ประตูห้องพักชั้นบนสุดของกาสิโนชื่อดังถูกเคาะรัวๆ ก่อนจะถูกเปิดพรวดเข้ามาโดยชายร่างสูงใหญ่ที่ไม่ได้สนใจสักนิดว่าเจ้าของห้องกำลังทำอะไรอยู่
“นายครับ เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ”
เหนือเมฆ อธิพัฒน์โภคิน ชายหนุ่มรูปหล่อใบหน้าเรียวรับกับคางเหลี่ยมมนกำลังดี คิ้วเข้มดกดำ ดวงตาคมกริบมีเสน่ห์ จมูกโด่งจัด ริมฝีปากได้รูปสีแดงสด เงยหน้าจากหน้าอกอวบอิ่มของหญิงสาวรูปร่างเย้ายวนเปลือยเปล่า ขึ้นมามองลูกน้องคนสนิทของตัวเองด้วยความหงุดหงิดที่ไอ้หมอนั่นเข้ามาขัดจังหวะเข้าด้ายเข้าเข็ม
พวกมันก็รู้ว่าเขาทำงานหนักจนไม่ได้ปลดปล่อยมานานนับสัปดาห์แล้ว ยังจะกล้าเข้ามาขัดความสุขของเขาอีก ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญเร่งด่วนอย่างที่มันบอกจริงๆ เขาจะกระทืบมันให้ดู
“ไอ้โต มึงมีเรื่องอะไร”
โตมรมองเจ้านายหนุ่มที่ลุกขึ้นมานั่งแล้วเสยผมลวกๆ ดวงตาวาววับนั่นทำเอาเขาเสียวสันหลังวาบ จนต้องลอบกลืนน้ำลายลงคืออึกใหญ่ เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเรื่องที่เขาคิดว่าเป็นเรื่องใหญ่ จะใช่เรื่องใหญ่ของคนเป็นเจ้านายหรือเปล่า
“เอ่อ คือ เอ่อ..”
เกิดอาการติดอ่างกะทันหัน เมื่อในห้องนี้ไม่ได้มีแค่เขากับคนเป็นนาย บนเตียงกว้างนั้นยังมีร่างเย้ายวนเปลือยเปล่า ที่ค่อยๆ ดึงผ้าห่มขึ้นมาปกคลุมกายเมื่อผู้ชายที่คร่อมทับร่างเธอเอาไว้ลุกขึ้นมาใส่เสื้อผ้าแบบลวกๆ
“มึงรีบพูดมา”
“นายครับ เรื่องนี้..”
เหนือเมฆเหลือบตามองไปตามสายตาของลูกน้องคนสนิท ก็เพิ่งรู้ตัวว่าเรื่องบางเรื่อง ไม่ควรแม้จะให้ผู้หญิงบนเตียงรับรู้
“ลีน่า คุณออกไปก่อน”
“แต่คุณยังไม่ได้นอนกับลีน่าเลยนะคะ”
ลีน่า นางแบบสาวชาวไทยที่เดินทางมาปรนเปรอเขาถึงต่างบ้านต่างเมืองร้องประท้วง นานแล้วที่เขาไม่สนใจเธอเลย อุตส่าห์มาหาถึงที่เพื่อทวงบัลลังก์คนโปรดคืน ก็ยังซวยโดนลูกน้องของเขาเข้ามาขัดขวาง
“ผมหมดอารมณ์แล้ว กลับไปก่อน ไว้วันหลังจะโทรหา”
“ก็ได้ค่ะ”
นางแบบสาวสวย ลุกขึ้นหอบเสื้อผ้าเดินกระฟัดกระเฟียดเข้าไปใส่ในห้องน้ำ เพราะรู้ว่าเขาไม่ชอบคนพูดไม่รู้เรื่อง จึงไม่สามารถขัดใจอะไรเขาได้ ไม่อย่างนั้นแผนการกลับมาทวงบัลลังก์คนโปรดคงล้มไม่เป็นท่า
เหนือเมฆและโตมรจึงไปคุยกันที่ห้องทำงานของเขาแทนการนั่งรอเจ้าหล่อนแต่งตัวให้เสียเวลา
“มีอะไรก็ว่ามา ถ้าเรื่องไม่ใหญ่จริง กูกระทืบมึงแน่ไอ้โต”
“ขอโทษครับนาย คนของเรารายงานว่าคนของไอ้เพชรมันลากใครมาก็ไม่รู้ครับ สองคน แต่มันดันพาเข้ามาใกล้เขตรีสอร์ตของเรา ผมกลัวว่ามันจะเอามาฆ่าแล้วทิ้งศพไว้ที่ชายป่าในเขตพื้นที่ของเราอีกครับ”
ที่ต้องกลัวเอาไว้ก่อน เพราะก่อนหน้านี้ ไอ้เพชร ลูกชายเจ้าของกาสิโนคู่แข่งของเขา มันเสือกเอาลูกหนี้กาสิโนของมันมาฆ่าหมกป่าไว้ในเขตรีสอร์ตเปิดใหม่ของเขาที่มีเขตแดนติดกับรีสอร์ตของพวกมัน ซึ่งอยู่ห่างจากโรงแรมและกาสิโนแห่งนี้ไปเพียงไม่กี่กิโลเมตรเท่านั้น
ดีที่ตอนนั้นตำรวจมีหลักฐานเป็นภาพจากกล้องวงจรปิดรายทาง ว่าคนที่น่าจะเดินทางเข้ามาในเขตรีสอร์ตของเขาในช่วงเวลานั้นคือพวกมัน เขาถึงพ้นมลทินมาได้ แต่สุดท้าย พวกมันก็ใช้ทั้งเงินและอำนาจจวิ่งเต้นจนหลุดจากคดีนี้จนได้
ในตอนนั้น พ่อของเขากับพ่อของมันเกือบวางมวยกัน เพราะลูกชายสิ้นคิดของมันมาสร้างความเดือดร้อนให้ราวกับจงใจให้เขาเป็นคนผิด
ผ่านไปได้ไม่นาน มันกล้าทำแบบนี้อีกเป็นครั้งที่สอง แปลว่ามันเองก็ย่ามใจคิดว่าไม่มีใครทำอะไรมันได้สินะ
“นานหรือยัง”
“เมื่อห้านาทีที่แล้วครับ พวกมันเพิ่งขับรถลัดเลาะชายป่าระหว่างรีสอร์ตของมันกับของเราครับ มีรถตามกันมาหลายคัน”
“ให้คนของเราซุ่มดู อย่าให้มันเอาใครมาฆ่าหมกป่าในเขตของเราได้ ถ้ามันจะทำอะไร ให้ยิงมันได้เลย เพราะถือว่าบุกรุก เรารีบไปกันเถอะ”
“นายไม่ต้องไปก็ได้ครับ เดี๋ยวผมพาลูกน้องไปจัดการเอง”
“ไม่ กูจะไปดูให้เห็นกับตา คนของเราพร้อมหรือยัง”
“พร้อมแล้วครับนาย”
“อืม ไป”
ชายป่าในเขตรีสอร์ตของคู่แข่งที่มืดสนิท มีแสงสว่างจากไฟหน้าของรถยนต์หลายคันส่องมาที่กลุ่มคนที่กำลังโรมรันพันตูใช้กำลังกับชายวัยกลางคนที่ไม่มีแม้กำลังจะต่อสู้
เสียงหมัดกระทบใบหน้าและลำตัวของชายคนนั้น ประสานกับเสียงกรีดร้องอย่างตกใจของผู้หญิงสาวสวยที่ตอนนี้ผมเผ้ารุงรัง ใบหน้าเปรอะเปื้อนคราบน้ำตา
“พ่อ ไม่ อย่าทำพ่อฉัน”
เสียงร้องอ้อนวอนครั้งสุดท้ายจบลง พร้อมกับชายร่างใหญ่หลายคน โยนร่างของชายวัยกลางคนที่ใบหน้าบวมช้ำแตกยับ ร่างกายสะบักสะบอมเต็มไปด้วยเลือดลงมากองที่พื้นใกล้กับสาวสวยคนนั้น
เธอรีบถลาไปกอดประคองชายที่เธอเรียกว่าพ่อ แล้วร้องห่มร้องไห้ราวจะขาดใจ
“พ่อ พ่อขา พ่ออย่าเป็นอะไรนะ”
แต่แล้วร่างของเธอก็ลอยหวือขึ้นไปด้วยน้ำมือชายหนุ่มรูปหล่อในชุดสูทสีดำสนิทที่เพิ่งเข้ามาใหม่
“นี่หรอ ลูกสาวของมัน สวยเหมือนที่พวกมึงบอกจริงๆ ด้วย”
เพชร ลูกชายเจ้าของกาสิโนและธุรกิจสีเทาหลายอย่างทั้งในไทยและลาว กระชากตัวลูกสาวคนสวยของลูกหนี้รายใหญ่ของพ่อขึ้นมามองหน้าชัดๆ ก็ต้องยกยิ้มมุมปากด้วยความพอใจ เพราะถึงแม้ใบหน้าของเธอจะมอมแมมไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตากลมโตนั้นจะบวมช้ำแดงก่ำ แต่เธอก็ยังสวยราวกับนางฟ้าอย่างที่ลูกน้องที่เขาส่งไปจับตัวสองพ่อลูกนี่มาที่นี่บอกเอาไว้จริงๆ
“แกจะจับฉันกับพ่อมาทำไม ปล่อยฉันกับพ่อไปนะ”
“หึ จับมาทำไมหรอคนสวย ก็ลองถามไอ้พิชาญ พ่อเธอดูสิ ว่าติดหนี้พ่อฉันเอาไว้เท่าไหร่”
สาวสวยเบิกตาโต ตกใจสิ่งที่พวกมันบอก เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าพ่อเธอเป็นหนี้ คิดมาตลอดว่าธุรกิจโรงงานทอผ้าของพ่อกำลังไปได้สวย
“ปละ ปล่อยลูกกู มึงอยากได้เงินคืนก็เอาโรงงานกูไป”
ชายวัยกลางคนใบหน้าบวมช้ำ แม้ร่างกายจะเจ็บปวดร้าวระบมจนรู้สึกเหมือนกับจะขาดใจไปในวินาทีใดวินาทีหนึ่งหลังจากนี้ แต่ก็เป็นห่วงลูกสาวสุดที่รักเหลือเกิน จึงพยายามฝืนสังขารต่อรองกับชายหนุ่มรุ่นลูกที่เป็นลูกชายคนเดียวของเจ้าหนี้ผู้มีนิสัยโหดเหี้ยมที่สุด
“หึ โรงงานเน่าๆ ของมึง กูเอาแน่ แต่กูจะเอาลูกสาวมึงด้วย”
“มะ ไม่ อย่ายุ่งกับลูกกู ลูกกูไม่เกี่ยว”
“ทำไมจะไม่เกี่ยว พ่อเป็นหนี้ ลูกก็ต้องร่วมชดใช้ด้วย”
“โรงงานของกู ก็มีมูลค่าเกินยอดหนี้แล้ว”
พิชาญกระอักเลือดออกมากองที่พื้น พาฝันกรีดร้องเสียงหลง ดิ้นรนจนหลุดจากมือที่แข็งดังคีมเหล็ก แล้วพุ่งตัวไปกอดประคองพ่อของเธอเอาไว้
“พ่อ พ่ออย่าเป็นอะไรนะคะ พ่อขา”
“ฝัน ลูกหาทางหนีไป อย่าห่วงพ่อ”
“ไม่ค่ะ ถ้ารอดต้องรอดด้วยกัน พ่อแข็งใจหน่อยนะคะ อย่าเป็นอะไรไปนะ”
พาฝันกอดร่างกายโชกเลือดของผู้เป็นพ่อพร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้น ร่างกายบอบบางในชุดสีขาวเปรอะเปื้อนเลือดสดๆ สีแดงฉานแลดูน่ากลัว
“ไม่ต้องหาทางหนีให้ยาก ยังไงเธอกับพ่อก็ไม่มีทางหนีรอดพ้นเงื้อมมือขอฉันไปได้หรอก พาฝันคนสวย ไปกับฉันซะดีๆ มานี่”
เพชรดึงแขนคนตัวบางขึ้นมา แต่แล้วก็มีแสงจากไฟหน้ารถยนต์นับสิบคันสว่างวาบขึ้นล้อมรอบบริเวณที่พวกเขายืนอยู่ จึงต้องละมือจากแขนเรียวมากระชับปืนพกที่เหน็บเอวเอาไว้
“พวกมึงเป็นใครวะ มาล้อมกูไว้ทำไม”
เพราะแสงไฟสูงที่สว่างจ้า ทำให้เขาและลูกน้องเพียงหยิบมือ มองไม่เห็นความเป็นไปด้านหลังแสงสว่างนั้น จึงไม่อาจรู้ได้ว่าคนมาใหม่ที่ท่าทางคุกคามนี้เป็นใครกันแน่ แต่ที่แน่ๆ คงไม่ใช่คนของพ่อเขาแน่นอน
“ก็เจ้าของพื้นที่ที่มึงเหยียบอยู่นี่ไง”
เสียงดังกัมปนาทสะท้อนก้อง เพชรและลูกน้องเท่าหยิบมือจึงกระชับปืนแล้วยกปากกระบอกปืนเล็งไปทั่วบริเวณเพื่อระแวดระวังภัย
คิดหงุดหงิดในใจว่าทำไมรอบนี้มันถึงรู้ตัวเร็วนัก เขากะว่าจะเอาไอ้พิชาญมาอุ้มฆ่าหมกป่าในพื้นที่ของมัน แล้วลากลูกสาวมันเอาไปทำเมียเสียหน่อย ถ้าคราวนี้ตำรวจจับได้อีก ยังไงพ่อเขาก็มีทั้งเงินและอำนาจ สามารถวิ่งเต้นช่วยเหลือเขาได้อยู่แล้ว ไม่เห็นต้องกลัวอะไร
“ไอ้เหนือเมฆ”
เพชร เรียกชื่อศัตรูคู่อาฆาต ลอดไรฟัน มันทั้งหล่อและเก่งกาจ จากที่กาสิโนของพ่อมันรุ่งเรืองอยู่แล้ว พอมันมารับช่วงต่อบริหาร ยิ่งสามารถทำให้กาสิโนมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่ว นำเม็ดเงินมหาศาลเข้ากระเป๋า แถมยังจับกิจการอะไรก็เจริญรุ่งเรือง ทั้งผับบาร์ โรงแรม หรือแม้แต่รีสอร์ตแห่งนี้ก็ตาม
พ่อของเขามักชอบเอาเขาไปเปรียบเทียบกับมันเสมอ ทั้งๆ ที่เขาก็ไม่ได้แย่ เพียงแค่ไม่ได้เก่งเท่ามันก็เท่านั้น
ดารานางแบบหลายคนที่เขาหมายตาก็มักจะถูกมันฉกไปกินตัดหน้าเสมอ คนล่าสุดก็ลีน่า นางแบบสาวสวยสุดเซ็กซี่ที่เขาตามตื๊อเท่าไรก็ไม่ยอมเล่นด้วย เพราะอยากจะจับไอ้เหนือเมฆนี่ให้อยู่หมัด
“เออ กูเอง”
“มึงอย่ามาเสือกเรื่องนี้ เอาคนของมึงกลับไป”
“มึงนี่ตลกนะไอ้เพชร ที่ดินที่มึงเหยียบอยู่เป็นที่ของกู มึงอุ้มคนแก่กับผู้หญิงมาฆ่าหมกป่า แต่เสือกไล่เจ้าของที่เนี่ยนะ เป็นมึงมากกว่าที่ต้องไสหัวไปจากที่ของกู ก่อนที่มึงและลูกน้องของมึงทุกคนจะโดนกูเป่า และกูขอเตือนเป็นครั้งสุดท้ายนะไอ้ลูกแหง่ ถ้าอยากจะเสือกเป็นมาเฟียอุ้มฆ่าคน ใจมึงต้องเด็ดกว่านี้ว่ะ อย่าทำแล้วโยนขี้มาให้คนอื่นรับผิดชอบ มันน่าสมเพช ถุย”
เหนือเมฆถ่มน้ำลายลงพื้น จงใจหยามศักดิ์ศรีไอ้มาเฟียลูกแหง่ที่ใช้แต่บารมีพ่อของตัวเองเพื่อช่วยเหลือทุกครั้งเวลาที่มันไปทำเรื่องเลวๆ แล้วโดนทางการจับได้ รวมถึงครั้งล่าสุดที่มันโยนขี้มาใส่ที่ดินของเขาด้วย
“ไอ้เหนือเมฆ มึงอยากตายใช่ไหม”
มาเฟียลูกแหง่กัดกรามกรอด ยกปืนขึ้นเล็งไปยังทิศทางที่เสียงของเหนือเมฆดังขึ้นมา
“หึ ใครกันแน่ที่จะต้องตาย กู หรือ มึง”
แต่แล้วก็ต้องหันหน้าไปอีกทาง เพราะเสียงที่ดังขึ้นในตอนแรก เปลี่ยนทิศทางไปแล้ว เขาจึงส่ายปากกระบอกปืนไปมาด้วยความลังเล
“ไอ้เหนือ แน่จริงมึงก็ออกมาสิวะ จะหลบอยู่หลังแสงไฟทำไม มึงออกมาสู้กับกูสิ”
“หึหึ เสียใจด้วย กูไม่โง่แบบนั้นว่ะ ถ้ามึงยังอยากมีชีวิตรอด มึงก็กลับไปซะ ออกไปจากที่ดินของกู แล้วอย่าเสือกเสนอหน้าเข้ามาเหยียบที่นี่อีก”
เพชรยืนกำด้ามปืนด้วยมืออันสั่นเทาเพราะความโกรธ ลูกน้องมือขวาจึงขยับมากระซิบใกล้ๆ ให้ได้ยินกันเพียงสองคน
“นายครับ เอาไงดีครับ ผมว่าเราถอยดีไหม เราไม่รู้เลยว่ามันมากันกี่คน ส่วนไอ้พิชาญกับนังพาฝันนี่ ค่อยเอาไปจัดการต่อในพื้นที่ของเราก็ได้”
มาเฟียหนุ่มประเมินสถานการณ์อีกครั้งแล้วก็เห็นด้วยตามที่ลูกน้องคนสนิทว่า ถึงแม้จะต้องเสียศักดิ์ศรีนิดหน่อยที่โดนมันจับได้แล้วต้องล่าถอย แต่ก็ดีกว่าไม่มีชีวิตรอดกลับไป
อาจจะโดนพ่อด่านิดหน่อยที่ทำอะไรไม่ได้เรื่องเหมือนเดิม แต่คราวนี้ถ้าไอ้พิชาญมันตาย เขาจะหาที่ฝังกลบมันให้ลึกๆ แล้วจับลูกสาวคนสวยของมันทำเมีย ยังไงชาตินี้นังคนสวยนี่ก็ไม่กล้าทรยศผัวอย่างเขาแน่นอน
“ก็ได้ กูจะกลับ เคลียร์ทางให้กูสิ”
เหนือเมฆสั่งให้ลูกน้องของตัวเองเคลียร์ทางให้แค่เพียงช่องทางเล็กๆ ที่รถพอจะออกได้ทีละคันเท่านั้น และพวกมันจึงรีบขึ้นรถกันอย่างรวดเร็วโดยที่ชายร่างใหญ่สามคนตรงดิ่งมาลากสองพ่อลูกนี่ขึ้นรถไปด้วย
“กูให้พวกมึงไปได้ แต่สองคนนั้น ทิ้งไว้ที่นี่”
“มึงเกี่ยวอะไร ไอ้พิชาญมันเป็นลูกหนี้ของกู ลูกสาวมันก็ต้องมาขัดดอกให้กูสิวะ กูจะเอามันสองคนไปด้วย”
“กูได้ยินมึงบอกว่าจะเอาโรงงานเขาแทนหนี้แล้วไม่ใช่หรอ งั้นมึงก็ควรทิ้งสองคนนั้นไว้ที่นี่ ไม่มีสิทธิ์จะไปเรียกร้องจับผู้หญิงคนนี้ทำเมีย”
“มึงอย่าเสือก”
“ถ้ามึงไม่ปล่อยสองคนนั้นไป กูยิง”
เสียงกัมปนาทก้องป่า ทำเอาลูกน้องปลายแถวที่ยืนอยู่หันมองหน้ากันเลิกลัก เพชรหันมองใบหน้างามอย่างแสนเสียดาย เขาชอบเธอมาก ทั้งสวยทั้งน่ารักถูกใจเขาที่สุด แต่ก็ทำได้เพียงกัดกรามกรอดแล้วจำใจต้องปล่อยเธอไปก่อนในวันนี้ แต่เขาสาบานว่าเขาจะต้องตามหาเธอจนพบ และเอาเธอมาทำเมียให้ได้แน่นอน
“ไป พวกเรา ถอย”
เพียงชั่วอึดใจ มาเฟียลูกแหง่พร้อมพวกก็ออกไปจากบริเวณนี้จนหมดอย่างรวดเร็ว เขาจึงรีบเดินเข้าไปดูคนเจ็บและสั่งให้ลูกน้องพาชายวัยกลางคนที่ดูคุ้นตาแม้จะมีใบหน้าแตกยับไปส่งโรงพยาบาล
สาวสวยที่ใบหน้าเปรอะเปื้อนคราบน้ำตา เสื้อผ้าและลำตัวเต็มไปด้วยคราบเลือด รีบลุกขึ้นเพื่อจะตามพ่อของเธอไป แต่ความเครียดและความกลัวก่อนหน้านี้ ทำให้ร่างบางที่ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วโงนเงนและทรุดตัวลงในอ้อมกอดของมาเฟียหนุ่มที่พุ่งตัวเขามาประคองเธอได้ทันท่วงที
“เห้ย เธอ..เป็นลมไปแล้วว่ะ ไป รีบออกรถไปโรงพยาบาล”
ในห้องผู้ป่วยวิกฤต ร่างอวบของชายวัยกลางคนที่ใบหน้าบวมช้ำแตกยับ นอนอยู่บนเตียงคนไข้โดยมีท่อออกซิเจนและสายเครื่องช่วยชีวิตห้อยระโยงระยาง เสียงสัญญาณชีพเต้นอ่อนแต่ยังทรงตัวราวกับกำลังรอคอยบางอย่างอยู่
เหนือเมฆยืนมองชายวัยกลางคนผ่านผนังกระจกใส ถึงว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงดูคุ้นตาเขานัก เพราะเขาเคยเห็นไปมาหาสู่พ่อของเขาอยู่เนืองๆ เห็นว่าเมื่อก่อนเคยทำงานกับพ่อ และลาออกไปเปิดโรงงานทอผ้า แล้วทำไมวันนี้ถึงเป็นหนี้เป็นสินจนถูกตามฆ่าเอาแบบนี้
เขาตัดสินใจโทรแจ้งข่าวนี้กับพ่อและแม่ ซึ่งพ่อก็สั่งให้ลูกน้องเตรียมเอาเครื่องบินส่วนตัวเดินทางมาที่นี่ทันทีเช่นกัน
“พิชาญเป็นยังไงบ้างเหนือ”
ปราณนต์ และ ณิชา พ่อแม่ของฝาแฝดน่านฟ้าและเหนือเมฆ เดินตรงดิ่งเข้ามาหาลูกชาย ก่อนจะเหลือบมองไปเห็นคนคุ้นเคยในสภาพสะบักสะบอมจนแทบจำหน้าเดิมไม่ได้
“ตายจริง คุณพิชาญ”
ณิชายกมือขึ้นปิดปาก ดวงตากลมโตไม่ต่างจากสาวๆ เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ
“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหนือ ทำไมพิชาญถึงอยู่ในสภาพนี้ได้”
ตอนที่เขาโทรบอกพ่อกับแม่ ก็ยังไม่ทันได้ให้รายละเอียดอะไรมาก อยากให้ทั้งสองเดินทางมาเห็นความเป็นจริงตรงหน้ามากกว่า
“ไอ้เพชรครับพ่อ มันอุ้มอาพิชาญกับลูกสาวมาฆ่าหมกป่า แต่ลูกน้องที่เราตั้งจุดกระจายตัวให้เฝ้าพื้นที่เห็นว่าพวกมันเข้ามาในชายป่าเขตพื้นที่รีสอร์ตเรา ผมเลยพาลูกน้องไปดูครับ ไปถึงอาพิชาญก็อยู่ในสภาพนี้แล้ว”
“แล้วลูกสาวคุณพิชาญล่ะเหนือ ตอนนี้อยู่ที่ไหน”
ณิชาอดห่วงเด็กสาวที่ตนเห็นหน้ามาตั้งแต่วันแรกที่ลืมตาดูโลกไม่ได้ ทั้งสวย ทั้งขาว รูปร่างหน้าตางดงามไร้ที่ติ ตกไปอยู่ในมือของไอ้พวกชั่วช้านั่นจะเป็นอย่างไรกันนะ
“เป็นลมครับ คงตกใจมาก ตอนนี้นอนอยู่ที่ห้องพักฟื้น ตอนที่ผมไปเจอสภาพดูไม่ได้เหมือนกัน กอดอาพิชาญไว้แน่น เนื้อตัวมีแต่เลือดของอาพิชาญ ดีที่พวกผมไปทัน ไม่งั้นก็ไม่อยากคิดสภาพเหมือนกันครับ เพราะไอ้เพชรมันประกาศว่ามันจะเอาเธอทำเมียให้ได้”
“โถ ลูก มันเวรกรรมอะไรนะ”
“แล้วเพราะอะไรไอ้เด็กเวรนั่นถึงอุ้มพิชาญกับลูกสาวมาหมกป่าแบบนี้”
ปราณนต์เอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะนอกจากธุรกิจกาสิโน โรงแรม ผับบาร์ และรีสอร์ต สองพ่อลูกนั่นยังปล่อยเงินให้กู้ในจำนวนเยอะๆ หลักล้านไปจนถึงหลายสิบล้านก็มี ถ้าเครดิตดี
ซึ่งเขาไม่คิดว่าคนที่ทำงานด้วยกันมาเก่าแก่จะเข้ากาสิโนเพื่อเสี่ยงโชค ในเมื่อก็รู้อยู่แล้วว่าในกาสิโนมันไม่ได้มีอะไรโปร่งใสร้อยเปอร์เซ็นต์ อย่างไรผู้เล่นก็มีแต่เสียกับเสีย
แต่หากเป็นการกู้เงินโดยเอาโรงงานทอผ้าไปค้ำประกันก็อาจจะเป็นได้ เพราะหลายปีที่ผ่านมาเศรษฐกิจมันย่ำแย่เกินทน ไหนจะโรคระบาดที่ทำเอาธุรกิจใหญ่ๆ ล้มครืนลงมากันเป็นแถว
แต่สิ่งที่เขาไม่เข้าใจคือ ทำไมพิชาญถึงเลือกไปกู้เงินที่ดอกเบี้ยโหดแบบนั้น ทำไมไม่มาขอความช่วยเหลือจากเขา จะกี่สิบล้านเขาก็ให้ได้
นั่นไม่ใช่เพราะแค่พิชาญเคยเป็นลูกน้องที่ทำงานกับเขาด้วยความซื่อสัตย์มาเป็นสิบๆ ปีอย่างเดียวหรอกนะ แต่นั่นเพราะเมื่อสามสิบกว่าปีก่อน ตอนที่มีเรื่องราวการปะทะกันกับกลุ่มมาเฟียเจ้าถิ่นที่คอยกลั่นแกล้งนักธุรกิจต่างชาติ เขาเกือบจะโดนยิงตาย ถ้าพิชาญไม่ผลักเขาออกไปแล้วเอาตัวรับกระสุนแทน จนเกือบจะต้องสังเวยชีวิตแทนเขา
ในตอนนั้นภรรยาของพิชาญขอร้องให้ลาออกจากงานทันที เขาไม่รั้งเอาไว้แม้แต่น้อย พร้อมให้เงินก้อนใหญ่ที่เอามาใช้สร้างโรงงานทอผ้าขนาดกลางและพิชาญก็บริหารงานจนกิจการรุ่งเรืองมาตลอด ไม่เคยมีทีท่าว่าจะขาดทุนหรือปิดตัวลงแต่อย่างใด
“อาพิชาญไปกู้เงินมันมาพยุงโรงงานเมื่อหลายปีก่อนที่ประเทศเราเจอปัญหาโรคระบาดกระทบเศรษฐกิจนั่นแหละครับพ่อ แต่ยิ่งเอาเงินไปหมุนมันยิ่งจม ผมถามจากผู้จัดการโรงงานเมื่อครู่ เขาบอกว่าโรงงานโดนโกงค่าสินค้าล็อตใหญ่ อาพิชาญเลยล้ม ไม่มีเงินไปจ่ายมันตามกำหนด”
ปราณนต์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ คิดแล้วไม่มีผิด คนขี้เกรงใจอย่างพิชาญคงไม่คิดอยากมารบกวนเขา เลยเอาโรงงานไปวางจำนองเพื่อกู้เงินกับไอ้พวกขูดรีดเลือดเนื้อนั่นจริงๆ
“เห้อ ไม่รู้จะเกรงใจอะไรกันนักหนา พิชาญมันก็รู้ว่าพ่อเป็นคนแบบไหน ไม่น่าไปยุ่งกับไอ้พวกชั่วนั่นแต่แรกเลย”
“แล้วหมอว่ายังไงบ้างลูก คุณพิชาญพ้นขีดอันตรายหรือยัง”
ณิชาถามออกไปก็ภาวนาในใจให้เขาปลอดภัย ทั้งที่ดูจากสภาพสายระโยงระยางของเครื่องช่วยชีวิตแล้วอาจจะต้องรอเพียงปาฏิหาริย์เท่านั้น
“ยังครับแม่ โดนพวกมันยำเละเลย อวัยวะภายในฉีกขาดบอบช้ำมาก ต้องดูอาการวันต่อวัน นี่ที่ยังหายใจอยู่ก็เพราะเครื่องช่วยหายใจเท่านั้น ไม่รู้ว่าจะฟื้นขึ้นมาได้หรือเปล่าเลยครับ หมอบอกให้ทำใจไว้บ้าง”
“ตายจริง พี่ปราณต์ แล้วอย่างนี้พาฝันจะทำยังไงคะ แม่เพิ่งเสียได้ไม่นาน พ่อก็มาเป็นแบบนี้อีก แกยังเด็กอยู่เลย เรียนยังไม่จบด้วยซ้ำ จิตใจแกต้องแย่แน่ๆ”
สิ่งที่ณิชาห่วงมากที่สุดในตอนนี้คือความรู้สึกของเด็กสาวผู้มีชะตาชีวิตที่น่าสงสาร พาฝันเป็นเด็กเรียนเก่ง นิสัยใจคอดี กตัญญู เชื่อฟังผู้ใหญ่ ถึงแม้จะเป็นคนเข้มแข็งเด็ดเดี่ยว ไม่กลัวใคร แต่การที่ต้องมาเสียพ่อแม่ไปหมดในวัยเพียงแค่ยี่สิบปี ให้เข้มแข็งแค่ไหนก็รับไม่ไหว
“เรื่องพาฝัน ถ้าพิชาญเป็นอะไรไปจริงๆ พี่จะรับมาดูแลเอง จะเลี้ยงเป็นลูกคนหนึ่ง เพราะแกเองก็คุ้นเคยกับเราอยู่แล้วไม่น่ามีปัญหาอะไร แต่ถ้าเป็นไปได้ พี่ก็ไม่ได้อยากให้พิชาญเป็นอะไรไปหรอกนะ”
“งั้นเราไปดูพาฝันเถอะค่ะ ไม่รู้จะฟื้นหรือยัง”
“ไปสิ”
“ทำอะไร ปล่อยพาฝันเดี๋ยวนี้”
สิ่งแรกที่เห็นหลังจากเปิดประตูห้องเข้าไปคือมาเฟียหนุ่มที่จ้องจะจับเธอทำเมีย กำลังยื้อยุดฉุดกระชากหญิงสาวร่างบอบบางในชุดผู้ป่วยโรงพยาบาลให้ตามพวกมันไป
บอดี้การ์ดของปราณนต์และเหนือเมฆ กรูกันเข้ามากระชับปืนส่องไปยังกลุ่มผู้บุกรุกในทันที
“อะไรกันครับคุณอา ผมแค่มารับตัวเมียของผมกลับไป ทำไมต้องให้ลูกน้องมาล้อมผมกับเมียไว้แบบนี้ด้วย”
บอดี้การ์ดของเพชรเองที่ถึงแม้จะมีมาไม่มาก แต่ก็กระชับปืนส่องไปยังอีกฝ่าย เตรียมพร้อมสำหรับการปะทะเช่นกัน
“ใครเมียนาย เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าเพชร ปล่อยพาฝันมาให้ฉันเดี๋ยวนี้ อย่ามาทำอะไรข้ามหัวกันให้มากนัก ถ้าฉันหมดความอดทนขึ้นมา จะหาว่ารังแกเด็กไม่ได้นะ”
ปราณนต์ประกาศกร้าว แววตาที่ใช้จ้องมองไปยังมาเฟียรุ่นลูกนั้นดุดันอำมหิต แม้เขาจะไม่ชอบเรื่องการฆ่าฟัน แต่ถ้าเพื่อปกป้องทุกคนที่เขารักไม่ให้โดนรังแก และเพื่อตอบโต้ศัตรูที่เล่นไม่ซื่อ เขาก็พร้อมทำ
“ผมไม่ได้ทำอะไรข้ามหัวใครเลย ผมแค่มารับตัวเมียของผมเองครับ นายพิชาญนั่นเอาโรงงานมาจำนองแลกกับเงินเกือบห้าสิบล้าน ดอกทบต้นไปไกลแล้ว ถึงเวลาที่ผมต้องตามทวงทั้งต้นทั้งดอก คุณอาอย่ามายุ่งเรื่องนี้ดีกว่าครับ เรื่องที่ผมเข้าไปในเขตพื้นที่คุณอา คงเป็นเพราะลูกน้องผมมันสะเพร่า เพราะพื้นที่ของเราอยากให้อนุรักษ์ความเป็นธรรมชาติ เราเลยไม่ล้อมรั้ว ลูกน้องผมคำนวณระยะทางผิดพลาด ต้องขออภัยเรื่องนั้นด้วย”
“เรื่องเข้าพื้นที่ ฉันหวังว่าคงจะไม่มีครั้งต่อไป และหลังจากนี้ฉันจะล้อมรั้วพื้นที่แนวป่านั้นไว้ ถ้ามีคนคำนวณระยะทางผิดพลาดปีนข้ามกำแพงมาอีก ต่อให้เป็นนาย ฉันก็คงไม่เกรงใจ อาจต้องส่งนายกลับบ้านแบบร่างไร้วิญญาณ”
เพชรกำมือแน่น แต่ไม่สามารถตอบโต้เรื่องนี้ได้ เพราะเขาผิดจริง จะไปเถียงข้างๆ คูๆ แบบนั้นก็ดูจะหน้าด้านเกินไปหน่อย
“ครับ เรื่องนี้ผมผิดจริง ผมยอมรับ แต่เรื่องของเมียผม คงต้องขอเอาไว้”
“เสียใจด้วยอีกเรื่องนะเพชร ส่งพาฝันมาให้ฉันซะเถอะ นายคงไม่รู้ ว่าพิชาญคือคนเก่าแก่ของฉัน และพาฝันคือคู่หมั้นของเหนือ”
พาฝันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน จะเป็นไปได้อย่างไรที่พ่อจะหมั้นหมายเธอไว้กับคนที่แก่กว่าเธอถึงสิบสี่ปี แถมยังไม่ยอมบอกเรื่องนี้ให้เธอได้รู้อีกต่างหาก
ไม่ต่างอะไรกับเหนือเมฆที่ตกใจเหมือนกัน แต่ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมาให้ศัตรูรู้ตัว ใบหน้ายังเรียบเฉยฉาบด้วยความเย็นชาเหมือนเดิม
“ไม่จริง แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่สน แค่คู่หมั้น ถ้ายังอยากได้อยู่ก็หลังจากที่ผมเอาตัวมาใช้งานแทนดอกเบี้ยเบื่อก่อนแล้วกัน จะส่งคืนให้ แต่ไม่รู้ว่าอีกกี่ปีนะ ทั้งสวยทั้งขาวขนาดนี้ เหนือเมฆเองก็คงไม่รีบแต่งหรอก ทั้งลีน่าและดาราสาวๆ อีกตั้งกี่คนที่ยังคั่วอยู่ คงไม่พร้อมมีเมียตอนนี้มั้งครับคุณอา”
“สัญญาการกู้เงินไม่ได้มีพาฝันมาเกี่ยวข้อง อยากจะยึดโรงงานก็ยึดไป แต่คนไม่เกี่ยว ถ้ายังดึงดันจะเอาลูกสะใภ้ฉันไปให้ได้ ฉันคงต้องเข้าไปคุยกับพ่อนายให้รู้เรื่อง”
“แล้วเรื่องดอกเบี้ยที่ผิดนัดล่ะ”
“การผิดนัด เก็บเงินไม่ได้แล้ว ก็คือยึดโรงงานไปไง ถ้าพ่อนายยังไม่พอใจ เดี๋ยวฉันจะเข้าไปคุยเอง ว่าจะต้องชดใช้กันด้วยเงินเท่าไหร่ แต่คงไม่ถึงขั้นต้องให้ฉันส่งลูกสะใภ้ของฉันไปให้นายนอนด้วยเพื่อขัดดอกหรอกมั้ง นายว่าไหม”
เพชรกัดกรามจนสันขึ้นนูน มือทั้งสองข้างกำแน่นจนกายแกร่งสั่นไปทั้งร่าง ขนาดเขารีบส่งคนมาสืบจนรู้ว่าไอ้เหนือเมฆมันพาผู้หญิงที่เขาต้องการมารักษาตัวที่นี่ แล้วรีบตามมาทันที ก็ยังช้าไปกว่าไอ้พวกบ้านอธิพัฒน์โภคินอยู่ดี
แล้วถ้าพ่อรู้ว่าเขามาตามวอแวอยากได้ผู้หญิงของไอ้เหนือเมฆจนทำเรื่องไร้สาระแบบนี้ มีหวังโดนด่าสามวันไม่ซ้ำคำ โทษฐานที่ทำให้พ่ออับอายขายขี้หน้า เพราะถึงแม้ว่าพ่อจะรักและตามใจเขามาก แต่พ่อก็ไม่ชอบเสียหน้าเป็นอย่างมากเหมือนกัน
บางทีเขาอาจต้องไปขอร้องพ่อดีๆ หรือคิดแผนการมาใหม่ ว่าจะเอาผู้หญิงคนนี้มาเป็นเมียตัดหน้าไอ้เหนือเมฆได้อย่างไร
“หึ ครับ วันนี้ผมจะปล่อยพาฝันไปก่อน ไม่แน่ พ่ออาจชอบที่ผมจะมีพาฝันเป็นเมียตบแต่ง อาจมาสู่ขอกับคุณอาก็ได้ อย่าลืมสิครับ ถึงพ่อผมจะดุ แต่ท่านก็ตามใจผม และอยากให้ผมแต่งงานมีทายาทขนาดไหน บางทีถ้าผมขอพ่อดีๆ คุณอาอาจไม่ต้องเสียเงินจ่ายดอกแทนนายพิชาญสักบาท เก็บเงินคุณอาไว้เถอะครับ อย่ามาจ่ายอะไรไร้สาระแบบนี้เลย เพราะเหนือเมฆเองก็คงไม่อยากแต่งงานกับใครง่ายๆ ไม่งั้นลีน่าที่เป็นคู่นอนกันมานานคงได้เป็นสะใภ้ของคุณอาไปแล้ว”
พาฝันเหลือบตาไปมองคู่หมั้นที่คาดเดาเอาว่าคุณลุงปราณนต์น่าจะอุปโลกน์ขึ้นมา ผู้ชายคนนั้นที่เธอเคยได้ยินแต่ชื่อ ไม่เคยเจอหน้าแม้เพียงครั้ง เขาหล่อมาก บุคลิกนิ่งๆ ดูเย็นชา ยิ่งทำให้เขามีเสน่ห์ แบบนี้นี่เอง สาวสวยในวงการบันเทิงถึงหลงใหลเขานักจนยอมแม้กระทั่งเป็นแค่คู่นอนชั่วคราวของเขา ซึ่งเธอเคยได้ยินเพื่อนๆ ซุบซิบข่าวดาราให้ฟังไม่เว้นแต่ละวัน
เจ้าชู้มักมากแบบนี้ ต่อให้หล่อเหลาร่ำรวยขนาดไหน ให้แต่งงานด้วยเธอก็ไม่เอาหรอก เธอเกลียดที่สุดพวกผู้ชายที่ใช้ใบหน้าและเสน่ห์มาหลอกล่อผู้หญิงให้หลงใหลติดกับ จนยอมทอดกายให้เขาเชยชมได้ฟรีๆ
เรื่องอะไรต้องเอาตัวไปเสี่ยงติดโรคจากผู้ชายพวกนี้และเอาหัวใจไปให้เขาเหยียบย่ำเล่น ต่อให้เหลือเขาเป็นผู้ชายคนเดียวบนโลก เธอก็ไม่มีวันไปแย่งชิงกับผู้หญิงคนอื่นๆ แน่นอน และเขาเองก็คงไม่ยอมมาแต่งงานกับเธอจริงๆ เหมือนกันนั่นแหละ
“อย่ามาตัดสินคนอื่นง่ายๆ แบบนั้น ที่กูมีคนอื่นเพราะยังไม่ถึงเวลาแต่งงานต่างหาก ได้ข่าวว่ามึงเองก็อยากนอนกับลีน่ามานานแต่เธอไม่เล่นด้วยนี่นา ลำบากหน่อยนะ เดี๋ยวกูคายทิ้งแล้วลองเก็บไปกินดูสิ อาจถูกปากมึงก็ได้ ตอนนี้ก็คืนว่าที่เมียกูมาได้แล้ว แล้วก็ไสหัวไปไกลๆ ก่อนที่คนของกูจะเป่าหัวมึง”
เหนือเมฆที่ทนฟังมานานอดใจไม่ไหว ตอบโต้คู่อาฆาตกลับไปพอแสบๆ คันๆ ยัยเด็กนี่ก็สวยจริงๆ นั่นแหละ ทั้งขาว ทั้งหุ่นสะโอดสะอง หน้าตาก็สวยไร้ที่ติ ถึงว่ามันถึงได้คลั่งนักพอรู้ว่าเธอคนนี้ต้องมาเป็นเมียของเขา และเขาแน่ใจเลยว่า คนอย่างมัน ไม่มีทางยอมจบเรื่องนี้ง่ายๆ แน่ ถ้ามันยังไม่ชนะเขา
