เรือนร่างสูงใหญ่ของแม็กซิมัส แบร์นาร์ด อนันต์ทรัพย์ เดินออกมาจากเรือนจำใหญ่แห่งหนึ่งของเมืองหลวง ปลายแขนยาวของเสื้อเชิ้ตสีเขียวขี้ม้าถูกพับขึ้นจนถึงข้อศอกทั้งสองข้าง สาบเสื้อชื้นเหงื่อแบะกว้างจนเห็นขนหน้าอกสีเข้มรำไร
“เฮ้ แม็ก...”
บุรุษผู้มีใบหน้าหล่อเข้มหันไปตามเสียงเรียก ดวงตาคมกริบสีดำทรงพลังหรี่เล็กน้อยเมื่อมองไปที่บุรุษรูปร่างสูงโปร่งคนหนึ่งที่กำลังยืนอิงสะโพกกับรถสปอร์ตหรูสีดำ ริมฝีปากบางสีสวยสดคลี่ออกน้อยๆ เป็นรอยยิ้ม ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปหา
“หวัดดีลีโอ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”
“ก็ไม่นานเท่าไหร่นะ แค่สามปีเอง”
สองหนุ่มยกมือขึ้นตบกันกลางอากาศและสวมกอดกัน เสียงหัวเราะดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอแกร่งของหนุ่มหล่อทั้งคู่ แม็กซิมัสถอยออกห่าง พลางเอียงศีรษะน้อยๆ มองเพื่อนรัก
“ฉันจำได้ว่าไม่ได้บอกใครเรื่องจะออกจากเรือนจำวันนี้...”
ลีโอนาโด เด รอสซี หนุ่มหล่อเหลาเชื้อชาติอิตาเลียนระบายยิ้มเล็กน้อยพลางตอบด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ
“เพื่อนรักออกจากคุกทั้งที ฉันจะพลาดได้ยังไงล่ะ”
“ฉันลืมไปว่านายมีสายอยู่ทั่วทุกมุมโลก โดยเฉพาะในสถานบันเทิง”
“นายก็พูดไปเรื่อยนะแม็ก ไป...ขึ้นรถเถอะ ไม่ได้เจอกันนาน ต้องคุยกันยาวสักหน่อย”
ลีโอนาโดตบต้นแขนของเพื่อนพร้อมเชื้อเชิญ
“อืม”
แม็กซิมัสก้าวขึ้นไปนั่งบนรถสปอร์ตหรูพร้อมกับถอนหายใจยาวลึก จนลีโอนาโดอดหันมาถามไม่ได้
“ออกจากคุกแล้วยังมีเรื่องอะไรให้นายไม่สบายใจอีกหรือแม็ก”
คนถูกถามยกสองมือขึ้นสอดไว้ใต้ศีรษะ พร้อมกับเอนเบาะรถให้ไปด้านหลังมากขึ้น
“นายก็รู้ว่าฉันมีเรื่องต้องสะสาง”
“เรื่องการตายของคุณลุงใช่ไหม”
ดวงตาสีดำทอประกายมืดลึก ไร้ความเมตตาอย่างสิ้นเชิง ริมฝีปากบางเฉียบที่อยู่ใต้ไรหนวดเม้มสนิทเป็นเส้นตรง
“มันมีหลายเรื่องที่ฉันต้องสะสางกับเจนสุดา”
เจนสุดาคือแม่เลี้ยงของแม็กซิมัส
“และจักริน”
ลีโอนาโดเคลื่อนรถออกจากหน้าเรือนจำ พาเพื่อนรักที่ติดคุกยาวนานถึงสามปีเดินทางไปบนท้องถนน และระหว่างนั้นก็ลอบสังเกตแม็กซิมัสตลอดเวลา
ทั้งๆ ที่คบหากันมานาน แต่มีหลายเรื่องที่เขาไม่เคยเข้าใจในตัวของแม็กซิมัส โดยเฉพาะสาเหตุที่แม็กซิมัสยอมติดคุกแทนน้องชายต่างมารดาอย่างจักริน
เขาเคยถาม แต่กลับไม่เคยได้คำตอบที่ตรงไปตรงมา จนในที่สุดก็เลิกอยากรู้ไปเอง
“นายอยากไปที่ไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า”
คนที่นอนหลับตาอยู่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น น้ำเสียงนุ่มทุ้มไร้ความรู้สึกเอ่ยออกมาแผ่วเบา
“ฉันอยากไปไหว้พ่อกับแม่ที่สุสาน”
“ได้สิ ฉันจะพานายไปเดี๋ยวนี้”
ลีโอนาโดพยักหน้ารับ ก่อนจะรีบปรับเปลี่ยนเส้นทาง
แม็กซิมัสปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง ในสมองเต็มไปด้วยความหลังที่น่าสะอิดสะเอียนที่มันย้อนกลับมาหาอีกครั้ง และผลักดันให้เขาตกลงไปในหลุมที่เต็มไปด้วยความทรมาน
‘อยู่กับพ่อนะแม็ก คุณแม่ขึ้นไปเป็นนางฟ้าบนสวรรค์แล้ว’
นี่คือคำพูดของพ่อที่กระซิบข้างหูของเขาในวันที่มารดาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต ตอนนั้นเขายังเด็กมากแต่กระนั้นก็ยังจดจำวินาทีแห่งความสูญเสียยิ่งใหญ่นี้ได้เป็นอย่างดี
นางฟ้าผู้เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเขาได้เดินจากไปแล้ว จากไปพร้อมๆ กับความสุขสงบในชีวิตของเขาด้วยเช่นกัน
‘ไม่ร้องไห้นะครับคนเก่ง คุณแม่ไปเป็นนางฟ้าบนสวรรค์แล้ว แม็กอยู่กับน้าเจนนะลูก’
เจนสุดาเป็นเพื่อนสนิทของโดโรธีย์แม่ของเขา เจนสุดาเข้ามาพัวพันกับบิดาของเขาตั้งแต่แม่ยังไม่ตายจนกระทั่งตอนนี้ ตอนที่แม่จากไปแล้ว เจนสุดาก็ยิ่งเกาะคุณพ่อของเขาแน่นมากยิ่งขึ้น ในที่สุดเขาก็ได้เจนสุดาเป็นแม่เลี้ยงในเวลาต่อมาเพียงแค่เดือนเดียวเท่านั้น
แรกๆ เจนสุดาก็แสดงความรักกับลูกเลี้ยงอย่างเขาเป็นอย่างดี โดยเฉพาะต่อหน้าบิดา แต่หลังจากเจนสุดาตั้งท้องมีลูกเป็นของตัวเอง ความรักที่ผู้หญิงคนนี้แสร้งสร้างขึ้นมาก็จืดจางหายไป เขาถูกดุด่ายามที่พ่อไม่อยู่เสมอ ก่อนจะกลายเป็นหมาหัวเน่า เมื่อจักรินลืมตาดูโลก
หยาดน้ำตาซึมออกมาจากดวงตาที่ปิดสนิทของแม็กซิมัส ความหลังที่แสนเจ็บปวดทำให้เขาเหมือนตกนรกทั้งเป็น
“แม็ก ถึงสุสานแล้ว”
คนที่หลับตาอยู่ลืมตาขึ้น ก่อนจะยืดตัวตรง หันไปมองเพื่อน พร้อมกับฝืนยิ้มบางๆ
“ขอบใจนายมากนะลีโอ ฉันขอเวลาไหว้พ่อกับแม่ไม่นานหรอก”
“ตามสบายเลย วันนี้ฉันว่างเพื่อนายทั้งวัน”
แม็กซิมัสระบายยิ้ม กล่าวขอบใจเพื่อน ก่อนจะเปิดประตูรถและก้าวลงไป
ลีโอนาโดมองร่างสูงใหญ่บึกบึนของแม็กซิมัสที่เดินลึกเข้าไปภายในสุสานด้วยความเป็นกังวล
“ให้มันเร็วหน่อยได้ไหม นังเดือน”
หญิงสาวในชุดอยู่บ้านกลางเก่ากลางใหม่รีบย่ำเท้าให้ทันใจสตรีสาวสวยงามพริ้งที่เดินนำหน้า
เดือนกันยา มิ่งกมล นี่คือชื่อของหล่อน หญิงสาววัยยี่สิบสองปีเพิ่งจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยรัฐชื่อดังมาเมื่อสามเดือนก่อน หล่อนเป็นลูกสาวคนเล็กของนางอำภาพร และเด่นชัย มิ่งกมล ซึ่งนางอำภาพรเคยทำงานเป็นพนักงานอัตราจ้างของสำนักงานเขตแห่งหนึ่งของกรุงเทพฯ ในขณะที่เด่นชัยเคยทำงานเป็นผู้รับเหมาเดินสายไฟ แต่ตอนนี้อายุมากแล้วทั้งคู่จึงออกมาอยู่บ้านอย่างเดียว
สถานะทางบ้านของเดือนกันยาในยามนี้ถือว่าอยู่ในขั้นวิกฤต เนื่องจากความเครียดทำให้เด่นชัยติดเหล้า ทำให้มีปากเสียงทะเลาะกับมารดาแทบทุกวัน และนั่นก็ทำให้ประกายดาว พี่สาวเพียงคนเดียวของหล่อนขอแยกตัวออกไปอยู่ลำพัง
“ชักช้ายืดยาดแบบนี้ตลอดเลยนะแกน่ะ”
ประกายดาว มิ่งกมล พี่สาวของเดือนกันยา หญิงสาวเป็นสตรีผู้มีรูปโฉมงดงาม ผิวขาวสะอาด ปากคอคิ้วคางเหมาะเจาะ ยิ่งแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางด้วยแล้วหญิงสาวก็ยิ่งไม่ต่างจากนางสวรรค์นัก
“ฉันขอโทษนะพี่ดาว”
“ไม่ต้องมาพูดมาก เอาของไปใส่รถ”
“จ้ะ”
เดือนกันยามักถูกพี่สาวเรียกออกมารับใช้เสมอ และทุกครั้งก็ผ่านความเห็นดีเห็นงามของบิดามารดาทั้งนั้น ก็พ่อกับแม่จะไม่ตามใจประกายดาวได้ยังไง ในเมื่อพี่สาวของหล่อนนำเงินมาหยิบยื่นให้พวกท่านตลอด
“เสร็จแล้วจ้ะพี่ดาว”
หญิงสาวผู้เป็นน้องปิดประตูรถอย่างเบามือ
ประกายดาวกวาดตามองน้องสาวที่คลานตามกันมาด้วยสายตาเบื่อหน่ายและไม่ชอบใจ
“เมื่อไรจะเลิกใส่ไอ้ชุดเก่าๆ ซอมซ่อพวกนี้สักทีนังเดือน ฉันเดินกับแกแล้วฉันอายรู้ไหม”
“เอ่อ ชุดนี้พี่ดาวเพิ่งให้เดือนมาเมื่อปีที่แล้วเองนะจ๊ะ มันยังสวยอยู่เลย”
ประกายดาวทำหน้าตาสยดสยอง มองชุดที่อยู่บนร่างเล็กของน้องสาวแล้วส่ายหน้า
“นี่ฉันเคยมีชุดเชยๆ แบบนี้ด้วยเหรอนี่”
เดือนกันยายิ้มหน้าเจื่อน และไม่ได้พูดอะไรออกมา
“เออๆ ช่างมันเถอะ เอ้านี่...เงินค่าเสียเวลา”
ประกายดาวส่งธนบัตรสีแดงให้น้องสาวสองใบ
เดือนกันยาเงยหน้ามองพี่สาวด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะปฏิเสธด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
“เดือนไม่รับหรอกจ้ะ”
“ทำไมล่ะ นี่แกเดินหิ้วของให้ฉันตั้งเกือบชั่วโมงนะนังเดือน”
ใบหน้านวลของเดือนกันยายังคงเกลื่อนไปด้วยรอยยิ้ม มองหน้าพี่สาวด้วยความหวังดี
“เราเป็นพี่น้องกันนะจ๊ะ เดือนรับเงินของพี่ดาวไม่ได้หรอกจ้ะ”
ประกายดาวยิ้มเยาะ ก่อนจะเก็บเงินใส่กระเป๋าสตางค์สีแดงสดยี่ห้อหรู
“ก็ตามใจ”
เดือนกันยายิ้มน้อยๆ ไม่ได้พูดอะไร
“ฝากบอกพ่อกับแม่ด้วยนะ ว่าเดือนหน้าถ้าว่างฉันจะแวะมาหาใหม่”
“จ้ะพี่ดาว”
ประกายดาวเปิดประตูรถ ก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับ “หวังว่าคราวหน้าถ้าฉันเจอแก แกจะดูดีขึ้นกว่านี้นะนังเดือน”
เดือนกันยาไม่ได้ตอบพี่สาว แต่ยกมือขึ้นโบกน้อยๆ เป็นการอำลา
รถเก๋งญี่ปุ่นสีขาวของประกายดาวแล่นหายไปจากสายตาแล้ว เดือนกันยาจึงหมุนตัวจะเดินกลับบ้าน แต่เสียงทักทายของผู้หญิงสวยคนหนึ่งดังขึ้นเสียก่อน
“เดือน...”
“อ้าว ตะวัน”
พิตะวันเพื่อนที่เรียนมหาวิทยาลัยมาด้วยกัน
เดือนกันยายิ้มอย่างดีใจ “ไม่คิดว่าจะได้เจอตะวันที่นี่ ดีใจจังเลย”
“ฉันก็ดีใจที่ได้เจอเดือน เอ่อ ผู้หญิงคนที่ขับรถสีขาวไปเป็นใครเหรอ”
“อ๋อ พี่สาวเดือนเองน่ะ”
สีหน้าของพิตะวันดูแปลกๆ ไป ทำให้เดือนกันยาอดสงสัยไม่ได้
“มีอะไรหรือเปล่าตะวัน”
“ฉันคุ้นหน้าพี่สาวของเดือนน่ะ”
“อ๋อ คงเคยเจอกันหรือเปล่า”
พิตะวันส่ายหน้า พลางดึงร่างของเดือนกันยาให้หลบมุมเพื่อจะได้คุยสะดวก
“มันมีมากกว่านั้นน่ะสิ”
ยิ่งฟังเดือนกันยาก็ยิ่งแปลกใจ
“มีอะไรจะบอกเดือนใช่ไหมตะวัน”
เมื่อเพื่อนพยักหน้ารับ ใจคอของเดือนกันยาก็เริ่มไม่ค่อยจะสู้ดี หล่อนเริ่มมีลางสังหรณ์เลวร้ายเกิดขึ้น
“เท่าที่ฉันรู้ ตอนนี้ที่บ้านของเดือนฐานะไม่ค่อยดี”
“ใช่จ้ะ”
“แล้วเดือนไม่สงสัยบ้างเหรอว่าทำไมพี่สาวของเดือนถึงมีเงินใช้จ่ายฟุ่มเฟือยแบบนี้ได้ รถคันละเท่าไหร่รู้ไหมนั่น แล้วไหนจะค่าที่พักอีก และจากชุดที่ใส่ ราคาก็ไม่ใช่ถูกๆ นะ”
แม้จะรู้สึกหวาดหวั่นใจ แต่เดือนกันยาก็ยังคงพยายามมองพี่สาวในแง่ดี
“เจ้านายคงขึ้นเงินเดือนให้พี่ดาว...”
พิตะวันส่ายหน้าน้อยๆ
“มันใช่ที่ไหนกันล่ะ”
“งั้นตะวันบอกเดือนมาเถอะว่าทำไม”
“ฉันเคยเจอพี่สาวของเดือนในซ่องน่ะ”
“ซ่อง?” เดือนกันยาหน้าซีดเผือด “ไม่...ไม่ใช่หรอกมั้ง ตะวันอาจจะจำคนผิดก็ได้ ฉัน...”
“เดือนก็รู้นี่ว่าฉันทำงานกลางคืน และฉันมั่นใจว่าฉันเคยเห็นพี่สาวของเดือนในซ่อง”
เดือนกันยาพูดไม่ออก รู้สึกเสียใจจนน้ำตาไหลซึมออกมา
“เพราะฉันไม่ดีเอง ทำงานได้เงินน้อย พี่ดาวถึง...ถึงต้องเสียสละตัวเองแบบนั้น”
“เดือนมั่นใจเหรอว่าพี่สาวของเดือนทำเพื่อครอบครัว ไม่ได้ทำเพื่อความสุขสบายของตัวเองน่ะ”
คำพูดของพิตะวันสะท้อนความจริงได้ไม่ต่างจากกระจกเงาบานใหญ่
“ตอน...ตอนนี้พี่ดาวให้เงินพ่อกับแม่มาสองเดือนแล้วนะตะวัน”
พิตะวันถอนหายใจแผ่วเบา ขณะมองความหม่นหมองของเพื่อนด้วยความไม่สบายใจ
“ดูแลตัวเองดีๆ นะเดือน ฉันเป็นห่วงเธอเสมอนะ”
“ขอบใจจ้ะตะวัน ตะวันก็ดูแลตัวเองนะ”
สองสาวยิ้มให้กันอย่างมีไมตรี
“งั้นฉันขอตัวก่อนนะ เสี่ยรออยู่ในรถน่ะ ไปแล้ว บ๊ายบาย”
“บายจ้ะตะวัน”
ร่างอรชรในชุดรัดรูปพอดีตัวของพิตะวันเดินห่างออกไปจากตลาดแล้ว แต่เดือนกันยายังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ สมองอดคิดถึงคำพูดของเพื่อนไม่ได้
‘ฉันเคยเจอพี่สาวของเดือนในซ่องน่ะ’
“พี่ดาว ฉันขอให้พี่ดาวไม่ได้เป็นอย่างที่ตะวันเข้าใจ...” กลีบปากอิ่มเต็มสั่นระริก “ฉันเป็นห่วงพี่นะ”
“แกจะออกไปไหน จักริน”
จักริน อนันต์ทรัพย์ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเจนสุดา อนันต์ทรัพย์ ชะงักเท้า เมื่อเสียงแหลมชวนปวดหัวของมารดาดังออกมาจากห้องรับแขก
“ผมจะออกไปหาน้องเดือนครับ”
เจนสุดาถอนหายใจแรงๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“แกเข้ามาคุยกับแม่ก่อน”
จักรินไม่มีทางเลือก จำต้องเดินไปทรุดนั่งบนโซฟาตรงกันข้ามกับมารดาด้วยความเบื่อหน่าย
“แม่มีอะไรจะคุยกับผมหรือครับ”
“ฉันบอกแกกี่ครั้งแล้วว่าให้เลิกยุ่งกับนังเดือนกันยาอะไรนั่น ทำไมแกไม่ฟังฉัน หูแกมีเอาไว้กั้นสมองเท่านั้นหรือไงตาจัก”
จักรินเป็นผู้ชายรูปร่างสูงโปร่ง เขาไม่ถึงขั้นหล่อเหลา แต่ก็จัดว่าเป็นผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งเลยทีเดียว
“แม่ก็รู้ว่าผมชอบน้องเดือน”
“แต่ฉันไม่ต้องการได้นังเดือนมาเป็นลูกสะใภ้ หนูพราวนู่นที่เหมาะสมคู่ควรกับทายาทเพียงคนเดียวของอนันต์ทรัพย์อย่างแก”
“นี่แม่ลืมพี่แม็กไปแล้วหรือครับ”
คำเตือนของลูกชายทำให้เจนสุดาหงุดหงิด
“มันติดคุกหัวโตไปแล้ว แกจะไปพูดถึงมันอีกทำไม”
“แต่สักวันพี่แม็กก็ต้องกลับออกมา”
เจนสุดายิ้มเยาะ “กลับออกมาแล้วจะทำอะไรได้ ในเมื่อพ่อมันก็ตายไปแล้ว ทรัพย์สมบัติทุกอย่างของอนันต์ทรัพย์ก็เป็นของเราสองแม่ลูก”
“แต่เรายังหาพินัยกรรมของพ่อไม่เจอนะครับ บางทีพ่ออาจจะยกสมบัติทั้งหมดให้พี่แม็กก็ได้”
“ไม่มีทาง!”
เจนสุดาเค้นเสียงกร้าว
“แล้วถ้ามันเป็นแบบที่ผมพูดล่ะครับ คุณแม่จะทำยังไง”
คนฟังยิ้มเลือดเย็น
“ฉันมีวิธีจัดการก็แล้วกันน่ะ ว่าแต่แกเถอะ เมื่อไหร่จะเลิกยุ่งกับนังเดือนสักที”
“แม่วกมาเรื่องน้องเดือนอีกแล้ว ผมไม่พูดด้วยแล้ว ขอตัวครับ”
“ตาจัก...!”
จักรินที่จะเดินหนีออกไปชะงัก ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย
“ถ้าผมได้ฟันแล้ว ผมจะรีบเขี่ยทิ้งให้เร็วที่สุดก็แล้วกันครับ”
เจนสุดาลุกขึ้นยืน เดินไปหยุดตรงหน้าบุตรชาย
“แกก็รู้อยู่เต็มอกนี่ว่านังเดือนมันเล่นตัวขนาดไหน และแม่ของมันก็ฉลาดเป็นกรด ถ้าไม่มีงานแต่ง แกก็ไม่มีทางได้มันเป็นเมียหรอก”
คนเป็นลูกไหวไหล่น้อยๆ “ผมยอมจัดงานแต่ง เพื่อที่จะให้ได้น้องเดือนเป็นเมียครับ”
“ตาจัก!”
“ผมพูดจริงๆ นะครับแม่ ผมยินดีแต่งงาน ถ้ามันเป็นทางเดียวที่ผมจะได้ตัวน้องเดือน”
ชายหนุ่มยิ้มเจ้าเล่ห์
“และหลังจากที่ผมเบื่อน้องเดือน ผมก็จะเขี่ยทิ้งทันที”
เจนสุดาถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย
“ฉันล่ะแปลกใจจริงๆ นังเดือนมันก็ไม่ได้สวยจัดมากมายอะไรเลย นังประกายดาวพี่สาวมันสวยกว่าอีก ทำไมแกจะต้องไปลุ่มหลงมันด้วย ผู้หญิงสวยๆ ตั้งมากมายรอให้แกลากขึ้นเตียงกลับไม่ยอมสนใจ”
“แม่เคยได้ยินคำว่าช้างเผือกไหมครับ น้องเดือนคือช้างเผือกของผม ถึงเธอจะไม่ได้สวยฉูดฉาด แต่เธอยิ่งมองยิ่งสวยครับ เพราะอย่างนี้ไงผมถึงได้อยากเป็นเจ้าของเธอ” จักรินอมยิ้ม นัยน์ตาเป็นประกายหมายมาด “ผมขอตัวก่อนนะครับ แล้วจะรีบกลับครับ”
“จะไปไหนก็ไปเถอะ หรือรีบๆ ไปฟันนังเดือนมันซะ แกจะได้เลิกบ้ามันสักที”
“รับทราบครับผม”
ลูกชายเดินผิวปากลับตาไปนานแล้ว แต่เจนสุดากลับยังถอนหายใจไม่หยุด จนแม่บ้านคนสนิทอดพูดขึ้นไม่ได้
“ถ้าเป็นแบบนี้ สงสัยคุณหญิงได้คนจนเป็นลูกสะใภ้แหงๆ เลยค่ะ”
“หุบปากไปเลยนังพุด ฉันไม่มีทางรับเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้ามาเป็นลูกสะใภ้หรอก ถึงแม้ว่ามันจะเป็นลูกของคนที่ฉันเคยรู้จักก็ตาม”
เจนสุดากับอำภาพรเคยรู้จักกันและคบหากันในฐานะเพื่อนมาก่อน ก่อนที่เจนสุดาจะเขยิบฐานะขึ้นมาเป็นเมียของมาโนช อนันต์ทรัพย์ บิดาของแม็กซิมัส
“แต่ดูท่าทางคุณจักจะลุ่มหลงเด็กคนนี้มากเลยนะคะ”
“ความลุ่มหลงมันอยู่ไม่นานหรอกนังพุด พอสมใจแล้วมันก็จะจืดจางไปเองนั่นแหละ”
“ก็เหมือนกับที่คุณผู้ชายเคยลุ่มหลงคุณผู้หญิงใช่ไหมคะ”
“นังพุด! ไปให้ไกลๆ เลยไป เดี๋ยวเขวี้ยงด้วยถ้วยกาแฟเลย”
“ไปแล้วค่ะ ไปแล้ว”
พุดจีบรีบคลานออกไปด้วยความหวาดกลัว
เจนสุดามองตามไปด้วยสายตาดุดัน ความหงุดหงิดครอบงำจิตใจอีกครั้ง
“คุณโนช คุณเคยรักฉันบ้างไหมคะ”
หญิงวัยกลางคนมองจ้องไปที่รูปถ่ายครอบครัวที่มีมาโนชอยู่ในนั้น ความคั่งแค้นระเบิดในใจ รอยอดีตค่อยๆ ย้อนกลับมาอีกครั้ง
เมื่อหลายสิบปีก่อน หล่อนตกหลุมรักมาโนชตั้งแต่แรกเห็น แต่เขากลับไปมอบความรักให้กับโดโรธีย์เพื่อนรักของหล่อน หล่อนต้องหน้าชื่นอกตรม มองดูทั้งคู่มอบความรักให้กัน ต้องแอบร้องไห้คนเดียว เสียใจเพียงลำพังโดยที่ไม่มีใครหน้าไหนเห็นใจ
ไม่ช้าโดโรธีย์กับมาโนชก็แต่งงานกัน ทั้งคู่มีความสุข ในขณะที่หล่อนจมอยู่กับความทุกข์ทรมาน หล่อนหลบหน้าหลบตาสองคนนี้ไปหลายปีจนกระทั่งแม็กซิมัสอายุครบห้าขวบ หล่อนจึงได้กลับมาหาสองคนนี้อีกครั้งพร้อมด้วยแผนการร้าย
หล่อนให้ท่ามาโนช จนกระทั่งเขาติดบ่วงของหล่อน เขากับหล่อนเล่นชู้กันเกือบปีโดโรธีย์ก็จับได้ มาโนชพยายามจะเลิกกับหล่อน แต่หล่อนขู่ว่าจะฆ่าตัวตาย ทำให้มาโนชจำใจต้องมาอยู่กับหล่อนแทนการอยู่กับโดโรธีย์
ระหว่างที่มาโนชมาอยู่ด้วย หล่อนก็มักจะโทรไปเล่าความสัมพันธ์ให้โดโรธีย์ฟัง หล่อนปั่นหัวด้วยการสาดความสุขของตนเองใส่อดีตเพื่อนที่เคยรักจนอีกฝ่ายตั้งรับไม่ไหว สุดท้ายโดโรธีย์ก็รถคว่ำตายไปในที่สุด ซึ่งมันก็เข้าทางหล่อนพอดี เพราะสุดท้ายแล้วทั้งมาโนชและสมบัติของอนันต์ทรัพย์ก็ตกมาเป็นของหล่อน
“ไอ้แม็ก แกจะไม่มีวันได้สมบัติของฉันแม้แต่ชิ้นเดียว”
หลังออกจากสุสานที่ฝังศพของบิดาและมารดา แม็กซิมัสก็ขอให้ลีโอนาโดพาเขามายังอีกที่หนึ่ง
“นายมาที่นี่ทำไมวะแม็ก”
ลีโอนาโดหมุนตัวมองไปรอบๆ สิ่งที่ได้เห็นก็คือสวนสาธารณะเล็กๆ ที่เครื่องเล่นเก่าและเสื่อมโทรมแทบผุพัง ต้นไม้ประดับที่ถูกปลูกไว้รอบๆ รกเลื้อยเพราะไร้การดูแลเอาใจใส่
“เมื่อก่อนฉันชอบมานั่งที่นี่น่ะ”
คนฟังยืนกอดอกมองผู้ชายตัวโต ผิวสีแทน ที่นั่งบนชิงช้าสนิมเกรอะแล้วถอนหายใจ
“มานั่งรำลึกความหลังที่ถูกแม่เลี้ยงใจร้ายรังแกว่างั้นเถอะ”
แม็กซิมัสระบายยิ้มน้อยๆ พร้อมกับส่ายศีรษะ
“ฉันมานั่งนึกถึงนางฟ้าต่างหาก”
“นางฟ้า?”
“อืม นางฟ้าของฉัน”
“ใคร? ฉันเคยเห็นหรือเปล่า ว่าแต่นางฟ้าอะไรจะมาอยู่ในสวนหญ้าแบบนี้วะ”
“นางฟ้าที่ฉันรักน่ะสิ”
ยิ่งฟังลีโอนาโดก็ยิ่งไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่อยากขัดคอเพื่อนรัก
“โอเค ฉันจะให้เวลานายได้นั่งรำลึกความหลังถึงนางฟ้าของนายสักครึ่งชั่วโมงนะ ฉันจะไปรอที่รถ”
“ฉันขอแค่สิบนาทีเท่านั้นแหละลีโอ”
ลีโอนาโดพยักหน้ารับน้อยๆ
“โอเค ตามนั้นเพื่อน”
แม็กซิมัสมองตามลีโอนาโดไปจนลับตา ก่อนจะระบายยิ้มออกมาอย่างชื่นชม
ลีโอนาโดเป็นผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่พอๆ กับเขาเลยทีเดียว ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาตามแบบของหนุ่มอิตาเลียน และเพราะทั้งหล่อทั้งรวยสุดเพอร์เฟกต์แบบนี้ไง ถึงมีผู้หญิงมาให้เลือกเยอะแยะมากมาย ซึ่งหมอนี่ก็อ้าแขนรับเอาขึ้นเตียงเสียทุกคนไม่มีปฏิเสธเลย
หลังจากมองเพื่อนรักจนลับตาไป ชายหนุ่มก็อดนั่งเหม่อลอยคิดถึงเรื่องราวในอดีตไม่ได้
ตอนนั้นเขาอายุสิบเจ็ดสิบแปด ถูกพ่อกับเจนสุดาดุด่าจึงหนีออกมานั่งที่นี่ และก็ได้เจอกับนางฟ้าตัวน้อย ผู้เป็นเจ้าของรอยยิ้มสดใส ความทุกข์ของเขาค่อยๆ จางลง เมื่อแม่นางฟ้าชวนพูดคุยเรื่องขบขัน
“เมื่อไหร่เราจะได้เจอกันอีกครั้งนะ แม่นางฟ้า” คนตัวโตมองเหม่อไปรอบๆ
“เธอคงลืมพี่ไปแล้วสินะเดือนกันยา”
ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นจากชิงช้า เขาหมุนตัวมองไปรอบๆ สวนสาธารณะตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจมุ่งหน้าตรงไปยังรถสปอร์ตหรูที่ลีโอนาโดนั่งรออยู่
“ว่าไงเพื่อน เจอนางฟ้าไหมล่ะ”
ลีโอนาโดแซวเพื่อนรัก
แม็กซิมัสไม่ตอบ ก้าวขึ้นมานั่งข้างๆ
“ฉันว่าคงกลับขึ้นสวรรค์ไปแล้วล่ะ”
ลีโอนาโดเอ่ยแซวอีก ก่อนจะเลี้ยวรถแล้วขับออกไปจากสวนสาธารณะ ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกับที่เดือนกันยาหอบไม้กวาด และกรรไกรตัดกิ่งไม้เดินสวนมาพอดี แต่แม็กซิมัสที่หลับตาอยู่ในรถด้วยความอ่อนล้าไม่ทันได้เห็น
“เหนื่อยก็งีบเถอะแม็ก เดี๋ยวฉันจะพาไปเจอนางฟ้าตัวเป็นๆ แบบจับต้องได้เลยล่ะ”
แม็กซิมัสแค่นยิ้มน้อยๆ แต่ยังไม่ยอมลืมตา
“นายยังเจ้าชู้ไม่เปลี่ยนเลยนะลีโอ”
“ของมันดีอยู่แล้วจะเปลี่ยนไปทำไมล่ะ ว่าแต่นายเถอะ จะกลับไปที่บ้านหรือเปล่า”
คราวนี้คนที่หลับตาอยู่ลืมตาขึ้นทันที
“ยังไม่ใช่ตอนนี้”
“ก็ตามใจ ฉันคิดว่าตอนนี้แม่เลี้ยงกับน้องเลี้ยงของนายยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่านายออกมาจากคุกแล้ว”
ดวงตาของแม็กซิมัสเย็นชา “แต่อีกไม่นานพวกเขาจะต้องรู้ว่าฉันออกมาแล้ว”
“นายคิดจะแก้แค้นหรือเปล่า” ลีโอนาโดอดถามหยั่งเชิงเพื่อนรักไม่ได้
“ผู้หญิงคนนั้นปล่อยให้พ่อตายอย่างใจดำ ฉันติดคุกเลยไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้กราบท่านเป็นครั้งสุดท้าย”
น้ำเสียงของแม็กซิมัสสั่นเครืออย่างไม่อาจควบคุมได้ นัยน์ตาแดงก่ำด้วยความเจ็บปวด
“ยังไงเจนสุดาก็ต้องชดใช้ให้ฉัน”
“นายจะทำอะไรหรือแม็ก”
“พวกนั้นจะต้องเสียใจ แบบที่ฉันเคยเป็น”
“ฉันจะช่วยนายเอง”
“ขอบใจลีโอ แต่ฉันจัดการเองได้ ไม่รบกวนเวลาสนุกของนายหรอก”
ลีโอนาโดหัวเราะก๊าก
“แหม นายก็พูดเกินไป เวลาของฉันสละเพื่อเพื่อนรักอย่างนายได้เสมอ ไม่เหมือนเจ้าเคียร์สหรอก ไม่ยอมบินกลับมาต้อนรับนายตอนออกจากคุก”
“เจ้าเคียร์สมันอยู่ไกล นายอย่าไปว่ามันเลย”
“นายก็แก้ตัวแทนมันตลอด”
ลีโอนาโดไหวไหล่กว้างเล็กน้อย ก่อนจะเหยียบคันเร่งมากขึ้นเพื่อเพิ่มความเร็วของรถหรู
“ว่าแต่นายจะพาฉันไปสวรรค์ชั้นไหนลีโอ”
“ชั้นเจ็ด” คนตอบหัวเราะ “รับรอง นายจะได้กินของดีๆ ต้อนรับการออกจากคุก แม็กซิมัสเพื่อนรัก”
แม็กซิมัสระบายยิ้มน้อยๆ หลับตาลงอีกครั้ง ปล่อยให้ลีโอนาโดพาเขาไปขึ้นสวรรค์อย่างไม่คิดจะขัดข้อง
“มานี่เร็วนังเดือน คุณจักรินมาหาน่ะ”
เมื่อเห็นเดือนกันยาเดินกลับเข้ามาในบ้าน อำภาพรก็รีบไปฉุดกระชากลากถูทันที
“เดือน...ไม่ว่างน่ะจ้ะแม่”
เดือนกันยาไม่ได้รักไม่ได้ชอบพอจักรินเลย แต่เพราะถูกแม่กับพ่อยัดเยียดให้เสมอ ทำให้หล่อนเต็มไปด้วยความอึดอัด
“ไม่ต้องมาไม่วงไม่ว่างเลย”
คนเป็นแม่กระชากไม้กวาดและกรรไกรตัดหญ้าไปจากมือลูกสาว ก่อนจะเอ็ดตะโรเสียงดัง
“ดูสภาพสิ มอมแมมราวกับลูกหมา แล้วไอ้ไม้กวาดกับกรรไกรตัดหญ้าเนี่ย เอาไปไหนมา ไปรับจ้างทำสวนมาหรือไงยะ”
เดือนกันยาหน้าเจื่อน น้ำตารื้น
“เปล่าจ้ะ ฉันไม่ได้ไปรับจ้างทำสวน”
“แล้วแกไปไหนมานังเดือน”
“เดือนไป...”
อำภาพรจ้องหน้าบุตรสาวเขม็ง
“อย่าบอกนะว่าแก...”
เมื่อลูกสาวไม่ตอบ เอาแต่ก้มหน้าก้มตา อำภาพรจึงรู้ทันทีว่าหญิงสาวไปไหนมา
“สั่งห้ามแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าไปยุ่งกับไอ้สวนสาธารณะบ้าๆ นั่น ปล่อยมันร้างไปเถอะ มันไม่เกี่ยวกับเราสักหน่อย”
“แต่...แต่เดือนอยากดูแลที่นั่น...”
“หน้าที่ของแกคือทำยังไงก็ได้ให้คุณจักรินรับแกเป็นเมียออกหน้าออกตา พ่อกับแม่จะได้สบาย เข้าใจไหมนังเดือน”
“แต่เดือนไม่ได้รักคุณจักรินนี่จ๊ะแม่”
“ความรักมันกินเข้าไปได้หรือไง ทำตามที่ฉันสั่ง” อำภาพรตวาดเสียงเขียวปัด
“ไปอาบน้ำอาบท่าให้สะอาด แล้วรีบลงมาต้อนรับคุณจักริน เร็วๆ เข้า ไปสิ!”
เมื่อเห็นมารดาเงื้อมือที่มีไม้กวาดอยู่ขึ้นสูง หญิงสาวจึงต้องรีบผวาหนีและรับคำ
“จ้ะแม่”
“จ้ะก็รีบไปสิ เร็วเข้า เดี๋ยวคุณจักรินรอนานแล้วจะพานโกรธเคืองเอาได้”
เดือนกันยาไม่มีทางเลือก จำต้องเดินก้มหน้าขึ้นบ้านไป ทำไมนะ ทำไมแม่กับพ่อจะต้องบังคับให้หล่อนรับความรักของจักรินด้วย ทั้งๆ ที่หล่อนไม่ได้รักเขาเลยแม้แต่นิดเดียว
มือเล็กยกขึ้นป้ายน้ำตาทิ้ง ความหม่นหมองโอบล้อมรอบดวงใจจนมืดมิด
จักรินฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นเดือนกันยาเดินเข้ามาหา เขารีบลุกขึ้นและเลื่อนเก้าอี้ให้หญิงสาวที่ตัวเองหมายตาจะเคลมทันที
“สวัสดีครับน้องเดือน”
“เอ่อ สวัสดีค่ะคุณจักริน”
ชายหนุ่มขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ และฉวยโอกาสกุมมือของหญิงสาว เดือนกันยาตกใจกำลังจะกระชากมือออก แต่เหลือบไปเห็นสายตาดุๆ ของมารดาเสียก่อน
หล่อนจำต้องยอมปล่อยให้จักรินกุมมืออยู่แบบนั้นด้วยความทุกข์ทรมานใจ
“ออกไปกินข้าวมื้อค่ำกับพี่นะครับ”
“เดือน...”
“ไปสิเดือน พ่อกับแม่อนุญาต” อำภาพรรีบเสนอทันที
จักรินฉีกยิ้มกว้าง “ขอบคุณครับคุณน้าที่ไว้ใจผม งั้นผมไม่เกรงใจนะครับ”
“ตามสบายเลยค่ะคุณจักริน จะพานังเดือนไปขึ้นเขาลงห้วยที่ไหนก็ได้ น้าไม่ว่าอะไรหรอก”
เดือนกันยาก้มหน้ามองมือของตัวเองด้วยความอับอาย เสียใจที่มารดาพูดแบบนี้กับตนเอง
“ผมสัญญาว่าจะดูแลน้องเดือนเป็นอย่างดีครับ แต่อาจจะกลับมาส่งดึกกว่าทุกวัน”
“โอ๊ย...ไม่เป็นไรหรอกค่ะ จะมาเช้า...เอ่อ น้าหมายถึง ดึกๆ หน่อยไม่มีปัญหาค่ะ”
ยิ่งได้ฟังจักรินก็ยิ่งได้ใจ คืนนี้หมายมั่นปั้นมือว่าจะทำให้เดือนกันยาเป็นของตัวเองให้จงได้ “ขอบพระคุณมากครับ”
จักรินปล่อยมือของเดือนกันยา แล้วเดินเข้าไปหาอำภาพรกับเด่นชัยที่ยืนอยู่ตรงระเบียง
“ผมลืมซื้อของฝากติดมือมา ยังไงคุณน้าทั้งสองรับเอาไว้ด้วยนะครับ”
ธนบัตรปึกใหญ่ถูกยื่นไปตรงหน้าของทั้งสองคน
“พ่อกับแม่คงรับไม่ได้หรอกค่ะคุณจักริน”
เดือนกันยาปฏิเสธ แต่พ่อกับแม่ของหล่อนกลับแย่งกันคว้าธนบัตรไป หญิงสาวเต็มไปด้วยความอดสู จักรินคิดจะซื้อหล่อนด้วยเงินมากมายของเขา
“แกพูดอะไรของแกนังเดือน พ่อกับแม่จะปฏิเสธได้ยังไงกันล่ะ เสียน้ำใจคุณจักรินหมด”
จักรินยิ้มเยาะ ก่อนจะเดินออกมาหยุดใกล้ๆ เดือนกันยา
“ไปกันเถอะครับน้องเดือน คืนนี้พี่จะพาไปเปิดหูเปิดตาให้ทั่วกรุงเทพฯ เชียว”
“คือเดือนไม่อยากเที่ยวไหนหรอกค่ะ”
“นังเดือน ห้ามขัดใจคุณจักริน จำเอาไว้นะ”
แม่ของหล่อนแย้งขึ้นเสียงขุ่น
“ใช่ๆ ห้ามขัดใจคุณจักรินเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นไม่ต้องมาเรียกข้าว่าพ่อเลย เข้าใจไหม”
เดือนกันยาสะอื้นในอก เจ็บปวดทรมานเหลือเกิน หล่อนลุกขึ้นยืนและเดินนำจักรินออกไป แต่ชายหนุ่มตามมาคว้าแขนเรียวเล็กเอาไว้ พร้อมกับรั้งให้หยุดเดิน
“รอพี่ก่อนสิครับน้องเดือน”
“เดือนไม่อยากไปเที่ยวค่ะ”
“แต่น้องเดือนก็ได้ยินที่คุณน้าทั้งสองบอกแล้วนี่ครับ” จักรินโน้มตัวเข้ามาหา กระซิบเบาๆ อย่างเหนือกว่า “ว่าห้ามขัดใจพี่”
หญิงสาวพูดไม่ออก บิดแขนจะเดินหนี แต่จักรินไม่ยอมปล่อย
“อย่าขัดใจพี่ดีกว่า ถ้าไม่อยากให้พี่ฟ้องคุณน้าทั้งสอง”
หล่อนมองคนพูดด้วยสายตาขยะแขยง แต่ก็ทำได้แค่มองเท่านั้น เพราะสุดท้ายก็ต้องยอมให้จักรินลากขึ้นรถไปอยู่ดี
เมื่อไหร่กัน หล่อนถึงจะหลุดพ้นจากวงจรนรกนี่สักที
สถานบันเทิงหรูหรามีระดับที่พอเข้ามาเหยียบแล้วก็พอจะรู้ว่าที่นี่คงมีแต่นักท่องราตรีกระเป๋าหนักเท่านั้นที่มีสิทธิ์เยื้องย่างเข้ามา แม็กซิมัสมองไปรอบๆ ตัวด้วยสีหน้าไร้ความยินดี ตรงกันข้ามกับลีโอนาโดที่ยิ้มแย้มพึงพอใจราวกับที่นี่คือสวรรค์ไม่มีผิด เพื่อนรักของเขาเอ่ยทักทายกับผู้จัดการร้านยันไปถึงพนักงานเสิร์ฟอย่างคุ้นเคย
“นายมาที่นี่บ่อยสินะลีโอ”
ลีโอนาโดหันมายิ้มให้ พลางไหวไหล่บึกบึนที่อยู่ใต้เสื้อเชิ้ตราคาแพงเล็กน้อย
“ทุกคืนน่ะ”
แม็กซิมัสยิ้มบางๆ ขณะเดินตามลีโอนาโดเข้าไปยังห้องวีไอพีที่ทางร้านจัดเตรียมเอาไว้ให้
“ฉันชอบที่นี่ บริการดี ผู้หญิงสวย”
“สวยแต่ไม่สะอาด” แม็กซิมัสแย้งขึ้น
ลีโอนาโอไหวไหล่น้อยๆ
“นายจะมาหาผู้หญิงสะอาดจากสาวขายบริการได้ยังไงกันล่ะ เราแค่ป้องกันให้ดีก็พอ”
“ฉันไม่ชอบแบบนาย”
แม็กซิมัสทรุดตัวลงนั่ง ลีโอนาโดเองก็นั่งลงเช่นกัน พนักงานประจำห้องวีไอพีรีบจัดการรินแอลกอฮอล์ให้อย่างรู้หน้าที่
“ก็นายมีนางฟ้าประจำใจอยู่แล้วนี่ จะมาสนใจผู้หญิงอื่นแบบหนุ่มโสดกลัดมันอย่างฉันได้ยังไงกันล่ะ” ลีโอนาโดหัวเราะ พลางส่งแก้วเหล้าให้เพื่อนสนิท
“ดื่มซะ ไม่ได้ดื่มมาสามปีเต็มเลยนี่นา”
แม็กซิมัสไม่ขัดใจเพื่อน เขากระดกแก้วเหล้าขึ้นจ่อริมฝีปากก่อนจะปล่อยหยาดน้ำสีอำพันให้ไหลผ่านลำคอลงไป รสชาติของมันบาดลึกจนต้องเบ้หน้า
“เป็นไงบ้าง รู้สึกดีขึ้นไหม” ลีโอนาโดที่นั่งมองเพื่อนอยู่เอ่ยถามอย่างใส่ใจ
“อืม” แม็กซิมัสพยักหน้ารับ “รสชาติดีเลยล่ะ”
“งั้นก็ดื่มกันให้เมาไปข้างเลยแล้วกัน”
ลีโอนาโดยื่นแก้วเหล้ามาตรงหน้า
“ดื่ม”
แม็กซิมัสรีบยื่นมาชน แล้วกระดกเหล้าลงไปในลำคออีกครั้ง
“ฉันจะเรียกน้องๆ มาบริการนะ”
แม็กซิมัสไม่ตอบ ลีโอนาโดจึงตัดสินใจเอง เขาหันไปสั่งพนักงาน และหลังจากนั้นเพียงไม่กี่นาทีสาวสวยสามคนในชุดนุ่งน้อยห่มน้อยก็เดินนวยนาดเข้ามาหา
“สวัสดีค่ะ พวกเรามารับใช้ค่ะ”
ลีโอนาโดกวักมือเรียกสองสาวไปขนาบข้าง ส่วนอีกคนสั่งให้ไปนั่งกับ แม็กซิมัส
“ฝากเพื่อนพี่ด้วยนะครับ น้อง...”
“หนูชื่อดาวค่ะ ประกายดาว”
ลีโอนาโดยิ้มกริ่มมองประกายดาวด้วยสายตาผู้ชายเจ้าชู้ แต่สองมือกลับลูบไล้ต้นขาของสองสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ
“ชื่อเพราะเสียด้วย ดูแลเพื่อนพี่ให้ดีนะครับน้องประกายดาว”
ประกายดาวลอบมองแม็กซิมัสที่นั่งดื่มเหล้าด้วยสายตาพึงพอใจ พลางนึกในอก
‘ว่าเพื่อนหล่อลากดินแล้ว พ่อคนนี้หล่อกว่าอีก หล่อเถื่อน แบบนี้แหละถูกใจนัก’
“ด้วยความยินดีค่ะ”
พูดจบประกายดาวก็รีบเดินไปทรุดตัวนั่งข้างๆ แม็กซิมัส ขยับเสียดสีเนื้อตัวเข้ากับร่างกายกำยำของชายหนุ่ม
“คืนนี้ให้ดาวดูแลนะคะ”
แม็กซิมัสหันมามองประกายดาว ก่อนจะหันกลับ “ขอบคุณครับ แต่ผมอยากพักผ่อน”
“อยู่กับดาวก็ถือว่าเป็นการพักผ่อนนะคะ รับรองว่าดาวจะดูแลเป็นอย่างดีเลยค่ะ”
“แม็ก นายอดอยากปากแห้งเรื่องอย่างว่ามาตั้งสามปีไม่ใช่หรือไง จะอัดอั้นไปทำไมวะ จัดๆ ไปเถอะ น้องประกายดาวก็สวย หุ่นก็ออกจะเอ็กซ์ขนาดนี้”
“ฉันไม่อยาก จบนะลีโอ”
“นี่นายจะปฏิเสธความหวังดีของเพื่อนดีๆ แบบฉันอย่างนั้นหรือแม็กซิมัส ฉันเสียใจนะเนี่ย”
แม็กซิมัสถอนหายใจเบื่อหน่าย “แล้วนายจะมายัดเยียดให้ฉันทำไม นายก็เหมาไปเองเสียให้หมดสิ”
“ไม่นะคะ ดาวอยากดูแลคุณแม็ก”
ประกายดาวรีบยืนยันความต้องการของตัวเอง
“นั่นไง เห็นไหม น้องประกายดาวอยากอยู่กับแก เอาเถอะนะ เรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องธรรมดาของผู้ชายโสดอย่างเรา”
แม็กซิมัสถอนหายใจยาวเหยียด เขาไม่พูดอะไรออกมาอีกนอกจากนั่งดื่มเหล้าเงียบๆ
