บทที่1.จอมพยัคฆ์
แดเนียล เฉิงเจ้าพ่อใหญ่แห่งเกาะฮ่องกง เขาเป็นทายาทรุ่นที่13 ของตระกูลเฉิงเป็นผู้ชายหน้าหวาน แต่ความโหดน้องๆ พยัคฆ์ เป็นที่มาของสมญานาม ‘พยัคฆ์นัยน์ตาหวาน’ เขาสามารถลั่นไกปืนทั้งๆ ที่ยังยิ้มเต็มหน้า โหดเถื่อนแค่ไหนคงไม่ต้องบรรยาย!! เพราะหากได้ยินชื่อชายหนุ่ม นักเลงปลายแถวจะวิ่งหนีหางจุกตูด เพราะไม่อยากแม้แต่จะเฉียดเข้าใกล้แม้แต่เงา... เมื่อชายหนุ่มพิสูจน์ฝีมือให้ทุกคนประจักษ์ด้วยการเป็นข่าวดังคึกโครมขึ้นหน้า1 เมื่อหลายปีก่อน โดยการกวาดล้างศัตรูคู่อาฆาตที่มีเรื่องมีราวกันมานานมากกว่า10ปี เป็นการแสดงฝีมือให้ทุกคนเห็น สร้างตำนานให้กับตระกูลเฉิง จนไม่มีใครหาญกล้า มันเป็นเรื่องที่ติดอยู่ในความทรงจำของทุกคน แม้เจ้าตัวจะไม่ได้ตั้งใจเลย มันเป็นความเข้าใจผิดแท้ๆ แต่มันก็ต้องเลยตามเลย เพราะอีกฝ่าพยายามที่จะประหัตประหารเขาก่อน!!
นัยน์ตายาวรีแต่กลับหวานฉ่ำ เป็นเอกลักษณ์สิ่งเดียวของแดเนียลที่ใครๆ ก็รู้ เขาตาหวานติดมารดาที่มีเชื้อสายแขกโรมัน จึงมีรูปร่างกำยำสูงใหญ่ แถมอาหารการกินยังช่วยทำให้แดเนียลสมบูรณ์ไร้ที่ติ!!
“เฮียครับ...”
“มีอะไรวะ อึกๆ อักๆ อยู่ได้จะพูดก็พูด” ชายหนุ่มผละออกห่างผู้หญิงในอ้อมกอด เขาดันเรือนกายนุ่มนิ่มออกห่างๆ ก่อนจะหันมาให้ความสนใจลูกน้องคนสนิท
“ว่ามากำลังรอฟัง” ข่าวรั่วมาถึงหูว่าตระกูลฉาง...ฝ่ายตรงข้ามเรา เริ่มมีการเคลื่อนไหวหลังจากหายเงียบไปเกือบ3 ปีตั้งแต่เกิดเรื่องครั้งนั้น
“สายของเราตามสืบถึงที่ส่องสุ่มของพวกมัน แต่ดูเหมือนว่ามันจะรู้ตัวก่อนครับ เพราะเมื่อไปถึงที่ กลับไม่เจออะไรเลย”
“สรุปคือ?”
“คว้าน้ำเหลวครับ...ไม่มีคน ไม่มีใคร? ไม่มีแม้แต่เงา”
“เป็นไปได้ไง!! หรือคนของเราเป็นหนอน เริ่มต้นใหม่ มันต้องมีมูล ไม่อย่างนั้นกลิ่นมันจะโชยมาหาเราไม่ได้หรอก” ชายหนุ่มสั่งการเสียงกระหึ่ม เขาต้องระวังให้หนักขึ้น เพราะแรงแค้นของคนพ่ายแพ้ มันน่ายังเหลืออยู่เมื่อเขาลูบคมตระกูล ฉางเสียจนไม่มีที่ยืน
ทายาทตระกูลฉางจบชีวิตลงในวันนั้น ทำให้เฟยหลง ฉางผู้เฒ่าหันหลังให้วงการค้าแบบสิ้นเชิง เขาหายเงียบไปเหมือนไร้ตัวตน แต่แดเนียลรู้คนอย่างเฟยหลงหรือจะยอมแพ้ ไอ้แก่เจ้าเล่ห์นั่นต้องกำลังวางแผนเอาคืน ถึงเขาจะไม่ได้เป็นคนฆ่าเฉิงอู่ แต่ก็เป็นต้นเหตุให้ลูกชายเฟยหลงตาย ในช่วงชุลมุนเฉิงอู่ถูกกระสุนปืนลึกลับสิ้นชีพ มันก็น่าจะทำให้จอมเจ้าเล่ห์อย่างเฟยหลงคั่งแค้นไม่น้อย แต่ตาแก่นั่นเลือกที่จะหายตัวไปเงียบๆ มันต้องมีแผนการบางอย่างไว้แน่ๆ และเขาไม่มีทางประมาทเด็ดขาด...เพราะตอนนี้เขาขึ้นเป็นผู้นำของ ‘เฉิง’ อย่างเต็มตัว
“ครับ...เอ่อ”
“ออกไปก่อนลิลลี่ ฉันมีธุระเรื่องงาน” ชายหนุ่มออกปากไล่หญิงสาวสุดสวย เบอร์หนึ่งของสถานบันเทิงชื่อดังและเป็นคู่ขาคนปัจจุบันของเขา นอกเหนือจากวิว่าลูกสาวเจ้าพ่อใหญ่...เธอคนนี้กำลังขึ้นหม้อ เพราะลีลาเจ้าหล่อนไม่ใช่ย่อย ทั้งรุกทั้งรับ หล่อนทำได้ดีไม่มีที่ติ สูบพลังงานของเขาแทบหมดหากมีเวลาอยู่ด้วยกันสองต่อสอง
เจ้าหล่อนขยับตัวเสื้อให้เข้าที่ ก่อนที่จะสะบัดตัวลุกหนีไป เธอโน้มตัวจุมพิตปลายคางของชายหนุ่ม ทิ้งแววตาฉ่ำวาวให้กับเขายั่วเย้าให้เขาหลงใหลเพิ่มขึ้น
“มีข่าวแว่วๆ ว่าเฮียเฟลหลงมีลูกสาวครับ!!”
“ไอ้แว่วนะแว่วขนาดไหน ชัวร์หรือมั่ว”
“ชัวร์ครับ แต่ยังไม่มีใครเคยเห็นหน้าหล่อน เรากำลังพยายามสืบอยู่ครับ”
“อืม...แค่นี้เหรอที่อยากให้ฉันรู้?” ชายหนุ่มยกปลายนิ้วขึ้นคลึงปลายคางและครุ่นคิดหาทางช่วยลูกน้องให้ทำงานได้เร็วขึ้น
“มีภาพเลือนๆ ครับ เราพยายามโฟกัสให้ชัดขึ้นแต่มันเป็นกล้องที่คุณภาพไม่ค่อยดี เลยได้เต็มที่แค่นี้เองครับเฮีย”
“เอามาดูสิ!!”
ดวงตายาวรีพยายามเพ่งมองภาพที่เบลอสุดขีด รู้แค่ว่าลูกสาวเฟยหลงอย่างที่ลูกน้องวิเคราะห์หุ่นดีเป็นบ้า!! ขนาดมองเห็นไกลๆ เจ้าหล่อนยังสวยสะดุดตา ผมยาวสลวยแผ่เต็มกลางหลังผมสีดำขลับแม้จะเห็นไกลแสนไกล ใบหน้าสวยคมถูกซ่อนไว้เกือบครึ่งด้วยแว่นตาดำทึบอันใหญ่ แต่ก็ยังมองเห็นว่าเธอสวยไม่ใช่เล่น!!
“ที่มาที่ไปล่ะมีไหม? เฟยหลงคิดจะส่งผู้หญิงมาทำอะไรล่ะ สิ้นลายถึงขนาดนี้เชียวรึ!!”
ลูกน้องคู่ใจอยากจะแย้งเจ้านายด้วยซ้ำ มีมานักต่อนักที่ผู้ยิ่งใหญ่พ่ายแพ้ให้กับความอ่อนหวานยั่วเย้า ที่มาในรูปแบบ ‘ผู้หญิง’ ซูสีไทเฮา ยังสามารถครองบัลลังก์มังกรได้ ผู้หญิงน่ากลัวกว่าที่เราๆ คิดเพราะเธอมีเสน่ห์ของเรือนกายเป็นคุณสมบัติเด่น และผู้ชายร้อยทั้งร้อย อ่อนปวกเปียกหากหลงใหลเข้าไปเต็มๆ ใจ
“รู้แค่ว่าเธอเป็นลูกเมียเก็บคนไทย ที่ไม่ได้ติดต่อกันมานาน จู่ๆ ก็โผล่มาพบเฮียเฟยหลง มันต้องมีมากกว่าที่เราเห็นครับ”
“อืม...น่าคิด ตามสืบมา หากเป็นไปได้ฉันอยากเจอหล่อนเป็นๆ สักครั้ง อยากรู้เหมือนกันว่าเหลี่ยมลายจะสู้คนเป็นพ่อได้ไหม? คิดจะมาแก้แค้นงั้นหรือ? ไม่ตลกนะที่เอาผู้หญิงมาเล่นเกม...เพราะเธอจะไม่เหลืออะไรกลับไปเลย...” ชายหนุ่มพูดเสียงนิ่งๆ มุมปากบางเฉียบกดโค้ง ทั้งหมิ่นและดูแคลนฝ่ายตรงข้าม ที่หมดสิ้นหนทางจนต้องงั้นวิธีอ่อนด้อยขึ้นมาสู้ ‘ผู้หญิง’
“ครับ” ฉางอี้รับคำเสียงหนัก เขาถอยหลังกลับไปปล่อยให้เจ้านายหนุ่มคิดอะไรเงียบๆ ในห้องทำงาน
“ลิลลี่เข้าไปได้หรือยังเอ่ย...หมดธุระแล้วใช่ไหมคะ” เสียงหวานแหลมของสาวสะคราญโฉม เธอโผล่หน้าเข้าไปถามและส่งสายตาหวานฉ่ำให้กับแดเนียล ชายหนุ่มคลี่ยิ้ม รีบสลัดเรื่องราวกวนใจทิ้งไป มีสิ่งที่น่าสนใจมากกว่าอยู่ตรงหน้า แล้วจะไปใส่ใจเรื่องหยุมหยิมไปทำไม
“เข้ามาได้เลยคนสวย จวนได้เวลากลับแล้วนี่นา ฉันยังไม่ได้ชื่นใจเธอสักหน่อย อย่าเสียเวลาเปล่าเลยลิลลี่” ชายหนุ่มพูดเสียงแตกพร่า ร่างสูงใหญ่หยัดกายลุกขึ้นยืนพอดีกับที่หญิงสาวถลาเข้ามาซบอก มือเรียวบางลูบไล้แผงอกแน่นตึงและช้อนสายตาหวานฉ่ำขึ้นสบนัยน์ตาด้วย
พญามังกรที่ขึ้นชื่อในฮ่องกง ทั้งงานบุ๋นงานบู้ เวลานี้ไม่มีใครเกิน แดเนียล เฉิง รูปงามประหนึ่งพระถังซันจั๋งบวกกับวิน ดีเซล เพราะใบหน้าคมคายกระเดียดไปทางฝรั่งมากกว่าสัญชาติเดิม รูปร่างกำยำบึกบึนแลเป็นถึงหัวหอกคนสำคัญก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำของเฉิง ทันทีที่เรียนจบ!!
ปลายจมูกโด่งซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น เขาดันเรือนกายอวบอุ่นให้เดินถอยหลังเพื่อหาที่เงียบสงบ ในการสำรวจความงดงามโดยไม่ไม่มีใครมองเห็น ห้องนอนเล็กๆ มุมห้องทำงาน ชายหนุ่มมักจะใช้เมื่อมีเวลาจำกัดในการเริงสวาทกับคู่ขาที่แวะเวียนมาให้เขามอบความสำราญให้ ลิลลี่เบี่ยงใบหน้าหลบ เธอแอ่นลำตัวแนบชิดและปล่อยให้ชายหนุ่มได้สำรวจเรือนกายตัวเองได้เต็มที่ เสียงครางกระเส่ารอดริมฝีปากอิ่ม เมื่ออารมณ์กระสันสุกงอมเต็มที่
เสียงครางระงมเมื่อพายุใหญ่พัดกระหน่ำ ร่างอวบอิ่มไหวโยกร่างกายสะเทือนเลือนลั่น เธอกางนิ้วขยุ้มแผ่นหลังแน่นตึงเพื่อลดทอนความเสียวซ่าน ยามเมื่อตัวตนของแดเนียลฝังรากลึกในร่างกาย เสียงสูดปากครางระงม มันเสียดเสียวซ่านสยิว แม้จะผ่านผู้ชายมาร้อยแปดพันเก้า แต่รสวาทหวานแหลมเช่นนี้ไม่มีใครเทียบมังกรหนุ่มนามแดเนียลได้สักคน เขาดุเด็ดเผ็ดร้อน แกร่งกล้า...บทรุกห้าวหาญดุดัน ยามรับก็หนักหน่วงลึกล้ำไม่แพ้กัน แล้วแบบนี้จะไม่ให้เธอหลงเสน่ห์เขาได้อย่างไร ทั้งๆ ที่รู้ว่าชายหนุ่มแค่ระบายความรุ่มร้อนในร่างกาย เขาไม่ได้จริงจังอะไรด้วย แค่ความเมตตาที่เขาหยิบยื่นให้เธอก็เปี่ยมสุขจนไม่หวังถึงอนาคต ขอแค่ไร้รับรสรักเช่นนี้ไปเรื่อยๆ ถึงจะเป็นแค่นางบำเรอชั่วคราวก็ยอม...แบบเต็มใจ
ชายหนุ่มกดมุมปากโค้งลง เขาเหยียดยิ้มหมิ่นๆ มองผู้หญิงสาวที่นอนทอดกายอ่อนระทวยกลางเตียงด้วยสายตาเฉยชา...
ร่างสูงใหญ่ผุดลุกขึ้นยืน เขาคว้ากางเกงบ็อกเซอร์ขึ้นมาสวมใส่ลวกๆ และเปิดประตูด้านข้างออกไป มือใหญ่คว้าซองบุหรี่กับไรเตอร์สีเงินวาววับเพื่อออกไปสูบบุหรี่ด้านนอก ควันสีขาวขุ่นลอยเอื่อยๆ อยู่เหนือศีรษะทุยได้รูป เขาพ่นควันออกจากช่องปากหลังจากดูดอากาศผ่านม้วนบุหรี่และปล่อยควันออกมาเป็นสาย ความคิดลอยล่อยไปถึงเรื่องราวแต่หนหลัง ชนวนเหตุความหมางใจตั้งแต่รุ่นเก่าดึกดำบรรพ์จนแทบจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ามันคือเรื่องอะไร มาปัง!! อีกครั้งในรุ่นเขา ทั้งๆ ที่ต่างคนต่างอยู่มานาน ‘เฉิง’ กับ ‘ฉาง’ แบ่งพื้นที่หากินกันอย่างชัดเจนไม่มีใครล้ำเส้นในแบ่งฮ่องกงเป็น2 ส่วนและแต่ละส่วนดูแลโดยสองตระกูลใหญ่ ไม่ข้องเกี่ยวกันโดยสิ้นเชิง
เขาเองก็งงๆ ว่าเหตุการณ์บานปลายตอนไหน มีเรื่องมีราวใหญ่โตถึงกับนองเลือดเพียงเพราะผู้หญิงคนหนึ่งมาติดพันเขา แต่บังเอิญเธอเป็นคนที่เฉิงอู่แอบหลงรัก เหมือนพระเจ้ากลั่นแกล้งให้คนในเกาะฮ่องกงต้องเดือดร้อน จึงส่งผู้หญิงร้อยเล่ห์คนนั้นมา ที่สำคัญแดเนียลรู้ เขาแค่สนุกไปตามประสาหนุ่มเสน่ห์แรง ที่มักจะมีสาวสวยมาติดพันเรื่อยมา เขาเองยังจำชื่อผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ด้วยซ้ำ รู้แค่ว่าเธอสวยดี ลีลาก็ใช่ย่อย ไม่ใช่สาวใสซื่ออย่างที่เฉิงอู่เข้าใจ? ผู้หญิง...นรก...เธอทำให้เกาะฮ่องกงเดือด และเพลิงแค้นลุกโหม ผู้ชายคนหนึ่งที่จมดิ่งในห้วงเหวรัก และถลำลึกจนหน้ามืดตามัว เฉิงอู่บุกเขามาในถิ่นเขา ควงปืนเข้ามาหมายปลิดชีพเขาด้วยซ้ำ แต่ต้องพ่ายแพ้กลับไปแถมถูกยำบาทาจนสะบักสบอม เมื่อลูกชายตระกูลเฉิงเมามายขาดสติ แต่กลับมาอาละวาดในถิ่นศัตรูเลยมีคนหมั่นไส้ ฝากรอยเท้าบนร่างกายเสียเต็มที่!!
แดเนียลเองก็รู้สึกผิด ความจริงเขาน่าจะใส่ใจเรื่องนี้มากกว่านี้อีกหน่อย เขาควรจะให้เกียรติเฉิงอู่ ดูแลชายหนุ่มเพราะเป็นกึ่งๆ ผู้นำตระกูลที่มีสิทธิ์และศักดิ์เท่าเทียมกัน แต่เวลานั้นเขากำลังเมามันกับคู่ขาคนโปรด เลยปล่อยปละให้ลูกน้องจัดการกันเอง มารู้อีกที่เฉิงอู่ก็ถูกมือมืด? จัดการเสียแล้ว!! และเขายังสืบหาไม่ได้ด้วยซ้ำว่าใคร? เป็นคนลงมือปลิดชีพเฉิงอู่ครั้งนั้น มันน่าจะมีมือที่สาม ที่ต้องการให้ ‘เฉิง’ และ ‘ฉาง’ แตกคอกัน เพียงแต่ยังจับมือใครมาดมไม่ได้!!
ชายหนุ่มย้อนกลับเข้าไปภายในอีกครั้ง หลังละเลียดบุหรี่จนหมดม้วน เขาทอดสายตาเฉยเมย มองลิลลี่และส่ายศีรษะด้วยความเอือม...ยามใบหน้าปราศจากเครื่องสำอาง พวกเธอหน้าตาจืดสนิท คราบกระดำกระด่างบนหน้าแสดงให้เห็นว่าหล่อนโบ๊ะหน้ามาหนาไม่ใช่น้อย
ชายหนุ่มเดินผ่านเลยไป เขาไม่คิดที่จะกลับไปซุกตัวบนที่นอน มือแข็งแรงเอื้อมคว้าเสื้อและกางเกงขึ้นมาจากพื้น แล้วจึงเปิดประตูเดินออกไปภายนอกเพื่อจัดการความเรียบร้อยของตัวเอง เขาเปลี่ยนชุดใหม่ โยนชุดเก่าไว้ในตะกร้าเมื่อมีแม่บ้านมาจัดการทำความสะอาดให้
“ส่งลิลลี่ด้วย ฉันไปก่อนล่ะ ไม่ต้องตามอยากมีเวลาเป็นส่วนตัวบ้าง!!” แดเนียลรีบยกมือขึ้นห้าม เมื่อลูกสมุนขยับตัวเตรียมพร้อม ความปลอดภัยเป็นสิ่งสำคัญก็จริง แต่ในบางเวลาเขาก็อยากอยู่แบบไม่มีใครมองตามบ้าง
“มันอันตรายนะครับเฮีย...อาจจะมีคนปองร้าย”
“คิดว่าฉันไม่มีมือเหรอ? อยากเข้ามาก็มา ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าเฟยหลงคิดจะทำอย่างไรต่อ รู้ๆ กันอยู่นะ เรื่องนั้นฉันไม่ผิด...ลูกชายของเขาหุนหันเอง...และน่าจะมีมากกว่าที่เรารู้ มันมีมือที่สามแน่ๆ เพียงแต่เรายังไม่รู้ว่ามันเป็นใคร? และต้องการอะไร”
ชายหนุ่มพูดเสียงเย็นๆ เขาหรี่ตาลงเมื่อกำลังคิดถึงมูลเหตุ และอยากรู้ว่าไอ้คนที่ลงมือต้องการอะไรกันแน่...
บทที่2.อลิน...
หญิงสาววางแก้วกาแฟในมือลง เธอมองตามแผ่นหลังตึงแน่นของเป้าหมาย ชายหนุ่มรูปหล่อสุดๆ ภาพลักษณ์เสเพลตัวพ่อ... มีใครในเกาะฮ่องกงไม่รู้จักเขาบ้างล่ะ ‘แดเนียล เฉิง’ เขากำลังฮอตสุดๆ เป็นไอดอลให้กับวัยโจ๋ที่กำลังริเริ่มเดินบนเส้นทาง ‘นักเลง’ รู้ทั้งรู้ว่ามันเต็มไปด้วยอันตรายแต่ก็ยังมีผู้ชายหน้าโง่กระเสือกกระสนเดินเข้าไปบนเส้นทางนั้นกันเหลือเกิน...
เธอวางเงินค่ากาแฟไว้บนโต๊ะ และผุดลุกขึ้นยืน ก้าวตามชายหนุ่มไปห่างๆ เพื่อหาจังหวะเหมาะๆ ในการทำความรู้จัก เพื่อเข้าสู่จุดหมายที่ต้องการเป็นเกมการล้างแค้นที่เธอไม่อยากทำสักนิด แต่กลับต้องมาแบกไว้บนบ่าเพราะคำว่า ‘ลูกกตัญญู’ พ่อที่ไม่เคยไยดีตัวเองกับแม่ แค่ส่งเงินมาให้ใช้จ่ายแต่หน้าตาไม่เคยมาให้เธอรับรู้ว่ามี เฟยหลงเป็นบิดา แต่เท่าที่จำได้แทบนับครั้งได้เลยเชียวล่ะที่เคยเจอตัวเป็นๆ ของพ่อ ท่านอยู่ที่ฮ่องกง ในขณะที่เธอกับแม่อยู่เมืองไทย เนื่องจากสถานะแม่เป็นแค่ ‘เมียน้อย’ ผู้หญิงที่เคยมีความสัมพันธ์ทางกายกัน และมีลูกด้วยกันแค่นั้น
แม่ไม่ได้รักพ่อ และพ่อเองก็คงไม่ได้รักแม่ด้วย แต่แม่รักเธอที่สุดท่านทุ่มเทดูแลเธอเป็นทั้งพ่อและแม่ ไม่เคยทำอะไรที่เธอไม่ชอบ แม้แต่จะมีสามีใหม่ ท่านวางตัวดีเป็นเสาหลักให้ครอบครัว แต่กลับมีวาสนาน้อยนิด ต้องจากโลกไปก่อนวัยอันควรเพราะโรคภัย เธออยู่กับยายที่เมืองไทย จนวันหนึ่งเฟยหลงดั้นด้นไปหาถึงบ้าน ด้วยสีหน้าเศร้าหมองดำคล้ำ ดวงตาแดงก่ำ
