Moscow หรือ กรุงมอสโก เป็นเมืองหลวงของประเทศรัสเซียซึ่งมีประชากรอาศัยหนาแน่นที่สุดในประเทศ โดยกรุงมอสโกตั้งอยู่ใกล้กับแม่น้ำมัสกวาแม่น้ำสายสำคัญของรัสเซีย มอสโกเป็นเมืองหลวงที่มีประวัติยาวนานถึง 850 ปี ตั้งแต่สมัยรัสเซียเก่า ซึ่งนำโดยเจ้าชายแห่งเมืองซูซดัล ยูริ (Yuri Dolgorukiy) ศ.ศ. 1147 อาณาจักรมัสโกวีแผ่ขยายกว้างขวางในศตวรรษที่ 15-16 โดยการปกครองของพระเจ้าอีวานที่ 3 และพระเจ้าอีวานที่ 4 จนกระทั่งสุดท้ายกลายมาเป็นประเทศรัสเซียในปัจจุบัน

มอสโกเป็นเมืองในฝันของผู้คนมากมายทั่วโลกที่อยากจะมาเยี่ยมมาชมสักครั้งหนึ่งในชีวิต เพราะที่นี่อัดแน่นไปด้วยสถาปัตยกรรมทั้งเก่าและใหม่มากมาย มีโบสถ์ซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมที่งดงามมากกว่า 200 แห่ง แต่นั่นไม่ใช่จุดประสงค์เดียวของบรรดานักท่องเที่ยวที่หลั่งไหลกันเข้ามาในกรุงมอสโก เพราะจุดประสงค์สำคัญที่ดึงดูดให้ผู้คนจำนวนมหาศาลโดยเฉพาะสตรีให้พากันบินข้ามน้ำข้ามทะเลมายังเมืองแสนศิวิไลซ์แห่งนี้ นั่นก็คือ...

‘อสูรร้ายแห่งลุ่มน้ำมัสกวา’

สามหนุ่มมหาเศรษฐีเพลย์บอยสายเลือดทมิฬถูกหล่อหลอมให้แข็งกระด้างยิ่งกว่าแผ่นศิลา พวกเขาดิบเถื่อน เอาแต่ใจ และไม่มีวันประนีประนอม ทั้งสามพี่น้องถูกจัดอันดับจากนิตยสารทั่วโลกให้ครองอันดับหนึ่งร่วมกันในฐานะผู้ชายที่มีอิทธิพลกับหัวใจสตรีมากที่สุดในโลก และก็เป็นอันดับหนึ่งเช่นกันสำหรับนักธุรกิจที่คู่แข่งหวาดกลัวมากที่สุด

อาจจะเพราะด้วยกล้ามแน่นๆ ลอนหน้าท้องซิกแพค หรือไม่ก็เพราะใบหน้าที่ถอดแบบมาจากเทพบุตรในฝันของบรรดาสาวๆ หรืออาจจะเป็นอะไรก็ตาม แต่ทุกอย่างล้วนแต่ส่งผลให้พวกเขาสามารถเหยียบโลกทั้งใบเอาไว้ใต้ฝ่าเท้าได้อย่างง่ายดาย

ไทเลอร์ อิสไมนอฟ มาร์คิเดฟ พี่ใหญ่แห่งตระกูลมาร์คิเดฟ ตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในรัสเซีย ชายหนุ่มเป็นมหาเศรษฐีผู้เป็นเจ้าของมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงมากที่สุด จึงไม่แปลกที่แต่ละปีจะมีนักศึกษาสาวสวยมากมายหลายเชื้อชาติต่างพากันมาสอบแข่งขันเพื่อแย่งชิงพื้นที่เข้าศึกษาต่อ และก็รวมไปถึงแย่งชิงพื้นที่หัวใจของอาจารย์หนุ่มหล่อลากดินอย่างไทเลอร์ควบคู่ไปด้วยแต่ใครจะรู้ว่าใต้ใบหน้าเยือกเย็นของพ่อเทพบุตรคนนี้จะเต็มไปด้วยความเร่าร้อน และรุนแรง ทุกอย่างที่ต้องการ ไม่มีทางที่เสือร้ายอย่างไทเลอร์จะไม่คว้ามาขย้ำให้จมเขี้ยว ไม่มีทาง!

คิริล อิสไมนอฟ มาร์คิเดฟ พี่รองแห่งตระกูลมาร์คิเดฟ หากเปรียบว่าหมาป่าดุร้ายและเจ้าเล่ห์แล้ว คิริลนั้นน่ากลัวกว่ามากมายนัก ชายหนุ่มเป็นมหาเศรษฐีในวงการยานยนต์ที่ใหญ่ที่สุดในรัสเซียรวมถึงทั้งในทวีปยุโรปทั้งหมดด้วย เขาเป็นผู้ชายที่พกความฉลาดมาเต็มกระเป๋า เด็ดขาดในทุกๆ เรื่องที่ทำ และแน่นอนว่าคิริลไม่เคยคิดผิดหวังกับสิ่งที่ตัวเองกระทำลงไปแม้แต่นิดเดียวโดยเฉพาะเรื่องบนเตียง ชายหนุ่มชื่นชอบกิจกรรมในร่มนี้มาก หนึ่งคืน หนึ่งราตรี กับหนึ่งสตรีที่ต้องเดินลงจากเตียงของเขาไปเมื่อแสงตะวันในยามเช้าเวียนกลับมาอีกครั้ง วัฏจักรของเขาเป็นแบบนี้ และมันก็จะเป็นแบบนี้ไปตลอดกาล

นิโคไล อิสไมนอฟ มาร์คิเดฟ น้องเล็กแห่งตระกูลมาร์คิเดฟที่รับผิดชอบธุรกิจในกลุ่มพลังงานของตระกูลเอาไว้ทั้งหมดฉลามขาวอย่างเขาพกพาความเผด็จการ เอาแต่ใจมาตั้งแต่เกิด ทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าต้องเนี้ยบ และสมบูรณ์แบบที่สุด ผู้หญิงที่จะขึ้นเตียงกับเขาก็เช่นกัน จะต้องผ่านการตรวจวิเคราะห์และคัดเลือกมาอย่างพิถีพิถันว่าปลอดโรค ปลอดเชื้อแล้วเท่านั้นถึงจะสามารถขึ้นเตียงกับเขาได้ แต่นิโคไลก็ไม่ได้แตกต่างอะไรไปจากบรรดาพี่ชายของตัวเองเลยสักนิด รสนิยมทางเพศที่ดุดัน เร่าร้อน และดิบเถื่อนถูกฝังลึกอยู่ในทุกอณูเนื้อของพวกเขาตั้งแต่ลืมตาขึ้นดูโลก และแน่นอนว่าแค่คืนเดียวเท่านั้น แม่ผู้หญิงไร้ประโยชน์พวกนี้ก็จะหมดความน่าสนใจไปโดยปริยาย ไม่มีคำว่าปรานี และไม่มีคำว่าประนีประนอม กฎก็คือกฎ และกฎเหล็กของพวกเขาก็คือ...

ผู้หญิงเป็นได้แค่ตุ๊กตายางที่ร้องได้ ดิ้นได้ และทำให้พวกเขาปลดปล่อยได้เท่านั้น!

Demon’s Palace คฤหาสน์หรูอลังการสไตล์เฟรนซ์ ฟอร์มัล (French Formal) ตั้งอยู่ในกรุงมอสโก ประเทศรัสเซีย ปัจจุบันผู้ครอบครองคฤหาสน์หรูหลังนี้ก็คือสามพี่น้องปีศาจจากตระกูล อิสไมนอฟ มาร์คิเดฟ นั่นเอง พวกเขาสืบสายเลือดทมิฬ แข็งกระด้างมาจาก เกรกอรี่ และ ยูริ อิสไมนอฟ มาร์คิเดฟ ผู้เป็นบิดามารดา ซึ่งตอนนี้พวกเขาทั้งสองคนได้ถอนตัวออกจากธุรกิจทั้งหมดของวงศ์ตระกูลกลับไปใช้ชีวิตอยู่กับธรรมชาติในบ้านย่านชนบทของรัสเซีย โดยมอบหมายให้ลูกชายจอมเผด็จการของพวกเขาทั้งสามคนขึ้นรับสืบทอดหน้าที่ทุกอย่างแทนทั้งหมด

“จะรีบไปมหาวิทยาลัยหรือครับพี่ไทล์”

ผู้ชายที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากเทพบุตรชะงักเท้า ก่อนจะค่อยๆ หมุนเรือนกายที่ตอนนี้สมบูรณ์แบบอยู่ในชุดสูทสีดำกลับมาด้านหลังเพื่อเผชิญหน้ากับเจ้าของคำถาม

“ใช่ เช้านี้พี่มีสอน”

ไทเลอร์ อิสไมนอฟ มาร์คิเดฟระบายยิ้มบางๆ ให้กับน้องชายคนสุดท้องของตัวเอง ขณะเดินพาเรือนกายสูงสง่ากว่าหกฟุตสี่นิ้วมาหยุดตรงหน้าน้องชาย

“ว่าแต่นายเถอะ ยังอยู่ในชุดนอนอยู่เลย ไม่ไปทำงานหรือไง”

ริมฝีปากหยักสวยสีแดงระเรื่อของนิโคไล อิสไมนอฟ มาร์คิเดฟคลี่ออกจากกันเล็กน้อย ดวงตาสีเขียวประดุจมรกตเนื้อดีเป็นประกาย ก่อนจะพูดออกไป

“วันนี้ผมหยุดพักครับ เมื่อคืนใช้แรงกายมากไปหน่อย เช้ามาเลยเพลียๆ”

ไทเลอร์ฟังคำตอบน้องชายแล้วก็แค่นยิ้มออกมาอย่างรู้ทัน

“จะอยู่คอยหาเรื่องน้องอิงอีกล่ะสิ พี่ว่านายเลิกอคติกับน้องอิงซะทีเถอะ พ่อกับแม่อยากให้นายแต่งงานกับน้องอิงก็แต่งๆ ไปซะ น้องอิงก็สวย เซ็กซี่ดีออก หรือว่านายไม่คิดอย่างพี่...”

นิโคไลเบ้ปากอย่างไม่พอใจ เหยียบทุกความรู้สึกมากมายเอาไว้แต่ภายในอก ก่อนจะโต้ตอบพี่ชายใหญ่ของตัวเองไปด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง ดวงตาสีเขียวมรกตค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเพลิง

“น่าขยะแขยงสิไม่ว่า พี่ไทล์ก็รู้ว่าผมเกลียดแม่นี่มาก”

“ใช่ พี่รู้ ทุกๆ คนรู้หมด เพราะนายพยายามแสดงออกแบบนั้น นิค...”

ไทเลอร์พยักหน้ารับ ขณะเดินอ้อมร่างสูงใหญ่ไม่ต่างจากตนของน้องชายไปทรุดตัวนั่งลงบนโซฟากลางห้องโถงใหญ่ จากนั้นก็พูดขึ้นอีกด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย

“นายแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเกลียดน้องอิง”

นิโคไลที่ตอนนี้หน้าตาแดงก่ำเพราะโทสะเดินมาทรุดกายใหญ่โตลงนั่งบนโซฟาตัวตรงข้ามกับพี่ชายใหญ่ของตัวเอง

“แต่พ่อกับแม่ก็ยังบังคับให้ผมแต่งงานกับแม่นี่ ทั้งๆ ที่รู้ว่าผมเกลียด...”

น้ำเสียงกระด้างของนิโคไลแม้จะไม่ดัง แต่ก็อัดแน่นไปด้วยความเกลียดชังอย่างใหญ่หลวง จนเจ้าของชื่ออย่างอิงบุญที่เป็นเพียงแค่เด็กเก็บมาเลี้ยงน้ำตาทะลัก หล่อนจำต้องเม้มปากแน่น และถอยห่างออกไปด้วยความเงียบเชียบเหมือนเช่นดังตอนที่เดินเข้ามา

“พี่เชื่อว่าพ่อกับแม่มีเหตุผลที่ดี ท่านถึงได้ทำแบบนี้”

“แต่ผมไม่เชื่อหรอกครับ ผมคิดว่าแม่อิงบุญจะต้องไปกรอกหูพวกท่าน ไม่อย่างนั้นผมคงไม่ต้องมารับหน้าที่อันหน้าสะอิดสะเอียนนี้หรอก พี่ไทล์ก็รู้ว่าแม่นี่เป็นอดีตอีตัวมาก่อน หล่อนอยู่ในซ่องมาตั้งแต่เด็ก ขายตัวให้กับผู้ชายมากมาย...”

คนพูดเต็มไปด้วยโทสะ สองมือหนาสีแทนที่วางอยู่บนต้นขากำยำกำเข้าหากันแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยกองเพลิงมากมาย เพลิงร้ายที่พร้อมจะแผดเผาศัตรูให้มอดไหม้กลายเป็นผงธุลี

“งั้นก็แสดงว่าที่นายแสดงท่าทางจงเกลียดจงชังน้องอิงก็เพราะสาเหตุที่น้องอิงเคยอยู่ในซ่องมาก่อนอย่างนั้นใช่ไหม”

นิโคไลนิ่งอึ้งไปไม่นานก็ตอบกลับมาด้วยสายตาที่ยังคงลุกเป็นไฟ

“พี่ไทล์ก็รู้ว่าผมไม่ใช่ผู้ชายหัวโบราณ ผมไม่เคยคาดหวังพรหมจารีของผู้หญิงคนไหน แม้แต่คนที่จะมาเป็นเมียของตัวเอง”

“ถ้าอย่างนั้นเหตุผลที่ทำให้นายเกลียดชังน้องอิงล่ะคืออะไร...”

ไทเลอร์ผู้เป็นพี่ชายเอ่ยถามอย่างข้องใจ มองหน้าน้องชายอย่างคาดคั้น แต่นิโคไลหาได้ยอมบอกความจริงไม่ เขายังคงปกปิดความรู้สึกเอาไว้เช่นเดิม

“ผมมีเหตุผลส่วนตัวของผมเองครับ ซึ่งผมยังไม่ต้องการบอกใครในตอนนี้”

คำตอบของน้องชายทำให้ไทเลอร์ไหวไหล่กว้างของตัวเองน้อยๆ อย่างไม่ยี่หระอะไร จากนั้นก็ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“ถ้านายไม่อยากบอก งั้นพี่ก็จะไม่ถามต่อ พี่จะไปมหาลัยล่ะ”

นิโคไลตีหน้าเยือกเย็นดังเดิม

“ตามสบายครับ ผมก็จะกลับขึ้นไปห้องนอนเหมือนกัน เจอกันตอนเย็นครับ ถ้าพี่ไทล์ไม่มีนัดกับสาวคนไหน”

ไทเลอร์ไหวไหล่กว้างบึกบึนของตัวเองอีกครั้ง

“งั้นพี่บอกเอาไว้เลยก็ได้ คืนนี้พี่มีนัด เอาไว้โอกาสหน้านะน้องชายที่รัก”

ผู้เป็นพี่ชายพูดจบก็ก้าวยาวๆ พาร่างอันแสนสง่างามของตัวเองเดินจากไป ทิ้งให้นิโคไลมองตามไปด้วยสายตาว่างเปล่า จากนั้นหนุ่มผู้เป็นน้องชายก็มุ่งหน้าจะเดินขึ้นชั้นบนเพื่อกลับห้องพักของตัวเอง แต่ระหว่างทางก็พบกับผู้หญิงที่เขาแสนจะเกลียดเสียก่อน

“อ่อยแต่เช้าเลยนะแม่คุณ”

คำทักทายที่เต็มไปด้วยคมมีดของผู้ชายที่อิงบุญจำได้ดีว่าคือใครดังขึ้นด้านหลัง และนั่นก็ทำให้หล่อนที่กำลังร่ำไห้ด้วยความขมขื่นใจอยู่ต้องรีบป้ายน้ำตาทิ้ง และหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า

“คุณก็มีความคิดสกปรกในหัวแต่เช้าเลยเหมือนเดิมนะคะ”

อิงบุญปั้นหน้าเรียบเฉย ขณะที่ภายในอกเต็มไปด้วยความเจ็บช้ำ แต่หล่อนจะให้เขารู้ไม่ได้หรอก จะปล่อยให้เขารู้ใจของหล่อนไม่ได้อย่างเด็ดขาด เพราะถ้าเขารู้ รู้ว่าหล่อนรู้สึกยังไงกับเขา นิโคไลจะต้องหัวเราะเยาะและจงเกลียดจงชังหล่อนมากไปกว่านี้อย่างแน่นอน ทุกอย่างจะต้องเป็นความลับ หัวใจของหล่อนจะต้องเป็นความลับตลอดกาล

“อย่ามาตีฝีปากกับฉันนะแม่ผู้หญิงสำส่อน”

เจ็บลึกเข้าไปในอกไม่ต่างจากถูกปักด้วยคมมีด แต่หญิงสาวก็ยังคงต้องปั้นหน้าเรียบเฉยต่อไป ยังคงต้องฝืนยิ้มออกไปคล้ายกับไม่รู้สึกรู้สาอะไรเช่นเดิม

“ถึงฉันจะสำส่อนแค่ไหน อดีตฉันจะเคยเป็นอะไรมา แต่คุณก็มีหน้าที่ที่จะต้องรับผิดชอบในชีวิตของฉัน ลืมไปแล้วหรือคะคุณว่าที่สามี...”

เพราะอยากเอาชนะเขาบ้างทำให้หล่อนเลือกที่จะเดินยิ้มเล็กยิ้มน้อยเข้าไปหยุดตรงหน้าเขา วางมือนุ่มสีขาวสะอาดลงกับต้นแขนกำยำแน่นหนั่น พลางทำตาเชื่อมใส่ดวงตาสีเขียวจัดอย่างมีจริตจะก้าน

“ว่าเราจะต้องแต่งงานกับในเร็ววันนี้...”

“ระยำ!”

นิโคไลปัดมือบางของอิงบุญออกจากต้นแขนของตัวเอง พร้อมกับก้าวถอยหลังหนีอย่างสุดแสนรังเกียจ

“พ่อกับแม่ฉันเอาเธอมาชุบเลี้ยงอย่างดีตั้งหลายปี แต่เชื้ออีตัวต่ำๆ คงฝังลึกอยู่ในสันดานของเธอแล้วสินะ ถึงได้เช็ดถึงได้ล้างไม่ออกแบบนี้”

น้ำตาของอิงบุญแทบทะลักออกมาประจานความเจ็บปวด แต่โชคดีที่หล่อนซ่อนมันเอาไว้ได้ทันเวลา หล่อนเจ็บปวดกับความคิดของผู้ชายคนนี้นัก ในสายตาของเขาหล่อนต่ำต้อย ไร้ค่าและน่าขยะแขยง แต่หล่อนก็ยังห้ามใจตัวเองไม่ได้ ห้ามใจให้หยุดรักเขาไม่ได้ หล่อนรักนิโคไล อิสไมนอฟ มาร์คิเดฟ รักเขาจนหมดหัวใจ

“ก็คงอย่างนั้นมั้งคะ”

“แพศยา! จำเอาไว้นะ ฉันเกลียดผู้หญิงอย่างเธอเข้าไส้เข้ากระดูกดำ ฉันจะขยี้เธอให้แหลกคามือจำเอาไว้ อิงบุญ!”

ชายหนุ่มเค้นคำรามความเดือดดาลออกมาจากลำคอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความชิงชัง เขาจ้องมองหล่อนราวกับอยากจะฆ่าให้ตายคามือ

“และถ้ายังไม่อยากเจ็บจนตาย เลิกยุ่งกับฉันเสียที”

อิงบุญกล้ำกลืนน้ำตาลงไปในอก ฝืนยิ้มและโต้ตอบผู้ชายใจร้ายตรงหน้าออกไป

“อีตัวอย่างฉัน เจ็บจนชินแล้วล่ะค่ะ ถ้าจะเจ็บอีกสักหน่อยด้วยฝีมือของมหาเศรษฐีหนุ่มอย่างนิโคไล อิสไมนอฟ มาร์คิเดฟอีกสักคน คงไม่เป็นไรหรอกมั้งคะ”

หล่อนจ้องหน้าเขานิ่ง มองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า ทุกความรู้สึกถูกเก็บถูกซ่อนเอาไว้ใต้ใบหน้างดงามอย่างมิดชิด

“ยังไงซะ ฉันก็ยังยืนยันคำเดิมค่ะ เราจะต้องแต่งงานกัน”

“ทุเรศ! ตั้งแต่เกิดมาฉันยังไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนหน้าด้านเท่ากับเธอมาก่อนเลย...!”

เขาตวาดลั่น และด้วยความลืมตัวก็ทำให้นิโคไลก้าวสามขุมกลับเข้ามาหยุดตรงหน้าของหล่อนอีกครั้ง เขามองหล่อนด้วยสายตาลุกเป็นไฟ และไม่นานสองมือหนาแกร่งก็ตะปบลงบนบ่าบอบบางของหล่อนอย่างไม่ปรานี เขาแสยะยิ้ม ก่อนจะเค้นเสียงน่าสะพรึงกลัวออกมา

“คงคันมากสินะ คันคะเยอจนต้องหาผัวให้เป็นตัวเป็นตน”

เขาเขย่าร่างอรชรของหล่อนเสียจนหัวสั่นหัวคลอน เขย่าด้วยแรงอารมณ์อย่างไม่ปรานีปราศรัย

“อีตัวแบบเธอ มันช่างน่าสมเพชเสียเหลือเกิน”

ในที่สุดก็ไม่สามารถห้ามน้ำตาเอาไว้ได้อีก มันไหลออกมาอาบแก้มในที่สุด

“ค่ะ ฉันคันมาก อยากอ้าขาให้คุณช่วยเกาให้”

“ร่าน!”

นิโคไลผลักร่างอรชรให้ออกห่างจากตัวด้วยความรังเกียจ ร่างของอิงบุญเซถลาลงไปล้มคว่ำอยู่กับพื้นพรม หล่อนเงยหน้ามองเขาทั้งน้ำตา กลีบปากอิ่มสั่นระริกด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจเป็นที่สุด ทำไมเขาถึงได้จงเกลียดจงชังหล่อนนักหนานะ ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้

“ขอบคุณที่ชมค่ะว่าที่สามี”

ชายหนุ่มขบกรามจนขึ้นสันนูนเป่ง สองมือหนากำเข้าหากันแน่น อยากจะฆ่า อยากจะฆ่าแม่ผู้หญิงที่นั่งเชิดหน้าอวดดีอยู่ที่พื้นตรงหน้านัก หล่อนกล้าดียังไง กล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำกับผู้ชายอย่างเขา

“ฝันไปเถอะว่าฉันจะยอมแต่งงานกับอีตัวร่านร้อนแบบเธอ ไม่มีทาง!”

นิโคไลกระแทกเท้าเดินจากไปแล้ว แต่อิงบุญก็ยังน้ำตาทะลักด้วยความเสียใจเช่นเดิม ไม่... มากกว่าเดิมเสียอีก หล่อนร่ำไห้ สะอึกสะอื้นปานจะขาดใจ เจ็บปวดนักที่ถูกผู้ชายที่ตัวเองทั้งรักทั้งบูชามองว่าต่ำมองว่าไร้ค่าถึงเพียงนี้ อยากจะตัดใจ อยากจะเลิกรักผู้ชายใจร้ายอย่างนิโคไล แต่ไม่ว่าจะพยายามทำสักกี่ครั้ง พยายามสักเท่าไหร่ หัวใจของหล่อนก็ยังเป็นของผู้ชายสายเลือดทมิฬอย่างนิโคไล อิสไมนอฟ มาร์คิเดฟคนนี้ไม่เปลี่ยนแปลง

“ถึงคุณจะร้ายสักแค่ไหน แต่ฉันก็ยังรักคุณ... คุณนิค...”

มือบางยกขึ้นป้ายน้ำตาทิ้ง แต่ยิ่งป้าย ยิ่งปาด ยิ่งเช็ดมันเท่าไหร่ ธาราแห่งความชอกช้ำทรมานก็ยิ่งหลั่งรินออกมาจากนัยน์ตาทั้งสองข้างมากขึ้นเท่านั้น มันก็เหมือนกับหัวใจของหล่อนในตอนนี้นั่นแหละ เพราะเจ้าก้อนเนื้อที่อยู่ในอกกำลังถูกหยาดน้ำแห่งความเสียใจไหล่บ่าเข้าท่วมอย่างไร้สิ้นซึ่งความปรานี หล่อนอาจจะตาย อาจจะตายเพราะความชิงชังของนิโคไลในเวลาไม่ช้านี้ก็เป็นได้ หญิงสาวคิดอย่างเจ็บปวด ก่อนจะกัดฟันลุกขึ้นและเดินจากไป

รถสปอร์ตราคาแพงระยับแล่นมาจอดในลานจอดรถช่องสำหรับผู้บริหารสูงสุดของมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของรัสเซีย เสียงกรี๊ดกร๊าดของบรรดานักศึกษาสาวสวยจำนวนมากดังสนั่นขึ้นทันทีเมื่อร่างสูงใหญ่แสนสมบูรณ์แบบของไทเลอร์ อิสไมนอฟ มาร์คิเดฟก้าวลงมาจากรถ ดวงตาคมกริบกราดมองไปยังกลุ่มของนักศึกษาสาวเจ้าของเสียงกรี๊ดร้องไม่ต่างจากนางชะนีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพชเป็นที่สุด ผู้หญิงก็เป็นได้แค่นี้แหละ ชะนีที่จ้องแต่จะร้องเรียกหาผัว

รอยยิ้มหยันยังคงแต้มแต่งอยู่บนใบหน้าหล่อลากดินของไทเลอร์ไม่จางแม้แต่ในขณะที่เขาก้าวดุ่มๆ เดินหายเข้าไปในสถานที่อันเป็นส่วนตัวของตนเองแล้วก็ตาม เมื่อสิบปีก่อนห้องทำงานของเขาไม่ต้องถูกแบ่งแยกออกมาจากคนอื่นแบบนี้ แต่เพราะแม่นักศึกษาสาวๆ ที่คอยมาเกาะมาแกะมารุมล้อมรอบกายเขาตลอดเวลานั่นแหละ จึงทำให้เขาต้องสร้างสถานที่อันเป็นส่วนตัวขึ้นภายในมหาวิทยาลัยของตัวเองเพื่อตัดความน่าสะอิดสะเอียนนั้นออกไป แต่กระนั้นแม่นักศึกษาสาวๆ ก็ยังไม่วายตามมอง ตามจ้อง และตามร้องกรี๊ดๆ ใส่เขาเหมือนเดิม มันน่าเบื่อ น่ารำคาญ จนบางครั้งเขาก็อดคิดไม่ได้ว่าหากเปลี่ยนมหาวิทยาลัยแห่งนี้เป็นมหาวิทยาลัยชายล้วนคงจะเป็นผลดีกับโสตประสาทของเขาไม่น้อย

“นี่ฟิลิเซียเห็นหรือเปล่า อาจารย์ไทเลอร์ยิ้มให้ฉันด้วย”

“ฉันไม่เห็นอาจารย์ไทเลอร์จะยิ้มเธอให้ตอนไหนเลย อย่ามามั่วยายเจนี่ และก็จำเอาไว้ให้ขึ้นใจด้วยนะว่า...”

ดาวมหาวิทยาลัยที่ทั้งสวย ทั้งรวย และฉลาดที่สุดในมหาวิทยาลัยอย่างฟิลิเซีย แอมร์เบิร์ดหันมายิ้มดุดันใส่เพื่อนสนิท

“อาจารย์ไทเลอร์เป็นของฉัน เธอไม่มีสิทธิ์”

เจนี่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ แต่เพราะหล่อนเป็นเพียงแค่ลูกสาวของคนขับรถของบิดาฟิลิเซียเพียงเท่านั้น ทำให้หล่อนได้แต่เก็บความขุ่นเคือง เจ็บแค้นเอาไว้แต่ภายในใจ ภายนอกที่ทำได้ก็คือการยิ้ม และก็ประจบสอพลอเพียงเท่านั้น

“ฉัน... ขอโทษฟิลิเซีย ต่อไปฉันจะไม่คิดแบบนั้นกับอาจารย์ไทเลอร์อีกแล้ว”

“ดีมาก เพราะอาจารย์ไทเลอร์เป็นของฉัน มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้นแหละที่มีสิทธิ์ครอบครอง”

ฟิลิเซียยิ้มอย่างมาดมั่น ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง มั่นใจว่าความสวย และฐานะที่สูงส่งทางสังคมจะทำให้ไทเลอร์หันกลับมามองที่หล่อน อย่างที่หล่อนต้องการให้เป็น แม้ว่าจะรอคอยเวลานั้นมาเนิ่นนานถึงหกปีแล้วก็ตาม หกปีที่หล่อนยอมซ้ำชั้นไม่ยอมจบออกไปจากที่นี่สักทีก็เพราะเหตุผลนี้นี่แหละ

“ฉันรู้แล้วล่ะน่า และฉันก็จะช่วยเธอทุกอย่างฟิลิเซีย”

“ขอบใจ”

ฟิลิเซียเปิดกระเป๋าถือของตัวเองออกมาและโยนเศษเงินใส่หน้าของเจนี่

“ค่าขนม เอาไปใช้ซะ”

เจนี่หน้าชาแต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากฝืนยิ้มออกไป

“ขอบใจมากจ้ะฟิลิเซีย”

เจ้าของชื่อแค่นยิ้ม มองเพื่อนของตัวเองอย่างดูแคลน ก่อนจะเชิดหน้าและเดินจากไป เจนี่มองตามไปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

“อย่าให้ถึงทีฉันบ้างก็แล้วกันยายคุณหนูฟิลิเซีย”

เจนี่เค้นเสียงเจ็บแค้นออกมา ก่อนจะรีบปรับสีหน้าและวิ่งตามร่างเล็กกะทัดรัดของฟิลิเซียไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็มาพบว่าฟิลิเซียกำลังหาเรื่องคู่กรณีอยู่