อรัณ อักษรรุ่งโรจน์สกุล
ทายาทคนที่สองของนักการเมือง ชื่อดัง เบ้าหน้าฟ้าประทานของที่สาม ของหนุ่มสุดฮอตมหาวิทยาลัย B หล่อ รวย เย็นชานิ่งและนิ่ง ร้ายลึก และที่สำคัญเอาแต่ใจมาก ผิดแต่ไม่เคยโทษตัวเอง เป็นคนรักเพื่อนมาก [เจ้าชู้ไหม...ไม่รู้ดูกันไปยาวๆ ละกัน] นิสัยก็คงไม่ต่างจากแก๊งค์เพื่อนๆ มากนัก นิสัยไม่เหมือนกันก็คงอยู่แก๊งค์เดียวกันไม่ได้ ใจดีกับสาวๆ ทุกคน
เกลียดที่สุดคือผู้หญิงขายตัวที่ชื่อมิวา
แต่เธอดันเป็นน้องสาวของคนที่เขาเกลียด ยิ่งเกลียดมากเท่าไหร่แต่กับพาตัวเองเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเธอมากขึ้น เขาจะจัดการกับความรู้สึก ที่มันตรงกันข้ามการกระทำได้นี้ได้อย่างไร เมื่อเขาดันแพ้ให้กับ ความสดใส ดื้อรื้นของเธอ จนยากที่จะถอนตัว
มิริน มิรินดา ชัยชาญกุล
ปี 3 คณะอักษรศาสตร์ มอ.B
หน้าตาน่ารัก สดใสร่าเริง ดื้อรั้น นิสัยดี ไม่ชอบการเอาเปรียบ เข้ากับทุกคนได้ดี ความสวยของฉันเมื่อใส่แว่นอยู่ที่ เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ แต่เมื่อถอดแว่นใส่คอนแทคเลนส์ ฉันก็ได้ขึ้นชื่อเรื่องความสวยที่ไม่เป็นสองรองใคร วัดจากความมั่นหน้ามั่นใจของตัวฉันเองล้วนๆ คะ
"เธอมันก็แค่น้องสาวของผู้หญิงขายตัว ที่หาวิธีทำให้ฉันสนใจไม่ได้ เธอก็วิ่งไปหาคนอื่น"
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
ใครรอพี่อรัณสายหวานละมุน อบอุ่น ข้ามไปได้เลยจ้า แก๊งค์นี้ไม่มีคนดีอยู่จริง ที่ผ่านมามันเป็นแค่ภาพลักษณ์ อิอิ ถึงคิวเรื่องของพี่อรัณสุดหล่อกันแล้วนะคะ ฝากนักอ่านที่น่ารักติดตามและให้กำลังใจพี่อรัณและนุ้งมิริณกันด้วยนะคะ
ใครชอบพระเอกสายละมุน ไม่เหมาะกับนิยายเรื่องนี้ ผ่านไปได้เลยจ้า ส่วนใครชอบพระเอกสายจับกด อ่านโลด อิอิ
นิยายเรื่องนี้เขียนขึ้นตามจิตนาการของผู้แต่ง ห้ามคัดลอกหรือลอกเรียนแบบใดๆ ทั้งสิ้นเขียนขึ้นตามจิตนาการของผู้เขียนเท่านั้น ไม่ได้ก่อให้เกิดความเสียหายกับคนบุคคลในภาพแต่อย่างใด
นิยายเรื่องนี้อาจมีเนื้อหารุนแรงในบางตอน โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน อายุต่ำกว่า18 ปีควรได้รับคำแนะนำ ฝากเป็นกำลังใจให้ไรท์กันด้วยนะคะ
เพจ Kim Nayeol คะ
เชตเรื่องหนุ่มๆวิศวะทั้ง 4 หนุ่มนะคะ
พันธะร้ายนายวิศวะ เรียวตะ x เชอรีน
พิษรักร้าย Toxic Love ริกกี้ x นินิว
พลาดรักร้ายนายวิศวะ อรัณ x มิริณ
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ ริว x เจนิส
@มหาวิทยาลัย B
งานกีฬาประจำปี
เจ้าของร่างสูงโปร่งส่วนสูง 183 เซ็นติเมตร หุ่นราวกับนายแบบระดับแถวหน้าของเมื่องไทยผมอันดกดำ เบ้าหน้าฟ้าประทาน อย่าง อรัณ หนึ่งหนุ่มกลุ่มสุดฮอตคณะวิศวะ ของรั่ว ม.B มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง ที่ได้ขึ้นชื่อเรื่องความหรูหราสะดวกสบายและค่าเทอมที่แพงที่สุด ยืนแผ่ออร่าความหล่อเหลาภายในสนามบาสของ มหาวิทยาลัย ทำเอาสาวๆ ในรั่ว มอ B นั้นถึงกับส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดส่งกำลังใจเชียร์อรัณ จนพื้นที่ของของสนามและบนสแตนเชียร์ไม่เหลือพื้นที่ว่างเว้น
เนื่องจากหนุ่มหล่อเนื้อหอม รุ่นพี่ปี 4 ที่ หมายปองของเหล่าสาวๆ อย่างอรัณลงสนามวอมร่างกายที่จะลงแข่งขันบาสในครั้งนี้ เลยทำให้สาวๆ ขอบ สนามนั้นมารวมตัวกันเยอะมากเป็นพิเศษ ถึงกับล้นขอบสนามกันเลยทีเดียว เพราะดีกรีความหล่อและความฮอต ของหนุ่มหน้าใสอย่าง อรัณ ไม่ว่าจะฐานะทางครอบครัว ด้วยความที่มีใบหน้าหล่อเป็นทุนเดิมอยู่แล้วนั้น บวกกับความสามารถและเก่งรอบด้าน ทำให้สาวๆ พากันถวายตัวเข้าหา เจ้าของฉายาหนุ่มเจ้าแผนการประจำกลุ่ม เรื่องความรวยก็ไม่เป็นสองรองใคร เพราะได้ขึ้นชื่อเป็นทายาทของที่สองของนักการเมืองชื่อดัง และยังมีธุริกิจเกี่ยวกับโรงงานอุตสาหกรรมขนาดใหญ่อันดับต้นๆ ของประเทศอีกด้วย เลยทำให้สาวๆหลายๆคน ต่างก็อยากทำการรู้จักกันเป็นอย่างดี ไม่ใช่แค่สาวๆ ในมหาลัยเท่านั้นที่อยากเป็นเด็กของอรัณ ร่วมไปดังบุคคลมีชื่อเสียงก็อยากหวังเป็นคนของเขาเช่นกัน
ร่างสูงโปรงในชุดกีฬาเสื้อก้ามสีแดงแถมสีขาวเบอร์แปดอย่างอรัณ ในมือถือลูกบาสที่คอยชู๊ต เข้าห่วง วอมร่างกายเพื่อเตรียมตัวลงสนาม ซึ่งอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า นักกีฬาบาส ประจำคณะวิศวะอย่างเขาและรุ่นน้องเพื่อร่วมคณะอีกหลายคน ก็จะทำหน้าที่ลงแข่งขันกันในครั้งนี้
ที่จะต่อสู้กับคู่แข่งขันกับกับทีมที่แข็งที่สุด อย่างนักศึกษาคณะโลจิสติกส์นั้นเอง ที่ผ่านเข้ารอบเพื่อมาชิงรางวัลชนะเลิศแข่งต่อกับทีมของคณะวิศวะ
ซึ่งพี่เลี้ยงของทีมในครั้งนี้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เรียวตะ ทายาทคนที่สองของมหาวิทยาลัยชื่อแห่งนี้ นั้นเอง โดยมีเพื่อนสนิทสองหนุ่มแฝดอย่างริว และอรัณ ที่ค่อยช่วยเป็นพี่เลี้ยงอยู่ข้างสนามอีกด้วยเช่นกัน เหล่าเพื่อนๆ ต่างก็ฝากความหวังไว้ กับพวกผมที่เป็นมือแข่งบาสอันดับต้นๆ ของมหาวิทยาลัยไว้
"ไอ้อรัณ แม่งมึงอย่างให้แพ้พวกโลจิสติกส์ เชียวนะ" ริวหันมาเอ่ยกับอรัณ ขณะที่เจ้าตัวกำลังจะเดินลงสนาม
"กูบอกให้มึงแม่ง มาลงแข่งกับกูไง ไอ้เชี่ยริว มึงแม่งไม่ลงวะ" อรัณได้แต่ต่อว่าให้กับริวที่ไม่ยอมลง โดยอ้างเหตุผลที่แสนจะฟังไม่ขึ้น และใช้ไอ้ดีเอ็มน้องลงแทน ทั้งที่ชื่อที่เข้าร่วมแข่งขันในครั้งนี้ก็มีชื่อริวร่วมในทีมด้วย
"พวกกูเชื่อฝีมือมึงโว้ย...ไอ้อรัณ อย่าแพ้เขานะ เขานะ เพราะฉันเชียอยู่ๆ แม่งสาวๆ มาร้องเพลงเชียร์มึงแทบจะล้นสนามเลยวะ แพ้ขึ้นมาแม่ง หน้าแหกชิบหายเลยกู" ริกเอ่ยขึ้นมาอีกเสียง แต่นั้นกับได้สายตาคู่ดุนิ่งของอรัณไปแทน
"ชนะอัดฉีดรางวัลแน่นๆ เกือบแสน รับเพิ่มจากไอ้เรียวตะอีกนะมึง พวกกูรอจองร้านเหล้าคืนนี้ไว้รอ ไอ้เพื่อนรัก" สองพี่น้องฝาแฝดอย่างริกและริวยังคงพูดมาไม่หยุด
"สู้โว้ย ไอ้อรัณ ตัวแทนของพวกกู" จากนั้นร่างสูงของอรัณก็เดินลงไปยังกลางสนาม พร้อมกับเผยรอยยิ้มให้กับสาวๆ ข้างสนามที่ส่งเสียงเชียร์มาให้กับเขา โดยมีทั้งป้ายไฟและกล้องสมาร์ตโฟนที่พวกเธอเหล่านั้นยกขึ้นมาถ่าย ซึ่งนานๆ ที่ จะได้เห็นอรัณนั้นลงแข่งบาสกัน กลุ่มคนคลั่งไคล้อรัณต่างก็ส่งเสียงเชียร์อยู่ขอบสนามไม่ห่าง
เมื่อคู่แข่งขันลงสนามครบทั้งสองทีม ก็เริ่มการแข่งขันทันที ร่างสูงโปรงวิ่งซู๊ตลูกบาสในสนาม เรียกเสน่ห์ของคนที่มาเชียร์ได้ไม่ขาดสาย อรัณที่อยู่นั้นสนามนั้นทั้งหล่อและดูโดดเด่น แค่การซู๊ตบาสของเขาแต่ละลูกก็ทำเอาสาวๆ นั้นกรี๊ดกร๊าดกันแทบคลั่ง เสียงกรี๊ดยังคงดังกระหึ่มทั่วทั้งสนาม
ไม่เว้นแม้กระทั้งอีกคนที่กำลังจะมามาดูการแข่งขันบาสเกตบอลในรอบชิงนี้ด้วยเหมือนกัน
ใบหน้าหวานซ่อนเปรี้ยว หน้าตาน่ารักสดใส ตากลมโต อย่างมิริณ สาวสวยน่ารัก ในชุดนักศึกษากระโปรงพีชยาวเลยคุมเข่า ใบหน้าเรียวหวานถูกซ่อนทับด้วย แว่นกรอบหนา ที่ใส่อย่างนี้เพราะสายตาสั้นไปถึงสี่ร้อยและอีกข้างสั้นถึงสี่ร้อยห้าสิบ ร่างบางสะพายกระเป๋าผ้าสีขาวที่แสนราคาธรรมเพียงหลักสิบ ซึ่งต่างจากสาวๆ นักศึกษา ม.B ที่ส่วนมากจะใช้กระเป๋าแบรนด์เนมหรูหราราคาแพง ที่พวกเขาใช้กัน
ร่าวบางของ มิริณที่กำลังเดินไปยังสนามบาส เนื่องจาก โดนเพื่อนสนิท อย่างขวัญข้าวนั้นลากมานั้นเอง
"เร็วสิมิริณ แกเห็นไหมเขากำลังเริ่มแข่งกันแล้ว รีบเดินเร็วแก ยัยบีนากำลังจองที่นั่งให้กับเราแล้ว ช้ากว่านี้แกกับฉันอดดูนัดพิเศษเลยนะ" เสียงของขวัญข้าวเอ่ยเร่งมา มาขณะที่ที่งสองสาวกำลังสาวท้าวรีบเดินเข้ามายังข้างสนาม
ร่างบางที่ก้าวเดินตามไม่ทันเพื่อน ขวัญขวัญกำลังขึ้นไปนั่งข้างกับบีนาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เหลือแต่มิริณที่ร่างบางกำลังจะก้าวขาตามเพื่อของเธอ ขึ้นบนแสตนเชียร์นั้น แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
เมื่อฝ่ายคู่แข่งขันโยนลูกบาสมายังขอบสนามที่อยู่ไม่ไกลจากตัวมิริณ อรัณวิ่งออกมารับลูกบาสเลยของขอบสนามออกไป
!! ฟิว บึก !!
!! อร้าย...!!
ร่างสูงของอรัณ ชนเข้ากับร่างบางของมิริณ จนร่างบางนั้นเซหน้าจะขม้ำล่วงลงบนพื้น แว่นตาที่สวมใส่ล่วงลอยหลุดกระเด็นออกไป เลนส์แว่นตาล่วงลงบนพื้นถึงกับแตกละเอียด
มิริณตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ แต่โชคดีที่อรัณนั้นเร็ว มือหนาประคองร่างบางทัน ร่างบางของมิริณเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนอรัณอย่างไม่รู้ตัว ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก
ใบหน้าสวยหวานได้แต่มองเจ้าของใบหน้าอันหล่อเหลาตาพริบๆ แต่อรัณกับไม่ได้คิดแบบนั้น เนื่องจากสาวๆ ในมหาลัยแห่งนี้ ใครหลายคนต่าง ก็อยากจะเข้าหาและใกล้ชิดพวกเขาเป็นธรรมดา
"ที่หลังเขาแข่งกันอยู่แบบนี้ เธออย่าเดินเขามาใกล้ฉันอีก" เสียงทุ่มกระชิบเข้ามาผ่านหูของฉันอย่างไม่น่าฟังนัก และปล่อยร่างบางออกจากอ้อมแขนของเขาด้วยความไม่พอใจ
ร่างสูงของอรัณที่คิดว่ามิริณนั้นตั้งใจจะเข้าหาตน ร่างสูงเดินกลับเข้าไปยังสนามด้วยสีหน้าอันหงุดหงิดถึงกับขอเวลานอกพักเบรกกันเลยทีเดียว
เรื่องนะ เปิดเรื่องไว้ก่อนนะคะ
พาพี่อรัณมาเสริฟ์ความหล่อ ความเท่ แจกร้อยยิ้มให้กับสาวๆ ถึงจะปากร้าย เกี๊ยวกร๊าก แต่พี่อรัณหล่อ ไรท์ให้อภัยคะ
ขอฝากเนื้อฝากตัวฝากหัวใจ รับพี่อรัณ และน้องมิริณ ไว้เอ็นดูเล่นๆกันด้วยนะคะ อ่านกันให้สนุกนะคะ
มิริณหยิบแว่นตาที่แตกละเอียดมาปัดๆ ก่อนที่จะเก็บมันเข้ากระเป๋า และรีบเดินไปนั่งกับขวัญข้าว และบีนา จะให้ฉันมานั่งดูเขาแข่งบาสได้ยังไงกันในเมื่อไม่ใส่แว่นฉันก็เหมือนคนตาปอดดีๆ นี่เองที่มองอะไรในระยะไกลก็เป็นภาพที่เบลอไปหมด เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ฉันเองก็ตกใจมาก เช่นกัน อรัณ หนุ่มสุดฮอต คณะวิศวะปีสี่ หึ! เขาเป็นผู้ชายที่ปากร้ายที่สุดเท่าที่ฉันเคยพบเจอมา เขาต่างหากที่วิ่งออกนอกสนามมาชนฉันจนเลนส์แว่นตาฉันหล่นแตก แต่ไม่คิดจะขอโทษซักคำ และยังมาโทษคนอื่นอีก
ร่างบางเจ้าของใบหน้าหวานใสได้แต่นั่งกำมือแน่นด้วยความโกรธจัด ที่โดนหนุ่มรุ่นพี่นั้นโยนความผิดให้เธอ
ส่วนอีกด้านของฝั่งสนาม ใบหน้าอันหล่อเหล่าได้แต่ชักสีหน้าด้วยความหงุดหงิด
!! ปริ๊ดๆ !! จากนั้นเสียงลูกหวีดของกรรมการก็ดังขึ้น
"หมดเวลาพัก ลงสนามได้แล้ว" ริวเอ่ยกับอรัณมาพร้อมกับยกนิ้วให้เพื่อน
"เมื่อกี่กูจะซู๊ดลูกบาสเข้าอยู่แล้วเชียว เป็นเพราะยัยนั่นที่เดินไม่ระวัง ทำให้พวกกูต้องเสียเวลาเนี้ย" อรัณบ่นให้กับเจ้าของร่างบางมาอย่างหงุดหงิด ทำเขาทั้งสามหนุ่มถึงกับหันมองหน้ากัน พออรัณลงสนามไปแล้วนั้น
"แต่เมื่อกี้ไม่ใช่มันหรือวะที่ออกจากนอกสนามแล้วไปชนผู้หญิงคนนั้น" ริกเอ่ยกับริวและเรียวตะมาด้วยสีหน้างง
และการแข่งขันในอีกสิบนาทีสุดท้ายเป็นการแข่งขันที่ดุเดือด แห่งกันอย่างเมามันส์และสูสีเอามักมาย จนฝ่ายกองเชียร์นั้นหายใจกันไม่ทั่วท้อง เสียงกรี๊ดกร๊าดของเหล่ากองเชียร์ดังขึ้นมาแทบจะทุกนาทีที่อรัณ หมายเลขแปดกัปตันของทีมซู๊ตลูกบาสเข้า
"อร้าย...พี่อรัณ ทำไมเขาดูหล่อ ดูเท่มากอะแก"ยัยขวัญข้าวที่ลากฉันมาเพราะสิ่งนี้สินะ สาวๆ ที่นั่งบนแสตนเชียร์ กรี๊ดกันดังลั่นทั้งสนาม แต่มีเพียงมิริณคนเดียวเท่านั้นที่ไม่ได้รู้สึกอะไรกับคนอย่าง อรัณ อย่างที่ใครๆ หลายคนกำลังเชียร์อยู่
คู่แข่งขันบาสที่ดุเดือดแห่งปี ในที่สุดอรัณก็เป็นคนที่ซู๊ตลูกบาสเข้าและทำคะแนนนำฝ่ายตรงข้ามไปอย่างหวุดหวิดเพียงสี่คะแนนเท่านั้น ทำเอาสาวๆ ทั้งกับกรี๊ดลั่นกับดีกรี่ความเก่งและความฮอตของอรัณ ในที่สุดทีมคณะวิศวะก็คว้าแชมป์ในการแข่งขันครั้งนี้ไปได้ เรียกได้ว่างานกีฬาสีประจำปีนี้ คณะที่คว้ารางวัลมากที่สุดก็ไม่พ้นคณะวิศวะอย่างเช่นทุกๆ ปีนั้นเอง
ด้านมิริณหลังจากจบการแข่งขันแล้วนั้นร่างบาง ก็เดินกลับคณะไปกับสองสาวเพื่อนซี่อย่างขวัญข้าว และบีนานั้นเอง
"พี่อรัณ เนี้ยพี่เขาเก่งเนอะ เก่งซะทุกด้านจริงๆ ยิ่งเห็นหน้าพี่เขาใกล้ๆ นะแกคนอะไรผิวใสยิ่งกว่าผู้หญิงซะอีก ถ้าได้เป็นแฟนพี่เขานะชาตินี้ฉันจะไม่ลืมเลย" อ่า ยัยขวัญข้าวแกนี้ชวบละเมอกลางวันจริงๆ เลยนะ
"ฮอตระดับต้นๆ ของมหาลัยใครเขาจะมามองเด็กทุ่นอย่างพวกเรา แกไม่เห็นตอนที่เขาวิ่งมาชนยัยมิริณเหรอ หน้านิบึ้งยิ่งกว่าอะไร ใช่ไหมแกๆ เห็นอย่างที่ฉันเห็นไหม มิริณ"
"ใช่ แกพูดถูก เขายังเป็นฝ่ายมาโทษฉันอีกนะว่าฉันนะตั้งใจชนเขา บ้าจริงเลย และชนจนทำเอาแว่นฉันพังอีกเนี้ย"
"พี่เขาคงไม่ตั้งใจจะทำมันพังหรอกน๊า แกก็ลืมๆ มันไปเถอะ" ยัยขวัญข้าวหันมาบอกกับฉัน ผู้เจอรัศมีของคนดังเข้าหน่อย ถึงกับบอกฉันให้อภัย มริณได้แต่มองค้อนให้เพื่อนไปหนึ่งที
"ฉันคงไม่ตามไปเอาเรื่องเขาหรอกน๊า ขี้เกียจมีปัญหากับพวกคนดัง ระดับตัวท๊อปของมหาลัยซะด้วยนะสิ"
"แล้วนี้แกจะกลับเลยไหม หรือไปไหนกันต่อ เรามีเรียนอีกทีห้าโมงเย็นเลยอะ นี้พึงจะบ่ายสามเอง" ยัยบีนาหันมาถามฉันและยัยขวัญข้าว
"ฉันรู้สึกปวดท้องประจำเดือนอะแกๆปวดแบบหน่วงๆ เลยคิดว่าจะไปนอนพักที่ห้องพยาบาล" ฉันหันไปบอกกับเพื่อน
"งั้นแยกกันตรงนี้เลยก็ได้ฉันกะจะไปดูของขวัญวันเกิดให้กับพีชายฉันนะ" ยัยบีนาหันมาบอกกับพวกฉัน
"งั้น ฉันไปกับบีนาดีกว่า แล้วเจอกันนะแก" ยัยขวัญข้าวบอกฉันจบนางก็เดินไปกับยัยบีนา
แยกจากเพื่อนก่อนที่ฉันจะไปห้องพยาบาล็ไม่ลืมแวะห้องน้ำ เพื่อที่จะใสคอนแทคเลนส์ ยังโชคดีหน่อยที่มิวาบอกให้ฉันเอาติดใส่กระเป๋ามาด้วย ไม่งั้นฉันต้องใช้ชีวิตเรียนในช่วงค่ำแย่มากแน่ๆ เมื่อใส่ในตาฉันครบทั้งสองข้าง เช็คความเรียบร้อย จากนั้นร่างบางของมิริณก็เดินไปยังห้องพยาบาลของมหาวิทยาลัยทันที
พอเดินเข้ามาฉันก็บอกอาการกับพี่พยาบาลจากนั้นฉันก็รับยาแก้ปวดประจำเดือนมาทาน
"พี่พยาบาลคะ หนูขอนอนพักที่นี่ก่อนได้ไหมคะ ยังรู้สึกปวดหน่วงๆ อยู่นะคะ" เสียงหวานเอ่ยกับเจ้าหน้าที่ประจำห้องพักพยาบาลไป
"ได้ค่ะนักศึกษาพักจนกว่าจะรู้สึกดีขึ้น ค่อยไปก็ได้คะที่นี่ปิดช่วงสองทุ่มนะคะ"
"ขอบคุณคะ" หลังจากเอ่ยจบจากนั้นฉันก็ทำหน้าที่นอนพักทันทีและก็ไม่ลืมที่จะตั้งนาฬิกาปลุกเอาไว้ เพราะฉันมีเรียนต่อในช่วงเย็น ที่อาจารย์นัดชดเชยชั่วโมงเรียนที่อาจารย์หายไป
ห้อง R วิศวะ
อีกด้านของอรัณ ทั้งสามหนุ่มอย่างเรียวตะ ริก ริว กำลังร่วมฉลองชัยชนะในครั้งนี้ ให้กับอรัณ ที่คว้าแชมป์บาสได้สำเร็จ แต่เจ้าของถ้วยรางวัลกับหน้าตึงคิ้วขมวดทำเขาทั้งสามหนุ่มนั้นถึงกับสงสัย ที่อรัณนั้นไม่ยอมมาร่วมนั่งวง แต่กับไปนั่งกดสมาร์ตโฟนด้วยใบหน้าเคร่งเครียดที่โซฟาตัวยาวภายในห้อง
"ไอ้เชี่ยรัณ มึงแม่ง เป็นห่าไรวะ กูเห็นแม่งนั่งหน้าตึง ตั้งแต่ออกมาจากสนามและ" ริวที่สังเกตุสีหน้าของเพื่อนได้แต่เอ่ยขึ้นมาด้วยความสงสัย
"ไอ้ริว แม่งมึงยังไม่รู้ใจเพื่อนรักมึงเลยเหรอวะ" เรียวตะที่นั่งจิบเบียร์กระป๋อง ได้แต่เสมองหน้าริว และอรัณที่อยู่อีกฝั่ง
"คือไร มึงพูดให้กูเกตทีติ"
"แพท ที่ไอ้อรัณมันเป็นแบบนี้เพราะแพททำไม่ได้ไปให้กำลังใจมัน...ใช่ไหม กูเดามึงถูกไหมไอ้อรัณ" อรัณที่โดนเรียวตะถามจี้จุดมาเช่นนั้น ใบหน้าอันหล่อเหล่าถึงกับนิ่งแต่ก็ไม่ได้สนใจเพื่อน ในมือยังคงพิมพ์ไลน์หาคนที่เรียวตะกำลังเอ่ยถึง
"มึงเล่นเงียบใส่กู แสดงว่ากูพูดถูก" เรียวตะยังคงพูดต่อ อรัณได้แต่สบตากับเพื่อน จากนั้นร่างสูงก็ลุกขึ้น
"พวกมึงดื่มกันไปเลยนะ กูไปหาแพทก่อน คืนนี้เจอกันที่ร้านเดะกูตามไป " อรัณเอ่ยจบจากนั้นก็เดินออกจากห้องไปทันที ทั้งสามหนุ่มถึงกับงงงวยไปตามๆ กัน
อรัณ แพทคือใครนะเหรอ แพทคือเพื่อนสาวคนสนิท ที่เขาไม่ได้คิดกับเธอแค่เพื่อน ผู้หญิงที่เขาอยากจะใช้ชีวิตและแต่งงานกับเธอ แพทเรียนอยู่คณะนิเทศ เรารู้จักและสนิทกันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง สถานะไม่ใช่แฟนแต่ผูกพันมากเกินกว่าเพื่อน แต่ไม่ถึงขั้นเมีย เพราะแพทเธอไม่ใช่ผู้หญิงใจง่าย อะไรที่ได้มายากๆ มันยิ่งทำให้ผมโครตอยากได้ เขาแคร์เธอมากกว่าใคร แพทเธอเป็นเพื่อนรักของนีน่าและนีน่าก็เป็นคู่หมั่นกับอคิณซึ่งพี่ชายของเขานั้นเอง อรัณแพทและนีน่า พวกเราสนิทกันมาก
ไม่นานนักร่างสูงของ อรัณก็เดินเข้ามาถายในห้องพยาบาลตามที่แพทบอกพอมาถึงก็เจอกับเจ้าของใบหน้าสวยที่นั่งรอเข้าอยู่บนเตียงที่มีผ้าม่านนั้นปิดเอาไว้เพียงแค่ครึ่งหนึ่ง
"รัณคะ แพทต้องขอโทษด้วยนะที่ไม่ได้ไปเชียร์รัณ แพทปวดหัวมากจึงต้องมานอนพักที่นี่" แพทเอ่ยกับอรัณมาเสียงหวาน
"ไม่เป็นไรเราไม่ได้โกรธไรแพทเลย แล้วนี้เป็นไงบ้าง ดีขึ้นหรือยัง" อรัณถามหญิงสาวตรงหน้าด้วยความเป็นห่วงเป็นใย
"แพทดีขึ้นแล้วๆ ที่รัณบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับเรา มีอะไรหรือเปล่า เห็นว่าเป็นเรื่องสำคัญด้วย คุยตรงนี้ได้ไหม" อรัณมีสีหน้าหนักใจเล็กน้อย
"ได้สิ คุยตรงนี้ก็ได้"
อ่านกันให้สนุกนะคะ ฝากเอ็นดูกดไลท์ และคอมเม้นต์พี่อรัณกันด้วยนะคะ
