สุดยอดนิยายแนว โรแมนติก

ตลอดสิบปีที่ผ่านมาฉันภักดีต่อสิงหา อัลฟ่าแห่งฝูงจันทราเงินมาโดยตลอด ทว่าในวันสถาปนาลูน่า เขากลับหักหลังฉันอย่างเลือดเย็นด้วยการประกาศยกตำแหน่งนี้ให้ชู้รักที่กำลังตั้งครรภ์ พร้อมตราหน้าว่าฉันเป็นหญิงที่เป็นหมันและไร้ค่า สิงหาใช้พลังกดดันให้ฉันคุกเข่าต่อหน้าฝูงแล้วสั่งลงทัณฑ์ด้วยแส้เงินจนบาดเจ็บสาหัส ก่อนจะสั่งให้นักรบนำร่างที่สะบักสะบอมของฉันไปโยนทิ้งไว้กลางป่าให้ตายอย่างโดดเดี่ยว ท่ามกลางความสิ้นหวังฉันกลับถูกช่วยชีวิตไว้โดยคิรากร เมฆินทร์ อัลฟ่าผู้ทรงอำนาจจากฝูงศัตรูที่คอยจ้องมองบาดแผลและความอัปยศของฉันด้วยสายตาเย็นชา พร้อมเอ่ยคำถามที่ตอกย้ำความเจ็บปวดในใจว่าฉันเป็นเพียงหมาป่าที่ไร้ค่าจริงหรือไม่

นิยามของพระเอกในอุดมคติอาจไม่จำเป็นต้องเป็นคนดีเสมอไป ในเมื่อเสน่ห์ของความร้ายกาจคือสิ่งที่ดึงดูดใจผู้หญิงได้มากกว่า สำหรับมหาเศรษฐีหนุ่มผู้มั่งคั่งและทรงอิทธิพลคนนี้ เขาพร้อมจะใช้ความเลวร้ายที่มีเป็นอาวุธเพื่อพิชิตหัวใจเธอ ยิ่งรวยมากก็ยิ่งร้ายมาก และเขาก็ตั้งใจจะร้ายให้ถึงที่สุดเพื่อให้เธอตกหลุมรักจนถอนตัวไม่ขึ้น มาพิสูจน์กันว่าท่ามกลางความดิบเถื่อนและอำนาจเงินที่ล้นมือ จะมีผู้หญิงคนไหนต้านทานเสน่ห์อันตรายของเขาได้บ้าง ในเมื่อเขาเลือกแล้วว่าจะไม่เป็นคนดีเพื่อให้เธอรัก

หมอใบบัว แพทย์หญิงผู้เปี่ยมด้วยความเชี่ยวชาญและมีประวัติการทำงานที่น่าเชื่อถือ กลับเลือกที่จะใช้ชีวิตเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวอย่างเงียบเชียบ โดยมีลูกน้อยเป็นโซ่ทองคล้องใจเพียงลำพัง ท่ามกลางความสงสัยของคนรอบข้างถึงที่มาของเด็กน้อยและการตั้งครรภ์ที่ไร้ร่องรอยในอดีต ชีวิตที่เคยสงบราบเรียบของเธอต้องสั่นคลอน เมื่อมีชายหนุ่มก้าวเข้ามาในชีวิตพร้อมความรู้สึกดีๆ แต่การจะชนะใจเธอนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะเขาสูญเสียไม่ได้แม้แต่ความเชื่อมั่นจากพันธะที่เธอมีอยู่ บทพิสูจน์รักแท้ครั้งนี้จึงต้องอาศัยความเข้าใจและการยอมรับในตัวตนทั้งหมดของเธอตามคติที่ว่า หากจะรักฉันก็ต้องรักสิ่งที่เป็นของฉันด้วยเช่นกัน

จากเหตุการณ์ไม่คาดฝันในคืนเลี้ยงส่งรุ่นพี่ วลัญช์จำต้องก้าวเข้าสู่ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับพระพาย หนุ่มฮอตตัวตึงประจำมหาวิทยาลัยที่ใครต่างก็หมายปอง ทว่าสถานะคนรักครั้งนี้กลับมีพันธนาการด้วยกฎเหล็กที่เขาเป็นคนตั้งขึ้นเองอย่างเผด็จการ ทั้งการต้องมาหาทันทีที่เรียกหา ข้อห้ามไม่ให้เผลอใจไปรักเขา รวมถึงห้ามเรียกร้องสิทธิ์ใดๆ ทั้งสิ้น ซึ่งเป็นเงื่อนไขที่ผู้หญิงทุกคนต้องยอมสยบหากอยากเคียงข้างเขา แต่สำหรับวลัญช์ที่ไม่ได้โหยหาตำแหน่งนี้ตั้งแต่แรก เธอจึงตั้งคำถามกับตัวเองว่าเหตุใดต้องยอมก้มหัวให้กฎเกณฑ์ไร้หัวใจเหล่านี้ด้วย

ท่ามกลางความวุ่นวายในชีวิตของหมอหนุ่มผู้เคร่งครัด เขากลับต้องมาเสียอาการเมื่อได้พบกับหญิงสาวที่มีความสวยโดดเด่นและรอยยิ้มอันแสนสดใสจนยากจะละสายตา แม้ภายนอกเขาจะคอยรักษาภาพลักษณ์นิ่งเฉยและพร่ำบอกกับใครต่อใครว่ายังไม่พร้อมจะเปิดใจให้ความรักหรือเริ่มต้นความสัมพันธ์กับใครในตอนนี้ แต่ลึกๆ ในใจกลับเกิดความปรารถนาอันแรงกล้าที่อยากจะดึงเธอเข้ามาอยู่ข้างกายและครอบครองเธอไว้เพียงผู้เดียว แผนการพิชิตใจภายใต้ท่าทีเย็นชาจึงเริ่มต้นขึ้นเพื่อเปลี่ยนสถานะจากคนแปลกหน้าให้กลายเป็นคนของใจ

พันธะสัญญาที่ผู้ใหญ่สร้างขึ้นอาจใช้ผูกมัดร่างกายได้ แต่ไม่อาจบังคับหัวใจของคมน์ให้ทำตามความต้องการของใครได้เลย แม้เขาจะมอบความรักทั้งหมดที่มีให้แก่ต้นหลิวเพียงผู้เดียวมาโดยตลอด ตั้งแต่เริ่มเรียนรู้ที่จะรักใครสักคนเป็น แต่ทว่าการฝืนใจคนที่ไม่ได้รักกันนั้นกลับเป็นเรื่องยากยิ่งกว่าสิ่งใด เมื่อถึงจุดที่ต้องตัดสินใจเลือกเส้นทางเดินใหม่ ชายหนุ่มกลับรู้สึกหนักอึ้งในใจอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งได้เห็นแววตาที่ดื้อรั้นและเอาเรื่องของหญิงสาวตรงหน้า ความสับสนก็ยิ่งทวีคูณจนยากจะเอ่ยคำพูดที่เตรียมไว้ สุดท้ายเขาจึงตัดสินใจยอมปล่อยมือและคืนอิสระให้แก่เธอด้วยการเอ่ยขอหย่า เพื่อยุติความสัมพันธ์ที่ไร้ใจและปล่อยให้เธอได้ไปใช้ชีวิตในแบบที่ต้องการจริงๆ

เมื่อความแค้นถูกเปลี่ยนเป็นความรักด้วยความผิดพลาด กุมภ์ ธีรดล นายหัวหนุ่มเจ้าของเกาะมาดเถื่อนเผลอสั่งลูกน้องจับตัวผู้หญิงผิดคนมาเพื่อหวังแก้แค้น แต่กุลยา หญิงสาวผู้โชคร้ายกลับต้องกลายมาเป็นเมียรักที่เขาเอ็นดูโดยไม่ตั้งใจ ท่ามกลางความขัดแย้งและการปะทะคารม กุลยาพยายามต่อต้านชายใจร้ายที่กักขังเธอไว้ แต่ความใกล้ชิดและความสงสารที่ก่อตัวขึ้นในใจนายหัวหนุ่มกลับทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เริ่มสั่นคลอน แม้กุมภ์จะชอบยั่วโมโหและทำตัวลามกใส่จนเธอต้องอับอาย แต่หัวใจของหญิงสาวกลับเริ่มหวั่นไหวให้กับคนป่าเถื่อนอย่างเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ จนกลายเป็นเรื่องราวความรักท่ามกลางบรรยากาศเกาะที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนและซาบซึ้งใจ

เมื่อสาวสวยเพียบพร้อมทั้งฐานะและความสามารถอย่าง ‘พลอยใส’ ถึงคราวต้องสละโสด เธอจึงตั้งมาตรฐานไว้สูงลิบว่าคู่ครองต้องผ่านการพิสูจน์มาอย่างถี่ถ้วนในทุกแง่มุม ไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์ภายนอกไปจนถึงตัวตนภายในที่ลึกซึ้งที่สุด ทว่าโชคชะตากลับเล่นตลกให้เธอต้องโคจรมาพบกับชายหนุ่มที่เคยผิดสัญญาในอดีต ซึ่งเป็นคนที่เธอประกาศกร้าวว่าจะไม่มีวันแต่งงานด้วยอย่างเด็ดขาด หากเขาคิดจะใช้พันธะการแต่งงานเป็นกรงขัง พลอยใสก็พร้อมจะทำลายมันให้พังพินาศ เธอตั้งใจจะปั่นป่วนชีวิตคู่ครั้งนี้ให้เขาทุกข์ทรมานจนต้องเป็นฝ่ายอ้อนวอนขอหย่าด้วยตัวเอง การเดิมพันด้วยศักดิ์ศรีและความแค้นในคราบความรักจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด

ความสัมพันธ์ที่ดีในวัยเด็กระหว่าง กรรวี และ อคิน เป็นอันต้องจบลง เมื่อเธอดันเป็นต้นเหตุทำให้ภรรยาและลูกของเขาต้องตาย แม้เธอจะทำดีสักแค่ไหน ก็ไม่อาจลบล้างความเกลียดชังที่เขามีต่อเธอได้... “ทำไมต้องปิดบังเกรซด้วย ฮื้อ ๆ” “หึ! คงรู้แล้วใช่ไหม” เสียงทุ้มกล่าวอย่างเยือกเย็น “ฮึก ฮื้อ เกรซขอโทษ” “มันสายไปแล้ว!! ต่อให้เธอขอโทษสักหมื่นครั้ง แอนนี่คงไม่มีทางฟื้นขึ้นมา” เขายิ่งเพิ่มแรงบีบใบหน้างาม “แล้วจะให้เกรซทำอย่างไร ถ้าจะแค้นเกรซขนาดนี้ ฆ่าให้ตายเถอะ” “ความตายสำหรับเธอมันง่ายเกินไป!!” อคินยอมปล่อยมือออกจากใบหน้างาม ลุกขึ้นหันหลังออกจากห้องไม่อยากจะมองคราบน้ำตาบนใบหน้าหญิงสาว กลัวจะใจอ่อน “เกรซต้องทำอย่างไรพี่คินถึงจะยอมให้อภัย” เธอวิ่งไปกอดเขาจากด้านหลัง ใบหน้าแนบชิดหลังแกร่ง ความอบอุ่นจากการโดนคนตัวเล็กกอด แทบจะทำให้เขาใจอ่อน มือหนาแกะแขนเรียวออกจากร่างกายตนเอง หันมาเผชิญหน้ากับหญิงสาว พร้อมจับไหล่มนทั้งสองข้างของเธอ “เธอไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น เพราะฉันจะทรมานให้เธอเจ็บปวดจนทนไม่ไหว อีกอย่างฉันบอกหลายรอบแล้วใช่ไหมว่าอย่าเรียกเหมือนสนิทกัน จำใส่สมอง!!” มือหนาผลักกรรวีอย่างแรงจนล้มลง ศีรษะกระแทกกับพื้นห้อง

เมลดา หญิงสาวผู้มีฝีปากกล้าและปิดตายหัวใจจากความรัก เพราะเธอมองว่ารักแท้เป็นเพียงเรื่องเพ้อฝันที่มีอยู่แค่ในนิยายเท่านั้น ทว่าโลกของเธอกลับต้องสั่นคลอนเมื่อได้พบกับ ฮุนจีอึน ซุปเปอร์สตาร์หนุ่มเจ้าเสน่ห์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าชู้ แม้จะมีผู้หญิงรายล้อมมากมายแต่เขากลับรู้สึกเหมือนขาดบางอย่างไป ในตอนแรกเขาเข้าหาเธอเพียงเพราะมองว่าเป็นของเล่นชิ้นใหม่ที่ท้าทายและน่าสะสม แต่ความใกล้ชิดกลับทำให้หัวใจของซุปตาร์หนุ่มปั่นป่วนจนต้องงัดสารพัดเล่ห์เหลี่ยมมามัดใจสาวใจแข็งคนนี้ให้สำเร็จ ท่ามกลางอุปสรรคและเส้นทางรักที่ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ทั้งคู่จะเปลี่ยนความเกลียดชังในคราแรกให้กลายเป็นความรักที่มั่นคงได้อย่างไร

เมื่อต้นน้ำผู้เป็นน้องชายก่อเรื่องผิดพลาดครั้งใหญ่ ฟางข้าวในฐานะพี่สาวจึงต้องออกโรงรับผิดชอบแทนด้วยการเผชิญหน้ากับขุนเขา ชายหนุ่มผู้ดิบเถื่อนที่ยื่นข้อเสนอสุดบีบคั้นให้เธอต้องชดใช้ด้วยร่างกายและหยาดเหงื่อ โดยกลางวันเธอต้องทำงานหนักในไร่และงานบ้าน ส่วนกลางคืนต้องปรนนิบัติเขาตามความต้องการ แม้ฟางข้าวจะเจ็บปวดและตราหน้าว่าเขาคือคนชั่วร้ายเพียงใด แต่เมื่อขุนเขาใช้ชีวิตของน้องชายและคุกตารางมาเป็นเดิมพันในการตัดสินใจภายในสิบวินาที เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมจำนนอยู่ใต้ประกาศิตของเขาเพื่อรักษาชีวิตน้องชายเอาไว้ท่ามกลางความเกลียดชังที่คุกรุ่น

คำโปรย หลังจากบิดามารดาเสียชีวิต จูเมยได้ถูกท่านอาบุญธรรมรับเลี้ยง ท่านอาผู้เปี่ยมด้วยความอ่อนโยนและเมตตา ได้กลายเป็นเสาหลักเพียงหนึ่งในชีวิตนาง หัวใจที่อ่อนโยนของจูเมยเริ่มเต้นแรงเมื่ออยู่ใกล้ท่านอา แต่ท่านอาคิดอย่างไรกับนางกันแน่? หรือว่าความรักนี้เป็นเพียงความรู้สึกที่นางมีอยู่เพียงฝ่ายเดียว? เมื่อหัวใจต้องเผชิญกับความไม่แน่นอน จูเมยกลับรู้สึกเจ็บปวดกับความรู้สึกนี้ "ท่านอา...อย่าดีต่อข้ามากนักได้หรือไม่" นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายรักจีนโบราณ มีดราม่าเล็กน้อยช่วงเริ่มต้น จบสุขนิยม ไม่มีนอกกายนอกใจ เป็นความรักฟิน ๆ ระหว่างท่านอาและหลานสาว(บุญธรรม)ตัวน้อยของตนเอง

วันครบรอบแต่งงานปีที่เจ็ดกลายเป็นจุดจบ เมื่อสามีระเบิดอารมณ์ใส่ฉันเรื่องการไม่มีลูก ท่ามกลางรอยร้าว ฉันกลับพบภาพบาดตาในโซเชียลที่ชู้รักของเขาโพสต์คู่กับทีมแข่งรถ พร้อมคำสารภาพรักที่ตอกย้ำว่าเธออยู่เคียงข้างเขามาตลอด ตลอดเจ็ดปีเขาปิดบังไม่ให้ฉันเข้าใกล้สนามแข่งโดยอ้างความเป็นห่วงว่าความเร็วสามร้อยไมล์นั้นอันตรายเกินไปสำหรับแก้วตาดวงใจอย่างฉัน ทว่าความจริงเขาแค่ต้องการปกป้องพื้นที่ของคนในใจ เมื่อความอดทนสิ้นสุดลง ฉันจึงตัดสินใจส่งข้อความขอหย่าและถอดแหวนทิ้งอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหยิบถุงมือสีดำที่เก็บไว้นานออกมาสวมอีกครั้ง สำหรับฉันแล้ว ความเร็วระดับนั้นมันน่ากลัวตรงไหนกันแน่

ธมนหญิงสาวผู้อ่อนน้อมรู้สึกประหม่าอย่างเห็นได้ชัดเมื่อต้องอยู่ใกล้ชิดกับสหัสวัต ชายหนุ่มมาดนิ่งที่ดูเหมือนจะดุแต่กลับมีความอบอุ่นซ่อนอยู่ เขาเสนอให้เธอออกมาเปลี่ยนเสื้อผ้าด้านนอกเพื่อความสะดวก ก่อนจะเอ่ยปากชวนให้เธอช่วยเช็ดผมให้ด้วยท่าทีที่เป็นกันเอง แม้จะยังกล้าๆ กลัวๆ แต่เธอก็ยอมทำตามคำขออย่างว่าง่าย ในขณะที่เธอกำลังตั้งใจเช็ดผมให้อย่างเบามืออยู่นั้น ความสูงที่แตกต่างกันทำให้ใบหน้าของเขาอยู่ตรงระดับอกของเธอพอดี สหัสวัตอาศัยจังหวะที่หญิงสาวกำลังเผลอโอบกอดเอวคอดของเธอไว้แน่นพร้อมกับซบหน้าลงบนอกนุ่ม แม้ธมนจะตกใจจนตัวโยนกับสัมผัสที่คาดไม่ถึง แต่เธอกลับไม่ได้ขัดขืนหรือพยายามถอยหนีอ้อมกอดที่แสนมั่นคงนี้เลยแม้แต่น้อย

ในสายตาคนนอก นัสรินคือเจ้าสาวที่น่าเวทนาเพราะถูกเจ้าบ่าวทอดทิ้งกลางงานวิวาห์ แต่สำหรับปราณต์เขารู้ดีว่านี่คือแผนการที่เธอร่วมมือกับน้องชายเพื่อบีบบังคับให้เขาเข้าสู่พิธีวิวาห์จอมปลอม เมื่อผู้หญิงที่ดูซื่อบริสุทธิ์กลับเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม ปราณต์จึงสลัดคราบคนดีกลายเป็นซาตานร้ายที่พร้อมจะมอบบทเรียนอันแสนเจ็บปวดให้แทนความสุขที่เธอวาดฝัน เขาประกาศกร้าวว่าจะไม่มีทางยอมหย่าขาดตราบใดที่เธอยังไม่ได้เป็นแม่หม้ายอย่างสมบูรณ์แบบ ปราณต์ตั้งใจจะทำลายความบริสุทธิ์ของเธอให้สิ้นซากก่อนจบความสัมพันธ์ เพื่อให้สมกับตำแหน่งแม่หม้ายป้ายแดงที่เขาเป็นคนยัดเยียดให้ด้วยความแค้นและชิงชัง

[การแก้แค้น + ซ่อนตัวตน + เนื้อเรื่องสะใจ + หวานละมุนเอาใจซึ่งกันและกัน] หลังจากได้เกิดใหม่อีกครั้ง ชิจิวเหนียน มองดูสามีสุดหล่อที่อยู่ตรงหน้า หล่อจนแทบทำให้เธอหน้ามืดไป กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก... ชาติที่แล้วเธอตาบอดไปหรืออย่างไร ถึงไม่เห็นค่าของสามีที่ดีขนาดนี้ กลับไปเชื่อคำของชายชั่วหญิงเลว สุดท้ายครอบครัวพังพินาศ ชีวิตพังไม่เหลือชิ้นดี！ ชาตินี้เธอจะกลับมาทั้งความงามและสติปัญญา เริ่มต้นเส้นทางการเหยียบย่ำคนเลวและเกาะขาคนมีอำนาจ！ แต่พลาดไปแค่นิดเดียว ดันกลายเป็นคนใหญ่คนโตเสียเอง！ ปลอกบังหน้าเยอะสุดๆ！ เบื้องหลังหนาแน่นเป็นกอง！องค์กรนักฆ่าที่ใครได้ยินชื่อก็ต้องสะดุ้ง: ใครกล้าท้าทายเจ้านายเรา ฉันจะยิงให้เป็นรูเลย！ เหล่าตระกูลใหญ่ว่ากันว่าขัดแย้งกันหนัก: ใครกล้าแกล้งคนโปรดของเรา จะให้ปืนใหญ่ถล่มเขา！ ตระกูลชั้นสูงลึกลับ: ยินดีต้อนรับคุณหนูผู้ยิ่งใหญ่กลับบ้าน！ชายผู้มีเสน่ห์ร้ายกาจยิ้มนิด ๆ โอบเอวสาวน้อยไว้ แล้วพูดว่า “ขอแนะนำ นี่คือภรรยาของผม！”

นิรันดร์ พ่อหม้ายที่ครองตัวโสดมานานกว่าสิบสามปี ต้องเผชิญกับความวุ่นวายใจเมื่อ ปลายฝน ลูกสาววัยรุ่นเริ่มคบหาเพื่อนชาย ทว่าความขัดแย้งระหว่างครอบครัวกลับบานปลาย เมื่อเขาเผลอใจมีความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนกับ ขิมแข แม่ของเด็กชายคนนั้น แม้ขิมแขจะพยายามปฏิเสธและสั่งให้เขาลืมเรื่องที่เกิดขึ้นเพราะเธอยังมีพันธะทางทะเบียนสมรสอยู่ แต่ความรู้สึกโหยหาที่เกิดขึ้นอย่างไม่ตั้งใจกลับทำให้นิรันดร์ไม่ยอมปล่อยมือ เขาเลือกที่จะเผชิญหน้ากับความผิดบาปและยืนยันที่จะรับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้น ท่ามกลางความสับสนวุ่นวายของศีลธรรมและแรงดึงดูดที่ยากจะต้านทาน นิรันดร์จะจัดการกับความสัมพันธ์ต้องห้ามนี้อย่างไร ในเมื่อหัวใจของเขาเริ่มสั่นคลอนเพราะผู้หญิงที่มีเจ้าของแล้ว

ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยการแยกทางพร้อมข้อเสนอเงินห้าล้านบาทแลกกับเงื่อนไขที่ว่าเขาและเธอไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ทว่าเพียงหนึ่งปีให้หลังชายหนุ่มกลับมาปรากฏตัวอีกครั้งเพื่อขอคืนดี และใช้เวลาเพียงไม่นานเขาก็สามารถทำให้เธอกลับมาอ่อนระทวยในอ้อมแขนได้สำเร็จ แต่แล้วโชคชะตาก็เล่นตลกเมื่อเขาตัดสินใจเดินจากไปเป็นครั้งที่สอง โดยทิ้งคำมั่นสัญญาที่เป็นดั่งพันธนาการไว้ว่า เขาจะยอมจากไปหากเธอรับปากว่าจะครองตัวอยู่เพียงลำพังและไม่เปิดใจให้ใครอีกตลอดกาล กลายเป็นพันธะรักแสนเจ็บปวดที่ผูกมัดเธอไว้กับอดีตอย่างไร้ทางออก

เมื่อ ทีน พันธุ์สืบ เพลย์บอยหนุ่มต้องรับบทคุณพ่อจำเป็นหลังมีเด็กทารกมาถูกทิ้งไว้หน้าบ้าน เขาจึงวางแผนล่อลวง ชินุตา สาวสวยชีวิตรันทดที่หนีปัญหาครอบครัวมาให้มาช่วยดูแลเด็ก โดยหวังเพียงแค่จะหลอกฟันเธอเท่านั้น ทว่าความใกล้ชิดระหว่างหนึ่งเด็กกำพร้ากับหนึ่งหญิงสาวผู้อ่อนต่อโลก กลับค่อยๆ ทลายกำแพงหัวใจของเสือผู้หญิงอย่างเขาจนอยากจะเริ่มต้นรักใครสักคนอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก แต่ปัญหาก็คือชินุตาที่เคยบอบช้ำมาอย่างหนักกลับไม่เหลือความเชื่อมั่นในตัวผู้ชายแสนร้ายอย่างเขาอีกต่อไป ทีนจึงต้องพยายามพิสูจน์ตัวเองเพื่อเปลี่ยนอ้อมกอดที่เคยหวังผลให้กลายเป็นรักแท้ที่มั่นคงให้ได้

เมื่อแผนการคลุมถุงชนถูกจัดฉากขึ้นอย่างแยบยลโดยฝีมือของพ่อแม่ ปิติญาดาและคณินจึงตกที่นั่งลำบากต้องเข้าสู่ประตูวิวาห์ตามความต้องการของครอบครัวที่สร้างสถานการณ์บีบบังคับให้ทั้งคู่ลงเอยกัน ทว่าเส้นทางชีวิตคู่ครั้งนี้กลับไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบอย่างที่ผู้ใหญ่คาดหวัง เพราะนอกจากความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากความไม่เต็มใจแล้ว พวกเขายังต้องเผชิญกับบททดสอบครั้งใหญ่เมื่ออดีตคนรักเก่าก้าวเข้ามาแทรกแซงและสร้างรอยร้าวในใจ กลายเป็นอุปสรรคความรักที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและถ่านไฟเก่าที่ยังคงคุกรุ่น ท่ามกลางความวุ่นวายของหัวใจที่ต้องเลือกรับมือ

เรื่องราวความรักท่ามกลางความขัดแย้งทางชนชั้นและฐานะ เมื่อชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์และเป็นเจ้านายในตระกูลใหญ่ต้องเผชิญกับความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นกับใบหม่อน หญิงสาวที่เป็นเพียงคนรับใช้ในบ้านของเขาเอง ทัศนคติที่ยึดติดกับเกียรติยศและความภาคภูมิใจในสายเลือดทำให้เขาพยายามปฏิเสธหัวใจตัวเองอย่างหนัก ถึงขั้นประกาศกร้าวด้วยถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามว่าคนอย่างเขาไม่มีวันใฝ่ต่ำคว้าคนใช้มาเป็นภรรยาอย่างแน่นอน ทว่าท่ามกลางบรรยากาศในรั้วคฤหาสน์ที่เต็มไปด้วยความหรูหรา ความใกล้ชิดกลับกลายเป็นบททดสอบสำคัญที่สั่นคลอนความเชื่อเดิมของเขาลงทีละน้อย จนนำไปสู่บทสรุปความสัมพันธ์ที่ยากจะคาดเดา

เมื่อสาวน้อยเจ้าของฉายาดาวเสาร์ต้องมาพบกับความวุ่นวายครั้งใหญ่ หลังคำทำนายของแม่หมอระบุว่าเนื้อคู่ของเธอคือเทพบุตรดาวพุธผู้มาพร้อมกับอาวุธคู่กาย ในตอนแรกเธอวาดฝันไว้ว่าชายในดวงใจต้องเป็นคนในเครื่องแบบที่ดูสง่างามแน่ๆ แต่โชคชะตากลับเล่นตลกอย่างไม่คาดคิด เมื่อสถานการณ์บีบบังคับให้เธอหลงเข้าไปอยู่ท่ามกลางดงมาเฟียสุดอันตรายโดยไม่ทันตั้งตัว เรื่องราวความรักที่เต็มไปด้วยการต่อสู้และอันตรายของเหล่าผู้มีอิทธิพลจึงเริ่มต้นขึ้น พร้อมกับภารกิจตามหาว่าใครกันแน่คือเนื้อคู่ตามคำทำนายที่แท้จริงในวังวนของอำนาจมืดนี้

หลังจบงานวิวาห์ของเซ่นโซและซิล เคร่าสาวสวยมาดมั่นตัดสินใจออกไปหาความสำราญที่ผับของพี่ริชแมนในเม็กซิโก แม้จะมีหนุ่มมากหน้าหลายตาพยายามเข้ามาแจกขนมจีบ แต่เธอกลับเพิกเฉยต่อความสนใจเหล่านั้น ในใจของเคร่าไม่ได้เจ็บปวดกับความรักครั้งเก่า เพราะเธอรู้ดีว่าความสัมพันธ์กับพี่วินเป็นเพียงความรู้สึกดีๆ ที่ไม่ใช่ความรักที่แท้จริง แม้ภายหลังจะพบว่าเหตุการณ์บาดตาที่เคยเห็นจะเป็นแผนการร้ายของผู้หญิงคนอื่น แต่เธอก็ยังมองว่าฝ่ายชายมีส่วนผิดอยู่ดี ความผิดหวังเล็กๆ ที่คิดว่าเขาจะต่างจากผู้ชายทั่วไปทำให้เธอตัดสินใจจบความสัมพันธ์ที่อยากเลิกรามานานลงอย่างไม่นึกเสียดาย พร้อมเริ่มต้นชีวิตโสดอย่างเป็นอิสระท่ามกลางแสงสีในต่างแดนเพียงลำพัง

หลังผ่าตัดนักพรตเฒ่าผู้หนึ่งนั้น นางวูบหมดสติและเสียชีวิตลงไป ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกที ก็อยู่ในร่างของคุณหนูปัญญาอ่อนที่มีชื่อเดียวกันผู้นี้เสียแล้วทั้งยังจำอดีตชาติยามเป็นปรมาจารย์เต๋าได้อีกด้วย +++ 1 : ไล่ออกจากอารามไท่ผิงกวน แคว้นจิ้น ราชวงศ์เซวียน อารามไท่ผิงกวน “ไป ๆ อาจารย์ขับไล่พวกท่านออกจากอารามแล้ว อย่าได้มาเหยียบที่นี่อีก” “ศิษย์พี่รองรีบปิดประตูเร็วเข้า !” ตุบ ! ห่อผ้าสองห่อถูกโยนออกมาจากประตูอาราม ปัง ! ตามด้วยเสียงปิดประตูลงสลักอย่างหนาแน่น สตรีนางหนึ่งยืนตัวตรงเป็นสง่า เสื้อผ้ากับเส้นผมของนางปลิวไสวดั่งไผ่ลู่ลม หลินซือเยว่เงยหน้าขึ้นมองป้ายชื่ออารามไท่ผิงกวนด้วยสายตาเลื่อนลอย อาศัยอยู่ที่นี่มานานเท่าใดแล้วนะ บางครั้งนางเองก็ลืมเลือนวันเวลาไปเหมือนกัน “คุณหนูเจ้าคะ ศิษย์น้องทั้งสองของท่านทำเกินไปแล้วนะเจ้าคะ เหตุใดถึงไล่พวกเราสองคนออกจากอารามได้เล่า” เผิงฉือกระทืบเท้าเบา ๆ ตรงไปฉวยห่อผ้าทั้งสองบนพื้น ขึ้นมาคล้องแขนตัวเองไว้ “หากไม่ได้รับคำสั่งจากอาจารย์ ศิษย์น้องทั้งสองคงไม่กล้าขับไล่ข้าออกจากอารามหรอก” น้ำเสียงของนางสงบนิ่งฟังแล้วสบายหูยิ่งนัก หาได้มีความโกรธเกลียดแต่อย่างใด “นั่นรถม้า” นิ้วเรียวสวยชี้ไปยังรถม้าคันที่มีคนนั่งเฝ้าอยู่ “ป้าเผิงไปถามดูว่าใช่รถม้าของเราหรือไม่” เผิงฉือไม่รอช้ารีบตรงไปหาคนเฝ้ารถม้าที่อยู่ใต้ต้นไผ่ในทันที ไม่ช้านางก็กลับมาพร้อมกับรอยยิ้มนิด ๆ “เป็นรถม้าของเราจริง ๆ เจ้าคะคุณหนู คนขับบอกว่าเป็นคนของตระกูลหลินเจ้าค่ะ ได้รับคำสั่งจากท่านพ่อของคุณหนู ให้มารับคุณหนูกลับตระกูลหลินเพื่อไปแต่งงานเจ้าค่ะ” “กลับไปแต่งงานนี่เอง” นางเอ่ยเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่ หันหลังกลับไปทางประตูอาราม ประสานมือค้อมตัวคำนับลาอาจารย์ เผิงฉือเห็นเช่นนั้นก็อดที่จะคำนับตามนางไม่ได้ ภายในอารามไท่ผิงกวน “อาจารย์เหตุใดถึงไม่บอกลากับศิษย์พี่ใหญ่ไปตรง ๆ ล่ะ ทำเช่นนี้นางไม่โกรธท่านไปจนวันตายเลยรึ” เหอกุ้ยแม้มีอายุยี่สิบแปดปีแล้ว ทว่าเขากราบเป็นศิษย์เจ้าอาวาสชุนหวังเหล่ยหลังสตรีผู้นั้น จึงได้เป็นเพียงแค่ศิษย์พี่รองเท่านั้น “นั่นสิอาจารย์ ศิษย์พี่ใหญ่นางไม่เคยออกจากอารามไปไหนไกล ท่านทำเช่นนี้ไม่ใช่ขับไล่นางไปสู่ความตายหรอกรึ” จางเจียเฟิ่งเห็นด้วยกับศิษย์พี่รองของเขา “ให้มันน้อย ๆ หน่อยเจ้าศิษย์โง่ทั้งสอง พวกเจ้าคิดว่าอารามไท่ผิงกวนแห่งนี้ สามารถอยู่รอดมาได้เพราะใครกัน หากไม่ใช่เพราะฝีมือของศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเจ้า เห็นนางเงียบ ๆ แบบนั้น ความคิดนางกว้างไกลยิ่งนัก อาจารย์อย่างข้ายังเทียบนางไม่ติดด้วยซ้ำไป” เจ้าอาวาสชุนปีนี้อายุอานามปาเข้าไปหกสิบห้าปีแล้ว ทว่าร่างกายยังแข็งแรง อารามเต๋าแห่งนี้มีวิถีแบบไม่เคร่งครัด ใช้ชีวิตเยี่ยงฆราวาสผู้หนึ่ง สามารถแต่งงานมีครอบครัวได้ “อาจารย์นางอยู่ในอารามวาดยันต์กันภัยให้ชาวบ้านที่มากราบไหว้ ตั้งโต๊ะรักษาโรคภัยให้ผู้คนในตัวอำเภอฝู แต่หนนี้นางต้องกลับบ้านไปเพื่อแต่งงาน นางบริสุทธิ์ถึงเพียงนั้นมิถูกสามีจับกลืนกินจนไม่เหลือกระดูกหรอกรึ” เหอกุ้ยนึกภาพเทพเซียนผู้สูงส่งอย่างหลินซือเยว่ หากต้องร่วมเตียงกับบุรุษหยาบกระด้าง เพียงเท่านั้นเขาก็ทำใจไม่ได้จริง ๆ แทบอยากจะไปแย่งตัวศิษย์พี่ใหญ่ของตัวเองกลับคืนมา “เลิกคร่ำครวญได้แล้ว กลับไปกวาดลานอารามกับตรวจดูน้ำมันตะเกียงให้เรียบร้อย ศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเจ้าไม่อยู่ เจ้าทั้งสองต้องรีบร่ำเรียนศึกษาหาความรู้ อารามไท่ผิงกวนจะได้เจริญรุ่งเรืองในภายภาคหน้าต่อไปได้” เจ้าอาวาสชุนทำเสียงดังใส่ลูกศิษย์ทั้งสอง “ไป ๆ ข้าจะสวดมนต์” โบกมือไล่ทั้งคู่ให้ออกจากห้องสวดมนต์ไป เจ้าอาวาสชุนรีบลุกไปปิดประตูลั่นกลอน ท่าทางลุกลี้ลุกลนจนผิดปกติ ย่องเบา ๆ ไปที่ใต้เตียงนอน ดึงหีบไม้เก่าเก็บออกมา ครั้นกดสลักเปิดออก ก็พบตั๋วเงินจำนวนสามพันตำลึงอยู่ในนั้น ตระกูลหลินที่ไม่ได้บริจาคน้ำมันตะเกียงมาหลายปี จู่ ๆ ก็ส่งตั๋วเงินมาให้ พร้อมกับขอรับคนกลับไปเพื่อแต่งงาน ช่วงนี้ชาวบ้านมาทำบุญที่อารามน้อยลง หลินซือเยว่ก็ไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้นกับนาง ถึงไม่ยอมลงจากอารามไปรักษาผู้คน รายได้เลยหายหดแทบจ่ายอาหารการกิน(สุรานารี)ไม่พอ ตั๋วเงินสามพันตำลึงนี่มาได้ทันเวลาพอดี ! แครก ๆ ๆ ๆ เสียงกวาดลานหน้าอารามดังขึ้นพร้อมกับเสียงบ่นของเหอกุ้ย “ข้ารู้ว่านางเก่งเอาตัวรอดได้ ข้าเพียงไม่อยากให้นางไปก็เท่านั้น” “ศิษย์พี่รองท่านอย่าได้เสียใจไปเลย ไม่ใช่ว่ามีแต่นางที่ต้องแต่งงานมีครอบครัว ท่านเองก็เถอะที่บ้านส่งคนมารับทุกปีไม่ใช่รึ” จางเจียเฟิ่งรู้ดีว่าตนและเหอกุ้ย ถูกครอบครัวลงโทษด้วยการส่งมาอยู่ยังอารามแห่งนี้ ทว่าเพียงชั่วคราวเท่านั้น “ตัวข้านั้นไม่เป็นไรหรอก เจ้านั่นแหละศิษย์น้องสาม ข้าได้ยินว่าที่บ้านของเจ้า เพิ่งหาคู่หมั้นหมายคนใหม่ให้เจ้าอีกคนแล้วไม่ใช่รึ” สองศิษย์พี่น้องหยุดกวาดลานอาราม แล้วหันหน้าไปมองตากัน จากนั้นพวกเขาก็ถอนหายใจดัง ๆ พร้อมกัน ไม่มีศิษย์พี่ใหญ่อยู่ด้วย นับจากนี้ไปยามทำความผิดใครจะออกหน้าคอยช่วยเหลือ ยามเงินหมดใครจะให้หยิบยืม ยิ่งคิดพวกเขาก็ยิ่งไม่สบายใจเป็นอย่างมาก บนถนนมุ่งหน้าสู่เมืองหลวง รถม้าไม้ธรรมดาไม่เล็กไม่ใหญ่ ไร้ป้ายชื่อตระกูลบอกกล่าว คล้ายไม่อยากให้ผู้อื่นล่วงรู้ว่าคนที่นั่งอยู่ด้านในเป็นใคร เผิงฉือพยายามหลอกถามคนขับรถม้าอยู่หลายหน ถึงสถานการณ์ของตระกูลหลินในยามนี้ นางไม่เคยไปที่นั่นมาก่อนไม่รู้จักใครสักคน คนขับรถม้าตอบว่า เขามีหน้าที่มารับคุณหนูรองกลับบ้านเท่านั้น เรื่องอื่นนั้นเขาไม่รู้จริง ๆ “ได้ถามหรือไม่ ใช้เวลากี่วันในการเดินทาง” หลินซือเยว่เอ่ยเสียงเนิบ ๆ “ถามแล้วเจ้าค่ะ เขาบอกว่าราว ๆ สิบวันก็ถึงเมืองหลวงแล้ว” “สิบวันเชียวรึ” หลินซือเยว่มองห่อผ้าที่วางอยู่ด้านข้าง มีเพียงของใช้จำเป็นของนางไม่กี่ชิ้น พร้อมกับก้อนเงินจำนวนห้าสิบตำลึง “คงต้องแวะซื้อของในอำเภอฝูเสียก่อน” เผิงฉือรีบเปิดม่านบอกกับคนขับรถม้า แต่เขากลับทำเสียงฮึดฮัดคล้ายไม่พอใจ “เสียเวลาเดินทางเปล่า ๆ” น้ำเสียงเขากระด้างกระเดื่อง