“หิวข้าวหรือ... หิวพี่?”
“ถ้าจะบอกว่าหิวข้าว พี่อาร์จะว่าจัสเปล่าคะ”
“ไม่ว่า เพราะกินข้าวก่อน เดี๋ยวจะได้มีแรงขย่มพี่” รอยยิ้มร้ายของผมผุดขึ้นยามไล่ปลายเท้าไปยังขาวอ่อน ลากไล้ไปมาจนจัสมินที่กำลังดูเมนูถึงกับถลึงตาใส่ผม
“พี่อาร์ อยากขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ไม่อยาก พี่คงไม่ออกมาเจอ เธอรู้ดี”
“รู้สิคะ เพราะพี่อาร์ไม่ได้เหมือนพี่คนอื่นๆ ที่พออยากก็พร้อมจะเจอ” เธอยิ้มกว้าง ผมไม่ได้มีนิสัยเหมือนกันไอ้พวกเวรนั้นที่อยากแล้วเรียกไปหา แต่ผมจะเลือกคนที่ทำให้ผมสบายใจทุกอย่าง แม้แต่เรื่องบนเตียง และจัสมินคือหนึ่งในนั้นที่ผมเคี้ยวได้นานสุด
“อยากให้เลิกเคี้ยว”
“จะเลิกได้ไง ไม่มีใครมาหยุดพี่นี่”
“จัสก็หยุดไม่ได้เหรอ?”
“ถ้าได้... พี่คงหยุดไปนานล่ะ” ผมเลือกที่จะหยุดพูดและจับจ้องใบหน้าสวยที่ก้มหน้าลง ความจริงผมก็สงสารเธอนะที่คอยมารับอารมณ์ของผม แต่ถ้าเธอไม่สมยอมผมก็ไม่ขัดขืน หากแต่นี้เป็นการสมยอมทั้งสองฝ่ายเธอรู้ดีว่าผมเป็นผู้ชายแบบไหน ไม่ได้จริงจังกับใครถึงขนาดต้องหยุด
เราสองคนกินข้าวกันและพูดคุยเรื่องต่างๆ ไม่ใช่แค่เพียงมีเซ็กส์เท่านั้น หางตาของผมเหลือบไปเห็นร่างบอบบางที่คุ้นตา เธอสวมกางเกงยีนขาสั้นขาดๆ เผยให้เห็นเรียวขาขายาว กับเสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่ทับใน ใบหน้าสวยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางแต่ไม่ได้จัดมาก ผมสั้นสีดำบลอนด์เข้ากับใบหน้าสวย ดวงตาคมเรียวกำลังกวาดสายตามองไปทั่วห้างราวกับกำลังหาอะไรบางอย่างอยู่
“พี่อาร์จะไปไหนคะ?”
“พี่ไม่ว่างล่ะ มีธุระ”
“พี่อาร์...”
“โทษที เธอกลับไปหาแฟนเธอเหอะ” จัสมินทำหน้าเศร้า และผมรู้ว่าเธอมีแฟนอยู่แล้ว แต่แฟนเธอไม่ได้ครึ่งเท่าผม หมายถึงเรื่องบนเตียงนะ ผมเคี้ยวหมดล่ะถ้าเจอคนที่ถูกใจ จัสมินเองก็เคยพูดถ้าผมหยุด เธอจะเลิกกับแฟนนายแบบทันทีถ้าผมเลือกเธอ
แต่มันไม่มีวันนั้นหรอก เธอไม่ใช่คนที่จะหยุดผมได้
หมับ
“เฮ้ย! นะ นาย”
“ทำไมไม่ตอบไลน์ผมล่ะ?”
“ไลน์... นายไลน์มาหาฉัน”
“ใช่ ผมไลน์ไปขอให้คุณรับผมเป็นเพื่อน” ดาวเหนือตกใจไม่น้อยแต่เธอก็ไม่ได้สนใจ มองลงมายังต้นแขนที่ผมจับอยู่ จำต้องคลายมือออกอย่างช้าๆ ทั้งที่เสียดายเพราะแม้แต่ต้นแขนเธอยังนุ่มนิ่มเลย
“ประสาท ใครเขาจะรับนายเป็นเพื่อนกัน”
“ไม่รู้ล่ะ ถ้าคุณได้อ่านคุณจะรับผมเอง”
“โทษทีนะ แต่มือถือฉันไม่ได้อยู่กับตัว”
“อ้าว? แล้วอยู่ไหนอะ”
“ยุ่งไรด้วย ถอยไป ฉันจะไปสั่งอาหาร” เธอดันไหล่ผมให้ถอยห่าง และเดินนวยนาดไปร้านอาหารที่ผมเพิ่งจะวิ่งออกมา ดาวเหนือสั่งอาหารไปหลายกล่องพอดู
“สั่งไปไหนเยอะแยะครับ”
“เฮ้อ ยุ่งไรด้วยถามจริง”
“ก็อยากยุ่ง” ผมพูดออกไปตามความจริง ก่อนจะหันไปมองจัสมินที่มองผมอย่างเสียใจและเดินออกไป โทษนะจัส
“ผมช่วย”
“ถอย”
“ไม่ ผมช่วย”
“อยากเจ็บตัวใช่มะ โรคจิตนะ” ดาวหิ้วกล่องอาหารไปสองมือ ซึ่งมันคงจะหนักพอดูแต่ผมน่ะทนเห็นไม่ได้หรอกนะจำต้องวิ่งไปคว้าถุงในมือเธอไว้
“นี่ เอาคืนมา!”
“กลับยังไงครับ รถจอดอยู่ตรงไหน”
“ฉันนั่งแท็กซี่มา”
“ดีเลย งั้นผมไปส่งนะ” ผมไม่รอให้เธอพูดตกลง เดินนำเธอยังไปรถหรูแลมโบกินีสีดำสนิทที่เงาวับเพราะเพิ่งไปล้างมาสดๆ ร้อนๆ
“ไม่ต้อง ฉันกลับเองได้”
“ไม่ได้ครับ หรือว่าที่ไม่อยากกลับกับผม เป็นเพราะว่าคุณกลัวจะหวั่นไหวกับผมใช่ปะ”
“ประสาท ใครเขาจะไปคิดแบบนั้นกับนายกัน”
“งั้นก็กล้าๆ หน่อยสิครับ ถ้าไม่กลัวผม” รอยยิ้มของผมคงทำให้ดาวเหนือออกอาการไม่ชอบใจ ผมชอบเวลาที่ได้เห็นใบหน้าสวยหงุดหงิด คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ริมฝีปากยกสูงขึ้น เธอเท้าเอวมองผมก่อนจะชี้หน้าราวกับคาดโทษ
“เห็นดีกันแน่”
“กลัวจังครับ” ประตูรถสุดหรูของผมเปิดขึ้นและถูกปิดลงอย่างแรง ราวกับว่าเธอไม่ได้กลัวว่ามันจะพังลง ผมยิ้มกว้างเข้าไปประจำที่คนขับ หันไปมองคนข้างกายที่เอาแต่นั่งกอดอกเชิดหน้าไปตามทาง
“อย่าลืมดูมือถือนะครับ ผมจะรอ”
“เออ! รีบๆ ขับไปเลย”
“ขับไปไหนล่ะครับ?” ดาวเหนือบอกทางไปให้กับผม ระหว่างนั่นเราสองคนก็ไม่ใครพูดอะไรขึ้นมาเลย มีแต่ผมที่เอาแต่มองคนข้างกายที่ไม่มองผมแม้แต่นิด กลิ่นกายของเธอมันหอมหวานยิ่งกว่าน้ำหอมที่ผมเปิดในรถซะอีก จำต้องเอาน้ำหอมออกและสูดดมเอากลิ่นกายเธอแทน รถของผมขับตรงไปตามทางกระทั่งมาถึงบ้านหลังหนึ่งซึ่งเป็นบ้านที่น่ารักมากๆ เลย
“บ้านคุณเหรอครับ?”
“ใช่ ขอบใจนะที่มาส่ง ถึงจะไม่ได้ขอร้องก็ตาม” ผมพยักหน้ารับและหันไปหยิบกล่องอาหารด้านหลัง เป็นจังหวะที่ดาวเหนือเองก็หันไปเช่นกัน แน่นอนว่ามันทำให้เราสองคนใกล้ชิดกันมากขึ้นไปอีก ผมได้กลิ่นหอมจากลำคอของเธอและเส้นผม ครั้งแรกที่ได้จับจ้องใบหน้าเธอใกล้ๆ กลิ่นกายและทุกอย่าง ลมหายใจของเราสองคนผสานกันไปมา หัวใจของผมเต้นเร็วขึ้นยามมองลึกเข้าไปในดวงตาคม ริมฝีปากนูนน่าจูบทำให้ผมอยากจะสัมผัสว่ารสชาติเป็นแบบไหน
และก่อนที่จะได้คิดอะไรเตลิดไปไกล หรือถึงเข้าขั้นลามกกับเธอ ผมก็ต้องตกใจอย่างแรง
โป้ก!
“อ๊าก เจ็บนะครับ”
“ทะลึ่ง มองอยู่ได้น่ารำคาญ ถอยไป!” เธอผลักอกผมให้ออกห่าง และตัวเองก็หยิบถุงอาหารไปไว้ในมือก่อนจะลงจากรถ โดยที่ผมเอาแต่กุมหัวตัวเอง
มือหนักฉิบหาย!
“เดี๋ยวสิครับ”
“อะไร หรืออยากโดนมากกว่านี้อีก”
“มากกว่านี้ ผมขอบนเตียงแล้วกัน”
“ใครมาเอะอะอะไรหน้าบ้านวะ!” น้ำเสียงเข้มดังขึ้น เมื่อประตูรั้วเปิดออก ผมมองร่างสูงที่สูงพอๆ กับผม ใบหน้าหล่อทะเล้น ผมสีน้ำตาลเข้มถูกเสยขึ้นไปพร้อมกับผมไถข้างทั้งสอง หมอนั่นถอดเสื้อโชว์หุ่นที่ดีโคตรๆ สวมกางเกงยีนโหลดต่ำ มองผมอย่างสงสัย
“ใครวะ หน้าคุ้นๆ มะ”
“เพื่อนนัมที่ไปรีสอร์ทคราวนั้นไง จำไม่ได้”
“อ๋อ... แล้วมาด้วยกันได้ไงอะ?” โยชี้นิ้วไปที่ดาวและแย่งถุงอาหารไปไว้ในมือ
“เจอกันโดยบังเอิญ”
“ไง สบายดีนะนายอะ”
“ครับ” ผมตอบกลับไปอย่างสุภาพ ความจริงผมไม่ใช่คนสุภาพอะไรนักหรอกนะ แต่ผมรู้จักมารยาทดีว่าใครควรพูดจาดีๆ ด้วย ใครไม่สมควรพูดจาดีด้วย
“แม่รอกินข้าวล่ะ”
“แม่หรือแก เอาดีๆ”
“เออ ก็หิวอะ แม่เพิ่งกลับมาด้วย” ดาวหันมาสบตากับผมและปิดประตูรั้วลง สายตาของผมยังคงจับจ้องมองประตูรั้วที่เป็นไม้ขัดเงาสูงเหนือหัวผมนิดหน่อย แต่มันมีช่องพอให้เห็นว่าคนสองคนกำลังเดินเคียงข้างเข้าไป โดยมีรอยยิ้มของดาวเหนือและเสียงหัวเราะ ยามที่เธอหันไปคุยกับเพื่อนสนิทในกลุ่ม
แต่ได้รู้ว่าเธออยู่ที่นี่ก็เกินพอล่ะ ส่วนเรื่องโยผมไม่คิดอะไรอยู่แล้ว... สองคนนั้นก็แค่เพื่อนสนิทกัน ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงหรอก
“แล้วเราจะได้เห็นดีกันครับ คุณดาวเหนือ”
-AR TALK END-
“ฮ้า อิ่มจังตังค์อยู่ครบ”
“อิ่มแล้วก็ยกตูดมาช่วยกันล้างจาน”
“ไรวะ ฉันเป็นเพื่อนแกนะดาว ใช้เพื่อน แม่ดูสิครับ” ฉันหันไปมองใบหน้าหล่อเหลาของโยเพื่อนสนิทที่วันนี้มันมาสิงสถิตอยู่ที่บ้านของฉันเนื่องจากจะไปหาเถื่อน แต่รายนั้นอยู่กับแฟนเด็ก ส่วนโฟม โยไม่มีทางไปหาเพราะรำคาญนัมแฟนโฟม ผลสุดท้ายกรรมก็เลยมาตกอยู่ที่ฉันไง
“แม่อย่าไปสนมันนะ ให้มันมาช่วยดาวล้างจาน”
“ปกติลูกก็ล้างเองนี่นา ทำไมจะต้องใช้โยด้วยล่ะ”
“แม่เข้าข้างมันอะ” โยทำหน้าทะเล้นและสวมกอดเอวแม่ฉันที่กำลังจัดขนมอยู่ ภาพนี้ทำเอาฉันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก หากแต่สีหน้าไม่ได้บ่งบอกเหมือนกับในใจนะ
“ก็ได้ๆ รักลูกนอกคอกมากกว่าลูกในไส้”
“แม่ดูสิครับ ดาวมันอิจฉาผม แบร่!” มันแลบลิ้นให้จนฉันแทบจะเอาจานบนโต๊ะเขวี้ยงใส่หน้ามันเลย แต่ก็ต้องระงับไว้และเดินหมุนตัวไปในครัว ยืนยิ้มอยู่ตรงอ่างล้างจาน
ฉันชื่อ ‘ดาวเหนือ’ อายุยี่สิบสองย่างยี่สิบสามปี เรียนอยู่คณะสถาปัตยกรรมปีห้า เป็นปีสุดท้ายแต่ช่วงนี้เป็นช่วงที่เพิ่งจะเปิดเทอม ทำให้การฝึกงานของปีนี้เลื่อนไปเป็นเทอมสองแทน เพราะคณะอยากให้ความสำคัญกับการทำงานและทำโปรเจกต์ ฉันมีเพื่อนอยู่สามคน มีโฟม เถื่อนและโย กลุ่มของเราเป็นเพื่อนเฟรชชี่กันตั้งแต่เริ่มเข้าเรียน ความจริงฉันกับโยเป็นบัดดี้กันและเราก็รู้จักกันจนมารวมเป็นกลุ่ม ในตอนนั้นฉันถูกรุ่นพี่มาจีบ ไม่เว้นแต่รุ่นเดียวกัน แต่ในตอนนั้นทุกคนไม่กล้าเข้าใกล้ฉันเนื่องจากโยที่เป็นบัดดี้ทำตัวสถุนมากๆ เซอร์ จนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ฉัน และการเปลี่ยนตัวเองของมันก็เริ่มดีขึ้น พอเริ่มตัดผม แต่งตัวดี มันก็เหมือนเจ้าเงาะที่ถอดรูป หล่อทะเล้น ขี้เล่นและหม้อสาวไปเรื่อย
“แฮร่!”
“แม่มึงสิ... อะ ไอ้บ้าตกใจหมดเลย!”
“ขวัญอ่อนจริงนะ สาวน้อย กิ้วๆ”
“ทะลึ่ง!” ฉันตกใจสุดขีดที่โยโผล่เข้ามา แถมเกาคางฉันอย่างหมั่นไส้ ร่างสูงยืนเคียงข้างฉันและช่วยล้างจาน มันเป็นโมเมนต์ที่ธรรมดามากสำหรับใครหลายๆ คนใช่มะ เพราะมันคือเพื่อน
แต่สำหรับฉัน... มันไม่ใช่เลยสักนิด
“นอนด้วยนะคืนนี้”
“ตลก บ้านมีก็กลับไปนอนดิ”
“ไม่เอา ขี้เกียจขับรถแล้ว ขอแม่แกแล้วด้วย”
“เหอะ คิดว่าแม่จะให้นอนกับฉัน”
“ไม่ให้ก็แอบไง ไม่เห็นจะยาก” มันยังคงกวนประสาทฉันอยู่ คือถ้าเถื่อนหรือโยมาค้างที่บ้าน แม่จะจัดห้องให้นอนอีกห้อง แต่สำหรับโยมันไม่เคยนอนห้องที่แม่จัด พอแม่หันหลังเข้าห้องนอนปุบ มันแจ้นมาเคาะประตูนอนกับฉันทันที
ซึ่งมันไม่คิดอะไร แต่ฉันน่ะคิดนะ... ถึงจะเคยนอนด้วยกัน แก้ผ้าอาบน้ำด้วยกัน ทำอะไรหลายๆ อย่างที่เพื่อนสนิททำร่วมกัน
แต่เรื่องความรู้สึกอะ หญิงชายไม่มีทางจะไม่คิดได้หรอก
“ทำไม กลัวฉันจับแกทำเมียเหรอ?”
“บ้า ใครคิด”
“เหอะ ถ้าฉันจับแกทำเมียนะ จับทำนานแล้วเว้ย! อย่างแกฉันไม่จับทำเมียหรอก จับทุ่มและตีเข่าดีกว่า ฮ่าๆ”
ตุ้บ!
“เจ็บนะเว้ย ซัดมาได้”
“สมน้ำหน้า” โยกุมศีรษะตัวเองเมื่อฉันทุบกำปั้นลงไปอย่างแรง ก่อนจะเดินออกมาจากครัวแม่ก็ขึ้นไปนอนแล้วเพราะต้องไปทำงานแต่เช้า ฉันเลยเดินสำรวจบ้านให้เรียบร้อยเพราะนี่ก็ดึกมากแล้วด้วย
“ไปอาบน้ำที่ห้องตัวเองดิ”
“อาบเสร็จไปนอนกกด้วยนะ”
“ตลก เอาจริงดิ”
“ทำไม ปกติก็นอนกกตลอด” มันสบตากับฉันที่อ้ำอึ้งจะบอกว่าแต่ก่อนไม่ได้คิดอะไร แต่ตั้งแต่ปีสี่อะเริ่มคิดแล้วนะ ถึงแม้ว่าโยมันจะไม่คิดอะไรก็ตามที
“เออๆ ตามใจหมา” ฉันหมุนตัวเข้าห้องไป หลับตาลงมองเตียงนอนของตัวเองและเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำเตรียมตัวนอนเช่นกัน ฉันสวมเสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงขาสั้นเพราะเป็นชุดนอนที่สบายสุดแล้ว ก่อนจะหยิบครีมมาทาใบหน้า มองมือถือที่มีข้อความจากโฟมและเถื่อนในกลุ่มไลน์ เรื่องทั่วไปที่เราคุยกันเสมอ หากแต่ว่าฉันดันไปสะดุดกับชื่อไลน์ที่โคตรจะลามกของใครคนหนึ่ง
เด็กบ้านั่น! เอาจริงดิ
เมื่อได้อ่านข้อความที่ส่งมา รู้สึกอารมณ์ปรี๊ดขึ้นมาดื้อๆ จำต้องกดรับ เพราะมันเหมือนว่าเด็กคนนั้นกำลังท้าทายฉันไง แน่นอนว่าฉันไม่เคยกลัว ไม่รู้หรอกนะว่าต้องการอะไร แต่บอกไว้ก่อนจะมาเคี้ยวฉันเล่นๆ เหมือนเพื่อนเขา ฝันไปเหอะ! ผู้ชายสายเคี้ยวเซตนั่น แค่นัมฉันก็พอแล้ว เพราะนัมเป็นแฟนโฟมไง ถึงได้เป็นข้อยกเว้น
“เหี้ย!”
“อะ อะไร?”
“ตกใจหมด นึกว่าผี พอกหน้าไรขนาดนั้นวะดาว” โยเปิดประตูเข้ามา แถมยังนุ่งเพียงแค่บ็อกเซอร์สีดำตัวเดียวเท่านั้น กระโดดขึ้นมานอนเคียงข้างฉันที่กำลังโต้ตอบกับเด็กบ้าในไลน์
“คุยกับใคร หรือไลน์กลุ่ม”
“เปล่า ไม่มีอะไร”
“ไม่มีอะไรได้ไง ทำหน้ายังกับเจอโรคจิตตามรังควาน”
“อือ”
“ใครวะ?” ฉันไม่ตอบแต่กำลังพิมพ์ข้อความคุยกับไอ้เด็กโรคจิตที่กวนประสาทฉันเหลือเกิน
RXSEXJUD : ขอบคุณนะครับที่รับผมไว้ในใจ
ดาวเหนือ : ฉันแค่ไม่อยากโดนนายกล่าวหาต่างหาก
RXSEXJUD : ครับๆ งั้นฝันดีนะครับ คุณดาวเหนือของผม
ดาวเหนือ : ตลก! ไปตายซะ เด็กบ้า
ฉันวางมือถือกระแทกบนหัวเตียงอย่างแรง ไม่ชอบใจเลยจริงๆ มีคนมาจีบมากมาย แต่ไม่มีใครกวนประสาทได้เท่าไอ้เด็กบ้านี้เลยเอาจริง! ใครเป็นของนายกัน พูดเองเออเองก็เป็นนะ
“เป็นไรวะ”
“ไม่มีอะ ถ้ามีจะช่วยฉันหรือไง?”
“ยังไม่รู้เลยว่าเรื่องไร ถ้าช่วยได้ก็จะช่วย” โยหันมามองฉันด้วยสีหน้าคาดคั้น แต่ฉันก็ไม่เล่าอะไรให้ฟัง เพราะคิดว่าเด็กนั้นคงไม่มีอะไร คงจะแค่เห็นฉันและอยากเคี้ยวมากกว่า ไอ้เด็กลามก!
“ให้มันจริงเหอะ”
“แสดงว่าตอนนี้ยังไม่มี”
“อือ” ฉันสบตากับโยที่จับจ้องฉัน สายตาที่มองมันเป็นสายตาธรรมดามาก เพราะปกติมันก็มองฉันแบบนี้เสมอ แต่เคยบอกไงว่ามันไม่ได้ธรรมดาเหมือนกับตอนนั้นแล้ว เพราะตอนนี้...
“ดาว”
“อะ อะไร...” จู่ๆ โยมันก็ยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้จนฉันถอยหลัง แต่มันก็คว้าเอวฉันไว้ไม่ให้หนี หัวใจเต้นแรงขึ้นยามสัมผัสถึงลมหายใจร้อนอุ่น โยมองไปทั่วใบหน้าของฉันและโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกชนกับแก้มของฉัน
“เหม็นฉิบหาย โคลนไรวะเนี่ย เหม็นยังกับขี้หมู ฮ่าๆ”
“...”
“ว้อย! ไปล้างหน้าไป กูนอนไม่ได้นะเนี่ย กลัวว่ะ”
“ขอถอนคำพูด”
“ห๊ะ!”
“แกตายยยย...”
ขอถอนคำพูดและหัวใจที่เต้นแรงให้มันทั้งหมด ขอคืนโว้ย!
