มือเรียวทาบบนบานกระจกขนาดใหญ่ตรงหน้า ภาพที่ดวงตากลมโตมองเห็นคือใบหน้าของหญิงสาวอายุยี่สิบที่ซ่อนความอิดโรยไว้ด้วยการเมคอัพหนาจัดจ้าน “ปาลิดา” หรือ “กอหญ้า” ถอนหายใจเบาๆ แล้วค่อยๆ ปลดวิกผมสีชมพูออกจากศีรษะปล่อยผมยาวสลายกลายหลัง อาจเพราะรัดผมแน่นไปจึงรู้สึกปวดหัวตุบๆ หรือเพราะเสื้อผ้าที่มันรัดรูปเน้นทรวดทรงก็ไม่รู้
“ขอชุดไม่โป๊ไม่สั้นก็ได้ชุดรัดรูปมาจนได้”
ปาลิดาโคลงศีรษะไปมา เช็ดเครื่องสำอางออกจากใบหน้าแล้วก็เดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเสือยืดตัวหลวมๆกับกางเกงยีนสบายๆ สำรวจข้าวของของตัวเองแล้วเตรียมตัวกลับที่พัก เสร็จงานแล้วไม่มีอะไรดีไปกว่าได้กลับบ้าน
“ได้อาบน้ำอุ่นคงดีขึ้น”
หญิงสาวพึมพำกับตัวเองพลางเก็บข้าวของเครื่องใช้เล็กๆ น้อยๆ ที่วางอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งขนาดใหญ่ เสียงประตูเปิดออกเรียกสายตาของเธอให้หันไปมองอย่างรวดเร็ว
“ของขวัญจากแฟนคลับให้กอหญ้าจ๊ะ”
“ขอบคุณค่ะพี่ชมพู่”
หญิงสาวยิ้มเหนื่อยๆ แต่ก็ยื่นมือไปรับช่อดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่มาไว้ในวงแขน เธอพลิกอ่านการ์ดที่แนบมาด้วยแล้วดึงมันออกใส่ในกระเป๋าสะพายของตัวเองรวมกับใบอื่นๆ ที่เธอเก็บมาไว้แล้ว
“นี่ค่าแรงจ๊ะ”
ปาลิดายกมือไหว้รับซองสีขาวมาใส่ในกระเป๋าตัวเองโดยไม่ได้เปิดซองดูข้างในเลย เพราะความไว้ใจที่มีต่อพี่ชมพู่คนนี้ พี่ชมพู่เป็นเสมือนผู้จัดการเรื่องงานให้เธอมาหลายปีแล้ว
“พี่ชมพู่หักในส่วนของพี่แล้วใช่ไหมคะ”
“จ๊ะ ไปพักผ่อนเถอะช่วงนี้เดินสายทุกวัน วันละหลายที่เหนื่อนแย่เลย”
ชมพู่เป็นสาวประเภทสองที่อายุสามสิบต้นๆ แต่แต่งหน้าแต่งตัวเหมือนคนอายุยี่สิบนิดๆ เขาเป็นคนคอยดูแลคิวงานให้พริ้ตตี้หลายคน แค่คนที่เขาถูกใจก็คือปาลิดาหรือชื่อในวงการคือ ‘กอหญ้า’ ซึ่งเป็นชื่อเล่นของปาลิดาเอง ‘กอหญ้า’ เป็นพริ้ตตี้สาวแสนลึกลับ แต่นิสัยดีไม่ค่อยมีเรื่องทะเลาะกับใครให้ปวดหัว
“กอหญ้ากลับก่อนนะคะ”
หญิงสาวยกมือไหว้ลาแล้วหอบช่อดอกไม้และกระเป๋าใส่ของส่วนตัวออกมาที่รถเก๋งคันเล็กของตัวเอง มันเป็นรถมือสองอายุมากกว่าสิบปีแต่สภาพยังดีอยู่ ปาลิดาเอาทุกอย่างใส่เบาะหลังรถแล้วเดินมาที่ฝั่งคนขับ เธอรู้สึกเหมือนมีใครมองอยู่จึงหยุดเหลียวมอง ในลานจาดรถไม่มีใคร เธอก็ยักไหล่แล้วเข้าไปนั่งในรถ
“ได้มีวันหยุดกับเขาเสียที”
ปาลิดาบอกกับตัวเองแล้วสตาร์ทรถ หลายเดือนมานี่ทำงานแทบไม่มีวันหยุด วิ่งรอกหลายงาน เธออยากกลับบ้าน บ้านจริงๆของเธอไม่ใช่อพาร์เม้นต์รูหนูที่เธออยู่ ใครเลยจะรู้ว่าเบื้องหลัง “กอหญ้า” เนตไอดอลชื่อดังที่คนรู้จักมากมายนั้น แท้จริงเป็นใครกันแน่
หญิงสาวขับรถกลับมาที่พักก็เกือบตีหนึ่งเข้าไปแล้ว เธอชินกับการทำงานอย่างนี้ มันเป็นอย่างนี้มาสองปีแล้ว และที่ต้องทำแบบนี้เพราะเธอจำเป็นต้องใช้เงินก้อนโตในการผ่าตัดรักษาโรคหัวใจของแม่
“สามแสนเลยหรือคะ”
เธอคุยกับพ่อเลี้ยง พ่อแท้ๆทิ้งเธอกับแม่ไปตั้งแต่เธออายุสิบกว่าขวบ หลายปีหลังจากนั้นแม่ก็แต่งงานใหม่ เธอย้ายออกมาเช่าห้องอยู่พร้อมกับส่งตัวเองเรียนในระดับปริญญาตรี
“จะเอายังไงยัยกอหญ้า”
บ้านของเธอไม่ได้มีทรัพยสินอะไรนัก จะไปกู้ยืมเงินก็ไม่มีสินทรัพย์ค้ำประกัน ครอบครัวใหม่ของแม่ก็แค่ค้าขาย แม่ของเธอขายแกงถุงในตลาดนัด มีพ่อเลี้ยงช่วยอีกแรง เธอไม่ได้มีปัญหาพ่อเลี้ยงกับลูกเลี้ยงเหมือนคนอื่น แต่ก็ไม่ได้สนิทสนมอะไรนัก
ตอนนั้นหญิงสาวกลับมาที่ห้องพักด้วยการมึนงงและสับสน เธอจะหาเงินที่ไหนมารักษาแม่ได้นะ ช่วงนั้นทำงานในร้านสะดวกซื้อ เพราะใช้วุฒิม.6สมัครงานจึงมีเงินเดือนไม่มากนัก รายได้ก็พอแค่เลี้ยงตัวเองไปวันๆ ขณะที่สับสนกับปัญหาที่เกิด เธอเปิดอินเตอร์เนทหาแหล่งเงินกู้นอกระบบ รวมทั้งหางานพิเศษทำ จนบังเอิญเจอบอร์ดหาพริ้ตตี้ไปทำงาน
“ทำงานเป็นชั่วโมงเหรอ”
ปาลิดาอ่านรายละเอียด เธอไม่มั่นใจหรอกว่าตัวเองจะได้งานนี้ ก็ที่เธอเห็นพวกพริ้ตตี้ต้องสวยๆ หุ่นดีๆ แต่เธอ...กอหญ้าไม่เคยเห็นตัวเองสวยเลยสักนิด ตัวเธอสูงกว่าเพื่อนร่วมรุ่นด้วยซ้ำไป ทำให้เธอชอบเดินหลังค่อม ผิวก็ไม่ขาว หน้าอกหน้าใจก็ไม่ค่อยมี มันเป็นเหตุผลที่เธอมักใส่เสื้อยืดตัวใหญ่ๆเสมอ
“เอาวะ ลองดู”
ปาลิดาบอกกับตัวเอง มันเป็นอย่างเดียวที่นึกออกในตอนนั้น ได้ไม่ได้ค่อยว่ากัน เธอเปลี่ยนเสื้อผ้า ใส่เสื้อกล้ามที่มีขอบลูกไม้ ปล่อยผมสยาย ถอดแว่นตาออก แล้วหยิบมือถือมาถ่ายรูปตัวเอง เลียนแบบดารา
“ผิวสีแทนแบบนี้ มีลูกค้าอยากได้พอดี ติดต่อมานะ”
หลังจากปาลิดาโพสรูปตัวเองในบอร์ดหางานพริ้ตตี้ เธอได้รับข้อความติดต่อกลับ เป็นชมพู่-สาวประเภทสอง ด้วยความอยากได้เงินแต่ก็กลัวถูกหลอก ปาลิดาขอนัดเจอชมพู่ก่อนที่ห้างสรรพสินค้าใหญ่แห่งหนึ่ง ชมพู่เองก็มาตามนัดและถูกชะตากับปาลิดา เพราะความใสซื่อและ ‘สวยซ่อนรูป’ ของปาลิดาเอง
“งานที่ได้เงินเร็ว ได้เงินเยอะ มันต้องใจถึงนะ”
“ค่ะ หนูต้องใช้เงิน”
เธอตัดสินใจแล้ว เป็นไงเป็นกัน ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าหาเงินมารักษาแม่อีกแล้ว ชมพู่เห็นความมุ่งมั่นและตั้งใจจริงของปาลิดาจึงช่วยผลักดันให้ดอกแก้วเป็นเนตไอดอลที่มีคนติดตามนับหมื่น ซึ่งแน่นอนว่ามันแลกกับการที่เธอต้องแต่งตัววับๆแวมๆอวดเนื้อหนังมังสาด้วย
ปาลิดาทำเรื่องผ่อนชำระค่ารักษากับทางโรงพยาบาล เธอทยอยจ่ายค่ารักษาของแม่ ไม่กล้าบอกแม่ว่าไปทำอะไรมา แต่ก็ดูเหมือนว่า คนรอบข้างจะไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงของเธอเลย ช่วงนั้นเธอยังไปทำงานที่ร้านสะดวกซื้อ ไม่แต่งหน้าทำผม ใส่แว่นตาเชยๆ จนชมพู่หางานให้เธอมากขึ้น เธอจึงตัดสินใจลาออกและย้ายที่พักให้ตัวเองสะดวกขึ้น ตามด้วยรถคันเก่าที่พ่อเลี้ยงให้เธอมาใช้เพราะช่วงนี้แม่ไม่แข็งแรงพอที่จะออกไปขายของเหมือนเดิม
ปาลิดาขับรถกลับที่พักโดยไม่รู้ว่ามีใครบางคนขับรถตามโดยรักษาระยะห่างอยู่
รสินขับรถตามรถเก๋งสภาพเก่าคันนั้น เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายอย่างเขาจะมาติดตาต้องใจพริตตี้สาวสวยคนนั้นขนาดต้องขับรถตามแบบนี้ เขาเห็นเธอหลายครั้ง ทั้งในMV และงานโชว์ตัว จนมาถึงงานมอเตอร์โชว์ที่เพิ่งจบไปวันนี้เอง เธอไม่ได้สวยเด่นไปกว่าใคร นางแบบหรือดาราหลายคนที่เขาเคยคบหานั้น สวยกว่า ‘กอหญ้า’ มากนัก แต่เพราะท่าทีที่ดูหยิ่งๆ เล่นตัวนั้นแหละที่เขาสนใจ ไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดี เขาส่งช่อดอกไม้ช่อใหญ่ให้เธอ แถมการ์ดชวนกินข้าว แต่เธอสนใจแต่ดอกไม้ไม่ได้สนใจคำชวนของเขา มันทำให้เขาขับรถตามเธอมาถึงที่เธอพักอยู่
เนตไอดอลสาวสวยที่ใครๆ รู้จักในนาม‘กอหญ้า’ แต่ชื่อจริงที่ไม่ค่อยมีใครล่วงรู้ หญิงสาวลงจากรถสะพายกระเป๋าผ้าใส่ของส่วนตัวและมีดอกกุหลาบสีขาวในมือ ใบหน้าหวานเศร้าไร้เครื่องสำอางและอยู่ในเสื้อผ้าลำลองสบายๆ แบบนี้ ดูไม่เป็นเนทตไอดอลเลื่องชื่อเลยสักนิด
รสินยิ้มอย่างไม่รู้ตัว เหมือนเป็นคนโรคจิตอย่างไรไม่รู้ที่มาแอบตามดูเธอแบบนี้ เกือบสามเดือนแล้วที่เขามาทำงานที่โรงแรม ‘Blue Star’ โรงแรมสุดหรูหราอันดับหนึ่งของประเทศไทย เศรษฐีร้อยล้านอย่างเขาไม่ต้องทำงานก็มีกิน แต่พ่อเขาไม่ใช่คนที่จะเลี้ยงลูกให้รู้จักเพียงความสุขสบาย เมื่อครั้งที่ไปเรียนต่างประเทศเขาก็ต้องทำงานพิเศษในร้านอาหาร มันเท่ากับได้ฝึกฝนไปในตัวด้วย แต่เมื่อกลับเมืองไทย เขาก็อดใช้ชีวิตสนุกสนานตามประสาคนหนุ่มไม่ได้
คนอย่างรสินไม่ต้องมาเสียเวลาติดตามเนทไอดอลอย่างกอหญ้าก็ได้ แต่ไม่รู้ทำไม ถึงแม้เธอจะแต่งตัวยั่วยวนแต่ก็ดูห่วงเนื้อห่วงตัว จะเรียกว่าหยิ่งหรือทรนงก็ไม่รู้จะเรียกได้เต็มปากหรือเปล่า
มันอาจเป็นความรู้สึกหลงใหลหรืออยากเอาชนะก็ได้ ปาลิดากำลังล็อกรถอยู่ ฉับพลันมีเงาร่างซ้อนอยู่ด้านหลัง
“อย่าขยับ! มีเงินเท่าไหร่ส่งมาให้หมด”
“เงินเหรอ”
ปาลิดาตกใจกับของแหลมที่จี้อยู่ที่เอว ผู้ชายที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังพยายามจะเอากระเป๋าสะพายของเธอไป แต่เงินนั้นมันเป็นค่ารักษาแม่ กว่าจะหาเงินก้อนนี้มาได้ มันไม่ง่ายเลยนะ แล้วไอ้หมอนี้เป็นใคร จะมาฉวยโอกาสเอาน้ำพักน้ำแรงของเธอไปงั้นเหรอ
“บอกให้ส่งมาไงเล่า”
“ให้ตาย ยังไงฉันก็ไม่ยอมให้หรอก”
“อีนี่ไม่กลัวหรือไง เดี๋ยวแม่งแทงให้ไส้ทะลักหรอก!”
“ฉันตายก็ไม่เป็นไร แต่เงินนี้ฉันต้องเอาไปให้แม่ มันเป็นค่ารักษาผ่าตัดของแม่ฉัน!”
“เอากระเป๋ามึงมาให้กูเดี๋ยวนี้”
ปาลิดากอดรัดกระเป๋าตัวเองแน่น ไม่ได้หรอก ถ้าไม่เอาเงินไปใช้หนี้ที่โรงพยาบาลก็ต้องถูกฟ้องแน่ๆ แล้วแม่ก็ไม่แข็งแรงไม่ได้ทำงานเหมือนเมื่อก่อนจะเอาเงินที่ไหนมาใช้หนี้ก้อนโตนี่ได้ล่ะ
“เฮ้ย! ทำอะไรนะ”
รสินเห็นท่าไม่ดีรีบลงจากรถวิ่งเร็วๆ เข้าไปช่วย เขาตะโกนก่อนที่ตัวเองจะไปถึง ผู้ร้ายตกใจที่เห็นมีคนวิ่งมา มันผละร่างบอบบางแล้วรีบตะเกียดตะกายหนีไปทันที ชายหนุ่มเห็นหญิงสาวนั่งขดตัวงออยู่ที่พื้นก็รู้ว่าเธอเสียขวัญมาก เขามองดูว่าไอ้โจรนั้นวิ่งเตลิดไปแล้ว ก็เข้าไปประคองหญิงสาวให้ลุกขึ้นยืน
“คุณบาดเจ็บที่ไหนหรือเปล่า”
“เปล่าค่ะ แค่ตกใจ”
ปาลิดาหอบหายใจแรง มือไม้เย็นและสั่นจนอีกฝ่ายมองเห็นได้ชัดเจน เขาเห็นสีหน้าเสียขวัญของเธอแล้วก็อดเป็นห่วงไม่ได้
“คุณแน่ใจว่าไม่เป็นอะไรนะ”
“ค่ะๆ ขอบคุณมาก”
“จะไปแจ้งความไหมครับ ผมไปเป็นเพื่อนได้นะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ มันไม่ได้อะไรไป อีกอย่างฉันก็ไม่เห็นหน้ามันด้วย”
“งั้นให้ผมไปส่งคุณก็แล้วกัน” เขาอาสา แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงยหน้าจ้องมองเขา เขาก็ชูมือทั้งสองข้างขึ้น
“ผมหมายถึงส่งที่ประตูข้างหน้านี้นะครับ”
“ขอบคุณค่ะ”
ปาลิดายิ้มออกมา แต่เพราะความตื่นตกใจทำให้เธอแทบไม่มีแรงเดิน จึงต้องยอมให้เขาช่วยถือของพะรุงพะรังเดินขึ้นมาที่ชั้นสอง ที่ห้องพักของเธอ
“คุณเลยต้องเสียเวลามาส่งฉันเลย”
“ไม่เป็นไร ผมเลิกงานพอดี”
“คุณพักแถวนี้หรือคะ”
“เอ่อ...เพื่อนครับ เพื่อนผมอยู่แถวนี้ มาส่งเพื่อนครับ” รสินจำใจโกหกเพราะไม่อยากให้เธอรู้ว่าเขาแอบตามเธอมาตั้งแต่ที่ทำงาน
“ค่ะ”
“ผมรสินครับ” เขาแนะนำตัวเอง “คือ...ผมแค่อยากบอกคุณ เผื่อคุณจะสบายใจว่าผมไม่ได้คิดร้ายกับคุณ”
“ฉันกอหญ้าค่ะ” เธอยิ้มและยืนนิ่งอยู่ที่บานประตูทางเข้าอาร์พาทเม้นต์
“โอเค คุณถึงห้องแล้ว ผมควรไปได้แล้ว” เขายกมือเสยผมตัวเองอย่างเขินๆ ไม่คิดตัวเองจะมีอาการเขินอายกับเขาเหมือนกัน
“ค่ะ กลับดีๆนะคะคุณรสิน”
“ครับ ขอบคุณครับ”
ปาลิดามองดูชายหนุ่มร่างสูงโปรงในชุดสูธเนื้อดีสีเข้มที่หมุนตัวเดินจากไปสุดสายตา หญิงสาวเดินขึ้นบันไดมาอย่างเหนื่อยๆ เธอไขกุญแจแล้วเข้าห้องตัวเอง วางของลงบนพื้นแล้วถอนหายใจเบาๆ รู้สึกเจ็บที่เอวนิดๆ พอเลิกเสื้อยืดขึ้นก็เห็นคราบเลือด ปลายมีคงจิ้มเข้าเนื้อแต่ไม่ลึกและแผลก็ไม่ได้ใหญ่อะไรนัก เธอรีบจัดการล้างและเช็ดแผลให้เรียบร้อยขณะเดียวกันเธอก็อดยิ้มกับภาพผู้ชายตัวโตที่ทำหน้าเขินอายไม่ได้
โชคดีที่เขามาช่วยไว้ทันเวลา ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่มีเงินเอาไปให้แม่แน่ๆ หญิงสาวล้มตัวลงนอนอย่างเหนื่อยล้า และหวังว่าชีวิตเธอจะโชคดีอย่างนี้ตลอดไป
….
วันนี้เป็นวันหยุดหลังจากเสร็จงานมอเตอร์โชว์ พี่ชมพู่ให้ปาลิดาได้พักผ่อนบ้าง ซึ่งก็เป็นเรื่องดีของเธอ เพราะนอกจากงานพริ้ตตี้ งานโชว์ตัว งานแสดงสินค้าแล้ว ความลับอีกเรื่องหนึ่งก็คือดอกแก้วเป็น “วีเจ” ฟังดูดีแต่จริงๆมันคือ “สาวเซ็กส์โฟน”
‘กอหญ้า’ ติด1ใน10 ที่มีคนต่อคิวคุยด้วยมากที่สุดของเวบไซต์ใต้ดินที่หนึ่ง เอาเถอะ ชั่วโมงนี้แล้ว อะไรทำได้เงินเธอก็จำใจต้องทำไว้ก่อน เธออยากเก็บเงินให้ได้สักก้อน ลงทุนทำร้านอาหารตามสั่ง ไม่ต้องให้แม่กับพ่อเลี้ยงไปขายอาหารตลาดนัดให้เหนื่อยอีก
ใบหน้าหวานยิ้มเศร้าออกมา เธอไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน ครอบครัวของเธอเหลือเพียงแม่เพียงคนเดียว ความจริงปาลิดาเป็นคนเรียนเก่ง สมัยเรียนมัธยมได้รับทุนเรียนดีทุกปี แต่พอจะเข้ามหาวิทยาลัย เธอก็คิดดีแล้วว่า ต่อให้กู้ยืมเรียนตัวเองได้เรียนสบายแต่แม่ก็ยังลำบากอยู่ เธอจึงตัดสินใจเรียนมหาวิทยาลัยเปิด และทำงานไปด้วย รออีกหน่อย เมื่อเธอเรียนจบได้งานดีๆ มีเงินเดือนสูงๆ แม่ก็จะได้สบาย
ถึงปาลิดาจะเป็นสาวเซ็กส์โฟน แต่คนที่เสียเงินโทรศัพท์มาคุยกับเธอ บ่อยครั้งที่ไม่ได้จะคุยกันเรื่องเซ็กส์ มันเหมือนการพูดคุยอย่างเพื่อนสนิท ถามไถ่สารทุกข์ ระบายความเครียดของงานการที่ทำอยู่ ถึงเธอจะเป็นดาวเด่นในห้องแชตเซ็กส์แต่เธอยังไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องอย่างว่าเลย
มันตลกมากเลยใช่ไหมล่ะ?
ก็จะเอาเวลาที่ไหนไปมีแฟนได้เล่า ก่อนหน้านี้เธอทำงานที่ร้านสะดวกซื้อก็เข้างานเป็นกะ เลิกงานเธอก็เอาแต่ท่องหนังสือเตรียมสอบ พอมาเป็นพริ้ตตี้ก็ต้องคอยระวังผู้คนที่เข้าใกล้ ไหนจะงานเซ็กส์โฟนที่ทำอยู่อีก เธอเคยอ่านข่าวดาราตกอับมาเยอะ เพราะฉะนั้นตอนนี้เธอทำงานมีเงินไหลเข้ามามาก แต่รายจ่ายก็เยอะตามไปด้วย หญิงสาวลุกจากเตียงนอน จัดการทำความสะอาดห้องและซักเสื้อผ้าแล้ว ก็อาบน้ำแต่งตัวไปโรงพยาบาล
วันนี้เธอต้องเอาเงินไปจ่ายค่ารักษาที่ขอผ่อนจ่ายกับทางโรงพยาบาล
