หลังจัดการกับมารดาจนเสร็จ เธอก็รีบไปดูน้องคนเล็ก ช่วยจัดการชงนมและกล่อมให้นอน ก่อนที่แป้งร่ำจะไปทำงานบ้าน กวาดบ้าน ถูบ้าน ขัดห้องน้ำ ซักผ้า และทำอาหาร เธอทำทุกอย่างเสร็จก็รีบอาบน้ำอาบท่าให้ตัวเองสะอาด
น้ำตารินไหลเพราะอาบอย่างไรก็ไม่สะอาด คราบไคล้กามมารมณ์คละคลุ้ง เพราะเพิ่งเสียตัวให้เชียรมา เธอเจ็บร่องเป็นอันมาก แต่ก็ทนทำงานจนเสร็จ
ปีนี้เธออายุสิบแปด ไม่ได้เรียนหนังสือต่อ เพราะต้องออกมาทำงานส่งน้องเรียนต่อ
อยากเรียนต่อใจแทบขาดแต่ก็ไม่ได้เรียน ความยากจนมันเลวร้ายกว่าที่หลายคนคิด หากไม่เจอกับตัวไม่มีทางรู้หรอก
ใช่ว่าเธออยากจะไปหลอกผู้ชายพวกนั้น แต่พวกเขามาชอบมาเปย์ให้เธอเอง เธอก็รับมาตามสมควร พยายามเอาตัวรอดให้ได้ แม้จะรู้ว่าผู้ชายพวกนั้นหวังในตัวเธอ แต่เพราะความอยู่รอด แป้งร่ำก็พยายามดิ้นรนเพื่อตัวเองและครอบครัว
บางวันไม่มีข้าวกิน แต่ให้น้องให้แม่ได้กินแค่นั้นเธอก็พอใจแล้ว
ค่าตัวจากการเสียตัวให้เชียรเป็นจำนวนเงินปึกใหญ่ เรียกว่าหลักหมื่นก็ย่อมได้ เธอไม่เคยได้เงินจากใครเยอะขนาดนี้มาก่อน นั่นทำให้แป้งร่ำร้องไห้เสียดายเงิน เงินนั่นน่าจะทำให้เธอกับน้อง ๆ มีข้าวกินไปอีกหลายมื้อ แต่บิดาก็เอาไปผลาญจนหมด
เสียงมอเตอร์ไซค์แล่นมาจอดตรงหน้าบ้าน เธอเห็นน้องสาวคนรองวัยสิบห้าซ้อนท้ายรถหนุ่มคนหนึ่งมา ท่าทางหมอนั่นไม่ใช่คนดีนัก
“ไว้เจอกันนะจ๊ะพี่ยอด” ปริมหอมแก้มยอดฟอดใหญ่ ก่อนที่อีกฝ่ายจะแว๊นมอเตอร์ไซค์ออกไปจากหน้าบ้าน
“ใครน่ะปริม” แป้งร่ำเอ่ยถามน้องสาว
“พี่ยอดน่ะ”
“แล้วทำไมต้องไปหอมแก้มเขาแบบนั้นด้วย เราเป็นผู้หญิงนะ”
“ก็เขาเป็นแฟนของปริม หอมแก้มกันเรื่องธรรมดาจะตายไป”
“ปริมอายุแค่สิบห้าเองนะ มีแฟนแล้วเหรอ” แป้งร่ำเดินตามน้องสาวเข้าไปในบ้าน พยายามรั้งให้อีกฝ่ายมาคุยกันให้รู้เรื่อง
“อายุสิบห้าแล้วทำไม พี่แป้งเองก็ยังแร่ไปหาผู้ชายได้เลย”
“ปริม ทำไมพูดกับพี่แบบนี้”
“ชาวบ้านเขาลือกันว่าพี่น่ะง่ายไปทั่ว ปริมจะทำบ้างพี่จะทำไม”
“พี่ไม่ได้ทำแบบนั้นน่ะ” แป้งร่ำเสียใจที่น้องสาวพูดจาแบบนี้กับตน ที่เธอทำไปทั้งหมดเพราะอยากหาเงินมาให้ครอบครัว อยากให้น้อง ๆ ได้เรียนสูงๆ เพราะเธอไม่มีโอกาสได้เรียนต่อ
“ไม่ได้ทำแล้วชาวบ้านเขาจะพูดแบบนั้นได้ยังไง ไม่มีมูลหมามันไม่ขี้หรอกพี่ ทีตัวเองทำไม่พูด คนอื่นทำล่ะบ่นจัง พี่ดีตายนักล่ะ”
เพียะ! ใบหน้าของปริมหันไปตามแรงตบ
“พี่ตบปริมเหรอ”
“พี่... พี่ขอโทษ”
“ไม่อยู่แล้วบ้านหลังนี้ มีแต่พ่อขี้เมาเล่นการพนัน แม่ก็พิการ มีพี่ก็เอาแต่บ่น ๆ ด่า ๆ น้องก็ซนสร้างแต่เรื่องปวดหัว” ปริมยัดเสื้อผ้าใส่กระเป๋าทำเอาแป้งร่ำตกใจไม่น้อย
“ปริมจะไปไหน”
“ปริมจะไปอยู่ในที่ที่มีความสุขไง ในเมื่อที่นี่มันคือนรก ปริมก็จะไม่อยู่”
“อย่าไปเลยนะปริม ปริมอายุแค่สิบห้า อาจจะโดนหลอกได้นะ อยู่นี่แหละ พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจ พี่จะหาเงินส่งปริมเรียนเอง ปริมจะต้องมีอนาคตที่ดี อย่าทิ้งการเรียนเลยนะปริม”
“พี่ก็รู้ว่าปริมเรียนโง่จะตาย จะไปทำอะไรกิน มีผัวให้ผัวเลี้ยงไม่ดีกว่าเหรอ พี่นั่นแหละเรียนดี ทำไมไม่ส่งตัวเองเรียน จะมาส่งปริมทำไม”
“โธ่... ปริม การเรียนมันสำคัญกับเรามากนะ ถ้าปริมตั้งใจเรียนยังไงปริมก็ต้องได้ดี พี่ขอเถอะ ปริมอย่าทิ้งการเรียนเลยนะ”
“คนที่เขารวยๆ เขาไม่ได้เรียนหนังสือเขาก็ประสบความสำเร็จเยอะแยะไป จะเรียนไปทำไมให้เสียเวลาชีวิต พี่นี่ความคิดโบราณคร่ำครึจริงๆ พูดแต่เรื่องการเรียน”
“เขาประสบความสำเร็จน่ะใช่ แต่เขาก็ฉลาดและมีความสามารถ มีความพยายาม อีกทั้งคนที่ประสบความสำเร็จน่ะน้อยมากนะ แต่คนล้มเหลวน่ะเยอะ ถ้าเราเรียน เราก็จะมีโอกาสมากกว่าคนอื่น”
“บ่นยิ่งกว่าแม่อีก แม่ยังไม่บ่นขนาดนี้เลย โธ่! เว้ย!” ปริมผลักร่างของพี่สาวจนกระเด็น ก่อนโทร. หายอดให้มารับตนที่บ้าน
“ปริมอย่าไปเลยนะ ปริม ถือว่าพี่ขอร้องล่ะ”
“อะไรของพี่แป้งนี่ รำคาญจริงโว้ย!” ปริมผลักพี่สาวอีกรอบด้วยท่าทีรำคาญ ก่อนจะซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์ของยอดที่ขับออกไปจากบ้านอย่างรวดเร็ว ยอดหันมายักคิ้วให้แป้งร่ำอย่างกวนๆ ทำเอาแป้งร่ำแทบเข่าทรุด
เสียงของมารดาที่พยายามพูด และร้องไห้ออกมาทำให้แป้งร่ำต้องรีบบอกมารดาให้คลายใจ
“ไม่เป็นไรนะจ๊ะ เดี๋ยวแป้งจะไปตามน้องกลับมาเอง แม่อย่าเครียดนะ แม่ไม่สบายอยู่” ปูนพยายามพูดกับลูกสาวแต่พูดไม่ชัดเพราะปากเบี้ยว แขนขาด้านขวาชาและอ่อนแรงขยับไม่ได้ นางเลยได้แต่นอนร้องไห้อยู่แบบนั้น
เสียงน้องคนเล็กร้องไห้จ้า ทำให้แป้งร่ำต้องวิ่งไปดู ก่อนที่ปัทท์ น้องชายคนที่สามจะกลับมา
แต่ปัทท์ไม่ได้กลับมาคนเดียว อีกฝ่ายมีคนมาส่ง ดูก็รู้ว่าเป็นพวกหัวโจ๊กในหมู่บ้าน
“ผมไปนอนบ้านเพื่อนนะพี่แป้ง”
“อย่าไปเลยนะปัทท์ นอนบ้านเรานี่แหละ” แป้งร่ำรีบห้ามน้องชายเอาไว้ เพราะเห็นท่าทีของเพื่อนที่มาด้วยกันแล้วไม่ไว้วางใจ
“ครูให้ทำรายงาน ไม่ไปนอนบ้านเพื่อน จะทำรายงานเสร็จได้ยังไง”
“ก็ทำอยู่ที่บ้านเดี๋ยวพี่ช่วยทำ นี่กลิ่นบุหรี่นิ๊ ปัทท์ดูดบุหรี่เหรอ” แป้งร่ำดมตัวน้องชายก่อนจะเอ่ยถาม
“พี่จะเซ้าซี้อะไรนี่ ใครๆ เขาก็ดูดกันทั้งนั้น ผมโตแล้วนะพี่ ผมไปล่ะ”
“ปัทท์ กลับมานี่นะ ปัทท์กลับมาก่อน โธ่...” แป้งร่ำถอนใจเฮือกใหญ่ เธออุ้มน้องสาวคนเล็กขึ้นมาแนบอก พยายามกล่อมให้อีกฝ่ายเงียบเสียงเพราะกำลังร้องไห้จ้า
“พี่แป้ง” ปลายน้องสาวคนที่สี่กลับมาจากโรงเรียน ก่อนจะหิ้วผักมาเต็มไม้เต็มมือ
“หิ้วอะไรมาเยอะแยะเลยจ้ะปลาย”
“ผักจ้ะพี่แป้ง ครูให้ทำแปลงเกษตร แล้วผักก็โตพอจะเก็บได้แล้ว ปลายเลยเอากลับมากินจ้ะ เพราะผักที่บ้านเรายังเล็กอยู่เลย แล้วนั่นน้องเป็นอะไรจ๊ะพี่แป้ง”
“สงสัยจะหิวนม ร้องไห้งอแงไม่หยุดเลย”
“เดี๋ยวปลายช่วยนะจ๊ะ” ปลายเป็นน้องคนเดียวที่แป้งร่ำเบาใจที่สุด อีกฝ่ายกลับมาจากโรงเรียนก็มาช่วยชงนมและกล่อมให้ป่านนอนหลับไปอีกรอบ
“พี่แป้งทำกับข้าวแล้วเหรอ”
“จ้ะ พี่ทำไข่เจียวกับยำปลากระป๋องเอาไว้ ปลายหิวก็กินก่อนเลยนะ พี่ป้อนข้าวป้อนยาแม่ก่อน”
“ไม่เอาจ้ะ ปลายจะกินพร้อมพี่ เดี๋ยวปลายเอาผักไปล้างและแช่น้ำเอาไว้ก่อนนะจ๊ะ พรุ่งนี้จะได้ทำกับข้าวกินกัน”
“เอางั้นก็ได้จ้ะ” แป้งร่ำพยักหน้าให้น้องสาว ปลายล้างผักจนเสร็จเรียบร้อย แช่น้ำเอาไว้ก่อนจะมาช่วยพี่สาวดูแลแม่ต่อ
“ปลายไปอาบน้ำเถอะจ้ะ เดี๋ยวจะได้มากินข้าวกัน”
ปลายรีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าตามคำพี่สาว เสื้อผ้าแม้จะเก่าๆ ย้วย ๆ แต่ปลายก็ไม่เคยขอให้พี่สาวซื้อให้ใหม่ เพราะรู้ว่าพี่สาวลำบากต้องทำงานอาบเหงื่อต่างน้ำกว่าจะได้เงินมา สิ่งไหนประหยัดได้ ปลายจะช่วยพี่สาวประหยัดทุกอย่าง
“แม่อาการไม่ดีขึ้นเลยเหรอจ๊ะพี่” ปลายมานั่งข้างมารดาก่อนเอ่ยถามพี่สาวที่กำลังห่มผ้าให้มารดาอยู่
“จ้ะ ต้องใช้เงินรักษาพอสมควร ถ้าใช้สิทธิ์บัตรทองรักษาก็ได้แค่ยาละลายลิ่มเลือดกับยาลดไขมันน่ะจ้ะ”
“แล้วนั่นหน้าพี่ไปโดนอะไรมาจ๊ะ”
“ไม่มีอะไรจ้ะ” แป้งร่ำรีบหลบตาน้องสาว
“โดนพ่อทำร้ายมาอีกแล้วใช่ไหมจ๊ะ”
“ไปกินข้าวกันเถอะ” แป้งร่ำเปลี่ยนเรื่อง ไม่อยากให้ปลายมาพูดเรื่องไม่ดีต่อหน้ามารดา กลัวมารดาจะยิ่งเครียดและอาการทรุดหนัก
แป้งร่ำตักไข่เจียวให้น้องสาว ปลายก็ตักปลากระป๋องให้พี่สาว สองพี่น้องมองหน้ากันแล้วยิ้มออกมา ก่อนจะเริ่มกินข้าว
อาหารราคาถูกแต่ก็ทำให้อิ่มท้องไปได้มาก สองพี่น้องเคยกินข้าวกับเกลือมาแล้ว วันนี้มีไข่เจียวกับยำปลากระป๋องก็ถือว่าดีกว่ามื้ออื่น ๆ แล้ว
กินข้าวไปได้ไม่ถึงห้าคำ เสียงเอะอะโวยวายเอ็ดตะโรก็ดังขึ้นจากหน้าบ้าน
“อีปูน อีตัวซวยเพราะมึงทำให้กูหมดตูด” สมบูรณ์เข้ามาก็ชี้ด่ากราดคนในบ้าน เห็นลูก ๆ กำลังกินข้าวกันอยู่ก็เข้ามาเตะจานจนกระเด็น
“พ่อ!” แป้งร่ำร้องอย่างตกใจ รีบดึงน้องสาวมากอดเอาไว้แนบอก
“หมดแล้ว หมดตัวเพราะมึงกับแม่มึงน้องมึงขัดลาภกู”
“พ่อเมาก็ไปนอนเถอะจ้ะ อย่ามาเอะอะโวยวายเลย” แป้งร่ำเสียดายข้าวไข่เจียวและยำปลากระป๋องสุดใจ เพราะนี่เป็นข้าวสารก้นถังที่เธอนำมาหุง พรุ่งนี้ยังไม่รู้จะกินอะไรเลย
“พวกมึง มึงสองตัวกินแต่ของอร่อย นั่งกินข้าวกันอย่างอร่อย ให้กูอด มึงมันลูกอกตัญญู พวกมึงไม่มีวันได้ดีไม่มีวันเจริญหรอก เฮือก!” คนเมาโวยวายอาละวาดอยู่อีกครู่ใหญ่ก่อนจะหลับไป
“ปลายหิวไหม เพิ่งกินไปได้นิดเดียวเอง” แป้งร่ำเก็บจานชามไปล้าง กวาดเศษข้าวและเศษอาหารที่เลอะเทอะบนพื้นอย่างแสนเสียดาย
แม้แต่ข้าวสวยเม็ดเดียวสำหรับเธอมันสำคัญมาก คนไม่มีกินและชีวิตลำบากย่อมเข้าใจดีว่าความหิวโหยมันเป็นเช่นไร
“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ หลังบ้านเรามีเผือกมันอยู่ ที่พี่แป้งปลูกเอาไว้ไง เราเอามาต้มกินกันไหม” ปลายหาทางออกให้พี่สาว
“จ้ะ” แป้งร่ำลูบผมนุ่มสลวยของน้องสาว ก่อนที่ปลายจะรีบไปขุดเผือกมันมาต้มกินให้พี่สาวและตัวเองกิน แป้งร่ำมองน้องสาวแล้วแอบเช็ดน้ำตา การได้เห็นหน้าปลายทำให้เธอยิ้มได้เสมอ น้องสาวคนนี้เข้าใจโลกเข้าใจชีวิตแม้จะอายุแค่สิบขวบ ปลายมีวิธีการพูดให้เธอสบายใจเสมอเวลาอยู่ด้วย
สภาพของลูก ๆ ทำให้ปูนที่เห็นเหตุการณ์อยู่ตลอดน้ำตาซึม หากเธอตั้งใจเรียนไม่หนีตามผู้ชายมาตั้งแต่อายุสิบห้า ป่านนี้คงได้ทำงานดีๆ ไปแล้ว
เลือกผัวผิดคิดจนตัวตาย และถ้าไม่เชื่อฟังพ่อแม่ก็จะมีสภาพเช่นนี้
เธอบาปหนาทำให้พ่อแม่ตรอมใจ เธอถึงได้ป่วยหนักมีสภาพเป็นเช่นนี้ไง
ตื่นเช้ามาแป้งร่ำก็คิดเรื่องหาเงิน วันนี้ปลายไม่ไปโรงเรียน ดังนั้นปลายจึงช่วยดูแลป่านได้
เมื่อวานเธอออกไปจากบ้านแค่แป๊บเดียว ก็โดนเชียรล่วงเกินจนตกเป็นของเขา กลับมาป่านก็ร้องไห้โยเยอยู่ในผ้าอ้อม ดีที่น้องของเธอไม่เป็นอะไร ส่วนบิดาน่ะเหรอ ได้แต่บ่นว่าจะร้องอะไรนักหนา แต่ไม่ได้เข้าไปช่วยดูแลอะไรเลย
ตอนทำ ตัวเองก็เป็นคนทำให้เกิดมา แต่พอเกิดมานอกจากจะไม่เลี้ยงแล้ว ยังด่าสาดเสียเทเสีย
“ปลายอยู่บ้านไปก่อนนะจ๊ะ พี่ออกไปทำงานแป๊บนึง เดี๋ยวซื้อของกลับมา ปลายหิวหรือยัง”
“มีมันที่ขุดเอาไว้เมื่อวานอีกจ้ะ เดี๋ยวปลายต้มกินแล้วป้อนแม่ไปด้วย พี่แป้งไปทำงานเถอะจ้ะ ทางนี้ไม่ต้องเป็นห่วงปลายจัดการเอง” น้องสาวคนนี้เป็นคนเข้าใจอะไรง่าย ไม่เคยถามเซ้าซี้และเป็นเด็กดีเสมอ แป้งร่ำจึงรักปลายค่อนข้างมาก
แป้งร่ำไปที่บ้านของเชียร เธอมาขอเขาทำงาน น่าจะได้เงินพอซื้อข้าวสารกรอกหม้อ คิดถึงเรื่องเมื่อวานที่ทำกับเขาก็หน้าแดง แต่อย่างน้อยเธอก็ตกเป็นของเขาแล้ว ถ้าเธอของานทำ เขาก็น่าจะให้งานให้เงินเธอได้ เพราะเชียรค่อนข้างมีฐานะ เขามาพักผ่อนที่นี่ก็อยู่อย่างสบาย วันๆ ไม่เห็นทำอะไร มีเงินทองใช้จ่ายไม่ขาดมือ
“คุณเชียรคะ” เธอเรียกคนที่กำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้าน เขาอายุมากกว่าเธอหลายปี แต่ยังดูหนุ่มแน่นและดูดีมากๆ
“มีอะไร” เชียรเหลือบมองสาวน้อยที่มาหาเขาถึงที่ คงติดใจที่เมื่อวานเขาให้เงินไปเยอะ
“คุณเชียรมีงานอะไรให้แป้งช่วยทำไมคะ”
“อยากทำงานเหรอ”
“ค่ะ แป้งคิดค่าจ้างไม่แพงหรอกนะจ๊ะ” เธอคิดว่าเขามีเงิน อย่างน้อยก็น่าจะมีอะไรให้เธอทำได้บ้าง
“ทำอะไรเป็นบ้างล่ะ”
“งานบ้านได้ทุกอย่างเลยค่ะ” แป้งร่ำพูดอย่างกระตือรือร้น
“ทำแบบเมื่อวานได้ไหม” เชียรเดินเข้าหา กวาดสายตามองเด็กสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอมาหาเขาเอง เขาก็มีสิทธิ์ต่อรองในสิ่งที่อยากได้
“แป้งยังเจ็บอยู่เลยค่ะ” แป้งร่ำตอบไปตามตรง ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความอาย
“ถ้าเจ็บต้องทำซ้ำนะ จะได้หายเจ็บ”
“ทำงานอย่างอื่นไม่ได้เหรอคะ”
“งานอย่างอื่นทำไปหมดแล้ว ไม่มีงานอะไร มีงานนี้งานเดียว”
“แป้ง เอ่อ...” เธออึกอักมองหน้าเขาแล้วหลบสายตา
“ฉันหิวเธอมากนะ เมื่อวานยังติดใจอยู่เลย” เขาเดินเข้ามาเชยคางสาวให้แหงนขึ้นสบตา เธอก็หลับตาหนี เชียรเลยจุมพิตกลีบปากหวานฉ่ำของเธออย่างดูดดื่ม เธอก็ผลักไส ถอยหนี
“ไม่ตกลงก็กลับไปเถอะ งานอย่างอื่นไม่มีหรอก”
“ถ้าคุณเชียรต้องการก็ได้ค่ะ แต่พรุ่งนี้และวันอื่นๆ ให้แป้งมาช่วยทำงานบ้านนะจ๊ะ แป้งอยากหางานทำ”
“ได้สิ ฉันเมตตาเด็กอย่างเธออยู่แล้ว” เชียรอุ้มร่างของเด็กสาวเข้าไปในบ้าน
เธอเป็นคนสวย ผิวดี แต่เสียดายเสื้อผ้าที่สวมใส่เก่าไปหน่อย
ชายหนุ่มถอดเสื้อยืดตัวย้วยของเธอออก ก็พบกับบราเซียร์ราคาถูกและเก่าแสนเก่า เขาดึงมันออกไปจากทรวงอกอวบอิ่ม ในขณะที่แป้งร่ำหลับตาปี๋
“อาบน้ำมาแล้วเหรอ ตัวหอมจัง” เขาสูดดมกลิ่นสาบสาว พลางกระซิบถาม
“อะ... อาบแล้วค่ะ” แป้งร่ำเอ่ยตอบเสียงสั่น เธอเป็นคนที่ชอบอาบน้ำตอนเช้าเพราะรู้สึกสดชื่นมีแรงกายแรงใจทำงานบ้านและงานอื่นๆ ตื่นมาเธอจึงชอบอาบน้ำก่อนเป็นอันดับแรก
“ตัวหอมจัง ร่องเธอหอมด้วยหรือเปล่า”
“คุณเชียร” เธอลืมตามองก่อนจะหน้าแดงเมื่อเขาเริ่มถอดกางเกงขาสั้นของเธอออกไปพร้อมกับกางเกงใน
ไม่นานเธอก็เปลือยเปล่า ทำให้เขามองอย่างพึงพอใจ เชียรจับเรียวขาของเด็กสาวแยกออกจากกัน กลีบสวาทยังปิดสนิทเพราะเธอเพิ่งโดนเขาเอาเป็นครั้งแรกเมื่อวานแต่ก็มีความแดงฉ่ำปริแย้มออกมาเล็กน้อยเพราะเมื่อวานเธอเจอของใหญ่เข้าไปเต็ม ๆ ลำ
เขาก้มลงลามเลีย ในขณะที่แป้งร่ำนอนตัวเกร็ง แต่โดนเลียไปสักพักเธอก็เริ่มเสียว มือน้อยจิกไปกับผ้าปูเตียงแน่น หยาดน้ำรักไหลเยิ้มออกมาจากร่องสวาท ก่อนที่เธอจะเริ่มคราง
