@ คฤหาสน์ทริปเปิลวิลล์

"คุณท่านคะ มีแขกมาขอพบค่ะ" แม่บ้านของคฤหาสน์บอกกับมัมแคทเธอรีนหรือมัมเคธี่ผู้เป็นนายหญิงของบ้าน

"เขาบอกไหมว่าเป็นใคร" มัมเคธี่วางชุดเครื่องประดับเพชรที่กำลังทำความสะอาดอยู่ลงในเซฟแล้วล็อคไว้เหมือนเดิม

"บอกว่าชื่อคุณยาหยี เป็นแฟนคุณวิลเซนต์ค่ะ" มัมเคธี่ถอนหายใจพรืด

"อีกแล้วเหรอ... เมื่อไหร่เจ้าลูกคนนี้มันจะเลิกสำส่อนสักที" มัมเคธี่บ่นอย่างเบื่อหน่าย เพราะครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่บรรดาสาว ๆ ของวิลเซนต์ ลูกชายฝาแฝดลำดับที่สามของเธอก่อเรื่องในลักษณะนี้ เพราะมีสาว ๆ มาฟ้องเธอไม่เว้นแต่ละวันเกี่ยวกับความเจ้าชู้เรี่ยราดของเจ้าลูกตัวดีจนเธอเหนื่อยที่จะจัดการเต็มทน

มัมเคธี่เดินลงจากชั้นบนของคฤหาสน์ตรงมายังห้องโถงใหญ่ และทันทีที่เดินเข้ามาถึงหญิงสาวที่นั่งอยู่ที่โซฟารับแขกก็รีบลุกขึ้นเดินมาหาทันที

"สวัสดีค่ะคุณมัม หนูชื่อยาหยีค่ะ" เธอยกมือไหว้แล้วรีบแนะนำตัวเองทันที

"จ้ะ เห็นคนของฉันบอกว่าเธอเป็นแฟนวิลเซนต์เหรอ" มัมเคธี่เอ่ยถามเสียงเรียบ

"ใช่ค่ะมัม หนูเป็นแฟนพี่วิลเซนต์" เธอตอบกลับมัมเคธี่อย่างมั่นอกมั่นใจ

"แล้ววันนี้มาพบฉันมีเรื่องอะไรหรือเปล่า"

"คือ..พี่วิลเซนต์ไม่รับโทรศัพท์หนูเลยค่ะ ช่วงหลัง ๆ ก็หลบหน้าหนูตลอด ติดต่อก็ไม่ได้เลย คุณมัมต้องช่วยหนูนะคะ" เธอพูดไปร้องไห้สะอึกสะอื้นไปจนฟังแทบไม่ได้ศัพท์ มัมเคธี่ถอนหายใจอย่างอ่อนล้าเหลือทน

"หนูจะให้ฉันช่วยยังไง"

"ก็..ช่วยบอกให้พี่วิลเซนต์รับผิดชอบหนู หนูเป็นของพี่เขาแล้วค่ะ" เธอพูดเสร็จก็ร้องห่มร้องไห้ยิ่งกว่าเดิมจนมัมเคธี่ต้องกุมขมับ

"หนู ใจเย็น ๆ แล้วเงียบก่อนนะ ฉันปวดหัว"มัมเคธี่บอกกับยาหยี เธอจึงหยุดร้องไห้แต่ยังคงไว้ซึ่งเสียงสะอื้นประปราย

"ฉันขอพูดตรง ๆ นะ ว่าที่ผ่านมาฉันได้ตกลงกับลูกชายทั้งสามคนเอาไว้แล้วว่าห้ามพาผู้หญิงคนไหนมาที่บ้านเด็ดขาดถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนที่มั่นใจว่าจะร่วมหัวจมท้ายด้วยกันจริง ๆ นั่นก็หมายความว่าถ้าลูกชายฉันคิดจริงจังกับผู้หญิงคนไหนเขาจะต้องเป็นคนพามาพบกับฉันด้วยตัวเอง" มัมเคธี่หยุดพูดแล้วจ้องมองไปที่เด็กสาวที่ชื่อยาหยี เธอหยุดร้องไห้แล้วแต่ยังคงเช็ดน้ำตาป้อย ๆ อยู่

"คุณมัมหมายความว่าจะไม่รับผิดชอบหนูเหรอคะ" ยาหยีตะคอกมัมเคธี่ออกมาอย่างลืมตัว

"ถ้าหนูคิดจะปรึกษาฉันก่อนที่จะมีความสัมพันธ์กับลูกชายฉันก็คงจะดี แต่นี่ไม่เคยมาบอกกล่าวอะไรกันเลย แล้วหนูจะให้ฉันทำยังไง เอาเป็นว่าฉันจะให้วิลเซนต์ติดต่อไปหาหนูก็แล้วกัน เพราะพวกเธอสองคนก็โตเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว น่าจะตกลงกันเองได้เหมือนตอนที่ตกลงจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน" คำพูดของมัมเคธี่เล่นเอายาหยีถึงกับอ้าปากค้าง

@ เพนท์เฮาส์วิลเซนต์

เสียงหัวร่อต่อกระซิกดังขึ้นภายในห้องนอนในเพนท์เฮาส์สุดหรูของวิลเซนต์ ตอนนี้เขากำลังคลอเคลียอยู่กับนางแบบสาวแสนสวย ที่เมื่อคืนนี้เธอมาเที่ยวที่ผับของเขาพร้อมกับเพื่อน ๆ ของเธอ แต่เธอก็ได้พบกับวิลเซนต์และเลือกที่จะมาต่อกันที่เพนท์เฮาส์กับเขา

"อื้อออ.. พี่วิลเซนต์ยังไม่อิ่มอีกเหรอคะ เมื่อคืนก็ทั้งคืนแล้วนะ" เสียงเธอหัวเราะคิกคักอย่างพออกพอใจ

"พี่เป็นคนกินจุนะครับ แล้วก็เลือกกินเฉพาะที่น่ากินเสียด้วย อย่างเนเน่เนี่ย พี่กินได้ทั้งวันทั้งคืนไม่เบื่อเลย" วิลเซนต์บอกกับเนเน่เสียงหวาน

"แกไม่เบื่อแต่ฉันเบื่อ แล้วก็ไม่ได้เบื่อธรรมดานะ เบื่อมากด้วย"

วิลเซนต์ถึงกับสะดุ้งผุดลุกขึ้นมาจากที่นอนพร้อม ๆ กับนางแบบสาว ดีที่เขาทั้งสองคนอยู่ในสภาพที่แต่งตัวเรียบร้อย ไม่อย่างนั้นคงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแน่ ๆ เนเน่หันไปมองหน้าของหญิงวัยกลางคนที่เปิดประตูเข้ามายืนเท้าสะเอวอย่างถือวิสาสะ แล้วหันกลับมามองหน้าของวิลเซนต์ทันที

"นี่พี่วิลเซนต์ยุ่งกับผู้หญิงแก่คราวแม่ด้วยเหรอคะ โอ้ย..ไหนว่าเลือกกินไงคะ แล้วแบบนี้ไม่หนังเหนียวจนเคี้ยวไม่ไหวเหรอ?" วิลเซนต์ผุนผลันลุกขึ้นแล้วรีบดึงเนเน่ให้ลุกจากที่นอนแล้วพยายามดันร่างเล็กให้ออกจากห้องแต่เธอไม่ยอมออกไป

"ว่าไงคะคุณป้า มาตามจิกเด็กหนุ่มแบบนี้สามีที่บ้านไม่ว่าเหรอคะ?" เนเน่พูดพร้อมกับจิกตามองหัวจรดเท้า

"ไม่ว่าหรอกค่ะ ถ้าเป็นเด็กคนนี้ฉันทำได้มากกว่าตามจิกเสียอีก" เน่เน่ได้ยินเธอถึงกับทำตาโต เอามือปิดปากแล้วหัวเราะอย่างมีจริต

"โฮะ ๆๆๆ จริงเหรอคะคุณป้า หนูอยากเห็นเป็นบุญตาจังเลยค่ะ ว่าสภาพแบบนี้จะทำอะไรไหวบ้าง"

"พอเถอะเนเน่ กลับไปก่อน พี่ขอล่ะ" วิลเซนต์เห็นว่าเรื่องราวน่าจะบานปลาย เขาเลยตัดสินใจจูงมือเนเน่เพื่อจะพาเธอออกไปจากห้อง แต่ถูกกระชากข้อมือแกร่งเอาไว้เสียก่อน

"แกจะหนีฉันไปไหน ฉันยังไม่ได้แสดงให้เด็กคนนี้เห็นเลยว่าทำอะไรแกได้บ้าง" วิลเซนต์ถึงกับหน้าซีด

พลั่ก ๆ ๆ ตุ๊บ ๆ ๆ เพี๊ยะ ๆ ๆ

เสียงฝ่ามือกระทบตามเนื้อตัวของวิลเซนต์ชุดใหญ่ ท้้งทุบทั้งตี เขาเอี้ยวตัวหลบไปมาแต่ก็ไม่พ้น แถมยังโดนดึงหูแล้วหยิกอีก เรียกว่าถูกจัดเซ็ทคอมโบชุดใหญ่ จนเนเน่ที่ยืนอยู่ตรงนั้นถึงกับอ้าปากค้าง

"โอ๊ยย มัมครับ อย่าตีผม ผมเจ็บนะ" วิลเซนต์ร้องเหมือนเด็ก ๆ ฝ่ามือแกร่งลูบตามเนื้อตัวของตัวเองเพราะทั้งเจ็บและแสบตัวไปหมด

"มะ... มัมเหรอคะ?" เนเน่พูดออกมาอย่างยากลำบาก หน้าเธอซีดเหมือนไก่ไหว้เจ้า ฝ่ามือเล็กยกขึ้นพนมไหว้อย่างอัตโนมัติ

"คุณมัมของพี่วิลเซนต์เหรอคะ เนเน่ขอโทษนะคะที่พูดกับคุณมัมไม่ดีเลย คราวหน้าจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วค่ะ ยกโทษให้เนเน่ด้วยนะคะ" นางแบบสาวหน้าเจื่อน

"เธอยังกล้าคิดว่าจะมีคราวหน้าอีกเหรอ มาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลยนะ แล้วไม่ต้องมายุ่งกับลูกชายฉันอีก"

"แต่...มัมครับ...." วิลเซนต์อ้าปากเตรียมจะพูดต่อแต่เมื่อเห็นสายตาประหารของมัมที่จ้องมาเขาเลยต้องหุบปากฉับทันที

"เงียบปากไป ถ้าไม่อยากโดนอีกชุด"

Write Talk: เปิดตัวมาก็ฮาเลย อีพี่วิลเซนต์ แกนี่มันกะล่อนจริง ๆ แต่ใด ๆ ต้องยกความโหดให้มัมเคธี่เขาจริงๆ ค่ะ

**กดเข้าชั้นรอกันได้เลยค่าาาา แต่อาจจะไม่ได้อัพทุกวันนะคะ เพราะจะอัพพี่วิลเซอร์เป็นหลักก่อน เพราะพี่เขาจะได้เจอเมียแล้ว รี้ดๆ ลุ้นพี่วิลเซอร์กันหนักมาก ไม่อยากให้รอกันนานค่าาา**

@ คอนโดวิลเซนต์

ผมนั่งหน้าจ๋อยอยู่ที่โซฟาเบดในห้องนั่งเล่น เมื่อโดนมัมดึงหูลากออกมาจากห้องนอนแล้วตะเพิดน้องเนเน่คู่ขาคืนเดียวที่ผมยังกินไม่อิ่มออกไปจากห้อง

"เมื่อไหร่จะเลิกสำส่อน" มัมยืนกอดอกมองผม ใบหน้านิ่ง ๆ แบบนี้แหละที่ผมกลัวที่สุด

"โถ่ สำส่อนอะไรกันครับมัม ผมแค่ใช้ชีวิตโสดให้คุ้มแค่นั้นเอง" ผมบอกกับมัมไป แต่ไม่วายถูกมัมหยิกหมับเข้าที่แขนอีก แสบชะมัดเลย

"แกน่ะใช้ชีวิตโสด ส่วนฉันน่ะชีวิตบัดซบ แกรู้ไหมว่ามีผู้หญิงมาตามหาแกที่บ้านไม่เว้นแต่ละวัน แล้วก็ไม่เคยซ้ำคนเลย ทำไมฉันต้องมาเหนื่อยตามล้างตามเช็ดในสิ่งที่ไม่ได้ก่อด้วย" ผมเห็นมัมตีหน้ายักษ์แถมใช้สรรพนามห่างเหินกับผมแบบนั้นแล้วก็ใจหาย

สงสัยมัมคงจะเครียดจริง ๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่มาแหกอกผมถึงคอนโดแบบนี้หรอก ผมค่อย ๆ เดินไปกอดมัมแล้วซุกใบหน้าไปที่อกของมัมอย่างออดอ้อน เพราะมันคือไม้ตายของผม และผมก็รู้ดีว่ามัมแพ้ลูกอ้อนแบบนี้มาตลอด

"ไม่ต้องมาอ้อนเลย ฉันไม่ใช่พวกผู้หญิงของแกถึงได้หลงลูกไม้ตื้น ๆ ของแกง่าย ๆ " วิธีอ้อนไม้ตายก็ยังไม่ได้ผล งานนี้สงสัยจะโกรธมากจริง ๆ

"ผมขอโทษครับมัม แต่ผมก็ทำตามข้อตกลงของมัมทุกอย่าง แล้วก็ไม่เคยพาใครไปวุ่นวายที่คฤหาสน์เลยนะครับ" มัมหันขวับมามองผมตาเขียวกว่าเดิม อะไรวะ? .. นี่ผมพูดอะไรผิดไปงั้นเหรอ

"แกไม่ได้พามาก็จริง แต่เพราะความสำส่อนของแกเนี่ยแหละ ผู้หญิงพวกนี้ถึงได้เข้ามาวุ่นวายกับฉัน แกรู้ไหม ในบรรดาพี่น้องแฝดสาม มีแกเนี่ยแหละที่ทำให้ฉันปวดหัวที่สุด" ผมยังคงกอดมัมอยู่อย่างนั้น แล้ก็ทำตาปริบๆ เหมือนหมาที่เจ้าของจับได้ว่ากัดรองเท้าขาด ผมไม่กล้าพูดอะไรออกไปอีกแล้ว กลัวจะเข้าตัว แล้วมัมจะโกรธผมหนักกว่าเดิม

"ตอนนี้มีผู้หญิงดี ๆ ที่คิดจะจริงจังบ้างรึยัง" มัมดึงผมออกจากอ้อมกอดแล้วนั่งลงที่โซฟาแทน

"ยังครับ"

"เออ ดี หลังจากวันนี้ฉันจะหาผู้หญิงดี ๆ ให้แกเอง ถ้าฉันปล่อยให้แกสำส่อนอยู่แบบนี้ สักวันคงมีผู้หญิงแบกท้องโต ๆ มาถอนหงอกฉันแน่ ๆ " ผมเงยหน้าขึ้นมองมัมทันที

"มัมจะจับผมคลุมถุงชนเหรอ"

"เออ .. ใช่" ดูสิ .. ดูมัมตอบผม

"แต่ผมไม่ยอมหรอก ผมยังไม่อยากมีเมีย" ผมขึ้นเสียงใส่ทันที ไม่ว่ามัมจะบ่น ดุ ด่าอะไรผมก็ทนได้ แต่ถ้าจะมาบังคับให้ผมแต่งงานกับคนนั้นคนนี้ผมยอมไม่ได้จริง ๆ

"ไม่อยากมีเมีย แต่เที่ยวแรดไปนอนกับคนโน้นคนนี้ไปทั่วเนี่ยเขาเรียกว่าอะไร?" ผมนิ่งอึ้งที่มัมชมเชยผมถึงขนาดนี้ สงสัยงานนี้ผมคงจะรอดยาก แต่ผมไม่ยอมง่าย ๆ หรอก

"ผมจะลดเสน่ห์ตัวเองลงก็แล้วกันครับมัม แต่เรื่องคลุมถุงชนหัวเด็ดตีนขาดยังไงผมก็ไม่ยอม" มัมลุกขึ้นยืนแล้วหันมามองผมด้วยสายตาพิฆาตที่ผมเองก็ยังหวั่นๆ อยู่

"ถ้ากล้าขัดใจฉันก็ลองดู ฉันจะตามสอยผู้หญิงของแกทุกคน ให้แกอายจนต้องมุดดินหนีเลย ถ้าฉันไม่แน่จริงคงมาเป็นแม่ของแกไม่ได้หรอก เตรียมตัวไว้แล้วกัน อาทิตย์หน้าฉันจะพาแกไปดูตัว" มัมลุกขึ้นยืนแล้วพรวดพราดออกไปจากห้องทันที

@ทริปเปิลผับ

"วันนี้นายเป็นอะไรครับ สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลยนะ" ไอ้นาวินมือขวาของผมเอ่ยทักขึ้น ในขณะที่ผมนั่งดื่มวิสกี้อยู่บนห้องทำงานที่ผับ ตอนนี้ผมจำเป็นต้องมีลูกน้องช่วยงานแล้ว เพราะไอ้วิลเซอร์ก็วุ่นวายตามหาเมียที่ท้องโตแล้วหนีมันไปภาคใต้โน่น ส่วนไอ้วิลสันก็ขึ้นเหนือไปกว้านซื้อใบชาเพื่อส่งออก แถมตอนนี้ยังสนใจจะซื้อไร่ชาเป็นของตัวเอง ร้อนถึงผมที่ต้องทำงานควบสามตำแหน่ง เหนื่อยชิบหาย

"มัมสั่งให้กูเลิกเจ้าชู้ แถมยังจะจับกูคลุมถุงชน อาทิตย์หน้าก็จะให้กูไปดูตัวผู้หญิง ปวดหัวชิบ! " ผมสบถอย่างหงุดหงิด เอาจริง ๆ ผมค่อนข้างซีเรียสเรื่องนี้มากนะ เพราะผมยังไม่พร้อมที่จะหยุดที่ใคร ไม่พร้อมที่จะดูแลและสร้างครอบครัวกับใครหรือต้องแบกรับความรู้สึกของใครทั้งนั้น

"แล้วนายจะทำยังไง นายกล้าขัดคำสั่งคุณนายเหรอครับ" ไอ้นาวินเอ่ยถามผม เพราะมันรู้กิตติศัพท์ความโหดของแม่ผมดี

"กูก็ไม่ต้องทำไง เขาให้กูไปดูตัวกูก็จะไป แต่ระดับกูไม่ดูตัวอย่างเดียวหรอกโว้ย มันต้องได้ดูอย่างอื่นด้วย" ผมตอบพร้อมกับยิ้มมุมปากแล้วกระดกวิสกี้รวดเดียวหมดแก้ว มัมคงคิดว่าตัวเองแน่แล้วใช่ไหม เดี๋ยวเจอผมแล้วจะหนาว

สัปดาห์ต่อมา ณ.ห้องวีไอพี โรงแรมหรูแห่งหนึ่ง

"น้องม่านไหมคะ นี่พี่วิลเซนต์ลูกชายของคุณป้าค่ะ รู้จักกันไว้สิลูก" มัมเคธี่บอกกับผู้หญิงสาวสวยตรงหน้าผมที่ตอนนี้เธอทำท่าเหนียมอายและเขินจนตัวบิด แต่ระดับผมมองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเธอไม่ธรรมดา แบบนี้พิเศษใส่ไข่แน่นอน

"สวัสดีค่ะพี่วิลเซนต์" เธอยิ้มอ่อนหวานแถมยังไม่กล้าสบตาผมด้วยซ้ำ

"น้องม่านไหมนี่น่ารักจังเลยนะลูก เรียบร้อย แสนดี ขี้อาย น่าเอ็นดูจริงๆ " มัมผมเอ่ยชมในขณะที่ผมได้แต่กระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ

"เดี๋ยวน้องม่านไหมทานดินเนอร์กับพี่เขานะลูก พอดีป้ามีธุระด่วนต้องไปจัดการก่อน"

"เดี๋ยวทานข้าวเสร็จแล้วไปส่งน้องด้วยนะตาวิลล์" มัมหันมาสั่งผมก่อนที่ท่านจะรีบเดินออกจากห้องไป

"คุณม่านไหมรีบกลับไหมครับ ผมอยากเชิญไปเที่ยวที่ผับของผมสักหน่อย" ผมเอ่ยถามเมื่อพาเธอขึ้นมายังรถสปอตคันหรู

"จะดีหรือคะ" เธอพูดไปตัวบิดไป

"ต้องดีสิครับ" ผมพูดพร้อมกับขยับร่างแกร่งไปยังร่างเล็กที่กำลังนั่งอยู่ที่เบาะรถหรู ใบหน้าของผมเฉียดไปที่ใบหน้าเรียวของเธอจนปลายจมูกของเราชนกัน ในขณะที่เธอมองผมแล้วกัดริมฝีปากแน่น ผมจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ แต่แล้วก็หลุบใบหน้าลงเพื่อคาดเบลท์ให้กับเธอ

หึหึ .. ผมแอบหัวเราะอยู่ในใจ ไม่นานนักรถหรูของผมก็เลี้ยวเข้าไปจอดยังที่จอดรถส่วนตัว

"เชิญคุณม่านไหมครับ" ผมเปิดประตูรถให้พร้อมกับจูงมือเธอเดินเข้ามาด้านในผับ ตอนนี้เพิ่งจะสองทุ่มกว่า ๆ นักท่องราตรียังมีไม่มากนัก ผมพาม่านไหมขึ้นไปยังห้องทำงานส่วนตัวของผมทันที

"คุณม่านไหมดื่มอะไรดีครับ"

"อะไรก็ได้ค่ะ ขอเบา ๆ หน่อยแล้วกันนะคะ พอดีไหมดื่มไม่ค่อยเก่ง" เธอพูดพร้อมกับยิ้มให้อย่างเหนียมอาย ผมจึงสั่งคอกเทลเบา ๆ ให้กับเธอ ส่วนผมดื่มออนเดอะร็อคเน้น ๆ หลังจากที่ดื่มกันไปครู่หนึ่งผมจึงเรียกไอ้นาวินเข้ามาหา

"นายมีอะไรให้ผมรับใช้ครับ"

"เอาไวน์ที่แพงที่สุดของร้านเรามาให้คุณม่านไหมดื่มหน่อย" ผมบอกกับไอ้นาวิน มันโค้งคำนับพร้อมกับออกไปจัดการตามคำสั่ง หลังจากนั้นไม่นานมันก็กลับมาพร้อมกับไวน์ที่แพงที่สุดของที่นี่

"ลองดื่มหน่อยนะครับคุณม่านไหม" ผมรินไวน์แล้วส่งให้ เธอทำท่ากระมิดกระเมี้ยนก่อนที่จะรับไปจิบทีละน้อย

"ไวน์นุ่มคอมากเลยค่ะคุณวิลล์" เธอเอ่ยชมเมื่อดื่มหมดแก้วแรก

"นุ่มคอก็ดื่มอีกสิครับ" ผมรินไวน์ให้เธอเพิ่ม ส่วนเธอก็รับมันมากระดกทีเดียวหมดแก้ว ผมยิ้มอย่างพอใจ เพราะเธอเริ่มเผยความเป็นตัวของตัวเองมาทีละนิดแล้ว เมื่อแก้วที่สองหมดไปม่านไหมก็รินแก้วต่อ ๆ ไปด้วยตัวเอง แล้วกระดกรวดเดียวหมดทุกครั้ง

"ลูกน้องคุณไปไหนแล้วล่ะคะ" ม่านไหมเอ่ยถามผม

"ไอ้นาวินเหรอครับ"

"ใช่ค่ะ ไหมอยากชวนเขามาดื่มด้วยกัน คุณวิลเซนต์จะว่าหรือเปล่าคะ คุยกันหลาย ๆ คนสนุกดี ไหมชอบ" เธอพูดพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้ผมอย่างเปิดเผย

"ได้สิครับ ไม่มีปัญหา" ผมบอกกับเธอพร้อมกับเรียกไอ้นาวินเข้ามา มันทำหน้างงอย่างมาก แต่ก็ยอมนั่งดื่มด้วยแบบงง ๆ ข้าง ๆ ผมนี่แหละ

"อื้ออออ.. พี่วิลเซนต์ขา ขอไหมนั่งตักหน่อยได้ไหมคะ? ม่านไหมลุกขึ้นมาหาผมแล้วก็นั่งลงที่ตักแกร่ง เธอไม่ได้เมาหรอก เพราะผมดูก็รู้ เธอคอแข็งมาก แต่ไอ้อาการที่เป็นอยู่มันเป็นเพราะเธอมีความต้องการอะไรบางอย่างมากกว่า ใบหน้าเรียวของเธอซุกไซร้อยู่ที่ซอกคอผม จนผมเผลอยิ้มออกมา นี่เหรอวะ..ผู้หญิงที่มัมบอกผมว่าเรียบร้อย แสนดี และขี้อาย ผมล่ะอยากให้มัมมาเห็นเธอตอนนี้จริง ๆ ก็บอกแล้วเรื่องเลือกผู้หญิงมัมจะมาเก่งไปกว่าผมได้ยังไง ตอนนี้เธอยังซุกไซร้ผมอยู่อย่างนั้น ซึ่งผมก็ไม่ได้ว่าอะไรแต่แปลกที่ทำไมผมไม่มีอารมณ์พิสวาทเธอเลยสักนิด

"นะ...นาย" เสียงไอ้นาวินเรียก ผมเลยเอี้ยวตัวไปมองที่มัน ตอนนี้ไอ้นาวินหน้าซีด มันชี้มือให้ผมดูบางอย่างที่เป้ากางเกงของมัน เพราะตอนนี้มือเล็กของม่านไหมกำลังลูบไล้ไปที่เป้ากางเกงของไอ้นาวิน แถมยังทำท่าจะรูดซิปกางเกงมันอีกด้วย ผมขยิบตาให้ไอ้นาวินปล่อยไปก่อน เพราะผมอยากแน่ใจอะไรบางอย่าง

หลังจากที่เธอซุกไซร้ผมจนพอใจเธอก็ขยับตัวลงมานั่งที่ด้านล่างของโซฟา ซึ่งด้านซ้ายเป็นผม ด้านขวาเป็นไอ้นาวิน แล้วตอนนี้มือของเธอก็กำลังลูบไล้แท่งรักของผมกับไอ้นาวินคนละข้าง ดวงตาของเธอหวานเยิ้ม และเริ่มกัดริมฝีปากตัวเอง

"พี่วิลล์ขา พี่นาวินขา เรามาเล่นอะไรสนุก ๆ กันดีมั้ยคะ" เธอเริ่มใช้มือปลดเข็มขัดของผมกับไอ้นาวินพร้อม ๆ กันโดยใช้มือเดียวเสียด้วย ท่าทางของเธอชำนิชำนาญเหมือนกับเคยทำอยู่บ่อย ๆ

พรึ่บบบบบ

จู่ ๆ ไอ้นาวินก็จับมือของม่านไหมให้หยุดแล้วทะลึ่งตัวลุกพรวดขึ้นมาเสียอย่างนั้น

"ผมขอบายนะครับคุณม่านไหม พอดีหมาที่บ้านผมป่วย ต้องรีบพาหมาไปหาหมอครับ" ไอ้นาวินพูดจบมันก็รีบเดินออกจากห้องไปทันที ส่วนผมตอนนี้แทบอยากจะหัวเราะให้กับเหตุผลที่โคตรทุเรศของไอ้นาวินมัน

"พี่วิลล์ขา พี่วิลล์หาใครมารุมไหมได้หรือเปล่าคะ เอาหลาย ๆ คนเลยก็ได้ค่ะ ไหมชอบ?"

นี่ไง.. ผมบอกแล้วว่าเธอไม่ธรรมดา เธอพิเศษใส่ไข่ แล้วไม่ได้ใส่ใบเดียวด้วยนะใส่ได้ทีละหลาย ๆ ใบอีกต่างหาก

Write Talk: หึยยย แกจะรู้ดีเกินไปล่ะพี่วิลเซนต์

"อ๊ะ...อ๊าาาาาา" เสียงม่านไหมร้องครางออกมาเบา ๆ เธอขยับลุกขึ้นมานั่งตักแล้วพยายามร่อนสะโพกใส่แท่งรักที่อยู่ใต้ร่มผ้าของผม

"ใจเย็น ๆ ครับคุณไหม" ผมร้องบอกกับเธอ ตอนนี้เธอซุกอกผมแน่นในขณะที่ตัวเริ่มสั่น

"พี่วิลล์ช่วยไหมหน่อยนะคะ ไหมจะไม่ไหวแล้ว"เธอครางกระเส่าอย่างน่าเห็นใจ

"ให้ผมช่วยยังไงครับ"

"หาคนมาช่วยไหมหน่อยค่ะ ลูกน้องพี่มีตั้งเยอะตั้งแยะ เอามาให้หมดเลยก็ได้ ไหมทรมานเหลือเกินแล้ว" เธอพูดพร้อมกับจับมือแกร่งของผมไปวางไว้บนเนินอกอวบ

"มันจะดีเหรอครับ ถ้ามัมผมรู้ผมโดนสวดยับแน่" เธอเงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยสายตาเว้าวอน

"จะไม่มีใครรู้เรื่องนี้ค่ะ ถือว่าเป็นความลับของเรา ช่วยไหมหน่อยนะ" เธอพูดเสียงตะกุกตะกักและตัวสั่นหนักกว่าเดิม อันที่จริงผมไม่เคยรังเกียจเรื่องแบบนี้นะ ผมเข้าใจว่ารสนิยมทางเพศของคนเราไม่เหมือนกัน การที่เธอมีความต้องการแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร ถ้าเธอไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนและถ้าอีกฝ่ายหนึ่งเต็มใจก็ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไร ผมหยิบโทรศัพท์มากดโทรหาไอ้นาวินทันที

(ว่าไงครับนาย) ไอ้นาวินรับสายผมเสียงสั่น สงสัยยังตกใจเหตุกาณ์เมื่อครู่ไม่หาย

"หาคนให้ม่านไหม มึงถามลูกน้องของเรา เลือกคนที่เต็มใจแล้วให้ขึ้นไปห้องวีไอพี 009 เครื่องป้องกันเตรียมให้พร้อม หรือมึงจะขึ้นไปด้วยก็ได้นะ" ผมอดแซวมันไม่ได้

(ผมขอบายครับนาย ตอนนี้ผมกำลังดูคุณไอด้าอยู่) ผมขมวดคิ้วเมื่อได้ยินชื่อของบุคคลที่สามจากปากของไอ้นาวิน .. "ไอด้า"

"ไอด้าอยู่ที่ไหน" ผมเอ่ยถามไอ้นาวิน

(อยู่ที่โต๊ะวีไอพี 01 ครับนาย)

"งั้นมึงมีอะไรก็ไปทำเถอะเดี๋ยวกูไปดูไอด้าเอง"

IDAR TALK

"น้องคะ พี่ขอไวน์ที่แรงกว่าตัวนี้ขวดหนึ่งค่ะ" ฉันบอกกับบริกรชายที่เดินมาพอดี

"ดื่มเยอะเดี๋ยวเมานะไอด้า" ฉันยิ้มทันทีที่ได้ยินเสียงคนที่ทักมา เพราะแค่ได้ยินเสียงฉันก็รู้ว่าเป็นใครโดยไม่ต้องหันไปมองให้เสียเวลา

"แหม..ดื่มไวน์แค่นี้ไม่เมาหรอกค่ะพี่วิลเซนต์" พี่วิลเซนต์ส่งยิ้มให้ฉันแล้วนั่งลงบนโซฟาใกล้ ๆ กัน ลำแขนแกร่งของเขาอุ้มร่างเล็ก ๆ ของฉันขึ้นมานั่งตักทันที ฉันเองก็ไม่ได้ห้ามอะไรเขาหรอก เพราะเขาทำแบบนี้เป็นเรื่องปกติ ไม่ว่าจะเป็นฉัน พี่แอลลี่ หรือพี่เซลลีน ถ้าได้เจอเป็นต้องสกินชิฟตลอด แรก ๆ ฉันก็บ่นแหละ แต่บ่นไปก็เท่านั้น เพราะคุณพี่เขาก็ยังทำเหมือนเดิม หรือบางครั้งอาจจะมากกว่าเดิมเสียอีก ขนาดพี่แอลลี่แต่งงานมีลูกมีเต้ากับพี่ฟาบริซไปแล้วพี่วิลเซนต์ยังไม่เว้นเลย

"ถ้าอยากดื่มงั้นเดี๋ยวพี่ดื่มเป็นเพื่อนเอง" พี่วิลเซนต์บอกกับฉันพร้อมกับสั่งวิสกี้สำหรับตัวเอง

"ดื่มเยอะขนาดนี้มีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึเปล่า?" พี่วิลเซนต์เอ่ยถาม ในขณะที่ฉันได้แต่ถอนหายใจแล้วเอนหัวลงไปพิงกับบ่าแกร่งของเขา ฝ่ามือหนาเอื้อมมากอดเอวฉันไว้หลวม ๆ ส่วนมืออีกข้างหนึ่งลูบผมนุ่มของฉันเบา ๆ

"มีอะไรก็บอกพี่ได้ เห็นพี่เป็นคนอื่นรึไง" พี่วิลเซนต์เอื้อมมือมาเชยคางของฉันให้มองไปที่เขา เราสองคนสบตากัน แล้วก็เป็นฉันนี่แหละที่ต้องเป็นฝ่ายหลบตาเขา ก็นะ.. เขาหล่อปานเทพบุตรขนาดนั้น เป็นใครจะไปทานทนไหว ผมสีบรอนซ์ถูกเซ็ตอย่างดี กรอบหน้าคมชัด สันจมูกโด่งเป็นสันรับกับคิ้วดกและดวงตาสีน้ำตาลอ่อน ริมฝีปากหยักลึกสีชมพูเข้มที่มองไปทีไรก็ใจสั่นทุกที

"หลบหน้าแบบนี้มีความลับอะไรหรือเปล่า?" ฉันเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อที่ตอนนี้จมูกของเขาจะชนกับจมูกฉันอยู่รอมร่อ

"ก็เรื่องแฟนเก่าของไอด้านั่นแหละ" ฉันบอกกับพี่วิลเซนต์ จริง ๆ แล้วในบรรดาแฝดสามทริปเปิลวิลล์นี่ฉันสนิทกับพี่วิลเซนต์มากที่สุด ทั้ง ๆ ที่ตอนเด็ก ๆ พวกเราต่างก็โตและเล่นมาด้วยกันไม่ว่าจะเป็นเฮียฟา พี่ฟาบริซ พี่เซลลีน พี่แอลลี่ ฉัน แล้วก็ฟาริส ฉันยังจำได้ดีว่าสมัยตอนเด็กเวลาจะเล่นพ่อแม่ลูก ฉันจะต้องแต่งงานกับพี่วิลเซนต์ ถ้าเป็นเจ้าหญิงก็ต้องให้พี่วิลเซนต์เป็นเจ้าชาย ไม่อย่างนั้นเป็นต้องร้องไห้จนคนอื่นไม่ได้เล่นกัน ดังนั้นทุกคนก็เลยต้องตามใจฉัน โดยเฉพาะพี่วิลเซนต์ที่กว่าจะโตเป็นหนุ่ม ต้องแต่งงานกับฉันเป็นร้อยเป็นพันหน คิดแล้วก็น่าขำ

"เพ้อรึไง อยู่ ๆ ก็ขำออกมา" พี่วิลเซนต์เอามือเคาะหน้าผากของฉันเบา ๆ ฉันเงยหน้าขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มให้กับเขาจนตาหยี

"นึกถึงตอนที่เรายังเป็นเด็กๆ ค่ะ ตอนนั้นจำได้ว่าไอด้าร้องไห้โยเยจะแต่งงานกับพี่วิลเซนต์ท่าเดียวเลย ฮ่า ๆๆ " ฉันยังขำไม่หยุดในขณะที่พี่วิลเซนต์ได้แต่มองหน้าฉันแล้วยิ้มมุมปาก แต่เอ่อ...แววตาแบบนี้มัน .. ฉันว่ามันดูไม่ปลอดภัยแปลก ๆ แล้วอยู่ ๆ พี่วิลเซนต์ก็ก้มลงมาจูบหน้าผากมนของฉันดังจุ๊บ ฉันตกใจยกมือขึ้นตีปากของพี่วิลเซนต์ทันที ดีที่ว่ามันไม่ได้แรงมากนัก

"พี่วิลเซนต์จูบไอด้าทำไม" ฉันทำหน้ายู่ใส่เขาแต่พี่วิลเซนต์ทำหน้าไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด

"ก็อยากน่ารักเองหนิ" เขาพูดแล้วหยิบวิสกี้ของตัวเองขึ้นมาจิบ ฉันจึงขยับร่างเล็กลงมาจากตักแกร่งของเขาทันที

"ลงไปทำไม ขึ้นมานั่งตักเหมือนเดิมเดี๋ยวนี้" เขามองหน้าฉันแล้วทำตาดุใส่ แต่มีเหรอที่ฉันจะกลัว

"ไม่ค่ะ เดี๋ยวพี่วิลเซนต์รังแกไอด้าอีก" ฉันบ่นอย่างไม่จริงจังนักพร้อมกับหยิบแก้วไวน์ของตัวเองขึ้นมาจิบ

"พี่ฮอตนะจะบอกให้ ถ้าไม่ขึ้นมานั่งตักแล้วสาวอื่นมาเกี้ยวพี่ก็ช่วยไม่ได้นะ" พี่วิลเซนต์พูดแล้วหัวเราะในลำคอ หึหึ

เชอะ!! สาวที่ไหนจะมาเกี้ยวก็เรื่องของเขาเถอะ ฉันไม่เห็นต้องสนใจเลย เพลย์บอยตัวพ่อแบบนี้ใคร ๆ ก็รู้ดีว่าพี่วิลเซนต์เจ้าชู้ขนาดไหน ไม่มั่วแต่ทั่วถึง ไม่ง่ายแต่ก็ได้ไม่ยาก สโลแกนที่พวกพี่ชายของพวกฉันยกให้กับพี่เขาล่ะ

ฉันเมินพี่วิลเซนต์แล้วนั่งดื่มไวน์ของตัวเองฟังเพลงไปพลาง ๆ โดยมีพี่เขานั่งดื่มอยู่ข้าง ๆ ระหว่างนั้นฉันสังเกตเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง รูปร่างดี และจัดว่าสวยมากคนหนึ่ง เธอนั่งมองพี่วิลเซนต์ตาไม่กระพริบ และก็น่าจะนั่งมองมานานแล้วด้วย เพียงแต่ตอนนั้นฉันอาจไม่ได้สังเกต หล่อนคงเห็นว่าฉันมองอยู่จึงปรายสายตามามองฉัน แล้วเธอก็เบะปากใส่ฉันหนึ่งกรุบ

อ้าว!! ไหงเป็นงั้นล่ะ อยู่ดี ๆ เบ้ปากใส่กันแบบนี้ได้ยังไง ยังไม่ได้ทำอะไรให้สักหน่อย

แล้วอยู่ ๆ เธอคนนั้นก็เดินถือแก้วไวน์ของตัวเองเข้ามาหาพี่วิลเซนต์แล้วหย่อนสะโพกนั่งลงที่ตักของเขาอย่างถือวิสาสะ .. เหอะ!! ตักสาธารณะสินะ ใครนึกอยากจะนั่งก็นั่งได้ แถมเจ้าของตักยังยิ้มจนปากกว้าง ไม่ได้หวงเนื้อหวงตัวเองเลยแม้แต่น้อย นี่ดีนะที่เป็นพี่วิลเซนต์ ถ้าเป็นพี่วิลเซอร์แล้วหล่อนมานั่งตักแบบนี้คงโดนผลักจนกระเด็นแน่นอน

"สวัสดีค่ะพี่วิลเซนต์ ไม่ได้เจอกันนาน คิดถึงจังเลยค่ะ คืนนี้ไปต่อกับเฮร่านะคะ" หล่อนพูดกับพี่วิลเซนต์ใกล้เสียจนใบหน้าแทบจะติดกัน ส่วนหน้าอกใหญ่โตของหล่อนก็แทบจะทิ่มตาพี่วิลเซนต์อยู่แล้ว แต่รายนั้นไม่พูดอะไรสักคำเอาแต่ยิ้มแล้วก็มองมาที่ฉัน จนยัยเฮร่านนั่นหันหน้ามามองฉันแล้วเบะปากใส่อีกหนึ่งกรุบ .. อ้าวเฮ้ย!! มันจะมากไปแล้วนะ แบบนี้สงสัยต้องจัด

ฉันลุกขึ้นยืนแล้วผลักร่างของนังเฮร่านนนน กระเด็นออกจากตักพี่วิลเซนต์ หล่อนลุกขึ้นมาแล้วชี้หน้ามาที่ฉันแต่ฉันเอามือปัดมือหล่อนจนกระเด็นล้มลงไปนั่งที่โซฟาฝั่งตรงกันข้าม

"แกเป็นใคร มาทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง" นังร่านนั่นลุกขึ้นยืนตะคอกใส่ฉัน ในขณะที่ฉันเดินนวยนาดลงไปนั่งที่ตักของพี่วิลเซนต์พร้อมกับเอาแขนเรียวคล้องคอของเขาไว้แล้วซบใบหน้าลงไปที่ซอกคอจนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของพี่วิลเซนต์ ในขณะที่เขายกมือขึ้นกอดเอวคอดฉันไว้ ส่วนมืออีกข้างก็ลูบแก้มขาวของฉันไปมา ... เออนะ ได้ทีเอาใหญ่

"ฉันเป็นใครไม่จำเป็นต้องตอบคุณค่ะคุณเฮร่านนนนนนน แต่ฉันไม่อนุญาตให้พี่วิลเซนต์ไปไหนทั้งนั้น คืนนี้เขาต้องอยู่กับฉัน ทั้งคืน" ฉันพูดพร้อมกับเบะปากใส่ เธอดิ้นเร่า ๆ ด้วยความโกรธ

"พี่วิลเซนต์คะ ผู้หญิงคนนี้เป็นใครเหรอคะ ปล่อยให้เธอมาทำแบบนี้กับเฮร่าได้ยังไง" เธอทำหน้ากระเง้ากระหงอดใส่พี่วิลเซนต์

"พี่ว่าเฮร่ากลับไปเถอะ คืนนี้พี่คงไม่ออกไปไหนหรอก เพราะต้องคอยดูแลเด็กคนนี้ทั้งคืน" พี่วิลเซนต์พูดจบก็เอื้อมมือมาบีบจมูกฉันอย่างเอ็นดู จนยัยเฮร่านั่นเดินกระแทกเท้าออกไปจากผับ

"ไปซะได้ก็ดี หมั่นไส้นัก" ฉันพูดพร้อมกับขยับตัวเตรียมจะลุกจากตักพี่วิลเซนต์ แต่กลับถูกฝ่ามือแกร่งของเขากอดร่างเล็กไว้แน่น

"พี่วิลเซนต์ ปล่อยได้แล้วค่ะ ไอด้าจะลงไปนั่งที่โซฟา" ฉันหันกลับไปมองหน้าเขาที่ตอนนี้หน้าเราห่างกันไม่ถึงคืบ ไม่ใช่แค่เขาไม่ปล่อยฉันแต่ตอนนี้เขากลับกอดฉันแน่นไปกว่าเดิมเสียอีก

"ก็บอกเองไม่ใช่เหรอว่าคืนนี้จะอยู่กับพี่ทั้งคืน แถมยังไล่ผู้หญิงของพี่ไปแล้วด้วย แบบนี้ไอด้าต้องรับผิดชอบพี่นะ"

Write Talk: เดี๋ยว ๆๆ พี่วิลเซนต์ นั่นน้องไอด้านะ พี่จะหว่านเสน่ห์ไปทั่วแบบนี้ไม่ได้ เดี๋ยวก็ได้โดนแด๊ดแอลตันแพ่นกบาลเอาหรอก.... ฮึ่ยยย

รออ่านเม้นกำลังใจจากรี้ดๆ อยู่นะคะ