ร่างบางก้าวลงจากรถสปอร์ตสีแดงเพลิงเมื่อถึงที่หมาย ในขณะที่เดินเข้าไปในรั้วบ้านหลังขนาดกลาง หญิงสาวเหลือบเห็นรถเก๋งคันหรูราคาแพงนับสิบคันมาจอดเรียงรายอยู่หน้าบ้านเธอ ดูจากราคาแล้วรถสปอร์ตของเธอที่ว่าหรูแล้วยังเทียบไม่ติด ในใจก็อดคิดไม่ได้ว่ามันกำลังเกิดอะไรขึ้นกับแม่เลี้ยงของเธอกันแน่ ทำไมถึงได้มีรถคันหรูพวกนี้มาจอดเต็มไปหมด แล้วยังมีชายฝรั่งใส่สูทสีดำแต่งตัวเหมือนบอดี้การ์ดมายืนกันไปทั่วบริเวณบ้าน
“ยัยต้า!!” หญิงวัยกลางคนเรียกชื่อนิต้าซึ่งเป็นลูกเลี้ยงทันทีที่หญิงสาวก้าวเข้ามาภายในตัวบ้าน
“คุณพรพรรณ! นี่มันเกิดอะไรขึ้น” นิต้าร้องถามด้วยความตกใจ เมื่อเห็นแม่เลี้ยงตนนั่งก้มหน้าบนโซฟาในห้องรับแขก โดยมีผู้ชายร่างสูงใหญ่ใส่สูทเป็นบอดี้การ์ดยืนล้อมและบนโซฟาฝั่งตรงข้ามกับแม่เลี้ยงเธอก็มีผู้ชายอีกคนอยู่ในชุดสูทราคาแพง นั่งอยู่ในท่าสบายโดยไม่คิดที่จะเปรยตาขึ้นมามองดูเธอ
“คุณ!...” ใบหน้าเรียวคมกับดวงตาสีน้ำตาลหันมาจ้องมองเธอทันที ท่าทางนิ่งแบบนี้ หน้าตาแบบนี้เธอจำได้ว่าเขาคือท่านประธานใหญ่ของโรงแรม แคโรว์เวล กรุ๊ป ที่เธอเข้าไปเสนอราคาสินค้านำเข้าให้เมื่ออาทิตย์ก่อน เธอจำสายตาที่เขามองมายังเธอได้ดีดวงตาสีน้ำตาลอ่อนดุคู่นั้นนิต้าไม่ชอบเวลาที่เขามองมาด้วยสายตาเจ้าชู้
“สวัสดีครับ เจอกันอีกแล้วนะ” หนุ่มลูกครึ่งอิตาลี-รัสเซียเอ่ยทักทายหญิงสาวที่เขาก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะได้เจอเธอที่นี่ คนถูกทักมีสีหน้าสับสนว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมท่านประธานใหญ่ของแคโรว์เวลถึงได้มาอยู่ที่บ้านเธอได้ มีเรื่องอะไรกันดูสีหน้าคุณพรพรรณแม่เลี้ยงของเธอ กำลังกลัวเขาจนตัวสั่น
“คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!”นิต้าเอ่ยถามขึ้นมาอย่างข้องใจอย่างมากส่วนคนถูกถามกลับยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาก่อนจะขยับริมฝีปากตอบคำถามเธอ
“ผมมาทวงหนี้กับลูกหนี้ที่เบี้ยวจ่ายมานาน” เขาตอบเสียงนิ่งดุ “...จริงไหมครับมิสพรพรรณ” ชายหนุ่มพูดพร้อมหันมาจ้องหน้าสีเผือดแม่เลี้ยงของหญิงสาว
“ทวงหนี้!!” หญิงสาวร้องอุทานออกมา โดมินิคพยักหน้าเบาๆให้เธอ “แม่เลี้ยงฉันไปเป็นหนี้คุณตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมฉันไม่รู้เรื่องนี้เลย” น้ำเสียงเหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูดออกมา ก่อนจะหันหน้าไปทางแม่เลี้ยงของเธอ
“ว่าไงคะ คุณพรพรรณ คุณไปติดหนี้เขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”
“คะ...คือ” คนเป็นแม่เลี้ยงไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตานิต้าได้แต่อ้ำอึ้งไม่ยอมพูดออกมา
“คุณคงไม่รู้สินะ ว่าแม่ของคุณติดหนี้กาพนันที่คาสิโนผม”หนุ่มลูกครึ่งบอกเสียเองตัดความรำคาญ
“อะไรนะ!..นี่คุณพรพรรณติดหนี้พนันงั้นเหรอ” หญิงสาวหันไปมองแม่เลี้ยงด้วยความผิดหวัง ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าแม่เลี้ยงเธอจะติดการพนัน มิน่าเงินที่เธอโอนให้ทุกเดือนถึงไม่มีเก็บเลยเพราะอย่างนี้นี่เอง
“ละ...แล้วคุณติดเขาเท่าไหร่”
“ว่าไงคุณมิสพรพรรณ ตอบลูกสาวคนสวยของคุณไปสิ ว่าคุณติดผมเท่าไหร่”
“สิ...สิบห้าล้าน”
“สิบห้าล้าน!” พระเจ้า! นิต้าอยากเป็นลมแม่เลี้ยงเธอติดหนี้ผู้ชายคนนี้ตั้งสิบห้าล้าน เธอจะเอาปัญญาที่ไหนไปจ่าย งานที่เธอทำได้เงินมากก็จริง แต่ในแต่ละเดือนเธอก็ต้องกินต้องจ่าย แล้วยังจะโอนให้พรพรรณไหนจะโอนให้น้องสาวที่กำลังเรียนมหาวิทยาลัยอีก
“ใช่ สิบห้าล้าน ผมมาทวงว่าเมื่อไหร่ผมจะได้เงินสิบห้าล้านของผมคืน” คนพูดเหมือนว่าเขาไม่ได้ทุกข์ร้อนกับเงินที่เขามาทวงเลย เหมือนมันไม่ใช่เงินจำนวนมากมายอะไร ก็ใช่น่ะสิ สำหรับเขาแล้ว โดมินิค แคโรว์เวลมันอาจจะน้อย
“แกมีไหมนังต้า...ถ้ามีก็จ่ายเขาไปสิ” พรพรรณพูดเหมือนไม่รู้สึกอะไร
“คุณพรพรรณ!” นิต้าหันมาเรียกชื่อคนผิดที่ไม่รู้สึกว่านางผิด
“ถ้าแกมี แกก็จ่ายๆ เขาไปแทนฉันสินังต้า เรื่องมันจะได้จบๆ ไปไง” พรพรรณทำเสียงสูงใส่ลูกเลี้ยง
“คุณพรพรรณ!ทำไมคุณพูดเหมือนเงินสิบห้าล้านมันน้อยอย่างนั้นล่ะ” หญิงสาวพูดออกมาอย่างเหลืออด
พรพรรณเป็นแม่เลี้ยงเธอก็จริงแต่นิต้าไม่เคยเรียกนางว่าแม่ แทบจะนับครั้งได้ที่หญิงสาวเรียกนางว่าแม่
“ก็แกหาเงินเก่งไม่ใช่หรือไงนังต้า” พรพรรณตะคอกกลับ ตอนนี้นางรู้สึกอายและเสียหน้ามากพออยู่แล้วที่โดนไอ้ฝรั่งเจ้าของคาสิโนที่นางมักจะเข้าไปเล่นการพนันจนเป็นลูกค้าประจำ และอีกอย่างคาสิโนแห่งนี้เป็นคาสิโนขนาดใหญ่ที่สุดด้วยอำนาจเงินมหาศาลที่บิดาของโดมินิคทุ่มสร้าง
“ฉันไม่มีหรอกนะ เงินตั้งสิบห้าล้าน” หญิงสาวปฏิเสธไป
“นี่! แกจะไม่ช่วยฉันใช่ไหมนังต้า หา!”
“ฉันไม่ทิ้งคุณหรอก แต่ตอนนี้ให้ฉันเอาเงินมาจากไหนสิบห้าล้านนะ ไม่ใช่สิบห้าบาทฉันขอเวลาคุณหน่อยได้ไหมค่ะตอนนี้ฉันมีไม่พอหรอกตั้งสิบห้าล้านน่ะขอเวลาฉันหาเงินก่อนฉันสัญญาจะคืนคุณทุกบาทที่คุณพรพรรณติดคุณไว้” นิต้าพยายามเจรจากับเขา
“ผมให้เวลาคุณก็ได้ แต่ว่า...” ชายหนุ่มบอกอย่างเจ้าเล่ห์
“แต่ว่าอะไร”
“ผมคงจะให้เวลากับคุณแค่สามวันเท่านั้น”
“คุณจะบ้าเหรอมิสเตอร์ สามวันฉันจะไปหาเงินที่ไหนมาให้คุณได้”
ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง190เซนติเมตร มือหนายกขึ้นขยับจัดสูทให้เข้าที
“ผมไม่รู้หรอก ว่าคุณจะหามาจากไหน แต่ผมต้องการเงินสิบห้าล้านที่แม่คุณติดหนี้ผมคืน ถ้านานกว่านั้นคงจะไม่ได้หรอกคนสวย ผมไม่ได้มีเวลามากขนาดนั่งรอคุณได้นะ”
“ฉันรู้ว่าคุณไม่มีเวลาว่างพอจะรอ แต่ฉันขอเวลา” ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ นิต้าขยับออกอย่างระวังตัว
“ผมให้เวลาแค่สามวันก็คือสามวัน! ที่ผ่านมาผมก็รอแม่ของคุณมานานพอแล้ว”
“เธอไม่ใช่แม่ฉัน แค่แม่เลี้ยง” หญิงสาวกระชากเสียงปฏิเสธขนาดนิต้ามีความสูง 170 กว่า แต่เมื่อยืนเผชิญหน้ากับเขา กลายเป็นว่าเธอเตี้ยไปทันที
“ไม่ใช่ก็เหมือนใช่ เพราะเขาคือแม่เลี้ยงคุณนี่นา” นิต้าเริ่มหมั่นไส้คนพูดจายียวนขึ้นมา
“ผมรอได้สามวันเท่านั้น หวังว่าสามวันหลังจากนี้ผมจะเห็นเงินสิบห้าล้านของผมคืน”
ชายหนุ่มพูดทิ้งท้ายไว้เท่านั้นก็เดินผ่านร่างบางหญิงสาวออกจากบ้านเธอไป โดยมีเหล่าบอดี้การ์ดมากกว่าสิบคนเดินตามหลังออกไป
“นี่คือนามบัตรของบอส ในนี้มีที่อยู่ที่คุณจะเอาเงินไปคืนบอสครับมิส” ไมค์ทำหน้าที่เลขาอย่างดี ไม่ขาดตกบกพร่อง
นิต้ารับนามบัตรที่หนุ่มผมทองยื่นออกมาไว้ในมือที่กำลังสั่นเทา ริมฝีปากเรียวที่แดงด้วยลิปสติกตอนนี้เม้มเข้ากันจนเป็นเส้นตรง
ร่างบางก้าวลงจากรถสปอร์ตสีแดงเพลิงเมื่อถึงที่หมาย ในขณะที่เดินเข้าไปในรั้วบ้านหลังขนาดกลาง หญิงสาวเหลือบเห็นรถเก๋งคันหรูราคาแพงนับสิบคันมาจอดเรียงรายอยู่หน้าบ้านเธอ ดูจากราคาแล้วรถสปอร์ตของเธอที่ว่าหรูแล้วยังเทียบไม่ติด ในใจก็อดคิดไม่ได้ว่ามันกำลังเกิดอะไรขึ้นกับแม่เลี้ยงของเธอกันแน่ ทำไมถึงได้มีรถคันหรูพวกนี้มาจอดเต็มไปหมด แล้วยังมีชายฝรั่งใส่สูทสีดำแต่งตัวเหมือนบอดี้การ์ดมายืนกันไปทั่วบริเวณบ้าน
“ยัยต้า!!” หญิงวัยกลางคนเรียกชื่อนิต้าซึ่งเป็นลูกเลี้ยงทันทีที่หญิงสาวก้าวเข้ามาภายในตัวบ้าน
“คุณพรพรรณ! นี่มันเกิดอะไรขึ้น” นิต้าร้องถามด้วยความตกใจ เมื่อเห็นแม่เลี้ยงตนนั่งก้มหน้าบนโซฟาในห้องรับแขก โดยมีผู้ชายร่างสูงใหญ่ใส่สูทเป็นบอดี้การ์ดยืนล้อมและบนโซฟาฝั่งตรงข้ามกับแม่เลี้ยงเธอก็มีผู้ชายอีกคนอยู่ในชุดสูทราคาแพง นั่งอยู่ในท่าสบายโดยไม่คิดที่จะเปรยตาขึ้นมามองดูเธอ
“คุณ!...” ใบหน้าเรียวคมกับดวงตาสีน้ำตาลหันมาจ้องมองเธอทันที ท่าทางนิ่งแบบนี้ หน้าตาแบบนี้เธอจำได้ว่าเขาคือท่านประธานใหญ่ของโรงแรม แคโรว์เวล กรุ๊ป ที่เธอเข้าไปเสนอราคาสินค้านำเข้าให้เมื่ออาทิตย์ก่อน เธอจำสายตาที่เขามองมายังเธอได้ดีดวงตาสีน้ำตาลอ่อนดุคู่นั้นนิต้าไม่ชอบเวลาที่เขามองมาด้วยสายตาเจ้าชู้
“สวัสดีครับ เจอกันอีกแล้วนะ” หนุ่มลูกครึ่งอิตาลี-รัสเซียเอ่ยทักทายหญิงสาวที่เขาก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะได้เจอเธอที่นี่ คนถูกทักมีสีหน้าสับสนว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมท่านประธานใหญ่ของแคโรว์เวลถึงได้มาอยู่ที่บ้านเธอได้ มีเรื่องอะไรกันดูสีหน้าคุณพรพรรณแม่เลี้ยงของเธอ กำลังกลัวเขาจนตัวสั่น
“คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!”นิต้าเอ่ยถามขึ้นมาอย่างข้องใจอย่างมากส่วนคนถูกถามกลับยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาก่อนจะขยับริมฝีปากตอบคำถามเธอ
“ผมมาทวงหนี้กับลูกหนี้ที่เบี้ยวจ่ายมานาน” เขาตอบเสียงนิ่งดุ “...จริงไหมครับมิสพรพรรณ” ชายหนุ่มพูดพร้อมหันมาจ้องหน้าสีเผือดแม่เลี้ยงของหญิงสาว
“ทวงหนี้!!” หญิงสาวร้องอุทานออกมา โดมินิคพยักหน้าเบาๆให้เธอ “แม่เลี้ยงฉันไปเป็นหนี้คุณตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมฉันไม่รู้เรื่องนี้เลย” น้ำเสียงเหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูดออกมา ก่อนจะหันหน้าไปทางแม่เลี้ยงของเธอ
“ว่าไงคะ คุณพรพรรณ คุณไปติดหนี้เขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”
“คะ...คือ” คนเป็นแม่เลี้ยงไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตานิต้าได้แต่อ้ำอึ้งไม่ยอมพูดออกมา
“คุณคงไม่รู้สินะ ว่าแม่ของคุณติดหนี้กาพนันที่คาสิโนผม”หนุ่มลูกครึ่งบอกเสียเองตัดความรำคาญ
“อะไรนะ!..นี่คุณพรพรรณติดหนี้พนันงั้นเหรอ” หญิงสาวหันไปมองแม่เลี้ยงด้วยความผิดหวัง ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าแม่เลี้ยงเธอจะติดการพนัน มิน่าเงินที่เธอโอนให้ทุกเดือนถึงไม่มีเก็บเลยเพราะอย่างนี้นี่เอง
“ละ...แล้วคุณติดเขาเท่าไหร่”
“ว่าไงคุณมิสพรพรรณ ตอบลูกสาวคนสวยของคุณไปสิ ว่าคุณติดผมเท่าไหร่”
“สิ...สิบห้าล้าน”
“สิบห้าล้าน!” พระเจ้า! นิต้าอยากเป็นลมแม่เลี้ยงเธอติดหนี้ผู้ชายคนนี้ตั้งสิบห้าล้าน เธอจะเอาปัญญาที่ไหนไปจ่าย งานที่เธอทำได้เงินมากก็จริง แต่ในแต่ละเดือนเธอก็ต้องกินต้องจ่าย แล้วยังจะโอนให้พรพรรณไหนจะโอนให้น้องสาวที่กำลังเรียนมหาวิทยาลัยอีก
“ใช่ สิบห้าล้าน ผมมาทวงว่าเมื่อไหร่ผมจะได้เงินสิบห้าล้านของผมคืน” คนพูดเหมือนว่าเขาไม่ได้ทุกข์ร้อนกับเงินที่เขามาทวงเลย เหมือนมันไม่ใช่เงินจำนวนมากมายอะไร ก็ใช่น่ะสิ สำหรับเขาแล้ว โดมินิค แคโรว์เวลมันอาจจะน้อย
“แกมีไหมนังต้า...ถ้ามีก็จ่ายเขาไปสิ” พรพรรณพูดเหมือนไม่รู้สึกอะไร
“คุณพรพรรณ!” นิต้าหันมาเรียกชื่อคนผิดที่ไม่รู้สึกว่านางผิด
“ถ้าแกมี แกก็จ่ายๆ เขาไปแทนฉันสินังต้า เรื่องมันจะได้จบๆ ไปไง” พรพรรณทำเสียงสูงใส่ลูกเลี้ยง
“คุณพรพรรณ!ทำไมคุณพูดเหมือนเงินสิบห้าล้านมันน้อยอย่างนั้นล่ะ” หญิงสาวพูดออกมาอย่างเหลืออด
