต่เป็นโรงเรียนประจำก็ได้นะคะพี่ชาติ"
"มันจะแพงแค่ไหนกันเชียว ตานนท์เป็นลูกชายคนเดียวของพี่พี่ก็อยากให้แกได้เรียนที่ดีๆก็แค่นั้นเอง" ปานวาดฟังสามีพูดอย่างไม่พอใจ ทำไมต้องเสียเงินตั้งหลายบาทด้วยก็แค่ลูกเมียเก่า
"แต่ว่าวาด....."
"ไม่ต้องห่วงหรอกทรัพย์สินเงินทองในส่วนของเธอพี่ก็จัดการไว้ให้แล้วไม่ต้องกลัว" ปานวาดยิ้มอย่างพอใจเมื่อได้ยินแบบนั้นแต่เธอก็ไม่อยากให้สามีคิดว่าเธอรังเกียจลูกเลี้ยงเพราะก่อนหน้านี้เธอให้สัญญากับสามีเอาไว้ว่าจะดูแลนนท์ให้เหมือนที่ดูแลปิ่นปักจะรักให้เหมือนลูกแท้ๆ แต่จริงๆแล้วเธอเกลียดนนท์ยิ่งว่าใส่เดือนกิ้งกือ เธออยากให้นนท์ไปจากที่นี่ซะเพราะทุกครั้งที่เห็นหน้านนท์เธอก็จะคิดถึงสายตาเกลียดชังและจองเวรจากสุนีย์
"ไม่ใช่แบบนั้นนะคะพี่ชาติวาดน่ะแค่เป็นห่วงถ้าไอ้...เอ่อตานนท์ไปอยู่เมืองนอกแล้วใครจะดูแลแกยังเด็กอยู่เลยค่ะถ้าให้เรียนที่นี่วาดก็ยังจะช่วยดูแลแกได้" ปานวาดพยายามหาข้ออ้างข้อแก้ตัวเพื่อให้ตัวเองดูเป็นคนดีเป็นแม่เลี้ยงที่แสนดีต่อหน้าสามี
"ไม่ต้องเป็นห่วงห่วงลูกสาวของแกเถอะ" นนท์บอกปานวาดโดยไม่กลัวว่าพ่อของตัวเองจะโกรธ เขารู้ว่าที่ปานวาดพูดมันไม่ใช่เพราะเป็นห่วงเขาแต่เป็นเพราะกลัวเรื่องเงินเรื่องค่าใช้จ่ายมากกว่าเพราะถ้าเรียนเมืองนอกค่าใช้จ่ายมันจะสูงคงเสียดายเงินนั่นแล่ะถึงเขาจะอายุเจ็ดขวบเขาก็รู้ไม่ได้ไม่รู้
"ตานนท์พ่อบอกกี่ครั้งแล้วว่าห้ามเรียกน้าปานวาดว่าแกทำไมถึงไม่เชื่อ"
"ก็ผมเกลียดมันนี่ ถ้าไม่มีมันแม่ก็คงไม่ทิ้งผมไป"
"แกจะพูดถึงแม่แกทำไมห๊ะ ฉันไม่ได้ไล่แม่แกแม่แกไปเอง"
"ก็ถ้าพ่อไม่พามันเข้ามาแม่ก็คงไม่ไปจากผม"
"ฉันพยายามใจเย็นกับแกแล้วนะ ถ้าแกยังทำตัวเป็นเด็กก้าวร้าวฉันจะให้แกไปอยู่ที่โน่นไม่ต้องกลับมา"
"ก็ดีครับผมก็ไม่ได้อยากอยู่ที่นี่เหมือนกัน"
"ได้แกพูดเองนะ ตอนแรกฉันจะให้แกไปเรียนแค่ไม่กี่ปีแต่ถ้าแกพูดแบบนี้ฉันจะได้ให้แกอยู่ที่โน่นจนกว่าฉันจะเรียกแกกลับมาแต่ก็ไม่รู้นะว่ามันจะกี่ปีอาจจะห้าปีหรือสิบปีหรืออาจจะยี่สิบปี"
"ไม่ต้องให้ผมกลับมาก็ได้นะถ้าพ่อจะพูดแบบนี้" นนท์ลุกจากโซฟาแล้วเดินขึ้นห้องอย่างไม่พอใจ
ตลอดสองปีที่ผ่านมาเขาโดนปานวาดใส่ร้ายกลั่นแกล้งบางครั้งก็ถึงขั้นทำร้ายร่างกายเขาตอนที่พ่อของเขาไม่อยู่ไปทำงาน เขาอดทนมาตลอดเพราะถ้าเขาสู้กลับเขาไม่รับรองความปลอดภัยว่าปานวาดจะอยู่ในสภาพไหน เขาทำได้เพียงอดทนอดกลั้นรอวันที่เขาได้แก้แค้นสองคนแม่ลูกนั่น
"พี่นนท์ขา" เด็กหญิงปิ่นอายุห้าขวบเดินมาหานนท์ที่กำลังจะเปิดประตูเข้าห้อง
"ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าฉันไม่ใช่พี่เธออย่ามาเรียกฉันว่าพี่"
"แต่คุณพ่อบอกให้เรียกนี่คะแล้วอีกอย่างเราก็เป็นพี่น้องกัน"
"ฉันไม่มีน้องและไม่คิดอยากจะมี"
"แต่ว่า..."
"เลิกวุ่นวายกับฉันสักทีจะได้ไหม เดี๋ยวแม่เธอมาเห็นก็จะหาว่าฉันรังแกเธออีก"
"พรุ่งนี้วันเกิดพี่นนท์เอ่อคุณนนท์ใช่ไหมคะ นี่ค่ะ ปิ่นทำการ์ดอวยพรวันเกิดมาให้ค่ะ" นนท์มองดูการ์ดวัดเกิดที่ปิ่นยื่นให้ตอนแรกเขาว่าจะไม่รับเพราะเขารังเกียจแต่พอคิดอะไรออกเขาก็ยื่นมือไปรับมันมา ปิ่นมองด้วยรอยยิ้มและดีใจที่นนท์ยอมรับการ์ดวันเกิดที่เธอทำแต่...
แคว่ก!!! แคว่ก!!!!! แคว่ก!!!!!!
นนท์ฉีกการ์ดวันเกิดของปิ่นเป็นชิ้นๆจากนั้นนนท์ก็ก้มลงเก็บเศษกระดาษพวกนั้นขึ้นมาแล้วเดินเข้าไปใกล้ปิ่นแล้วก็บีบคางปิ่นอย่างแรงจากนั้นนนท์ก็เอากระดาษพวกนั้นยัดใส่ปากของปิ่นและบังคับให้เธอเคี้ยว ปิ่นจำใจต้องเคี้ยวและกลืนเศษกระดาษพวกนั้นลงคอทั้งน้ำตา
"จำใส่หัวเอาไว้ว่าอย่ามายุ่งวุ่นวายกับฉันอีกไม่อย่างนั้นจะเจอหนักกว่านี้แน่"
