บทที่1.ชนวนเหตุ!!

ทอปัดขมวดคิ้วจนหน้าผากย่น…สายตามองเลยไปยังเตียงนอนมุมห้อง บนที่นอนนุ่มๆ ของเธอนั้นมีร่างของใครบางคนนอนคุดคู้ หลับสนิทอยู่บนนั้น หญิงสาวแน่ใจ...ก่อนจะตารีตาเหลือกออกไปทำงานเมื่อตอนสายๆ ของวันนี้ เธอมั่นใจว่าตนเองพับเก็บที่นอนเป็นอย่างดี หญิงสาวโครงศีรษะช้าๆ เอื้อมปลดกระเป๋าสะพายไหล่วางทิ้งไว้บนโต๊ะ เดินเลยไปยังที่นอนมุมห้อง...เพื่อพิสูจน์สิ่งที่คาใจ…ใครคนนั้น…น่าจะเป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอ ญาติสนิทที่มีนิสัยไม่ค่อยเกรงใจใคร หล่อนมักจะแอบมาใช้ห้องนอนของเธอเป็นประจำ แพรวนารี…

หญิงสาวส่ายใบหน้าแรงๆ สายตาสะดุดกับเสื้อผ้าใช้แล้วที่กองอยู่บนพื้น ทอปัดใช้ปลายเท้าเขี่ย…ซากเสื้อผ้าชิ้นเล็กๆ ที่ตกอยู่บนพื้นไปรวมกันอยู่มุมห้อง

“อีกแล้วนะนารี…ปัดบอกไม่เคยจำ ชอบทิ้งเสื้อผ้าใช้แล้วเรี่ยราดบนพื้น คุณนายจุไรมาเห็นคงได้เป็นลม!”

เจ้าตัวบ่น ยกมือขึ้นจับชายผ้าห่ม แล้วจึงออกแรงกระตุกเบาๆ

แพรวนารีผวา เธอกำลังฝันหวาน...แต่อะไรบางอย่างกระชากเธอออกมาจากห้วงฝันแสนสุขนั่นเสียก่อน

“โอ้ย…ปัด…ขอนรีนอนต่ออีก10นาทีได้มั้ยจ้ะ?”

เสียงบ่นพึมจากคนที่นอนหลับตาปี๋ เจ้าหล่อนคงรู้ดี คนที่เสียมารยาทปลุกคนนอนหลับนั่นคือใคร ไม่พ้นเจ้าของห้องที่เธอแอบมานอนในห้องของหล่อนโยไม่ได้บอกล่วงหน้า....เจ้าตัวพึมพำบอก รีบซุกใบหน้าลงใต้หมอนนุ่มเหมือนเดิม เมื่อง่วงจนเปลือกตาปรือไม่ขึ้น

“ดึกเหรอเมื่อคืน?” ทอปัดถามกลับ ปล่อยชายผ้าห่ม หันไปเก็บซากเสื้อผ้าของแพรวนรีแทน

แพรวนารีเป็นพริ้ตตี้ งานชุกเป็นช่วงๆ และเมื่อคืนดูเหมือนจะมีงานชิ้นใหญ่ ทอปัดเห็นหล่อนแวบๆ ตอนวิ่งไล่ตามกลุ่มคนดัง แต่ไม่คิดว่าแพรวนรีจะอดหลับอดนอนถึงเพียงนี้ เธอเองก็ง่วงจนตาจะปิด เมื่ออยู่ปิดต้นฉบับที่สำนักพิมพ์จนเช้า แอบแวบกลับห้องหลังส่งงานกับหัวหน้าสำเร็จ

“อืม…ไปต่อน่ะ ‘เขา’ เลี้ยง”

เสียงอู้อี้ตอบกลับมาก่อนจะเงียบไป เมื่อเจ้าตัวฝืนต่อไม่ไหว หลับน็อคกลางอากาศเพราะความอ่อนเพลีย

ทอปัดหมดความสนใจญาติสาว เธอผลัดเสื้อผ้าจากชุดทำงานเป็นกางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดลายการ์ตูน หญิงสาวมัวสาละวนกับการหาอะไรใส่ท้อง จนลืมคนที่นอนหลับอุดตุ…จนเมื่อถึงเวลานอนเข้าจริงๆ เธอจึงเริ่มปวดหัวตุ๊บๆ แพรวนารีนอนหลับสนิทโดยยึดเตียงนอนของเธอ ทอปัดจึงไม่อยากกวน เธอเดินไปเปิดตู้ไม้มุมห้องลากที่นอนแบบพับได้ออกมาปูข้างเตียงนอน ช่วงขณะที่กำลังสะบัดผ้าห่มผืนบาง…ชายผ้าห่มตวัดโดนกระเป๋าสะพายของแพรวนารีจนหล่นลงมาที่พื้น…

เธอวางผ้าห่มไว้บนที่นอนที่ปูเตรียมไว้ เดินไปเก็บของใช้ที่กระเด็นออกมาจากกระเป๋า….ก่อนจะสะดุดกับประกายแสงวิบวับ!! ที่ส่องแสงสะท้อนแสงไฟ

แสงระยิบระยับนั่นสะท้อนแสงไฟจนเธอตาพร่า…และต้นกำเนิดแสงนั่น…คือ…แหวนเพชรนั่นเอง…

ทอปัดขมวดคิ้ว...เอื้อมหยิบแหวนวงนั้นขึ้นมาดูใกล้ๆ ริมฝีปากอิ่มห่อเป็นวงกลม เมื่อมองเห็นแหวนวงงามเต็มสองตา…เธอคะเนด้วยตาเปล่า เมื่อไม่มีความรู้เรื่องเพชรมากสักเท่าไหร่ เป็นเพราะไม่ชอบสวมเครื่องประดับ ไม่ชอบของมีค่า แต่แหวนในมือวงนี้…หญิงสาวมั่นใจ…ของจริงชัวร์!! แถมเพชรยังเม็ดใหญ่อลังการ

ประกายแสงที่ล้อเล่นกับแสงไฟนั้น มันเป็นเหลี่ยมเป็มมุม เปล่งแสงแวววาว

“เห้อ!!” ทอปัดถอนใจ ชำเรืองมองบนเตียงนิดๆ มีความกังขาอยู่ในหัวใจ แต่ไม่อยากยุ่งกับเรื่องส่วนตัวของแพรวนรี

หญิงสาวตัดใจยัดแหวนวงนั้นกลับเข้าไปในกระเป๋าของแพรวนารีเหมือนเดิม “ไปรวยอะไรมาหึ...นรี? เพชรเม็ดใหญ่ขนาดนี้คงแพงหูดับ…”

ทอปัดไม่รู้ว่า…แหวนวงนั้น…จะเป็นชนวนเหตุให้เธอปวดหัวไปอีกนาน

เพราะเหนื่อยกับการวิ่งไล่คนดัง บวกกับอากาศที่เริ่มเย็นตามฤดู คนนอนง่ายเลยหลับสนิทตั้งแต่ศีรษะแตะหมอนนุ่ม

เสียงกุกๆ กักๆ ปลุกคนที่นอนหลับสนิทให้ลืมตาตื่นขึ้นมา หญิงสาวหยีตาเมื่อไฟฟ้ากลางห้องถูกกดเปิด

“จะไปแล้วเหรอนรี?” หลังยกข้อมือขึ้นดูเวลาที่นาฬิกาเรือนโปรดบอกเวลายังไม่ทันสว่าง แต่เพื่อนร่วมห้องกับมีท่าทางรีบร้อน

“อืม...มีธุระน่ะ” แพรวนรีตอบเสียงแห้ง ท่าทางหล่อนร้อนรน เหมือนกำลังกลัวอะไรบางอย่าง

“ล็อคประตูด้วยนะ วันนี้ขอนอนยาวๆ สักวัน” สาวเจ้าของห้องตะโกนบอก รีบซุกตัวใต้ผ้าห่ม และหลับใหลไป โดยไม่รู้ว่าเพื่อนร่วมห้องกำลังสร้างความลำบากให้ตนเอง

“ขอโทษนะปัด...” แพรวนรีพึมพำ เธอรีบเร้นกายหายไปความมืด จุดหมายปลายทางยังไม่แน่ชัด แต่ที่เธอรู้...เธอต้องรีบไปก่อนที่เงามัจจุราชจะมาคร่าชีวิตตนเอง

คนนอนหลับหลับสนิท ฝันหวานเพราะไม่รู้เรื่องรู้ราว...

“ว่าไงนะ...แกต้องการบอกอะไรพี่กันแน่!!” เสียงแหบห้าวเอ่ยถามผู้ชายวัยอ่อนกว่าตรงหน้า น้ำเสียงที่ใช้เย็นชาเสียจนคนเป็นน้องหนาวถึงไขกระดูก

ธาม นาคะวงศ์ น้องชายสุดหล่อของธันน์ นาคะวงศ์ สองหนุ่มที่สังคมกำลังจับตามอง เมื่อทั้งคู่เป็นนักธุรกิจรุ่นใหม่ ไฟแรง แกร่ง และเก่งแบบนักธุรกิจรุ่นเก่าต้องยกนิ้วให้

“ผมก็ไม่รู้ว่ามันหายไปตอนไหนครับ ผมเก็บไว้ที่เดิมหลังเอาออกมาอวดสาวๆ พวกนั้นแล้ว” ธามตอบเสียงเป็นกังวล เมื่อของสำคัญอันตรธานหายไป

ปาร์ตี้ตามประสาหนุ่มโสด อัญมณีชุดสำคัญหายไป...นั่นยังไม่ร้ายแรงเท่า เมื่อมันไม่สามารถจำมือใครดมได้ แหวนเพชรเม็ดงามหายไปอย่างไร้ร่องรอย มันอันตรธานหายไปจากที่เก็บแบบจับมือขโมยไม่ได้นี่ซิ

“แกถามแม่พวกนั้นหรือยัง?” ธันน์ตะคอก เครื่องเพชรชุดนั้นมีมหาเศรษฐีสั่งทำ เขาจะใช้สำหรับวันสำคัญ เพื่อผู้หญิงที่เขารัก แต่มันดันหายไป ทั้งที่ใกล้ถึงวันส่งมอบ

“ถามแล้วครับ...แต่ละคนไม่รู้เรื่อง แต่เดี๋ยว!!” ธามตอบ เขาขมวดคิ้วเมื่อพอจะนึกอะไรออกเลาๆ “มีคนบางคนหายไป...แม่นั่นไม่ใช่คนที่ผมสนิทด้วยนี่นา... หรือว่า...” ปลายนิ้วชี้เคาะข้างขมับ เขาย้อนนึกถึงช่วงเวลาที่เพิ่งจะผ่านพ้นไป

“ใคร?” ธันน์เดินมาหยุดอยู่ใกล้ๆ น้ำเสียงเหี้ยมเกรี้ยม จนคนฟังนึกกลัวแทน ‘โจร’

“ไม่แน่ใจนะครับพี่ รู้แค่ว่าเป็นพริ้ตตี้ในกลุ่มนั้น” ธามตอบ เขากัดกรามกรอด ที่ถูกลูบคมจากสาวๆ

“ฉันจะตามเอง...เอาประวัติหล่อนมา” น้องชายเป็นคนใจอ่อน หากแม่นั่นเล่นละครตบตา ธันน์เกรงว่าธามจะใจอ่อนและปล่อยหล่อนจะลอยนวลไป ผู้หญิงหิวเงินพวกนั้น...ควรได้รับบทเรียนให้สาสม หล่อนจะได้ไม่กระทำแบบเดิมซ้ำ

“ครับพี่” หนุ่มรุ่นน้องรับคำ เขากลัวแทนผู้หญิงคนนั้น ไม่รู้ว่าหล่อนบ้าดีเดือดมาจากไหน ถึงกล้า...ล้วงคองูเห่า อย่างธันน์ นาคะวงศ์

“ไหนล่ะของที่เธออยากให้ฉันหาที่ปล่อยให้?” เสียงแหบๆ ร้องถาม เมื่อแพรวนรีดันประตูไม้เก่าๆ ให้เปิดเข้าไป

หญิงสาวปรายตามองผู้ชายหุ่นผอมบางที่นั่งเอนๆ อยู่บนโซฟาผ้าเก่าๆ เขากำลังพ่นควันบุหรี่ออกมาจากปาก ด้วยถ้วงท่ามีความสุข

“ให้มันน้อยๆ หน่อยเถอะอิฐ” แพรวนรีบ่นพึม แฟนหนุ่มขี้ยาของตัวเองวันๆ ไม่ทำอะไร คิดแต่จะทำเรื่องไม่ดี บุหรี่ในมือของเขาคงไม่ใช่บุหรี่ธรรมดาเหมือนที่คนทั่วไปเขานิยมกัน

“อะไรอีกล่ะ!!” ชายหนุ่มตะคอก ดูดก้นบุหรี่แรงๆ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วดีดม้วนบุหรี่ที่มอดไหม้จนหมดแล้วลงในถังขยะข้างตัว

“เมื่อไหร่จะเลิกทำตัวแบบนี้สักทีล่ะ อิฐสัญญากับนรีแล้วนะ” หญิงสาวทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นว่างๆ ของโซฟาตัวนั้น ปลดกระเป๋าสะพายไหล่วางไว้ข้างตัว แต่ชำเรืองมันบ่อยๆ ด้วยสายตาระแวดระวัง

“เอาน่า สักวัน” ฝ่ายชายตอบอย่างขอไปที ในหัวสมองไม่เคยคิดเหมือนคำพูด เมื่อตกเป็นทาสยาเสพติดเต็มตัว

“ทุกที!!”

หญิงสาวพูดเสียงขึ้นจมูก เอนตัวพิงเบาะเก่าๆ หลุบเปลือกตาลง

“มันไม่ง่ายเหมือนที่เธอคิดหรอกนะนรี” อิฐตอบ เขาเองก็อยากพ้นวังวนโสมมนี่ แต่...ใจเขาไม่แข็งพอ

มันไม่เหมือนโยนขยะลงในถัง...การเลิกเสพยา มันเหมือนโลกตรงหน้าถล่มทลาย เจ็บปวดเจียนตายกว่าจะผ่านห้วงความทรมานนั่น ขณะนี้เขามีความสุขดี จึงยังไม่อยากลด ละ สิ่งที่ตนเองโปรดปราน เมื่อยังมีสตางค์กว้านซื้อยามาเสพได้...ไม่ได้อัตคัตถึงขนาดต้องขาดยาดิ้นทุรนทุรายน่าอาย

“มันก็ไม่ยากหรอกนะอิฐ...ถ้าจะทำ...” แพรวนรีย้ำ สิ่งเดียวที่เธอปรารถนา คือการที่แฟนหนุ่มพ้นบ่วงกรรมนี่ มันยิ่งกว่าการตกนรกทั้งเป็น

“อือ...” หนุ่มขี้ยารับคำส่งๆ

“เอานี่...ระวังด้วยล่ะ” แพรวนรีสอดมือลงไปในกระเป๋าสะพาย ล้วงห่อผ้าเช็ดหน้าสีหม่นออกมาโยนให้แฟนหนุ่ม

มือผอมซีดตะครุบห่อผ้านั้นไว้ เขาคลี่ผ้าสีหม่นๆ ด้วยมือที่สั่นระริก

“บะ!!” ปากสีเข้มห่อเป็นรูปตัวโอ เมื่อคลี่ผ้าเช็ดหน้าสีหม่นในมือออก จนมองเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน

“ของจริง...รับประกันได้” แพรวนรียิ้มสำทับ เธอฉกมาจากห้องหรูของมหาเศรษฐีหนุ่ม มันจะเป็นของปลอมได้ยังไง เมื่อคน คนนั้นมีธุรกิจเกี่ยวกับอัญมณี

“อาจจะปล่อยยากสักหน่อยนะนรี...ไม่มีใบรับประกัน แถมเม็ดเป้งขนาดนี้”

อิฐยกแหวนในมือขึ้นส่อง มือผมบางยกลูบปลายคางหลังคำนวณราคาค่างวดของในมือคร่าวๆ ด้วยสายตาคาดคะเนของตนเอง แหวนเพชรวงงามในอุ้งมือเขานี่ ราคาคงโขอยู่ เขากับแพรวนรีคงสบายไปอีกนาน หากหาที่ระบายสิ่งของชิ้นนี้ได้

“ยังไงก็รีบๆ หน่อยล่ะ” แพรวนรีรีบย้ำ ของร้อนแบบนี้เธอกลัว เพราะหากเจ้าของตามมาทวงคืน เธอกับอิฐอาจจะซวย

“เอามาจากไหนล่ะ?” แหวนเพชรวงสวยถูกพลิกไปมาซ้ายขวา เพื่อมองหารอยตำหนิ

“อย่ารู้เลย...” หญิงสาวตัดบท ผุดลุกขึ้นยืน เดินไปทิ้งตัวนอนบนฟูกเก่าๆ ที่อิฐเองก็เพิ่งจะผละลุกขึ้นมา

“ตามใจ...เธอนอนเถอะ...ฉันออกไปหาที่ปล่อยของก่อน”

หนุ่มขี้ยาผุดลุกขึ้นยืนอารมณ์ดีเสียจนอยากจะร้องเพลงให้ลั่นห้อง เมื่อเงินจำนวนมหาศาลลอยอยู่ตรงหน้า แค่หาที่ปล่อยได้ แค่นี้ก็จะได้เสวยสุข เขาคว้าเจ๊กเก็ตหนังขึ้นมาพาดไว้บนหัวไหล่ ตลบผ้าเช็ดหน้าสีหม่นกลับไปในรูปแบบเดิม ก่อนจะยัดแหวนราคาสูงลงไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์สีซีด

“อืม...ซื้อข้าวเข้ามาให้ด้วยนะ นรียังไม่ได้กินอะไรเลย แต่ขอนอนซักงีบก่อน” หล่อนซุกหน้าลงใต้หมอนเก่าๆ เปลือกตาหลุบลง และหลับสนิทในนาทีต่อมา อาจจะเพราะความเครียดผสมกับความอิดโรย

ปัง!! ประตูไม้เก่าๆ กระแทกปิด อิฐล็อกประตูให้ เขาเดินผิวปาก ฮัมเพลงเบาๆ ในลำคอ โดยไม่รู้ว่าทั้งตนเองและแพรวนรีกำลังถูกตามล่า...

บ่ายแก่ๆ... ทอปัดตื่นจากหลับใหล เธอบิดเนื้อตัวไปมาแก้ความเมื่อยล้า ดันตัวลุกขึ้นยืน ก้มลงเก็บเครื่องนอนไปไว้ในตู้ใบใหญ่ที่เดิม ก่อนจะลงมือทำความสะอาดห้องรกๆ... เริ่มต้นด้วยการเก็บเสื้อผ้าใช้แล้วของแพรวนรีโยนไว้ในตะกร้า กวาดพื้นห้องที่มีแต่กระดาษทิชชู และตามด้วยการเก็บเตียงนอนกลางห้อง

เกือบ1ชั่วโมงที่หญิงสาวสาละวนกับการทำความสะอาดห้องรกๆ ที่เจ้าตัวใช้สำหรับซุกหัวนอน เมื่อทำความสะอาดเรียบร้อย เสียงท้องร้องโครกคราก ทำให้ทอปัดหัวเราะตนเอง เธอมัวแต่ยุ่งๆ จนลืมเรื่องการหาอะไรใส่ท้องตัวเอง

ยางเส้นเล็กๆ ถูกหยิบมาใช้ เพื่อรวบผมสีดำเป็นเงาไว้หลังท้ายทอย

ประตูตู้เย็นถูกเปิดออกด้วยมือเรียวเล็ก หญิงสาวก้มลงมองหาของสดที่อยู่ในชั้นวาง มุมปากอิ่มขยับบิดไป บิดมา เมื่อเจ้าตัวกำลังนึกถึงเมนูอาหารง่ายๆ ที่พอจะทำได้จากของสดที่เหลืออยู่

“ก็ยังดีกว่ากินมาม่าล่ะปัดเอ๋ย” หญิงสาวบ่นเบาๆ คว้าผักสีเขียวจากช่องผัก กับเนื้อหมูอีกนิดหน่อยในช่องพรีส

ก่อนจะเดินตรงไปยังครัวเล็กๆ มุมห้อง...

ผัดกะเพราหมูสับกับไข่ดาวเหลืองกร็อบส่งกลิ่นฟุ้งเต็มห้อง หญิงสาวเอียงคอมองฝีมือทำกับข้าวของตัวเอง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ

“นายแม่จะรู้มั้ยเนี้ยะ...ปัดคิดถึงฝีมือทำกับข้าวของนายแม่ที่สุด” คำพูดกลั้วเสียงหัวเราะ เพราะหากเทียบฝีมือง่อยๆ ของตัวเองกับคุณนายจุไร มันเทียบกันไม่ติด แต่ก็ยังดีกว่าการต้มน้ำเทใส่ชามบะหมี่สำเร็จรูป เมื่อมันไร้สารอาหารอย่างที่ร่างกายต้องการ

“อาบน้ำก่อนดีกว่า...” หญิงสาวยกเรียวแขนขึ้นสูง สูดกลิ่นเหงื่อตนเอง ปีกจมูกพะเยิดพะยาบ ปากอิ่มเบ้บิดเบี้ยว สุดทนกับกลิ่นเหงื่ออับๆ ที่หมักหมมบนร่างกายตนเอง จนยอมหิ้วท้องรออีกหน่อย เพื่อไปจัดการทำความสะอาดร่างกาย

สายน้ำเย็นๆ ช่วยทำให้ความเหนื่อยล้าของทอปัดมลายหายไป เธออาบน้ำโดยใช้เวลาไม่ถึง10นาที ก่อนจะเดินฮัมเพลงออกมาจากห้องน้ำเย็นฉ่ำ ผ้าเช็ดตัวผืนเล็กๆ คือสิ่งเดียวที่อยู่บนร่างกายอวบอิ่มตอนนี้...เมื่อคิดว่าตนเอง...อยู่ในห้องส่วนตัวเพียงลำพัง...

แต่...

ใครจะรู้ล่ะ...ว่าทอปัดจะได้ต้อนรับอาคันตุกะแปลกหน้าแบบที่ไม่ได้เชื้อเชิญ

ปลายเท้าสะดุดกึก!! เมื่อหางตาจับภาพบางอย่างได้ ผ้าเช็ดตัวผืนเล็กในมือแทบจะหล่น

เมื่อหันไปสบนัยน์ตาคมดุ ของ ‘ผู้ชายแปลกหน้า’ ที่ดันทะลึ่งมานั่งหน้ามึน...อยู่ในห้องเธอโดยที่เธอไม่รู้ตัว...

แพขนตางามงอนกะพริบถี่ๆ มือเรียวบางยกขึ้นขยี้เปลือกตาแรงๆ...ก่อนจะรีบวิ่งถลาไปซุกตัวอยู่หลังโซฟาตัวใหญ่ เยื้องๆ กับที่ ‘ใคร’ คนนั้นนั่งอยู่