ลูน่านั่งขดตัวอยู่บนโซฟาตลอดทั้งคืน
จนกระทั่งวันรุ่งขึ้นเธอพยายามรวบรวมสติจากความรู้สึกที่พังทลาย เธอลุกขึ้น จัดเก็บของใช้ทั้งหมดของเธอให้เรียบร้อย แล้วลากกระเป๋าเดินทางออกจากห้องเพื่อจะย้ายออกไปอยู่ที่อื่น
ทันทีที่ออกจากห้อง เธอก็ชนเข้ากับเลียมที่กำลังอุ้มเอเลน่าที่หมดสติขึ้นบันได เมื่อเห็นลูน่า เขาก็เบิกตากว้าง "ที่รัก คุณจะไปไหน?"
ลูน่ามองเขาด้วยสายตาเย็นชา สายตาของเธอจ้องไปที่รอยจูบบนลำคอของเลียมและผู้หญิงที่อ่อนแอในอ้อมแขนของเขา
เธอหัวเราะเยาะในใจ "ฉันจะออกไปเที่ยวเปลี่ยนบรรยากาศ จะได้รู้สึกดีขึ้น" ลูน่าไม่ได้บอกความจริงกับเขา เธอแค่แต่งเรื่องขึ้นมา เลียมกำลังจะถามต่อ
แต่ผู้หญิงในอ้อมแขนของเขาก็เริ่มไอ เขาตกใจทันที
แสดงท่าทีที่ลูน่าไม่เคยเห็นมาก่อน เขาตอบเพียงว่า "โอเค" แล้วรีบอุ้มเอเลน่ากลับเข้าห้อง
ลูน่าลากกระเป๋าเดินทางของเธอ พร้อมบอกตัวเองให้เข้มแข็ง
เพื่อไม่ให้น้ำตาไหลออกมา เธอไปเช็คอินที่โรงแรม แล้วออกไปทำสามสิ่ง
สิ่งแรก เธอขายคฤหาสน์ที่เลียมเคยให้เธอ และโอนเงินเข้าบัญชีตัวเอง
สิ่งที่สอง ลูน่าลบลายสักชื่อเลียมออกจากร่างกาย
สิ่งที่สาม เธอไปที่ชายหาด แล้วโยนสร้อยข้อมือที่เป็นมรดกตกทอดที่เลียมเคยให้เธอลงไปในทะเล
ครั้งหนึ่ง เลียมซึ่งเป็นคนที่มีชื่อเสียงและได้รับการยกย่อง เคยก้มลงคุกเข่าเพื่อสวมรองเท้าส้นสูงให้เธอ แล้วจูบหน้าผากลูน่าอย่างอ่อนโยน มอบสร้อยข้อมือที่เป็นสัญลักษณ์แห่งเกียรติยศให้กับเธอ
แต่ตอนนี้เขาจะไม่ทำอีกแล้ว เพราะเขาไม่ได้รักลูน่าอีกต่อไป
คลื่นทะเลกลืนสร้อยข้อมือไปทันที เกิดเป็นคลื่นน้ำวนขึ้นมา
ลูน่าไม่หันหลังกลับด้วยความอาลัย เธอเดินจากไป ลมทะเลพัดกระโปรงของเธอ เธอก้มลงจัดกระโปรง แต่กลับถูกคนจับจากด้านหลังแล้วโยนขึ้นรถ
มีกลิ่นแปลกๆ ในรถ ทำให้ลูน่ามึนหัวทันที ก่อนจะหมดสติไป
เธอได้ยินเสียงพูดเบาๆ จากข้างหน้า "รีบไปเร็ว เอเลน่าให้มาให้ทันก่อนบ่ายสาม"
จากนั้นหัวลูน่าก็ฟาดกับกระจกรถอย่างแรง หมดสติไป
เมื่อเธอลืมตาขึ้นมา เธอพบว่าตัวเองอยู่ในโกดังร้าง
ลูน่าและเอเลน่าถูกมัดแยกกันอยู่บนเก้าอี้คนละด้าน
ลูน่ามองเอเลน่า ด้วยความรู้สึกขยะแขยง
พวกเธออยู่ไม่ห่างกันมาก ลูน่าสามารถเห็นรอยที่อยู่บนตัวเอเลน่าได้ชัดเจน
แม้กระทั่งรอยที่เกิดจากการถูกล่ามที่คอเธอ ซึ่งเป็นรอยจากปลอกคอของเลียม
เอเลน่าสังเกตเห็นว่าลูน่าตื่นแล้ว เธอยกคิ้วให้ลูน่า พร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ย
"ลูน่า ฉันเห็นเธอเมื่อคืนในห้องใต้ดิน ไหนๆ ก็ได้ยินแล้ว ฉันก็ไม่ต้องแกล้งอีกแล้ว
การลักพาตัวครั้งนี้ฉันเป็นคนวางแผนเอง แล้วพอเลียมมาถึง เธอก็ลองเดาดูสิว่าเขาจะเลือกช่วยใคร?"
ลูน่าก้มหน้าลงลึกๆ เลียมจะช่วยเธอไหม?
พวกโจรใช้โทรศัพท์ของลูน่าโทรหาเลียม บอกให้เขารีบเอาเงินมาคนเดียว ไม่อย่างนั้นจะฆ่าภรรยาของเขา
เสียงจากปลายสายฟังดูร้อนรน สิบนาทีต่อมาเขาก็มาถึง
เลียมเตะประตูโกดังอย่างแรง เมื่อเห็นคนที่ถูกมัดทั้งสองก็อึ้งไป
"ฉันคิดว่าเขาจะจับแค่ลูน่าไม่ใช่เหรอ?"
ลูน่าขมวดคิ้ว รู้สึกเหมือนถูกแทงด้วยมีด
"คุณเลียม ถ้าอย่างนั้นมันก็จบแล้ว เงินที่คุณนำมามีแค่พอช่วยคนเดียว คุณเลือกเอา" โจรพูดพร้อมกับรับเงินจากเขา
เอเลน่ามองลูน่าอย่างมั่นใจ
ถัดมา เลียมก็พูดขึ้น...
“ลูนา ที่รัก เอเลน่าตั้งท้องลูกของฉันแล้ว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่มีนัยยะ “ฉันจะส่งคนมาเอาเงินมาช่วยคุณ ลูนา รอฉันนะ”
พูดจบ เขาก็เดินไปแก้มัดเชือกที่พันตัวเอเลน่า
จากนั้นเขาตบหน้าเอเลน่าอย่างโกรธเคือง “คุณต้องอยู่ในกรงเหมือนสุนัข หรือจะให้ฉันจูงเชือกไปทุกวัน ?”
เอเลน่ากระโดดเข้ามาในอ้อมกอดของเขา ก้มลงเลียมือของเขา “คุณรักฉันที่สุดจริงๆ”
หลังจากนั้น เธอแอบชำเลืองมองลูนาพร้อมกับยกคิ้วท้าทาย
ลูนามองดูทั้งสองจากไปด้วยรอยยิ้มเยาะออกมา
ลิอัมไม่เคยเลือกเธอเลยสักครั้ง
แก๊งค์โจรยิ้มอย่างเหี้ยมโหด เดินเข้ามาใกล้ลูนา
ผู้หญิงของเจ้าพ่อช่างน่าหลงใหล ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะมีโอกาสได้สนุก!
ไม่สนใจการดิ้นรนของลูนา พวกเขากดเธอลงและเริ่มฉีกเสื้อผ้าของเธอ
ลูนาร้องไห้ตาแดง
ขณะนั้น พวกลิอัมก็มาถึง พวกเขายกปืนเย็นเฉียบขึ้นมา “ปัง” เสียงกระแทกดังขึ้น
คนที่อยู่บนตัวลูนาทำหน้าตกใจ ก่อนที่จะมองลงไปเห็นเลือดที่หน้าอกของเขา
ลูนาตกใจผลักเขาออก ต่อจากนั้นเธอก็ถูกแก้มัด
“พี่สะใภ้ ลิอัมส่งพวกเรามาดักซุ่มอยู่แล้ว เขาสืบมาแล้วว่าแก๊งนี้เป็นแค่คนธรรมดา ไม่ใช่ศัตรูของเขา เขามั่นใจว่าไม่มีใครกล้าทำอะไรคุณ”
ลูนามองตรงไปข้างหน้า ฟังคำอธิบายของพวกลิอัมอย่างเหม่อลอย
แต่นั่นจะมีประโยชน์อะไร? ถึงเธอจะไม่ตายก็เกือบถูกล่วงละเมิด
ลิอัมรู้เรื่องนี้ดี แต่เขาก็ยังเลือกเอเลน่าไป
ในสายตาของเขา เธอไม่มีค่าอะไรเลย
พวกเขาส่งเอเลน่าขึ้นรถ พอเอเลน่ารู้สึกตัว รถก็ถึงหน้าบ้านลิอัมแล้ว
ลูนาเองก็ถูกส่งกลับบ้าน เมื่อเห็นว่าทุกคนทำหน้าที่ของตนเสร็จสิ้น เธอก็ไม่อยากทำให้พวกเขาลำบาก
เพราะลิอัมมีวิธีการที่โหดร้ายที่ไม่มีใครกล้าทำผิดกับเขา
หากไม่สามารถทำตามคำสั่งของเขาได้ วันถัดไปฉลามในแม่น้ำจะได้กินอิ่ม
ลูนาจับประตูเปิดเข้าไป พบว่าเอเลน่านอนอยู่บนเตียง ลิอัมม้วนแขนเสื้อขึ้น กำลังดูแลเธออย่างพิถีพิถัน
เขาถือผ้าขนหนู เช็ดตัวเอเลน่าอย่างระมัดระวัง ราวกับดูแลงานศิลปะ
ร่างกายของลูนาชะงัก เธออยากจะเดินจากไป แต่ไม่สามารถขยับเท้าได้ ได้แต่ยืนดูผู้ชายของเธอกับผู้หญิงอีกคนอย่างเงียบๆ
จนกระทั่งลิอัมเงยหน้ามอง ทั้งสองสบตากัน
“ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่?” ลิอัมขมวดคิ้ว เสียงของเขาต่ำลงแสดงความโกรธ ความเย็นชาทำให้คนรู้สึกหนาวสั่น
ลูนาหันหน้าไปทางอื่น อธิบายว่า “ลูกน้องของคุณพาฉันกลับมา”
ลิอัมจึงนึกขึ้นได้ เขาลุกขึ้นมากอดลูนาไว้ ตรวจดูแขนของเธอ “รัก คุณไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหม?”
ลูนารู้สึกขยะแขยงกับความห่วงใยที่ไม่จริงใจของลิอัม เธอส่ายหัว
แต่ค่อยๆ ดึงแขนออกจากอ้อมกอดเขา
“ไม่เป็นไร ” สายตาของเธอตกลงที่เอเลน่าบนเตียง
ลิอัมเห็นแล้วก็พูดแก้ต่างให้เอเลน่า “รัก เอเลน่าตั้งท้องแล้ว รอให้เธอคลอดลูกก่อน ฉันจะให้เธอไป แต่ตอนนี้เธอเป็นคนท้อง ฉันก็ช่วยไม่ได้”
ลูนาหัวเราะเยาะ แล้วเงยหน้ามองเขา
ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยการเสแสร้ง ไม่ใช่ลิอัมที่เคยรักเธออย่างสุดหัวใจอีกต่อไป
“โอเค งั้นทำตามที่คุณพูดแล้วกัน” ลูนาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
