ภาพตัดมาโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง
ยังไม่ฟื้นเลยครับนาย หมอบอกว่าหัวโดนกระแทกอาจจะต้องผ่าตัด เสียงเข้มที่ฟังดูร้อนรนของไมเคิลคนขับรถเอ่ยขึ้น
"หวังว่าเจมี่ (เลขา) จะปลอดภัย " สายตาคมเข้มมองไปยังห้องฉุกเฉินพร้อมคำพูดเชิงห่วงใย
ขณะนั้นมีญาติพี่น้องของทางเจมีผู้ประสบเหตุเดินทางมาถึง " ญาติของเขามาแล้ว ท่านประธานกลับไปพักผ่อนเถอะครับนี่ก็ดึกมากแล้ว" เมื่อเห็นว่าประธานหนุ่มอยู่มาตั้งแต่บ่ายยันมืด จึงบอกด้วยความเกรงใจผู้เป็นเจ้านาย
ตัดมาที่ฉาก ณ ถนนเส้นทางกลับบ้าน
"ดีจังวันนี้ไม่ค่อยมีลูกค้าได้กลับบ้านเร็ว..." ร่างสวยเดินกลับบ้านอย่างสบายใจโดยไม่คิดว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น หรือไม่เพราะอาจใจคิดถึงแฟนหนุ่ม แต่แล้วเมื่อขึ้นไปที่ห้องเธอรู้สึกประหลาดใจเมื่อเปิดประตูเอาไว้ เธอกะจะเซอร์ไพร์แฟนหนุ่มว่ากลับบ้านเร็วเสียหน่อย แต่ภาพตรงนั้นมัน....
"กรี๊ด.... นี่แกกล้าหิ้วผู้หญิงมานอนถึงในห้องเลยเหรอ"หญิงสาวหวีดร้องโวยวายเสียงดัง เมื่อพบเหตุการณ์ตรงหน้าที่เซอร์ไพร์ของจริง ที่จู่ ๆ พรนับดาวโผล่มาให้เห็น
"นับดาว...เอ่อ คือ เอ่อ"เสียงเข้มเอ่ยเสียงสูงด้วยความตกใจ
พรนับดาวเมื่อเห็นดังนั้น มือไม้สั่นเป็นเจ้าเข้า สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ถึงขั้นจะฆ่าคนได้ มือสวยของเธอคว้าไม้ไล่ฟาดคนที่พลอดรักกันอยู่บนเตียงนอนของเธอ ทั้งตีทั้งด่าไม่หยุด
"พวกมึง 2 คน อย่าอยู่เลย....อุบาทชาติชั่วมากทำได้ยังไง นี่ห้องฉันนะ บ้านฉันนะ”เธอเอ่ยเสียงสั่นเครือ หยดน้ำใสไหลรินอาบแก้มไม่หยุดจนแทบจะขาดใจ
" พอเถอะนับดาวเรามาคุยกันดีๆ"คนที่เหลือแค่กางเกงในตัวเดียว วิ่งมาคว้าตัวร่างของเธอกอดเอาไว้เพื่อทำให้เธอสงบลง
"ไอ้ชั่วมึงยังจะมีหน้าให้กูพูดดีด้วยอีกเหรอ? นับดาวเอ่ยทั้งน้ำตา ด่าคนที่กอดเธอเอาไว้ ด้วยความโมโห เธอใช้เท้าเหยียบไปที่เท้าของเขาเขาอย่างแรง เพื่อให้หลุดพ้นจากอ้อมกอดอันโสโครก
"เอามือสกปรกของแกออกไป"
กรี๊ด
สิ้นเสียงกรี๊ดของนับดาวเธอวิ่งออกนอกบ้านอย่างคนไร้สติ ร่างของเธอวิ่งไปจนสะพานแม่น้ำเจ้าพระยา หยุดยืนร้องไห้อยู่ริมสะพาน
ทันใดนั้นประจวบเหมาะกับรถของท่านประธานสุทธิ์พิธาขับผ่านมาพอดี......
"ใกล้ถึงคอนโดแล้วท่านจะรับอะไรมั้ยครับ" เสียงคนขับรถเอ่ยขึ้นเมื่อรถคันหรูแล่นมาถึงสะพานซึ่งเป็นทางผ่านก่อนถึงบ้าน
ทันใดนั้น" เอ้ย!!!!!!เดี๋ยวจอด//ตาคู่คมขณะนั้นเหลือบเห็นหญิงสาวเหมือนกำลังจะฆ่าตัวตาย
เอี๊ยด!!!! คนที่กำลังขับอยู่รีบจอดตามเสียงนั้นทันที
ร่างกำยำก้าวลงจากรถคันหรู ตะโกนบอกหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า "คุณอย่าเพิ่งโดดนะครับใจเย็นๆ ผมรับฟัง คุณได้ ทุกอย่างมีทางออกเสมอ"
"ฮือ ๆ "หญิงสาวหันใบหน้าที่อาบไปด้วยคราบน้ำตาแล้วตะโกนว่า "ผู้ชายเลว ผู้ชายเฮงซวย"
"อ้าวนี่คุณ พูดงี้ก็สวยสิ คนจะลงมาช่วยแท้ ๆ งั้นโดดไปเลยไป"คนที่ได้ยินดังนั้น เข้าใจผิดว่าหญิงสาวตรงหน้า ด่าเขาจึงทำให้อารมณ์ฉุนขึ้นมาทันที
"ฮืออออ.... ผู้ชายก็เหมือนกันหมด ทำไมถึงทำกับฉันได้ขนาดนี้" ร่างบางนั่งลงร้องไห้
เมื่อฟังประโยคถัดไป จึงพอเข้าใจได้ว่าเธออาจจะกำลังผิดหวังจากผู้ชายมา ร่างสูงใหญ่จึงเดินขยับเข้าไปใกล้ ๆ "ถ้าเขาเลวก็อย่าไปใกล้เขาสิ ก็ออกมาจะไปจมอยู่กับมันทำไมโลกมันกว้างมากแถมยังสวยงาม คุณได้ออกไปสัมผัสมันหรือยัง พ่อ แม่ พี่ น้องคุณเขาคงเป็นห่วงคุณมาก"
ชายหนุ่มพูดพลางขยับร่างสูงเข้าไปใกล้มากยิ่งขึ้น " บ้านคุณอยู่ที่ไหนเดี๋ยวผมไปส่ง"
" ไม่..ฉันไม่อยากกลับบ้าน...ฮือ.... บ้านมีแต่เรื่องเฮงซวย ฉันรับไม่ไหว... ฉันไม่อยากกลับไปแล้ว"
" งั้นคุณกินอะไรหรือยัง เดี๋ยวเราไปกินข้าวกัน "เจ้าของเสียงทุ้มเอ่ยหว่านล้อมหญิงสาวอย่างนุ่มนวล จนท่าทีของหญิงสาวดูอ่อนลงเล็กน้อย
"ฉันอยากเมา" เสียงสั่นเครือมองไปยังแม่น้ำข้างหน้าเอ่ยขึ้น
"ได้ ถ้าคุณไว้ใจผม อย่าไปยืนตรงนั้นมาอันตราย คุณลงมานะ "มือหนายื่นมือออกไปรับมือเล็กของหญิงสาวเพื่อให้เธอลงมาจากจุดที่อันตราย...หญิงสาวยอมยื่นมือของตัวเองให้กับเขาและยอมลงมาจากจุดนั้น
"เดี๋ยวไปร้าน ประจำละกัน ไมเคิล ออกรถ" สุทธิ์พิธาหันไปสั่งคนขับรถของตัวเอง
"รับทราบครับนาย"
เมื่อพรนับดาวอยากดื่มเพื่อลืมเธอ ประธานหนุ่มสุดหล่อก็จัดให้...ทั้งคู่แม้ยังไม่ได้รู้จักกันแต่เขาอยากให้เธอผ่อนคลายจากการที่เธอคิดสั้น เขาจึงยอมทำตามใจเธอ ทั้งที่ปรกติไม่ใช่คนที่จะมานั่งตามใจผู้หญิงแบบนี้
ร้านเหล้าแห่งหนึ่ง
"เชิญครับท่านประธาน" ไมเคิลเอ่ยพร้อมผายมือให้เจ้านายนั่งลงโต๊ะที่จัดการเตรียมให้ ร่างสูงใหญ่ขณะเดินไปนั่งเสียงของพรนับดาวพูดขึ้นพลางดึงปลายขายเสื้อเชิ้ตของสุทธิ์พิธา
"นี่คุณพาฉันมาที่ไหนจะหลอกฉันไปขายตัวเหรอ ไม่นะ อย่าทำอะไรฉันเลยนะฉันกลัวแล้ว" หญิงสาวรู้สึกหวั่นใจกลัวนิดหน่อยถามด้วยความกล้า ๆ กลัว ๆ ร้องพลางยกมือไหว้
"เอ๊า!!!!จะบ้าหรือไง ก็คุณบอกอยากเมาไม่ใช่เหรอนี่ไงร้านเหล้า "เสียงทุ้มสบถออกมาอย่างหัวเสียที่อุตส่าห์พามาผ่อนคลาย ไยบ๊องบ้องตื้นไม่ได้ดูสภาพเฉิ่มๆ เลย เขาเพียงแค่คิดแต่ไม่ได้เอ่ยออกมา
"นี่คุณจะมอมฉันเหล้าฉันไปทำ ซัมทิ่งรอง เหรอไอ้บ้า....!!หญิงสาวมองตาเขม่นยังไม่วายที่คิดถึงเรื่องที่เขาจะทำมิดีมิร้าย.....
"นี่คุณผมจะบอกอะไรให้เอาบุญนะ ดูสารรูปตัวเองซะก่อน อย่างคุณไม่ได้แอ้มผมหรอกไม่ได้อยู่ในความคิดผมแม้แต่น้อย ระดับผมจะหยิบเอาใครก็ได้ ที่ผมต้องการเห็นคุณจะฆ่าตัวตายหรอกนะ เลยช่วยน่ะ" น่าจะปล่อยให้ตายๆ ไปสุทธิ์พิธาเอ่ยเสียงเข้มอย่างหัวร้อนใส่ใบหน้าของเธอที่เขาแม้ไม่อยากจะมองแต่ก็ต้องมอง
อยากเมาใช่มั้ย ปากดีนักจัดให้ ด้วยความหมั่นไส้ในคำพูดของพรนับดาวเขาจัดการสั่งเครื่องดื่มหนัก ๆ มาให้เธอเพื่อจะได้สงบปากสงบคำบ้าง
"จัด B52 มา 5 ช็อท" มือแกร่งชูขึ้นกลางอากาศสั่งบาร์เทนเดอร์ ผ่านไปไม่นานบริกรของร้านหรูก็นำมาเสิร์ฟ
" โห!!!!!!!!คุณอันนี้เขาเรียกอะไรน่ากินจัง" ตาคู่สวยเหมือนเห็นเครื่องดื่มที่อยู่ในแก้วทำให้เธอตื่นตาตื่นใจเพราะไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อน
"เค้าจุดไฟด้วยเหรอ? ว้าววววิเศษไปเลย ^___^"
"ใช่"
มือเรียวหยิบหลอดขึ้นมาดูดจนหมดแก้วด้วยความตื่นเต้นในรสชาติ ที่กลมกล่อมแม้จะมีเปลวไฟจุดในแก้วแต่ไม่ทำให้ร้อนเลย"ฮึ่มคุณอร่อยมากเลยเยี่ยมสุดๆ"
"เบาๆ คุณค่อยดื่มทีละช็อต" สุทธิ์พิธาเห็นเธอดื่มแก้วต่อแก้ว จึงเอ่ยปรามเธอเอาไว้เพราะจะเป็นอันตรายเอาถ้าดื่มติด ๆ กันมากเกินไป ภายในหัวของเขาอดคิดไม่ได้ว่า ตายอดตายอยากมาจากไหน
"ฮึ่ม...-ขณะเดียวกันพรนับดาวเริ่มเมาตาหวานเยิ้มมองมาที่สุทธิ์พิธา สายตาเริ่มพร่าเบลอและเริ่มสะอึก "เอิ่กก"
"ฉันขอบคุณ คุณมากนะคะ วันนี้ฉันสนุกมาก ไม่ค่อยได้มาเจออะไรแบบนี้
"หึ!!เพิ่งคิดได้"เขาเผลอหลุดพูดออกมา แต่พอนึกขึ้นได้ก็รีบแก้ตัว
"ไม่เป็นไรหรอกคุณ คุณเมามากแล้ว บ้านคุณอยู่ไหนเดี๋ยวให้ไมเคิลไปส่งที่บ้าน"
"ไม่...ฉันไม่อยากกลับบ้าน" สิ้นประโยคคำพูดร่างเล็กฟุบหลับลงที่โต๊ะทันที
"ไมเคิลมาจัดการสิ ยังมีสติ มีชีวิตอยู่หรือเปล่า" สุทธิ์พิธาเห็นเธอฟุบลงแบบนั้นพลันตกใจเป็นอย่างมากรีบให้คนขับรถเข้ามาดู
"ครับนาย เธอน่าจะเมาแล้วน็อกหลับไปแล้วครับ เอาไงดีครับนาย"
"งั้น พาไปส่งโรงพยาบาลมั้ย?
โปรดติดตามตอนต่อไป...
