เสียงของรุ้งลดาสั่งสาวใช้ในบ้านให้เร่งมือตระเตรียมอาหารโดยไว เพื่อต้อนรับนุชา หลานสาวคนเล็กของท่านที่สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี และกำลังจะเดินทางกลับมาถึงบ้านในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า
“เสร็จหรือยังล่ะแม่นิต เดี๋ยวน้องเราจะกลับมาแล้วนะ”
“ใกล้แล้วค่ะคุณย่า” นิตยาตอบผู้เป็นย่าอย่างนอบน้อม เร่งมือทำงานอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง
นิตยาเรียนจบกลับมาอยู่บ้านตามคำสั่งของผู้เป็นย่า ไม่ได้ออกไปทำงานที่ไหนเพราะรุ้งลดาไม่อนุญาต เธอจึงมาช่วยมารดาเลี้ยงดูแลบ้าน ช่วยเหลืองานทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ ส่วนใหญ่จะทำอาหารให้คนในบ้านและต้อนรับแขกเหรื่อ มีงานอะไร กิ่งกาญจน์ผู้เป็นมารดาเลี้ยงก็ไหว้วานนิตยาเพราะเชื่อในรสมือและความรับผิดชอบที่ดีเยี่ยม
รุ้งลดาอยากให้หลานสาวคนโตออกเรือนไปกับผู้ชายที่ท่านพึงพอใจเท่านั้น
นิตยาจึงได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำตามคำสั่ง แม้ลึก ๆ เธออยากปฏิเสธใจแทบขาด เพราะว่าที่คู่หมั้นของเธอเกลียดเธออย่างกับอะไรดี
“คุณนิตทำงานตั้งแต่เช้า พักก่อนไหมคะ” สาวใช้ในบ้านบอกเจ้านายสาวด้วยน้ำเสียงห่วงใย นิตยามีศักดิ์เป็นหลานคนโตของรุ้งลดากับประสงค์ แต่ใคร ๆ ก็รู้ว่าปู่ย่าไม่ใคร่จะรัก บิดาก็ไม่ใคร่จะสนใจเท่าใดนัก คงมีแต่กิ่งกาญจน์ที่เอ็นดูลูกเลี้ยงมากกว่าใครเพื่อน
รุ้งลดากับประสงค์เลี้ยงนิตยาและส่งให้เรียนหนังสือจนจบ ก็ไม่อยากให้ไปอยู่ที่อื่น อยากให้ทำงานรับใช้ตนและแต่งงานออกเรือนไปกับผู้ชายที่ท่านคิดว่าเหมาะสมคู่ควร
ปีนี้นิตยาอายุยี่สิบเจ็ดปีแล้วแต่ชีวิตของหญิงสาวไม่ใคร่จะมีเพื่อนฝูงหรือได้เที่ยวเตร่เหมือนคนวัยเดียวกัน เพราะถูกเลี้ยงให้อยู่ในกรอบที่ครอบครัวกำหนดเอาไว้
นิตยาเป็นเด็กดีเรียบร้อยแต่เด็ก ผู้ใหญ่ว่าอย่างไรก็ทำตามไม่เคยเกี่ยงงอน แถมยังรักน้องสาวอย่างนุชาจับใจ
ผู้ใหญ่สอนให้นิตยารักน้องแต่เล็กแต่น้อย ทำอะไรเพื่อน้องมาโดยตลอด น้องอยากได้อะไรก็เสียสละให้ทุกอย่าง เพราะหากขัดใจก็กลัวคนอื่นไม่รัก สาวใช้ในบ้านรู้ข้อนี้ดีจึงเวทนานิตยาอยู่ลึก ๆ
การกลับมาของนุชาดูจะเป็นที่ดีอกดีใจของทุกคน นิตยาเป็นลูกสาวและหลานสาวที่ถูกลืมมานานแล้ว เธอก้มหน้าก้มตาทำงานงก ๆ อยู่ก้นครัว ไม่มีใครใคร่จะสนใจนัก แต่หญิงสาวก็ไม่เคยปริปากบ่น
คนที่รอคอยกลับมาพร้อมกับการต้อนรับของครอบครัว อบอุ่นและเต็มไปด้วยความดีใจ
นิตยายืนมองครอบครัวของตัวเองแต่มักไม่มีเธอเป็นส่วนร่วม ตอนเด็ก ๆ เคยนึกน้อยใจแต่เธอก็พยายามไม่คิดถึงตรงนั้น
เธอสำนึกในบุญคุณของครอบครัวนี้มาโดยตลอดว่าเลี้ยงดูเธอมาแต่เล็กแต่น้อย และตระหนักดีว่าตัวเองไม่ใช่ลูกหลาน เพราะมารดาคบชู้สู่ชายจนป่วยตายด้วยโรคร้าย ทิ้งเธอเอาไว้ให้เป็นภาระคนอื่น
“คุณนิตไม่ออกไปรับประทานอาหารกับคุณ ๆ เหรอคะ” สาวใช้เอ่ยถามเจ้านายสาว อีกฝ่ายสะดุ้ง ก่อนจะรีบปฏิเสธเสียงอ่อน
“ฉันแต่งตัวไม่เรียบร้อย เหงื่อก็เต็มตัว คงไม่เหมาะหรอกค่ะ” งานเลี้ยงเล็ก ๆ ต้อนรับการกลับมาของนุชานั้นคุณรุ้งลดามีแผนการสำคัญคืออยากให้หลานสาวได้ทำความรู้จักกับผู้ชายที่เพียบพร้อมเพื่อจะหมั้นหมายและแต่งงานกันในอนาคต
นิตยามองชุดที่เธอสวมอยู่ มันมอมแมมและเต็มไปด้วยเหงื่อ เธอจึงเลี่ยงไม่ออกไปยุ่งวุ่นวายในงาน แต่หมุนตัวกลับไปเร่งช่วยเหลืองานในครัวหากมีอาหารการกินอะไรขาดเหลือจะได้จัดเตรียมนำไปเสิร์ฟได้ทันท่วงที
“จ๊ะเอ๋”
“อุ๊ย!” นิตยาอุทานเมื่อโดนสวมกอดมาจากทางด้านหลัง
“คิดถึงพี่นิตจังเลย ทำไมมาขลุกอยู่ก้นครัวละคะ ออกไปข้างนอกเถอะนะ น้องกลับมาทั้งที เราควรจะอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา”
“พี่อยู่ในครัวดีกว่าจ้ะ แต่งตัวไม่เรียบร้อย เหงื่อเต็มตัวแบบนี้ ออกไปจะทำให้คนอื่นขายหน้าเสียเปล่า ๆ มีแขกมาตั้งหลายคน” นุชามองพี่สาวอย่างเห็นใจ พี่สาวของเธอมักเจียมเนื้อเจียมตัวทั้ง ๆ ที่เป็นหลานอีกคน
หากไม่ได้ดั่งใจผู้เป็นย่าแล้ว ท่านจะพูดจากระทบกระเทียบถึงชาติกำเนิดของนิตยาเสียทุกครั้ง
ท่านเคยพูดว่านิตยาเป็นลูกชู้สันดานเหมือนแม่ เธอคิดว่าเวลามันก็ผ่านมานานมากแล้ว ไม่น่าต้องเอามาพูดทำลายน้ำใจกันอีก เพราะเช่นไรก็เป็นครอบครัวเดียวกัน และเธอก็ไม่เคยเห็นว่าพี่สาวคนนี้มีจิตคิดร้ายต่อใคร มีแต่ช่วยเหลือคนอื่นและมีน้ำใจช่วยเหลือทุกคนไม่เคยขัด ขอแค่ให้เอ่ยปาก หรือแม้ไม่เอ่ยปากก็อาสาทำให้เป็นอย่างดี
นิตยาเป็นผู้หญิงเรียบร้อย ทำกับข้าวอยู่ในครัวเสียเป็นส่วนใหญ่ ชอบปลูกผัก ทำสวน และดูแลบ้าน ในสายตาของเธอ พี่สาวคนนี้ไม่ยอมแต่งเนื้อแต่งตัวเอาเสียเลย ถ้าจะพูดให้ถูกคือจืดชืดสุด ๆ แต่ก็เป็นคนดีสุด ๆ เช่นกัน
นิตยาถูกเลี้ยงมาอยู่ในกรอบของครอบครัว โดยเฉพาะย่าที่หวาดระแวงเรื่องปูมหลังของพี่สาว เธอเองก็นึกรำคาญผู้ใหญ่เป็นบางครั้ง
“ถ้าพี่นิตไม่ยอมออกไป นุชาจะงอนนะคะ”
ได้ผล... เพราะเธอรู้ว่าพี่สาวรักเธอมากที่สุด ต้องตามใจอยู่แล้ว
“มาค่ะ สิจะพาไปแต่งตัว พี่สาวของสิสวยจะตายไป ชอบปล่อยเนื้อปล่อยตัว เป็นผู้หญิงอย่าหยุดสวย เคยได้ยินไหมคะพี่นิต”
นุชาจับพี่สาวอาบน้ำแต่งตัวเสียใหม่ หลังจากสั่งสาวใช้ให้จัดการงานในครัวต่อเพราะพี่สาวตระเตรียมข้าวปลาอาหารเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ก็ไม่ได้มีอะไรยุ่งยากนักหรอก
“ว้าว! บอกแล้วไงว่าพี่สาวของนุชาสวยไม่เป็นสองรองใคร” นุชาตาวาว มองพี่สาวอย่างชื่นชม
“เราออกไปกันเถอะค่ะ” นุชาดึงมือพี่สาวเข้าไปในงาน ในขณะที่นิตยาประหม่าอยู่มาก
การปรากฏตัวของนิตยาดูเหมือนจะทำให้ใครหลายคนตกตะลึง หญิงสาวรูปร่างอรชรสวยหวานในชุดสีฟ้าสดใส นุชายิ้มกว้างทันทีที่ทุกคนมองพี่สาวคนเดียวของเธออย่างชื่นชม
นุชาหันไปทำไม้ทำมือกับมารดาก่อนจะยิ้มอย่างมีความสุข ไม่มีใครคิดถึงนิตยาสักคนเดียวนอกจากมารดาของเธอ
กิ่งกาญจน์เห็นลูกเลี้ยงขลุกอยู่แต่ในห้องครัวเลยกระซิบให้บุตรสาวจับนางซินสุดสวยไปแปลงโฉมเสียหน่อย
“หนูนิตมาแล้วเหรอจ๊ะ มาไหว้ผู้ใหญ่ก่อนสิจ๊ะ”
กิ่งกาญจน์ดึงมือลูกเลี้ยงให้มายืนใกล้ ๆ ก่อนที่นิตยาจะยกมือไหว้ผู้ใหญ่ตรงหน้าด้วยกิริยาอ่อนน้อม
“นี่นิตยาหรือหนูนิตค่ะ ลูกสาวคนโตของคุณเลอยศ” กิ่งกาญจน์แนะนำเสียเอง เมื่อเห็นคนอื่น ๆ ไม่มีใครพูดอะไร
“โตขนาดนี้แล้วเหรอครับ ไม่ค่อยเห็นหน้าค่าตากันเลย”
“ยายหนูนิตไม่ค่อยชอบไปไหนน่ะค่ะ ชอบทำกับข้าวอยู่ในครัว” คุณรุ้งลดาตอบเสียเอง
“สวย ๆ น่ารักแบบนี้ต้องพาออกงานบ้างนะครับ” คนชมว่าสวยยิ้มแบบผู้ใหญ่ใจดี แต่นิตยารู้สึกอึดอัด การที่ย่าให้เธออยู่แต่กับบ้าน ไปเรียนและมีคนไปรับไปส่งทุก¬วันก็เป็นการดี เธอมักมีปัญหาตั้งแต่เด็กเรื่องรูปร่างหน้าตาที่สวยน่ารัก การเป็นคนสวยใช่ว่าจะดีเสมอไป ถ้าไม่ถูกเพื่อนแกล้งก็โดนผู้ชายลวนลาม
“อยู่กับบ้านก็ดีแล้วค่ะพ่อเลี้ยง” รณกรณ์เป็นพ่อหม้ายลูกหนึ่งที่ร่ำรวยมากเพราะทำธุรกิจหลายอย่าง ภรรยาเสียชีวิตไปหลายปีแล้ว แต่ก็ยังครองตัวเป็นโสด แม้จะอายุล่วงเลยสี่สิบเข้าไปแล้ว แต่กระนั้นก็ยังดูหนุ่มแน่น เพราะรู้จักออกกำลังกายและรักษาสุขภาพของตัวเองเป็นอย่างดี
“ดูท่าคุณรุ้งคงหวงหลานสาวคนนี้มากนะครับ นี่ถ้าพาออกงาน หนุ่ม ๆ คงรุมจีบกันใหญ่”
“ค่ะ” รุ้งลดาฝืนยิ้มกับคำชมนั้น เพราะเคยพานิตยาออกงาน หนุ่ม ๆ รุมจีบจริง ๆ จีบจนชกต่อยกันในงาน เธอแทบเอาปี๊บคลุมหัวเพราะอาย
เลือดแม่มันแรง!
ชม้ายชายตา ทำผู้ชายแทบฆ่ากัน!
แล้วนี่ใครไปพาออกมาจากห้องครัว งานนี้เลี้ยงต้อนรับการกลับมาของนุชา ท่านอยากให้หลานสาวคนเล็กเด่นที่สุด แต่พอนิตยาออกมาไม่มีใครสนใจนุชาเลย
++++++
นิตยาเกร็งจนมือชื้นเหงื่อ เธอเห็นสายตาของผู้เป็นย่าก็เข้าใจว่าท่านไม่อยากให้เธอออกมาเสนอหน้าในงานนี้สักเท่าใดนัก
“หนูนิตขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”
“ไปเถอะ” คุณรุ้งลดารีบกล่าวอนุญาต กิ่งกาญจน์ถอนใจเฮือกใหญ่ พอจะรู้ถึงความรู้สึกของแม่สามีที่มีต่อลูกเลี้ยงของเธอดี
นิตยารู้สึกหายใจคล่องขึ้นหน่อย เมื่อได้ออกมาจากสถานการณ์ที่ชวนอึดอัดนั้น เมื่อไม่เป็นที่ต้องการก็ควรจะถอยออกมา เธอไม่กล้าไปยืนเสนอหน้ากับผู้ใหญ่หรือแขกกิตติมศักดิ์พวกนั้นหรอก
“นิต...” เสียงเรียกทำให้เธอหันขวับไปมอง
“วัฒน์” วิวัฒน์เป็นนักศึกษาร่วมสถาบันเดียวกันกับเธอ และเป็นเพื่อนกันในเวลาต่อมา เธอเห็นเขาแล้วยิ้มให้ ร่างสูงเพรียวก้าวเข้ามาหาเหมือนจู่โจมเธอเลยถอย แต่ขาสะดุดกันเพราะตกใจเล็กน้อย
“อุ๊ย!” เขาดึงเธอเอาไว้เพื่อไม่ให้ล้ม
“ขอบใจจ้ะวัฒน์ แต่ปล่อยนิตก่อนนะจ๊ะ” อีกฝ่ายจับมือของเธอเอาไว้ไม่ยอมปล่อย แถมยังถึงเนื้อถึงตัวอีกด้วย
ตอนเรียนอยู่มหาวิทยาลัยใคร ๆ ก็รู้ว่าวิวัฒน์คลั่งไคล้เธอ เขาตามติดเกาะแจ มีเรื่องกับคนอื่นไปทั่ว ใครมาจีบเธอจะต้องต่อยกับวิวัฒน์จนเลือดกบปาก เธอค่อนข้างจะกลัวเขาอยู่มากเหมือนกัน
“คิดถึงนิตเหลือเกิน ไม่ได้เจอกันเลย”
“นิตต้องช่วยที่บ้านทำงานจ้ะ”
“นิตไม่ไปทำงานนอกบ้านเหรอ” เขามองเธอด้วยสายตาที่ทำให้นิตยาไม่กล้าสบด้วย เธอถอยหนีอีกสองสามก้าว ไม่กล้ายืนใกล้เขามาก
“ไม่ได้ไปทำจ้ะ นิตอยู่บ้านก็มีงานทำเยอะแยะ”
“วัฒน์ดีใจที่ไร่ของนิตมีงาน เขาเชิญพ่อแม่ของวัฒน์มาด้วย วัฒน์เลยได้มีโอกาสตามพวกท่านมา ทำให้ได้เจอนิตวันนี้” งานเลี้ยงคนรวย นัดกันมาสังสรรค์คุยกันเรื่องธุรกิจ ให้ลูกหลานได้พบปะพูดคุยกัน เธอเข้าใจจุดประสงค์หลายอย่างของพวกผู้ใหญ่
“นิต... เราก็เรียนจบกันมาตั้งหลายปีแล้ว นิตรู้ใช่ไหมว่าวัฒน์คิดยังไงกับนิต ถ้านิตไม่รังเกียจ วัฒน์จะให้พ่อกับแม่มาสู่ขอนิต เราจะได้แต่งงานกันสักที”
“เอ่อ... คือว่านิต” เธออึกอัก พฤทธิ์เพิ่งมาทาบทามสู่ขอเธอ และกำลังจะหมั้นหมายกันในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เธอจะพูดอย่างไรดีไม่ให้วิวัฒน์เสียน้ำใจไปมากกว่านี้ เขาเป็นคนใจร้อน เธอกลัวเขาจะรับไม่ได้
“นิต... วัฒน์รักนิตจริง ๆ นะ” เขาเดินเข้าหาคว้ามือเธอไปกุมเอาไว้
“ทำอะไรวะ” เสียงของอิฐดังขึ้นด้านหลัง ทำให้คนทั้งสองหันขวับไปมอง
“แล้วเสือกอะไรด้วยวะ” วิวัฒน์ถามกลับ นิตยาพยายามดึงมือนิ่มออกจากการเกาะกุมของวิวัฒน์แต่เขาไม่ยอมปล่อย
“ผู้หญิงเขาไม่อยากให้จับ ไปบังคับเขาทำไม”
“กูจะจับ มึงจะทำไม”
“จะทำไมอย่างนั้นเหรอ” อิฐตรงเข้ากระชากคอเสื้ออีกฝ่าย รัวหมัดเข้าใส่ไม่ยั้ง
“โอ๊ย!”
“อย่านะคะพี่อิฐ” นิตยากรีดร้องตกใจรีบเข้าห้ามปราม เสียงเอะอะโวยวายนั้นทำให้คนในงานรีบวิ่งมาดูเหตุการณ์
“ตายแล้ว เกิดอะไรขึ้น ใครก็ได้ไปช่วยแยกหน่อย” คุณรุ้งลดาร้องบอกก่อนจะมีคนไปช่วยแยกหนุ่มเลือดร้อนทั้งสอง
“เกิดอะไรขึ้น” ถามแล้วอดจะเหลือบไปมองหลานสาวตัวดีเสียไม่ได้ นิตยาก้มงุดไม่กล้าสบตาผู้เป็นย่า
ผู้ใหญ่ไกล่เกลี่ยให้ทั้งสองเลิกแล้วต่อกัน แต่นิตยาโดนคุณรุ้งลดาดุด่าว่ากล่าวอย่างหนัก
“แม่นิต หล่อนก็อย่าเล่นหูเล่นตากับผู้ชายให้มันมากนักสิ มีเรื่องชกต่อยกันไม่เว้นแต่ละวัน ไปเรียนก็มีผู้ชายเดินตามมาจนถึงไร่ หล่อนไม่อายชาวบ้านชาวช่องเขาบ้างเหรอไง อย่าทำตัวต่ำเหมือนแม่ของหล่อน จำเอาไว้ว่าหล่อนเป็นหลานฉัน ทำอะไรรักษาหน้าตาครอบครัววงศ์ตระกูลฉันบ้าง” คุณรุ้งลดาจิ้มหน้าผากหลานนอกไส้อย่างโมโห
“คุณแม่ขา... อย่าดุหนูนิตเลยค่ะ เป็นความผิดของกิ่งเอง”
“บอกแล้วว่าอย่าให้มันมาเสนอหน้าในงาน เห็นไหมละแม่กิ่ง มีเรื่องจนได้ ฉันอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว”
“ใจเย็น ๆ ก่อนเถอะคุณ ยายนิตเองก็คงไม่ได้ตั้งใจ” คุณประสงค์ปรามภรรยา
“พี่นิตไม่ได้ทำอะไรเสียหน่อยนะคะคุณย่า ผู้ชายพวกนั้นต่อยกันเอง” นุชาเข้าข้างพี่สาว
“เราอยู่ในเหตุการณ์รึ ถึงได้พูดเป็นตุเป็นตะ”
“เอ่อ...” นุชาอ้าปากค้าง ทำท่าจะเถียงแต่มารดาปรามเอาไว้ เลยเลือกที่จะเงียบเสีย เพราะยิ่งพูด ยิ่งจะทำให้รุ้งลดาโมโหหนักเข้าไปอีก
“จะไปไหนก็ไปไป๊ รำคาญนัก” คุณรุ้งลดาไล่ส่งหลานสาวนอกไส้ด้วยความโมโหไม่คลาย
ตอนเด็ก ๆ คุณรุ้งลดายังเอ็นดูนิตยาอยู่บ้างแต่พอเด็กสาวเจริญวัยขึ้นและมีเรื่องผู้ชายเข้ามาพัวพันไม่เว้นแต่ละวัน ท่านเลยเริ่มดุด่าว่ากล่าวจนกลายเป็นไม่ชอบใจหนักขึ้นเรื่อย ๆ
นิตยาก้มหน้าน้ำตาร่วงเผาะ ก่อนจะรีบเดินหนีออกมาไม่อยากให้โดนไล่รอบสอง เธอร้องไห้เบา ๆ อยากเกิดมาเป็นคนขี้เหร่นัก จะได้มีชีวิตเหมือนคนอื่นเขา
หลายปีก่อนตอนที่นิตยายังเรียนอยู่มัธยมต้น…
“โอ๊ย!” นิตยาร้องเสียงหลงเมื่อเดินถือสมุดการบ้านไปส่งคุณครูประจำวิชา แต่กลับโดนเพื่อน ๆ ในห้องที่หมั่นไส้เธอขัดขาจนล้ม
“เธอแกล้งฉันทำไม”
“ใครแกล้ง เดินไม่ดูตาม้าตาเรือเอง ช่วยไม่ได้” เพื่อนนักเรียนที่แกล้งนิตยาพากันหันไปหัวเราะร่วน นิตยาร้องเบา ๆ เพราะเจ็บข้อศอกและเข่า เป็นแผลถลอกจนรู้สึกแสบ เธอไม่อยากมีเรื่องก็เลยรีบเก็บสมุดการบ้านโดยเร็ว
“โอ๊ย!” เธอร้องเสียงหลงเมื่อมือโดนเหยียบ
“อุ๊ย! ขอโทษนะ มองไม่เห็น นึกว่าหมาเลยเผลอเหยียบ” คนแกล้งเหยียดปากก่อนจะหันไปหัวเราะกับเพื่อน ๆ แล้วสะบัดหน้าเดินจากไป
นิตยาร้องไห้เบา ๆ เธอปาดน้ำตาทิ้ง กลับบ้านไปวันนั้นเธอโดนผู้เป็นย่าดุด่าลั่นบ้าน
“มีแผลแบบนี้ ไปมีเรื่องตบตีแย่งผู้ชายกับใครเขาอีกล่ะ ถ้าทางโรงเรียนเชิญผู้ปกครอง ฉันจะไม่ให้ใครไปเป็นผู้ปกครองให้แก ฉันอายคนอื่นเขา มีแต่เรื่องตบตีแย่งผู้ชาย ฉันไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว เคยทำอะไรให้ฉันภูมิใจในตัวกาฝากอย่างแกบ้างไหม ถ้าเขาไล่แกออก แกก็อย่าเรียนมันเลยหนังสือหนังหาน่ะ”
“นะ... หนูนิตแค่หกล้มน่ะค่ะ” นิตยาปดคำโต เธอเคยโดนเด็กผู้หญิงในโรงเรียนจิกหัวตบ
