หญิงสาวร่างเล็กวิ่งกระหืดกระหอบหน้าตื่นไปยังโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งด้วยความวิตกกังวล เมื่อทางโรงพยาบาลแจ้งว่าบิดาของเธอถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลเร่งด่วนซึ่ง เหมือนฝัน ยังไม่รู้สาเหตุที่แน่ชัดว่าพ่อของเธอเป็นอะไรกันแน่ได้แต่ภาวนาว่าขออย่าให้ท่านเป็นอะไรมากเลย
“พ่อเป็นไงบ้างคะพี่โช” หญิงสาวถาม เดโช ชายหนุ่มหน้าคมเข้มร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่หน้าห้องไอซียูหน้าตาตื่น
“ก็ยังไม่รู้เหมือนกัน ท่าทางอาการสาหัสเอาการอยู่” เดโชตบบ่าเล็กเบาๆ มองใบหน้าที่เปื้อนด้วยน้ำตาของหญิงสาวข้างบ้านที่ตนแอบมีใจให้อย่างเห็นใจ
“พ่อเป็นอะไรคะ ประสบอุบัติเหตุหรืออะไรเมื่อเช้าพ่อยังไปทำงานปกติอยู่เลย”
“โดนทำร้ายร่างกาย”
“อะไรนะคะ..” หญิงสาวตาโตอย่างไม่อยากเชื่อ ร้อยวันพันปีพ่อไม่เคยมีเรื่องกับใครและแม้ช่วงหลังๆ พ่อของเธอจะทำตัวสำมะเลเทเมาแต่ไม่เคยเที่ยวหาเรื่องใคร
“คุณลุง เมืองพล โดนทำร้ายร่างกาย บาดเจ็บสาหัส พี่ได้ข้อมูลมาแค่นั้น”
“แล้วจับคนร้ายได้ไหมคะ”
“เอ่อ พี่ก็ไม่รู้..” ท่าทางเดโชอึดอัดมีพิรุธ
“พี่โชรู้อะไรมากกว่านี้ใช่ไหมคะ”
“คือ.. พี่ก็ไม่รู้อะไรมากหรอกนะฝัน เราต้องรอให้พ่อของฝันฟื้นขึ้นมาบอกความจริงดีกว่า บางทีคนอื่นพูดก็อาจจะเชื่อไม่ได้”
“แล้วคนอื่นเขาพูดว่าไงล่ะคะ”
“เขาบอกว่าพ่อของฝันถูกพวกของ ราม คาเมรอน ซ้อมอาการปางตาย แต่พี่ไม่รู้ว่าสาเหตุมันมาจากอะไร..”
“ราม คาเมรอน..” เหมือนฝันทวนชื่อนั้นช้าๆ เหมือนจะฝังแน่นในความทรงจำ เธอจำได้ว่าชื่อนี้เป็นชื่อของเจ้านายคนใหม่ของพ่อที่เพิ่งเข้ามารับตำแหน่งประธานใหญ่ของคาเมรอนกรุ๊ป
“และนั่นก็เท่ากับว่าเราไม่อาจจะเอาผิดเขาได้ง่ายๆ ซึ่งฝันก็น่าจะรู้ว่าเพราะอะไร”
เดโชพูดเบาๆ เหมือนฝันพยักหน้าช้าๆ อย่างเข้าใจมองไปที่ประตูห้องไอซียูอย่างรอคอยแต่จิตใจของเธอเลื่อนลอยไปถึงสาเหตุการบาดเจ็บของบิดา
“แต่ฝันเชื่อว่า คนชั่วยังไงก็ต้องได้รับผลการทำชั่วค่ะ..”
“แต่ถ้าคนชั่วมีเงิน มีอำนาจมันก็ช่วยให้ผลของการทำชั่วได้ผลช้านะฝัน.. พี่ว่าฝันทำใจดีๆ ก่อน มันก็อาจจะมีอะไรมากกว่านั้นก็ได้ เพราะพ่อของฝันก็ทำงานกับบริษัทของเขามานานและเป็นพนักงานเก่าแก่ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งบริษัทที่เมืองไทย เขาคงไม่ทำร้ายพนักงานบริษัทของตัวเองหรอกจริงไหม” เดโชพยายามพูดให้เหมือนฝันคลายความกังวล
“ก็ไม่แน่หรอกค่ะ พี่โชก็รู้ว่า ราม คาเมรอน เขามีชื่อเสียๆ เรื่องอะไรบ้าง ฝันเคยได้ยินคนพูดถึงเขาว่าป่าเถื่อนไร้เมตตาเป็นพ่อค้าหน้าเลือด นิสัยไม่ดี เจ้าชู้เสเพล ไม่เหมือนคนรุ่นพ่อรุ่นแม่ของเขานะคะ” เหมือนฝันแย้งอย่างมีอคติ
“เอาเถอะ รอคุณลุงฟื้นขึ้นมาเล่าความจริงดีกว่านะ”
เดโชตัดบทเพราะไม่อยากให้เธอเครียดมากเกินไป แล้วทั้งสองก็นั่งรอหมออยู่หน้าห้องไอซียูอย่างกระวนกระวายใจ...
เหมือนฝันปาดเหงื่อออกจากใบหน้านวลใสของตนด้วยความเหนื่อยอ่อนแล้วถอนใจเล็กน้อยเมื่อวางถาดจานชามที่เก็บมาจากโต๊ะลูกค้าใส่ไว้ในรถเข็น วันนี้ลูกค้าเยอะกว่าทุกวันเพราะเป็นวันสิ้นเดือนตรงกับวันหยุดยาวหลายวัน และมีลูกค้าที่จองโต๊ะพิเศษหลายโต๊ะ รวมไปถึงห้องวีไอพีของภัตตาคารชื่อดังแห่งนี้ ซึ่งเธอมาทำงานหารายได้เสริมที่นี่หลังเลิกจากงานประจำที่เธอทำอยู่ในตำแหน่งพนักงานทั่วไปของบริษัทแห่งหนึ่ง เธอต้องหาเงินให้ได้ต่อเดือนไม่ต่ำกว่าสามหมื่นบาทเพื่อเก็บเงินให้ได้ตามจำนวน ที่จะต้องใช้ให้เจ้าหนี้รายใหญ่ของพ่อ เหมือนฝันทำแบบนี้มากว่าหกเดือนแล้วและตลอดเวลาหกเดือนที่ผ่านมาเธอแทบไม่เคยหยุดทำงานพิเศษยิ่งวันเสาร์อาทิตย์เธอแทบไม่เคยได้หยุด..
“ฝัน ลูกค้าวีไอพีที่ห้องสวีทริมน้ำนะ” วิกานดา เพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ร้องบอกขณะกดรับออร์เดอร์ลูกค้าผ่านเครื่องมือทันสมัยไม่ต้องอาศัยกระดาษอีกต่อไป แต่เหมือนฝันก็มักจะพกกระดาษกับปากกาไว้ในกระเป๋าเสมอ เพราะเธอไม่ค่อยถนัดเรื่องเทคโนโลยีสักเท่าไหร่หากเป็นเรื่องงานเธอก็ใช้ได้แค่คอมพิวเตอร์สำหรับการทำงานเท่านั้น เพราะมีความชำนาญเป็นทุนเดิม จะเรียกว่าเธอเป็นพวกโลว์เทคก็ไม่ผิดนักและเธอก็ไม่อายที่จะบอกว่าใช้มันไม่เป็น โทรศัพท์ของเธอก็เป็นรุ่นปุ่มกดที่มีไว้ใช้โทรออกรับสายเท่านั้น
“จ้า..” หญิงสาวรับคำแล้วรีบเดินไปรอรับอาหารที่ช่องรับอาหารหน้าห้องครัวที่มีช่องสำหรับวางถาดอาหารไว้ให้พนักงานรับไปเสิร์ฟ เหมือนฝันถือถาดซึ่งมีอาหารหน้าตาน่ารับประทานอยู่สามอย่างไปยังโต๊ะวีไอพี ซึ่งมีความเป็นส่วนตัวมากสำหรับลูกค้าที่มาเป็นหมู่คณะหรือมาเป็นครอบครัว หรือมากับคนรักที่ต้องการความเป็นส่วนตัว และทุกห้องจะตกแต่งงดงามมองเห็นวิวทิวทัศน์ริมแม่น้ำเจ้าพระยาอันงดงามได้ทุกย่ำยาม
เหมือนฝันเคาะประตูเบาๆ แล้วเปิดเข้าไปในห้องซึ่งมีชายหนุ่มอยู่สามคนเธอมองแวบเดียวโดยไม่ได้ใส่ใจรายละเอียดมากไปกว่าพวกเขาสวมชุดสูทสุดเนี้ยบเหมือนนักธุรกิจ ที่เธอเคยเห็นในหนังสือและเคยเห็นคนในบริษัทที่พ่อของเธอเคยทำงานสวมใส่ เมื่อวางอาหารลงบนโต๊ะเรียบร้อยแล้วเหมือนฝันก็เดินไปยืนข้างๆ โต๊ะเครื่องดื่มเพื่อรอบริการแก่ลูกค้าเพิ่มเติมตามที่ร้านได้อบรมมา
“ฉันต้องการความเป็นส่วนตัวบอกพนักงานเสิร์ฟออกไป”
ชายหนุ่มคนที่นั่งก้มหน้าก้มตากับเอกสารในมือพูดขึ้นโดยไม่ได้มองหน้าใครซึ่งเหมือนฝันก็เห็นเพียงแผ่นหลังกว้างของเขาที่พ้นพนักเก้าอี้ขึ้นมาเท่านั้น และเมื่อตอนที่วางอาหารบนโต๊ะเธอก็ไม่ได้มองหน้าเขาด้วย
“เชิญออกไปก่อนนะครับ หากเราต้องการอะไรเพิ่มเติมเราจะเรียก”
ชายร่างสูงใหญ่หน้าตานิ่งไม่บ่งบอกอารมณ์ผายมือไปที่ประตูเหมือนฝันจึงเดินออกไปด้วยความโล่งใจ เธอเองก็อึดอัดหากจะต้องอยู่ในห้องที่มีผู้ชายตัวโตอยู่ในนั้นสามคน หญิงสาวพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก
“อ้าว ฝันออกมาทำไมไม่รอดูแลลูกค้าล่ะ นั่นลูกค้าวีไอพีสุดพิเศษของร้านเลยนะ”
“เขาให้ฝันออกมาค่ะพี่วิว”
“ตายละ ไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจรึเปล่า”
วิกานดาหน้ายุ่งกลัวว่าจะเกิดปัญหาเพราะรู้มาว่าลูกค้าในห้องนั้นยิ่งใหญ่แค่ไหน และยังเป็นเพื่อนสนิทเจ้าของร้านด้วย
“เปล่านะคะ ฝันยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย ท่าทางเขาอย่างกับมาเฟีย สงสัยกลัวว่าเราจะรู้แผนการค้ายารึเปล่าก็ไม่รู้” เหมือนฝันเอนตัวมากระซิบกระซาบอย่างที่ตนเองรู้สึก
“บ้าเหรอฝัน นั่นเพื่อนเจ้าของร้านนะ เขาเป็นนักธุรกิจหนุ่มหล่อชื่อดังทั้งหล่อทั้งรวยแถมยังโสดอีกนะ”
“งั้นพี่วิวเข้าไปรอรับบริการพวกเขาเลยค่ะฝันกลัว”
“อะไรกัน มีแต่คนอยากคอยบริการคุณ ราม นี่มาแปลก ไม่อยากเห็นเขาเหรอ เป็นโชคดีของฝันมากเลยนะที่ได้บริการเขาน่ะ สาวๆ แทบจะฆ่ากันตายเพื่อให้ได้อยู่รับใช้เขาเลยนะวันนี้ แต่บังเอิญไม่มีใครว่าง ฮ่าๆ” วิกานดาหัวเราะเบาๆ
“คุณราม รามไหนคะพี่วิว” หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่นทั้งสงสัยและรู้สึกสะกิดสังหรณ์ใจแปลกๆ
“อุ้ย ผู้จัดการร้านเรียกแล้ว พี่ไปแล้วนะแล้วไม่ต้องไปรอให้ใครไปทำหน้าที่แทนนะเพราะตอนนี้มีแค่ฝันคนเดียวที่ว่างพี่ไปล่ะ”
วิกานดาบอกเร็วๆ แล้วเดินไปหาผู้จัดการร้านที่ยืนหน้าหงิกรออยู่ เหมือนฝันถอนใจแล้วเดินไปยืนหน้าห้องแขกคนสำคัญอย่างรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย...
“คุณครับเชิญเข้าไปข้างในได้แล้วครับ” ชายหน้าตาคมดุดันเปิดประตูออกมาเรียก เหมือนฝันยิ้มบางๆ ให้เขาแล้วสูดลมหายใจลึกๆ เดินเข้าไปในห้อง วินาทีแรกที่เหมือนฝันก้าวเข้าไปในห้องนั้นอีกครั้ง ก็รู้สึกเหมือนว่าตัวชาวาบไร้ความรู้สึกและรอบกายเธอหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เมื่อสบกับดวงตาสีฟ้าเข้มของคนที่ยืนอยู่กลางห้องซึ่งกำลังมองมาที่ตนพอดี..
ชายหนุ่มตรงหน้าเธอมองปราดเดียวก็รู้ว่าเขาเป็นคนต่างชาติแน่นอน แต่ไม่รู้ว่าเป็นชาติไหนแต่คงจะเป็นโซนยุโรปไม่ก็ลาตินอเมริกา รูปร่างเขาสูงใหญ่ซึ่งเหมือนฝันเดาว่าเขาคงจะสูงประมาณหกฟุตสามหรือสี่นิ้วไม่ต่ำกว่านี้แน่ๆ ใบหน้าเรียวโหนกแก้มสูงและมีรอยหยักที่คางแกร่งหรือที่เรียกว่าคางบุ๋มเล็กน้อย ดวงตายาวใหญ่สีฟ้าเข้มภายใต้คิ้วหนา จมูกโด่งเป็นสันสวยงาม รับกับริมฝีปากหยักสวยได้รูปสีเข้มบ่งบอกถึงสุขภาพของเจ้าของได้เป็นอย่างดี เรือนผมสีน้ำตาลเข้มตัดแต่งทรงเรียบร้อยรับกับใบหน้าหล่อเหลา เขามีผิวสีน้ำตาลทองอำพันซึ่งเธอคิดว่าเขามีผิวที่สวยมากทีเดียว นี่คนต่างชาติชัดๆ แล้วทำไมวิกานดาบอกว่าเขาชื่อราม ชื่อไทยแต่หน้าฝรั่ง.. ดวงตากลมโตดำขลับตะลึงมองคนตรงหน้าด้วยหัวใจเต้นระรัวมือเท้าเย็นเฉียบขึ้นมาทันที..
“ฉันต้องการไวน์ที่ดีที่สุดของร้านนี้..”
น้ำเสียงทรงอำนาจดังขึ้นเหมือนฝันสะดุ้งน้อยๆ กะพริบตาปริบๆ แล้วยิ้มให้เขาด้วยรู้สึกว่าริมฝีปากของตนสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น ผู้ชายคนนี้น่ากลัวอย่างไรก็ไม่รู้ หญิงสาวบอกตัวเองในใจแล้วรีบออกไปหาสิ่งที่เขาต้องการทันที
“ฉันต้องการผู้หญิงคนนั้น คืนนี้..” เมื่อลับหลังของหญิงสาวไปแล้ว ราม คาเมรอน ก็บอกบอกลูกน้องคนสนิทของตนด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทอมและโทนี่ สองพี่น้องบอดีการ์ดฝีมือดีของรามมองหน้ากันอย่างรู้หน้าที่ แต่ไม่เข้าใจที่เจ้านายหนุ่มผู้ที่มากมายด้วยหญิงสาวสวยรุมล้อมจะสนใจหญิงสาวที่เป็นเพียงสาวเสิร์ฟคนนั้น ที่ดูอย่างไรผู้หญิงคนเมื่อกี้ก็ดูแสนจะธรรมดา แม้หน้าตาจะดูหมดจดสดใสแต่เมื่อเทียบกับหญิงสาวที่เจ้านายเคยควงแล้วสาวเสิร์ฟเมื่อครู่นี้ต่างกันลิบลับ...
“ครับ..” ทอมเดินออกไปทำหน้าที่ของตนซึ่งเขารู้ดีว่าจะต้องไปที่ไหน ส่วนโทนี่ก็ไปทำหน้าที่อีกอย่างที่สำคัญไม่แพ้กัน
ทางด้านเหมือนฝันที่เดินกลับเข้ามาในห้องซึ่งมีเพียงเธอกับชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาชนิดที่ทำให้เธอแทบลืมหายใจอีกครั้ง พร้อมด้วยสิ่งที่เขาต้องการ หญิงสาวทำตัวไม่ถูกเมื่อถูกเขาจ้องมองแม้ไม่ได้มีแววหยาบโลนเหมือนลูกค้าผู้ชายบางคนมองเธอ แต่เหมือนฝันก็รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูกและมันทำให้เธอขาสั่นมือสั่นด้วย หญิงสาวพยายามเทไวน์ใส่แก้วให้เขาด้วยมือที่พยายามบังคับไม่ให้สั่น
“เธอเพิ่งมาทำงานที่นี่เหรอ..”
อยู่ๆ เขาก็ถามขึ้นเหมือนฝันสะดุ้งจนไวน์หกเลอะโต๊ะกระจกใสแจ๋วและกระเด็นไปถูกเสื้อของเขาด้วย หญิงสาวหน้าซีดเผือดเมื่อเขาเงยหน้ามองเธอด้วยแววตาตำหนิอย่างเห็นได้ชัด
“อุ้ย ดิฉันขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะๆ” เหมือนฝันอุทานด้วยความตกใจแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าของตนจากกระเป๋าเอี้ยมกันเปื้อนสีหวานออกมาเช็ดเสื้อผ้าให้เขาอย่างลนลาน
“พอ ไม่ต้องเช็ด..” ชายหนุ่มปัดมือเล็กออกแล้วลุกขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้เหมือนฝันต้องผงะถอยด้วยความตื่นตระหนกและด้วยความที่ไม่ทันได้ตั้งตัว เธอจึงสะดุดขาตัวเองร่างระหงหงายหลังจะเสียหลักล้ม…
“ว้าย.. กรี๊ดดด..” หญิงสาวหลับตาปี๋หวีดร้องอย่างตกใจไขว่คว้าอากาศราวกับว่ามันจะช่วยให้เธอยึดไว้ไม่ให้ตนล้มลงไปได้ แล้วเธอก็ต้องอุทานด้วยความตกใจอีกครั้งเมื่อรู้สึกถึงวงแขนแข็งแรงของเขาตวัดรัดร่างเธอไว้
“อุ๊ย..”
“ระวังหน่อยสิ ทำไมถึงได้ซุ่มซ่ามนัก..”
เหมือนฝันเงยหน้ามองคนที่ก้มลงมาด้วยหัวใจเต้นกระหน่ำทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว ยิ่งอยู่ใกล้ชิดกันแบบนี้ใจเหมือนฝันก็ยิ่งเต้นระรัวและพบว่าเขาหล่อมาก และใบหน้าหล่อเหลาก็อยู่ใกล้เสียจนเธอตาพร่า รู้สึกใจหวิวๆ ลำคอแห้งผากรวมถึงริมฝีปากของเธอก็เหมือนว่ามันแห้งแตก.. เหมือนฝันขยับริมฝีปากช้าๆ แต่ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้จึงไล้ลิ้นเล็กเลียริมฝีปากน้อยๆ เพื่อให้ความชุ่มชื้นกับมัน นั่นคือความคิดของเธอแต่สำหรับรามแล้วเขากลับไม่ได้คิดเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อย...
แม่สาวเสิร์ฟคนนี้กำลังยั่วยวนเขาด้วยท่าทางตื่นตระหนกสวยใสไร้เดียงสา...
คือสิ่งที่รามคิดยิ่งเมื่อเจ้าหล่อนมองเขาด้วยแววตาตื่นๆ และไล้ลิ้นเล็กสีชมพูเลียริมฝีปากช้าๆ แบบนี้แล้วเขาก็ร้อนไปทั้งกายได้อย่างง่ายดาย ความจริงแล้วรามรู้สึกร้อนรุ่มตั้งแต่ได้กลิ่นกายหอมอ่อนๆ จากร่างเล็กที่เข้ามาใกล้เพื่อเช็ดเสื้อที่เปื้อนไวน์ให้เขาแล้ว เพียงแค่เห็นตาใสๆ และกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเธอก็กระตุ้นอารมณ์ร้อนระอุของเขาได้อย่างไม่น่าเชื่อ และรามก็ไม่คิดเลยว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ ในอ้อมแขนของตนขณะนี้ จะเป็นคนจุดไฟร้อนระอุในกายเขาขึ้นมาได้อย่างไม่ต้องยั่วยวนแม้แต่นิดเดียว และเขาก็ไม่อาจจะต้านทานเสน่ห์อันเร่าร้อนของเธอได้
