“ค่อยๆ เดินนะ ระวังสะดุดขอบประตู”
“เล่นอะไรเป็นเด็กๆ เลยนะ เปิดได้รึยัง”
“ทาดา!!!”
-_-!
มือชื้นเหงื่อเปิดตาแฟนสาวออกช้าๆ ภาพเบื้องหน้าคือห้องพักขนาดสามสิบตารางวาพร้อมวิวที่แสนคุ้น
ป้ายชื่อมหาวิทยาลัยรัฐฯ ชื่อดังแห่งหนึ่งและถนนที่เต็มไปด้วยรถราติดแน่นในช่วงเวลาเย็นย่ำ
ดวงอาทิตย์คล้อยหลังปล่อยแสงสีส้มสวยจับใจ แต่ทว่า...!!
“ซิมพาเรามาดูทำไมเหรอ”
“โธ่เอ๊ยขิม นี้ห้องของเราไง”
“เรา...?”
เจ้าของชื่อทำหน้างงกับคำว่า ‘เรา’ ในที่นี้คือต้องมีมากกว่าหนึ่งคน นั่นก็หมายความว่า...
“จะบ้าเหรอซิม จะให้ย้ายมาอยู่ด้วยกันรึไง”
“สมัยนี้แฟนกันเขาก็อยู่ด้วยกันหมดแหละ เราคบกันมาตั้งกี่ปีแล้วขิมยังไม่เชื่อใจเราอีกเหรอ”
“ไอ้เชื่อใจมันก็เชื่อ แต่ว่า...” หญิงสาวกำลังคิดหาเหตุผล
ขิมคบกับซิมมาตั้งแต่มัธยมต้นในฐานะเพื่อนก่อนที่จะขยับขึ้นมาเป็นแฟนตอนเข้าเรียนชั้นปีที่หนึ่ง ในมหาวิทยาลัยเดียวกัน
ตลอดเวลาซิมก็เป็นแฟนที่ดีและน่ารัก มิหนำซ้ำพ่อแม่ก็เอ็นดูเธอ ส่วนแม่ของขิมเองก็ชอบใจซิมเช่นกัน
ซึ่งทุกอย่างก็ดูลงตัวดี
“ซิมก็รู้ว่าเราต้องช่วยแม่เราเตรียมของเปิดร้าน”
“แต่นี้ปีสุดท้ายของพวกเราแล้วนะ ขิมเองก็อยากรีบทำธีสิสให้เสร็จปีนี้ไม่ใช่เหรอ”
นักศึกษาคณะอื่นอาจจะดูสบายๆ ในปีการศึกษาสุดท้ายรวมไปถึงเจ้าตัว มีก็แต่ขิมที่เร่งทำธีสิสให้ออกมาดีที่สุด เพราะมันคือความฝัน ความหวังที่จะก้าวเข้าไปเป็นหนึ่งในพนักงานขององค์การที่มีชื่อเสียง มั่นคงและยิ่งใหญ่ที่สุด เพื่อตัวเองและแม่
“แต่แม่เราต้องตื่นไปจ่ายตลาดคนเดียว เตรียมของคนเดียว เปิดร้านคนเดียวคงไม่ไหวหรอกนะ”
“ไหวไม่ไหวก็ลองถามน้าเพียงดูก่อนมั้ย เอาเป็นว่าตกลงนะ ดีล!!”
“ดูแลกันและกันนะลูก ขอให้บุญรักษา นำพากันไปในทางที่ถูกที่ควรนะขิม,ซิม”
“สาธุ”
“แม่!!!”
เพียงใจเจ้าของร้านและแม่ครัวประจำร้าน ‘เพียง (ใจ) ตามสั่ง’ ให้ศีลให้พรราวกับลูกสาวและลูกเขยกำลังจะเข้าหอลงโรงยังไงยังงั้น
ไม่มีทีท่าอิดออดคิดมากแต่อย่างน้อยที่ซิมมาขออนุญาตพาลูกสาวย้ายไปอยู่ร่วมคอนโดใกล้ๆ มหาวิทยาลัย เพียงแค่ขับรถสิบนาทีถึง
“ไม่ต้องห่วงแม่หรอกขิม”
“จะไม่ให้ห่วงได้ยังไงล่ะ ใครจะช่วยแม่ถือของ เปิดร้านแล้วก็...” หญิงสาวยังไม่ทันพูดจบประโยค
แฟนหนุ่มที่คบกันมานานก็ขัดคอว่า
“เดี๋ยวเราติดป้ายหาเด็กสักคนมาช่วยงานป้าเพียงให้เองโอเคมั้ย”
“...”
“ไม่ต้องหรอกซิม แม่ทำคนเดียวได้”
สุดท้ายเจ้าตัวก็ไม่อาจปฏิเสธซิมกับแม่ได้ ขิมเก็บเสื้อผ้าและตำราเรียนเท่าที่จำเป็นเพราะทุกวันที่ไม่มีเรียน เธอจะกลับบ้านมาช่วยงานแม่ที่ร้าน
ส่วนสาเหตุที่ทำให้เด็กรัฐศาสตร์มีเงินมากขนาดนั้น ทั้งที่ทางบ้านก็ไม่ได้มีฐานะมากมายอะไรเป็นสิ่งที่ขิมรอจังหวะออกจากบ้านตัวเองก่อน
“ไปเอาเงินมาจากไหนซิม” ภายในคอนโดพื้นที่ขนาดสามสิบตารางวาแบ่งโซนครัว ระเบียง ห้องนอนไว้อย่างลงตัว
ขิมเห็นป้ายราคาแปะประกาศไว้หน้าโครงการว่าเริ่มต้นที่ 1.55 ล้าน แต่ด้วยขนาดของห้องและการตกแต่งคงไม่ใช่ราคาเริ่มต้นแน่ๆ
และถ้าหากว่าพ่อแม่ของซิมจะซื้อให้ ทำไมพวกท่านจึงเพิ่งมาซื้อในปีสุดท้าย
“ก็ได้เงินมา”
“ได้มายังไง”
“ก็...บอลเข้า”
“ฮะ?” หญิงสาวตาโต
เธอรู้ว่าซิมเป็นคนชอบเสี่ยงโชคและก็ดูจะมีดวงทางนี้เสียด้วย แต่การพนันบอลจนซื้อคอนโดสักหลังได้มันเกินจริงไปมาก
“ได้มาเท่าไร เยอะขนาดซื้อ...”
“เดี๋ยวนะ! ห้องนี้เราแค่เช่า”
“อ๋อ...แต่มันก็ไม่ใช่รึเปล่าซิม เอาเงินมาเช่าเนี้ยนะ” ขิมร้องเสียงแหว
แน่นอนว่าเงินที่ได้มาจากการพนันมันร้อนต้องรีบระบายออก แต่เธอก็ไม่เห็นด้วยกับการที่ซิมจะเอามาใช้จ่ายซี้ซั้ว
“เอ้า! พอเราเอาไปกิน ไปเที่ยวขิมก็ว่า เราให้ขิมก็ไม่เอา เราจะซื้ออะไรให้ขิมก็ไม่รับ แล้วจะให้เราเก็บไว้นั่งนับเล่นรึไง เงินร้อนถ้าไม่รีบใช้ เดี๋ยวมันก็ไปเสียคืนไม่ได้ใช้อะไรให้มันเกิดประโยชน์”
“ไหนประโยชน์”
“ก็นี่ไง ขิมจะได้ไม่ต้องโหนรถเมล์วันละสามสี่ชั่วโมง เราเช่าที่นี่ก็เพราะขิมนะ” แฟนหนุ่มมีรถเก๋งที่พ่อแม่ออกให้ไว้ขับไปเรียน แต่ด้วยตารางสองคณะต่างกัน จึงน้อยครั้งมากๆ ที่ขิมจะได้นั่งรถเก๋งสบายๆ โดยที่ไม่ต้องห้อยโหนรถเมล์มาเรียน
ระยะทางจากบ้านย่านชานเมืองต้องนั่งรถเที่ยวละแปดสิบนาทีในการเดินทาง ยิ่งช่วงเวลาเร่งด่วนแล้วละก็
ขิมสามารถหลับได้หนึ่งตื่นแบบเต็มอิ่มไปเลย
“เราอย่ามาทะเลาะกันในวันแรกที่ย้ายมาอยู่ด้วยกันเลยนะขิม” แฟนหนุ่มจัดแจงช่วยเก็บของใช้ต่างๆ ให้เข้าที่
เขาเข้าใจดีว่าไม่มีใครหวังดีต่อตัวเขาได้มากกว่าขิมอีกแล้ว
ข้อดีของการเป็นเพื่อนกันมาก่อนที่จะเลื่อนเป็นแฟนก็คือต่างรู้จักนิสัยกันมาก่อน ไม่ว่าในฐานะเพื่อนหรือแฟน ขิมก็ทำได้ดีอย่างไม่บกพร่อง
“แล้วซิมจะไปไหน”
“มีนัด”
“แล้วเราล่ะ”
8.00 น.
“ซิมตื่น”
“ขอห้านาที”
“ห้านาทีมาสิบรอบแล้วนะ ลุก!!!”
นอกจากฐานะแฟนแล้ว ขิมต้องรับหน้าที่เป็นแม่อีกด้วย
แม่บ้าน แม่ครัว รวมไปถึงแม่ที่คอยปลุกลูกน้อยให้ลุกไปเรียนอย่างตรงเวลาในแต่ละวัน
เข้าใจว่าปีสี่ของซิมไม่ค่อยมีอะไรมาก เด็กรัฐศาสตร์จะชิวไปไหนไม่รู้
มีแต่ขิมที่ต้องวุ่นทำธีสิส หาบริษัทฝึกงาน สร้างคุณสมบัติให้ดีพร้อมเพื่อที่จะสมัครเข้าทำงานในบริษัทก่อสร้างยักษ์ใหญ่ในฝัน
เด็กคณะสถาปัตย์เช่นเธอเหนื่อยตลอดทุกช่วงเวลาในชีวิต
“ไม่ไหว ขิมไปก่อนเถอะ”
“เอ้า!!!”
เด็กสถาปัตย์ปีสี่ไม่มีเรียนคาบเช้าแต่ที่ต้องตื่นไปมหา’ลัยก็เพราะมีโครงงานที่ยังไม่เสร็จ และเธออยากได้คำแนะนำจากอาจารย์ และท่านจะว่างเพียงช่วงเช้าเท่านั้น
คณะสถาปัตยกรรม
“โอ้ว..!! เหม็นกลิ่นความรัก หมั่นไส้คน In love”
“อะไรของแกนางนิว”
“ได้ข่าวว่าย้ายไปอยู่กับแฟน เป็นไงบ้าง...ฟินมั้ย”
‘นินิว’ ตัวป่วนประจำก๊วนร้องทัก
เรื่องย้ายเข้าคอนโดไม่เคยป่าวประกาศบอกใคร แต่ที่ข่าวรั่วไหลอาจเป็นเพราะที่ตึกมีเด็กร่วมสถาบันอยู่ด้วยไม่น้อย
และซิมเองก็ค่อนข้างฮอตในหมู่สาวๆ
“ฟินอะไรเล่า แทบไม่ได้นอนด้วยซ้ำ”
“Holy shit! มันหนักหน่วงขนาดนั้นเลย?”
“นิว! น่าเกลียดน่ะ”
“นิว,นิล เดี๋ยวเถอะ พวกแกเนี้ยนะ”
นิลหรือ ‘ปลานิล’ และนินิวต่างพากันมองขิมด้วยประกายตาวาววับมีเลศนัย
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคิดอะไรไปถึงไหน
“เล่าให้ฟังหน่อยสิ มันเป็นยังไงไอ้อาการไม่ได้นอน”
“นางนิว”
“ฟีลแบบข้าวใหม่ปลามันเหรอ”
“นิว! เราว่าอย่ามาคุยเรื่องพันธุ์นี้ตอนนี้เลยนะ”
“ทำไมอะนิล เมื่อกี้แกก็ยังอยากรู้กะฉันอยู่เลยนะ” สองสาวเริ่มเถียงกันเองเมื่อจู่ๆ ปลานิลก็หันไปเข้าข้างขิมเสียแทน
และดูหน้าแดงมีอาการเขินเสียยิ่งกว่าเจ้าตัว
“ไม่มีอะไรอย่างที่พวกแกคิดหรอกน่ะ”
“นิล! แกล่ะคิดอะไรอยู่เหรอ” นินิวหันไปแซวเป็นการหยอกล้อ
“เปล่าซะหน่อย!”
“พวกฉันไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย แกนั่นแหละขิมที่คิด”
“พอเลยพวกแกสองคน ฉันไปซื้อน้ำกินก่อนดีกว่า”
เรื่องของซิมที่ขิมไม่อยากเล่าให้ใครฟังเพราะมันไม่ได้น่าภูมิใจ
แฟนหนุ่มเป็นนักเสี่ยงโชค ดูบอลดึกๆ ทุกวันจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน
เวลานักเตะหวดลูกกลมๆ เข้าประตู ซิมก็ตะโกนลั่นบ้าน คนระแวงเดียวกันก็คงคอบอลเช่นกัน เสียงเฮเสียงโฮรับส่งกันทุกคืนที่มีบอลคู่ดึก
ตุ้บ
“ขอโทษค่ะ” เจ้าตัวเหม่อลอยจนเผลอเดินชนกับแผงหลังใหญ่กว้างคนข้างหน้า
ตัวใหญ่อย่างกับยักษ์ทำไมเธอจึงไม่เห็นก่อนที่จะชนเข้า คนถูกชนหันกลับมามองเหมือนจะพูดแต่ก็เงียบ
“แดงมะนาวโซดาแก้วหนึ่งค่ะป้า”
“จ้า”
ร้านน้ำชงเจ้าประจำที่มักสั่งกินทุกวันและเป็นร้านที่เด็กส่วนใหญ่ติดกันงอมแงม มันอร่อยและราคาสบายกระเป๋าเมื่อเทียบกับคาเฟ่แบรนด์ดังในรั้วมหา’ลัย
คิวที่เข้าแถวรอไม่ค่อยว่าง ขิมเข้าตามลำดับจนมาถึง
“ยิบห้าบาทจ๊ะ”
“ค่ะ...เอ๊ะ!!”
จำได้ว่าหยิบกระเป๋าเงินติดมาด้วยได้ไหนในมือกลับว่างเปล่า
ขิมมองรอบๆ ตัวว่าอาจจะเผลอทำหลุดมือแต่ก็ไม่เห็นว่าตกอยู่ในบริเวณใกล้ๆ
“เสร็จยังหนู ป้าจะได้ทำของคิวถัดไป”
“เดี๋ยวหนูกลับมาจ่าย...//น้ำเปล่าขวดหนึ่งครับ” ชายหนุ่มเดินแทรกมาจากไหนไม่รู้ทิศทาง
“สิบบาทจ้ะพ่อหนุ่ม”
...
“ไม่ต้องทอนให้ผม”
เขายื่นแบงก์ร้อยพร้อมกับรับขวดน้ำเย็นไว้ในมือ ส่วนเงินทอนเขาก็ไม่รับ
‘อวดรวย’
“ฮะ?”
ขิมคิดดังไปหรือชายหนุ่มคนนั้นถึงร้องว่าฮะ
“เปล่า”
ช่วงเสี้ยววินาทีนั้นขิมรู้สึกอึดอัดหายใจไม่สะดวก ดวงตาสีเข้มจ้องมองเธอสะกดให้มองเขากลับและไม่สามารถละได้
กลิ่นน้ำหอมที่ลักลอบสูดเข้าไปนั้น หอมแบบสุขุมนุ่มลึกตราตรึงจนต้องกักเก็บไว้ในปอดให้นานที่สุด
เฮือก....
ร่างใหญ่ใบหน้านิ่งเรียบไม่แสดงอารมณ์เดินจากไปพอดี มิเช่นนั้นเขาอาจจะตลกกับท่าทีงกเงิ่นของขิมเป็นแน่
หญิงสาวรีบสูดเอาอากาศหายใจเมื่อความกดดันจากคนไม่รู้จักเดินพ้นระยะสายตาไปแล้ว
“ยังไงหนู ยิบห้าบาทของป้า”
“ขอโทษนะคะ เดี๋ยวหนู...อ้าว!!” กระเป๋าสตางค์ที่แสนคุ้นเคยวางอยู่ไม่ห่างมือ
ขิมมั่นใจว่าเมื่อกี้มันไม่มีอยู่ตรงนี้แน่นอน
“อะไรวะ! เงินหายไปไหนร้อยหนึ่ง”
