กลิ่นชวานั่งลุ้นที่ตรวจครรภ์อยู่ในคอนโดของเธอในช่วงเช้าของวันใหม่ “สะ...สองขีด”
เธอเอ่ยด้วยความตื่นเต้นดีใจที่ตอนนี้เธอก็ตั้งท้องตามใจหวังเสียที นับว่าคนที่เพื่อนเธอเลือกมาให้ก็น้ำยาดีอยู่เหมือนกัน นอนด้วยกันแค่ครั้งเดียวก็ผลิตลูกให้เธอได้เลย
คราวนี้แม่เลี้ยงของเธอก็จะเอาตัวเธอไปประเคนให้ใครไม่ได้อีกแล้ว กลิ่นชวานั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ขณะนึกถึงอนาคตในวันข้างหน้า เธอไม่เสียใจเลยที่ได้เป็นแม่คนในวัยที่อายุยังน้อย เพราะรู้ว่าเธอกำลังจะมีอีกคนที่รักเธออย่างไม่มีเงื่อนไขเกิดขึ้นมา
เชื่อว่าลูกของเธอจะต้องน่ารักน่าชังมากแน่นอน ด้วยได้พ่อพันธุ์ชั้นดีมาช่วยผลิต จะว่าไปชายหนุ่มต่างชาติที่เธอนอนกับเขาในคืนนั้นก็กำยำหล่อเหลาและเร่าร้อนจนทำเธอใจเต้นแรงได้มากมายอยู่เหมือนกัน
ทว่ามันก็คงจะเป็นแค่คืนนั้นคืนเดียวที่เธอจะได้เจอกับเขา เพราะพิริสาเพื่อนรักของเธอบอกว่า ผู้ชายคนนั้นเป็นเพื่อนของเจ้านายที่นานๆ เขาจะบินมาที่ประเทศไทยสักหนึ่งครั้ง
และถึงแม้เขาบินมาอีกก็คงจะไม่ได้เจอกับเธอ เพราะนักธุรกิจชาวต่างชาติคนนั้นไม่ได้อยู่ในสังคมวงโคจรในชีวิตของคนอย่างเธออยู่แล้ว หลังจากนี้เธอก็จะเตรียมตัวเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้
ณ บาร์ลับแห่งหนึ่งในชั้นใต้ดินตึกแถวใจกลางเมืองใหญ่ของกรุงเทพมหานคร
กลิ่นชวาเดินเข้ามานั่งที่บาร์ได้เพื่อนของเธอก็ยื่นแก้วค็อกเทลให้ทันที “ฉันดื่มไม่ได้” มือเรียวแต่งแต้มเจลสวยที่เล็บดันแก้วค็อกเทลเลื่อนกลับไปตรงหน้าของเพื่อนรัก
“ทำไมเกิดอินกับวันเข้าพรรษารึไงจ๊ะชีว่าน”
“นี่” กลิ่นชวาวางผลตรวจครรภ์ต่อหน้าพิริสา
“เฮ้ย!...กับเพื่อนเจ้านายฉันเหรอ?” พิริสายื่นหน้าเข้าไปกระซิบกระซาบที่หูของกลิ่นชวาหน้าตาตื่น
พอเห็นกลิ่นชวาพยักหน้าได้พิริสาก็อ้าปากค้าง พิริสาจำได้ว่ากลิ่นชวานอนกับเพื่อนสุดหล่อของเจ้านายเธอเพียงคืนเดียว ไม่คิดว่าจะจะท้องได้เร็วขนาดนี้ ที่เธอนัดกลิ่นชวามาวันนี้ก็เพราะจะวางแผนให้เพื่อนเธอเข้าหาเพื่อนสุดหล่อของเจ้านายอีกครั้ง แต่เห็นทีคงไม่ต้องแล้ว
“อืม คืนเดียวรู้เรื่อง พอแม่เลี้ยงฉันรู้เค้าก็อึ้งจนลมจับไปเลย หลังจากนี้จะได้ไม่ต้องหาเรื่องเอาฉันไปประเคนให้ใครอีก เพราะผู้ชายพวกนั้นคงไม่ได้อยากได้แม่หม้ายลูกติดอย่างฉันไปเป็นเมียเชิดหน้าชูตาหรอก”
“ฉันไม่ห่วงเรื่องที่แกจะเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวหรอก ฉันรู้ว่าแกรับผิดชอบทุกอย่างได้ แต่ฉันห่วงยัยแก้ว กลัวจะถูกแม่เลี้ยงแกเอาไปเสนอใช้หนี้อีก”
“คงไม่หรอก เพราะฉันรู้ว่าอีตาพ่อเลี้ยงอะไรนั่นไม่ได้ชอบคนเฉิ่มๆ อย่างน้องฉัน” กลิ่นชวามั่นใจว่ายังไงพ่อเลี้ยงสิงหราชเจ้าป่านั่นก็ไม่มีทางหันมาสนใจน้องสาวของเธอ
จากที่เคยเจอกับเขาได้เพียงครั้งเดียวเขาก็บอกกับเธอเองว่าต้องการมีภรรยาที่สวยฉลาดเพื่อประดับบารมีและที่สำคัญ ผู้หญิงคนนั้นต้องเป็นคนที่มั่นใจในตัวเอง ทำงานเก่ง คุมลูกน้องของเขาได้ แต่น้องสาวของเธอไม่มีคุณสมบัติที่เขาต้องการเลย เขาถึงเจาะจงมาเป็นเธอเพื่อให้แต่งงานใช้หนี้
นึกย้อนเวลากลับไปก็โมโหพ่อตัวเองอยู่เหมือนกัน หลังจากเสียไปสมบัติอะไรก็ยกให้อรนลินแม่เลี้ยงของเธอไปหมด แม้กระทั่งสิทธิ์ในการเลี้ยงดูเธอและน้องสาว เธอกับน้องจึงต้องทนอยู่ให้แม่เลี้ยงโขกสับตั้งแต่มัธยมจนถึงตอนนี้ แถมสมบัติที่มีตอนนี้ก็ถูกเอาไปค้ำประกันจนจะถูกยึดไปจนหมดแล้ว ไม่เหลือแม้แต่บ้านที่เอาไว้ซุกหัวนอน
ดีที่ตอนนี้เธอทำงานมีเงินเก็บและน้องสาวของเธอก็เรียนจบเรียบร้อยแล้ว หลังจากวันนี้เธอก็จะไปรับน้องสาวออกมาจากบ้านหลังนั้นเสียที
กลิ่นชวา อัปสรเกศา หญิงสาวหน้าสวยร่างสูงเพรียวหุ่นนาฬิกาทราย อกเป็นอกเอวเป็นเอว ผมสีน้ำตาลช็อกโกแล็ตดัดลอนฟาร่ายาวหนาถึงกลางหลัง ใบหน้ารูปไข่คิ้วเรียวสวยได้รูป ดวงตากลมโต จมูกโด่ง ริมฝีปากหนาได้ทรงสวยสีชมพูระเรื่อ
เธอเป็นคนที่ค่อนข้างมีความมั่นใจในตัวเองสูง รักอิสระ เรียนจบบริหารธุรกิจ แต่ทำงานเป็นนางแบบอาชีพเพราะได้เงินดีกว่าการไปนั่งทำงานประจำในออฟฟิศ
เธอยอมตั้งท้องกับคนแปลกหน้าและพร้อมจะเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวก็เพราะไม่อยากให้แม่เลี้ยงของเธอจับเอาไปประเคนให้พ่อเลี้ยงสิงหราชแทนการใช้หนี้
จะว่าไปก็ไม่อยากจะเชื่อว่าผู้ชายต่างชาติคนนั้นจะน้ำยาดีจนทำให้เธอตั้งท้องในครั้งแรกที่มีสัมพันธ์กัน ทว่านั่นก็เป็นเรื่องที่โชคดี เธอจะได้ไม่ต้องฝืนใจทำอะไรเป็นครั้งที่สองที่สามเพื่อให้ตัวเองตั้งท้อง
หลังจากนี้ชีวิตของเธอจะเป็นอิสระ กลิ่นชวายกมือท่วมหัวขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยให้ผู้ชายที่นอนกับเธอคืนนั้นจะไม่หวนมาเจอกับเธออีก ไม่อย่างนั้นคงกระอักกระอ่วนใจที่ได้เจอกันแน่
“พาตัวเธอมาหาฉันที่นี่ภายในคืนนี้” สำเนียงไทยที่ไม่ค่อยชัดถ้อยชัดคำเพราะเจ้าตัวคนพูดเป็นต่างชาติ วาดิมกำลังสั่งลูกน้องคนสนิทด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมากเพราะรู้ตัวว่าตอนนี้กำลังมีปัญหาใหญ่ให้เขาต้องรีบแก้
วางสายได้ชายหนุ่มต่างชาติตาน้ำข้าวก็เดินออกมานั่งดื่มที่หน้าสระว่ายน้ำในวิลล่าส่วนตัวสุดหรูที่ตั้งอยู่ในเกาะภูเก็ต คราแรกว่าจะมาที่นี่ไม่กี่วันแต่เห็นทีจะต้องอยู่ยาวเพราะรู้ตัวว่าผู้หญิงที่เขาเคยนอนด้วยเพียงครั้งเดียวดันตั้งท้องขึ้นมาทั้งที่เธอเป็นคนบอกกับเขาเองว่าเธอป้องกันตัวเองเป็นอย่างดีและให้เขาสนุกกับร่างกายของเธอได้อย่างไม่ต้องห่วงอะไร
วาดิม วอลคอฟ มาเฟียหนุ่มวัยสามสิบต้นๆ ตาน้ำข้าว ผมสีน้ำตาลเข้ม มีใบหน้าหล่อเหลาราวฟ้าประธาน เป็นลูกครึ่งออสเตรเลีย รัสเซีย เขาเป็นคนรูปร่างสูงใหญ่ ร่างกายกำยำบึกบึนไร้ไขมันเพราะออกกำลังกายและรับประทานอาหารที่ดีต่อร่างกายเป็นประจำ
วาดิมเป็นหัวหน้าองค์กรมาเฟียที่มีอิทธิพลในรัสเซีย อำนาจของตระกูลเขาค่อนข้างกว้างขวางในวงการธุรกิจสีขาวและสีเทา ทั้งในรัสเซียและออสเตรเลีย เป็นคนที่จริงจังในการทำงานและรอบคอบในการชีวิต เพราะทุกฝีเก้าของชีวิตของเขามีแต่คำว่าอันตราย
ออกจากบาร์ได้กลิ่นชวาก็รีบบึ่งหน้าขับรถไปที่บ้านเพื่อที่จะไปรับชบาแก้ว เธอพยายามโทรหาน้องสาวหลายครั้งก็ไม่ยักจะมีคนรับ แอบรู้สึกว่ามันมีอะไรผิดสังเกต ทว่าก็ไม่อยากจะคิดอะไรที่มันเลวร้ายมากนัก เพราะอีกไม่ถึงชั่วโมงเธอก็จะขับรถถึงบ้านน้องสาวแล้ว
“เฮ้ย” เอี๊ยด... ขับต่อไปได้ไม่กี่นาทีกลิ่นชวาก็ต้องเหยียบเบรกกะทันหันเพราะมีรถยนต์คันใหญ่ขับเข้ามาตัดหน้ารถของเธอ
“ขับรถแบบนี้ซื้อใบขับขี่มาเหรอฮะ!” เปิดกระจกได้ก็ตะโกนด่ากราด เธอยิ่งรีบๆ ดีที่เมื่อครู่ไม่เกิดอุบัติเหตุขึ้น สีหน้าที่เต็มไปด้วยความโมโหเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นกลัว
“บ้าเอ้ย...” จำได้ว่าผู้ชายต่างชาติร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำเป็นคนสนิทของผู้ชายที่เธอไปรวบหัวรวบหางให้เขามานอนด้วยในคืนนั้น แล้วคนพวกนั้นมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง
เธอกลัวจนเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกลืนน้ำลายไม่ลงคอ หูอื้อตัวชา แล้วจู่ๆ ละอองสเปรสีขาวๆ ก็พ่นต่อหน้าจนเธอมองอะไรไม่เห็น ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นโลกของเธอก็มืดสนิทลง
‘ไม่ใช่ห้องนอนเรานี่’ เสียงในหัวดังขึ้นเมื่อดวงตากลมโตเปิดกว้างมองรอบตัวได้เต็มที่ คิ้วเรียวสวยเริ่มขมวดเมื่อจำเหตุการณ์สุดท้ายก่อนที่ภาพจะมืดสนิทลงไป “ลูกน้องอีตานั่น”
“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงของคนที่พูดภาษาไทยไม่ค่อยชัดเท่าไหร่นักทำให้กลิ่นชวาหลุดจากภวังค์ความคิด
“คุณ!” เธอชันตัวถอยกรูดจนหลังไปแนบชิดติดกับหัวเตียงกว้าง ความมึนงงจากยาสลบหายไปปลิดทิ้งเมื่อเจอสายตาพิฆาตของชายหนุ่ม
“คืนนั้นทำไมไม่ป้องกัน ทั้งที่บอกกับผมว่าจะป้องกันเอง” วาดิมยืนกอดอกโพล่งถามหญิงสาวที่นั่งหน้าฉงนบนเตียงถึงประเด็นที่ตนอยากรู้
“อะไรของคุณ แล้วทำไมฉันมาอยู่ที่นี่” รู้ว่าอีกฝ่ายจะสื่อถึงอะไรแต่ก็ทำไขสือเพราะไม่อยากให้เขามายุ่งเกี่ยวอะไรกับลูกของเธอ ไหนเพื่อนเธอบอกว่าวาดิมไม่ค่อยมาที่ประเทศไทยบ่อยไง ผ่านไปไม่ถึงสองเดือนทำไมเขาโผล่หัวมาอยู่ตรงหน้าของเธอได้
“ผมคิดว่าคุณน่าจะฉลาดพอจะรู้ว่าผมต้องการคำตอบอะไร”
“คุณจะมายุ่งอะไรกับฉัน”
“ผมต้องยุ่งเพราะคุณกำลังจะทำให้ตัวปัญหาใหญ่เกิดมา และผมก็ยอมให้มันเกิดไม่ได้” เขาเอ่ยเสียงแข็งอย่างหัวเสีย เขาจะไม่ยุ่งเรื่องนี้ไม่ได้ คนอย่างเขาไม่อยากมีครอบครัว หากอีกหนึ่งชีวิตที่เกิดมาแล้วทำให้เขาต้องมีปัญหาชีวิตเพิ่มขึ้นเขายอมให้มันเป็นเช่นนั้นไม่ได้
“ฉันรับผิดชอบลูกคนนี้เองได้ คุณแค่อย่ามายุ่งกับฉันก็พอ คิดซะว่าคืนนั้นมันเป็นเรื่องผิดพลาดก็แล้วกันนะ”
“ผิดพลาดงั้นเหรอ? เข้ามา” เขาหันหน้าไปที่ประตูก่อนจะตะโกนเสียงดังให้ใครบางคนเข้ามา
เป็นพิริสาเดินหน้าเจื่อนกล้าๆ กลัวๆ เข้ามาในห้องหลังสิ้นเสียงเรียกของวาดิม
“ริสา!!”
“เค้าเค้นฉันจนฉันบอกความจริงไปหมดแล้ว” ริสาเข้าไปนั่งกอดกับกลิ่นชวาแน่น หลังจากที่เธอแยกกับกลิ่นชวาก็ถูกเจ้านายเรียกให้ไปหาที่บริษัทแล้วก็ถูกเค้นเรื่องราวทุกอย่างตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว
คราแรกเธอก็ปฏิเสธทุกอย่างแต่สุดท้ายก็ต้องจำนนด้วยหลักฐานกล้องวงจรปิดที่เธอแอบผสมยาปลุกเซ็กส์ในแก้วเครื่องดื่มของวาดิม เลยต้องสารภาพไปทั้งหมดว่ากลิ่นชวาต้องการจะมีลูกเพื่อที่จะได้ไม่ต้องไปแต่งงานกับเจ้าหนี้ของแม่เลี้ยง เธอก็เลยช่วยเพื่อนด้วยการจัดการให้วาดิมนอนกับกลิ่นชวา
“ความเห็นแก่ตัวของคุณมันทำให้ตัวผมกำลังเดือดร้อนรู้ไหม” วาดิมสาดเสียงแข็งใส่กลิ่นชวากับเพื่อนของเธอที่เป็นต้นเหตุทำให้เขาเป็นพ่อคนโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ
“ถ้าคุณไม่มานอนกับฉันทุกอย่างมันจะเกิดขึ้นไหมล่ะ อย่ามาว่าฉันเห็นแก่ตัวอย่างเดียวเลย คุณมันก็เห็นแก่ได้เหมือนกันนั่นแหละ” กลิ่นชวายังไม่เลิกปากเก่ง เด็กคนนี้จะเกิดมาไม่ได้หากเขาไม่ร่วมกระทำกับเธอด้วย ทั้งหมดทั้งมวลมันก็ไม่ใช่ผลงานของเธอคนเดียวเสียเมื่อไหร่
“ถ้าพวกคุณไม่วางยาผมวันนั้นผมคงจะมีสติไม่หลงเชื่อคุณว่าไม่ต้องป้องกัน”
กลิ่นชวาหันไปถลึงตากับเพื่อนรัก ส่วนพิริสาก็ได้แต่พยักหน้าน้อยๆ รายละเอียดความจริงเป็นเช่นไรเธอถูกบังคับให้เล่าให้หมดไปแล้วจริงๆ
“ช่างเหอะน่า เด็กคนนี้ฉันรับผิดชอบเองได้คุณไม่ต้องห่วงว่าฉันจะให้ลูกไปยุ่งกับคุณหรอก พูดจริงสาบานเลย”
“ผมนัดหมอเอาไว้แล้ว ผมจะพาคุณไปเอาเด็กออก”
“ไม่นะ อย่าเห็นแก่ตัวสิ เด็กน้อยตาดำๆ คนนึงกำลังจะลืมตาดูโลกเลยนะ ถึงคุณไม่รักเค้าแต่ฉันรัก คนไม่มีหัวใจอย่างคุณไม่เข้าใจหรอก”
วาดิมยืนจ้องตากับกลิ่นชวาอย่างไม่มีใครยอมใคร ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นชายหนุ่มก็คว้าปืนออกมาจากเอวและจ่อปลายกระบอกปืนสั้นไปที่หน้าท้องของหญิงสาว
“อ๊าย/ว๊าย” สองสาวสวยตกใจกอดกันแน่นขึ้นกว่าเดิม แต่มิวายคนที่ไม่ค่อยจะยอมใครง่ายๆ อย่างกลิ่นชวาก็รีบตั้งสติและหันมาต่อว่าวาดิมอีกรอบ
“พ่อแม่คุณรู้ไหมเนี่ยว่าคุณเป็นคนแบบนี้ เกิดเป็นลูกผู้ชายซะเปล่าไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเลย” แม้หัวใจจะเต้นจนแทบจะหลุดกระเด็นออกมาข้างนอกแต่กลิ่นชวาก็ยังทำใจดีสู้เสือ พูดไปจ้องตาชายหนุ่มไปไม่สะทกสะท้าน
“พอเถอะว่าน” พิริสาที่กลัวจนตัวสั่นรีบปรามให้เพื่อนรักสงบปากก่อนที่จะตายกันหมด
ตอนนี้พิริสารู้แล้วว่าวาดิมอยู่ระดับไหน เขาสามารถทำให้พวกเธอหายสาบสูญไปได้แค่ไม่กี่วินาที แถมใครก็เอาผิดคนอย่างเขาง่ายๆ ไม่ได้ด้วย หากย้อนเวลากลับไปได้เธอจะไม่ล็อคเขาเป็นเป้าหมายให้กลิ่นชวาเลย
“จะไปไหนล่ะ ไม่ยิงฉัน...ล อื้อ” พิริสายกมือปิดปากกลิ่นชวาขณะที่เพื่อนเธอกำลังพูดตามหลังวาดิมที่กำลังเดินออกไปจากห้อง
“อยากตายมากหรือไงถึงได้พูดแบบนั้นน่ะ” พิริสาในตอนนี้สั่นไปทั้งตัว
“ไม่ตายหรอก อีตานั่นไม่กล้ามาทำผิดที่บ้านเมืองเราหรอก”
“ไม่กล้ากับผีอะไรล่ะ รู้ไหมว่าพ่อของลูกแกเค้าเป็นใคร”
“ก็แค่นักธุรกิจเพื่อนเจ้านายแกไม่ใช่หรือไง คงจะรวยพอๆ กับเจ้านายแกใช่ไหมล่ะ”
“หัวหน้ามาเฟียค้าอาวุธที่รัสเซียเลยโว้ย สามารถทำให้เราหายไปโดยที่ไม่มีใครเอาผิดได้ด้วย พูดแล้วฉันก็อยากจะร้องให้ เมื่อกี้ที่แกท้าทายเค้า ฉันฉี่จะราดอยู่แล้วรู้ไหม” พูดไปปาดน้ำตาไป ไอ้ที่บอกว่าพูดแล้วอยากจะร้องให้น้ำตามันไหลมาก่อนคำพูดแล้ว
“อ้าว แกหาใครมาให้ฉันเนี่ย? ไหนบอกแค่นักธุรกิจธรรมดาไง” ตัวของกลิ่นชวาชาวาบตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมายังใบหน้า ตอนนี้ก็กำลังรู้สึกขนหัวลุกกลืนน้ำลายไม่ลงคอ ตอนนี้เหมือนเธอกำลังขึ้นหลังเสือไปแล้วเลย จะเอายังไงกับชีวิตต่อไปดีล่ะเนี่ย
ปั้ง ปั้ง ปั้ง “อ๊าย” เสียงกรีดร้องของพิริสาและเสียงปืนทำกลิ่นชวาสะดุ้งเฮือก และสองสาวก็ต้องตกใจทวีเป็นเท่าตัวเมื่อเห็นเดมามือซ้ายของวาดิมถือปืนวิ่งเข้ามาในห้องของพวกเธอขณะที่ข้างนอกก็ยังมีเสียงปืนดังไม่ขาด
“จะมาฆ่าพวกฉันเหรอ” พิริสามองไปยังเดมาด้วยสีหน้าตื่นกลัวสุดชีวิต เพราะยังใจจดใจจ่อปักใจเชื่อว่าตัวเองกำลังจะถูกยิงเป้า
“ตามผมมา ข้างนอกกำลังมีอันตรายครับ”
“ไม่ไปอะ หลอกฉันไปฆ่าหรือเปล่าก็ไม่รู้” กลิ่นชวาดึงมือพิริสาไปหลบที่มุมห้อง
“ตอนนี้มีคนร้ายลอบทำร้ายคุณวาดิม ผมต้องพาพวกคุณไปอยู่ในที่ที่ปลอดภัย ถ้าพวกคุณอยากตายที่นี่ก็ไม่ต้องตามผมมา” เดมาส่ายหัวสองสามครั้งแล้ววิ่งออกจากห้องไป
สองสาวหันมามองหน้ากันเพียงเสี้ยววินาทีก็วิ่งตามเดมาออกไปพวกเธอไม่รู้หรอกว่าเดมาพูดจริงหรือพูดเล่น อย่างน้อยการออกไปจากห้องนี้ก็มีโอกาสให้เธอได้หนีมากกว่า
ปั้ง “อ๊าย/อ๊าย” ออกมาจากห้องได้ก็สองสาวกรีดร้องลั่นเมื่อเห็นเดมายิงชายชุดดำต่อหน้าต่อตา
“ตามมาทางนี้ครับ”
สิ้นเสียงเดมาตะโกนสองสาวก็วิ่งสับขาตามหลังเขาไปอย่างรวดเร็ว ด้วยไม่ได้อยากมาจบชีวิตอนาถอยู่ที่นี่
เดมาพาสองสาวหนีลงเรือและขับออกมาจากท่าร่วมสองชั่วโมงก็มาถึงเกาะเล็กๆ แห่งหนึ่งซึ่งพวกเธอก็ไม่รู้ว่ามันมีชื่อว่าอะไร แต่รู้เพียงว่าน่าจะเป็นพื้นที่ที่ไม่ค่อยปลอดภัยด้วยมองไปทางไหนก็เห็นแต่ป่า
“ที่นี่ที่ไหนคะ” กลิ่นชวารู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยอีกครั้ง ที่นี่มีแต่ป่ากับป่า จะหนีไปทางไหนก็มีแต่ทะเล
“เกาะส่วนตัวคุณรามิลครับ”
“แล้วเจ้านายฉันอยู่ที่ไหนคะ” พิริสารีบกวาดสายตามองซ้ายมองขวาหาเจ้านายหนุ่มของเธอ แม้เดมาจะช่วยชีวิตพวกเธอให้รอดพ้นจากอันตราย แต่ในเมื่อเขายังมีชื่อเป็นลูกน้องของมาเฟียอยู่ พวกเธอก็ยังไม่ค่อยเชื่อคำพูดของเดมาเท่าไหร่
“ถ้าทางโน้นไม่มีเรื่องอะไรแล้วคงจะตามมา พวกคุณตามผมมาครับ”
“จะไปไหน” กลิ่นชวามองเดมาด้วยสายตาไม่ค่อยไว้ใจ เดมาที่มองออกว่าสองสาวกำลังคิดอะไรก็รีบหันหลังเดินหนีสองสาวก่อนจะเปรยทิ้งท้าย
“ไปบ้านพักไงครับ ถ้าอยากพักก็ตามมา ถ้ากลัวผมก็รออยู่ที่นี่นะครับ”
สองสาวมองตามหลังฝรั่งร่างสูงใหญ่ก่อนจะกลับมามองหน้ากันอีกครั้ง สายตาของทั้งคู่ตอนนี้ต่างก็มีความกังวลคิดไม่ตกว่าจะเอาอย่างไร
“ถ้าไปข้างในแล้วไม่มีบ้านพักล่ะ” พิริสาเริ่มกระซิบกระซาบ
“จะตากแดดตากลมอยู่ตรงนี้เหรอ ถ้าเดมาคิดจะฆ่าเราคงไม่ต้องพามาถึงที่นี่หรอกมั้ง” กลิ่นชวามองดูเหตุการณ์ตอนนี้ก็ตัดสินใจได้ว่าควรจะตามเดมาไปดีกว่าที่จะมายืนตากแดดตากลมอยู่ตรงนี้ จะว่าไปหากเดมาอยากจะฆ่าพวกเธอก็คงยิงทิ้งกลางทะเลไปแล้ว ไม่พามาขึ้นที่เกาะให้เหนื่อยดูแลต่ออีกแน่
เดินตามหลังเดมาไปได้ครู่หนึ่งสองสาวก็เริ่มเห็นเค้าโครงของบ้านชั้นเดียวสีขาวหลังคาปั้นหยา คล้ายบ้านพักตามรีสอร์ทดังๆ หลังขนาดกลางที่น่าจะพอให้พวกเธอได้พักอาศัยอยู่กลางป่าแล้ว พวกคนรวยๆ เค้าชอบมีสถานที่ลึกลับเอาไว้เก็บตัวพักผ่อนกันไปแทบทุกพื้นที่สินะ กลิ่นชวาคิดในใจ
สองสาวเข้ามาในบ้านได้ก็ยืนกอดกันกลม เบิกตาด้วยความตกใจมองไปยังเดมาตาแทบถลนเพราะตอนนี้บอดี้การ์กดหนุ่มกำลังหยิบหอกด้ามยาวออกมายืนตรงหน้าพวกเธอ
“ป่าเถื่อนที่สุด ปืนก็มีทำไมไม่ใช้ล่ะ ฉันว่าปืนของคุณมันจะทำให้พวกฉันตายง่ายกว่าการใช้หอกนี้นะ” พิริสาเอ่ยเสียงสั่น
เดมายืนขมวดคิ้วส่ายหัว “อะไรของพวกคุณ ยังคิดว่าผมจะฆ่าคุณอีกเหรอครับ”
“ไม่ทำร้ายพวกฉัน แล้วถือมันออกมาทำอะไร” เป็นกลิ่นชวาที่เริ่มอ้อมแอ้มถามขึ้น
“ผมจะไปจับปลา หาอาหารให้พวกคุณไง” เดมาเหนื่อยใจกับความคิดของสองสาว ตั้งแต่รวมหัวกันวางยาเจ้านายของเขา ทั้งยังคิดมากไปทั่วว่าเขาจะทำร้ายพวกเธอ หากเขาจะทำก็คงไม่ช่วยให้เปลืองแรงจนพากันมาถึงที่นี่ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมสองสาวถึงได้เป็นเพื่อนรักกัน เพราะนิสัยความคิดความอ่านดูจะเพี้ยนด้วยกันทั้งคู่
“อ้าวเหรอ แล้วคุณมีอะไรให้พวกฉันช่วยไหม” พิริสาฉีกยิ้มแหย จากนั้นก็เริ่มคลายกอดกับกลิ่นชวา
“รออยู่ที่นี่อย่าคิดหนีไปไหนก็พอครับ ถึงพวกคุณหนีคุณก็ไม่รอดแปจากเกาะนี้ง่ายๆ อยู่ดี ในเกาะนี้มีแต่งูที่มีพิษทั้งนั้น”
“อะ...โอเค พวกเราจะรออยู่ที่นี่ คุณรีบไปหาอาหารมาก็แล้วกันนะ ขอให้ได้เยอะๆ เพราะพวกเราหิวมาก”
สองสาวยืนตัวเกร็งแทบหยุดหายใจสองสายตามองตามติดจนเดมาออกไปจากบ้านไม่วางตา
“เฮ้อ หัวใจจะวาย ฉันเกร็งจนลูกแทบจะไหลแน่ะ” กว่ากลิ่นชวาจะรู้สึกผ่อนคลายได้ก็เมื่อเดมาเดินออกไปจากบ้านหลังเล็กไปแล้ว
“เดี๋ยวนะ อีตานั่นไปจับปลาด้วยหอกเนี่ยนะ”
“นั่นสิ จะหาได้เหรอ”
“ตามไปดูไหม”
“ไม่ได้ยินหรือไงว่าที่นี่มีสัตว์มีพิษเยอะ เดินไปสุ่มสุ่มห้าถูกงูกัดทำไง รออยู่ที่นี่แหละ ถ้าอยากดูคนจับปลาเปิดดูในมือถือก็ได้”
“เออ มือถือฉัน!” กลิ่นชวาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้มือถือไม่ได้อยู่กับตัวของเธอแล้ว
“ถูกยึดเหมือนกันเหรอ” พิริสาเริ่มหน้าเจื่อนเพื่อนเธอก็ถูกยึดมือถือตั้งแต่มาถึงที่พักของวาดิมไปเหมือนกัน
กลิ่นชวาพยักหน้าน้อยๆ และเริ่มที่จะมีความกังวลขึ้นมาอีกรอบ ถึงแม้ตอนนี้เธอจะรอดจากลูกปืนคนร้ายแล้วหนีมาที่นี่ แต่ก็ไม่รู้ว่าหลังจากนี้เธอจะต้องรับมือกับวาดิมอย่างไร ในเมื่อเขายืนยันชัดว่าจะไม่ยอมให้ลูกของเธอเกิดมา
“เรื่องลูกในท้องฉันจะทำยังไงต่อไปดีริสา เฮ้อ...”
“คุณวาดิมเค้าไม่ยอมให้แกเอาลูกไว้จริงๆ เหรอ”
“คืนนั้นฉันนอนกับเค้าเพราะต้องการแค่ลูก ใครจะไปคิดว่าเค้าจะตามหาฉันจนเจอแล้วสั่งให้ฉันทำร้ายลูกในท้องตัวเองเล่า ไอ้มาเฟียบ้าฉันจะทำยังไงกับเค้าดี” กลิ่นชวาเริ่มเสียงสั่นและมีน้ำตารื้น พิริสาจึงกอดปลอบเพื่อนเธอเอาไว้
พิริสาตำหนิตัวเองตลอดว่าเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ชีวิตกลิ่นชวาเป็นแบบนี้ และยังไงเธอก็จะหาวิธีทุกทางเพื่อช่วยเพื่อนให้เก็บลูกในท้องเอาไว้ให้ได้ และแล้วความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา
“ทำให้เค้ารักแกไง”
“อะไรนะ” กลิ่นชวาผละออกจากอ้อมกอดพิริสา เธอมองหน้าพิริสาด้วยสายตาฉงน ไม่รู้ว่าทำไมพิริสาถึงได้เอ่ยคำนี้ออกมา เพราะการที่จะทำให้วาดิมมารักเธอในเวลาอันรวดเร็วมันไม่มีทางที่จะเป็นไปได้เลย
“ทำให้เค้ารัก ถ้าเค้ารักแก เค้าก็จะรักลูกแกด้วย ฉันว่ามันเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้ลูกแกมีชีวิตอยู่ เพราะคนมีอิทธิพลอย่างคุณวาดิมสามารถกำจัดแกกับลูกไปพร้อมๆ กันเลยก็ได้ คืนนั้นเค้าก็ดูถูกใจแกไม่น้อยเหมือนกันไม่ใช่เหรอ ไม่อย่างงั้นคงไม่ยอมไปนั่งดื่มกับแกง่ายๆ หรอก”
“ฉันจะเริ่มยังไง ตอนนี้เค้าโกรธฉันมากแกก็รู้”
“ฉันว่าแกหาวิธีได้ แกฉลาดจะตาย ลูกอ้อน มารยาหญิงมีเท่าไหร่ก็ใช้เข้าไป”
“คราวนี้คิดอะไรไม่ออกจริงๆ ใครจะไปคิดว่าเค้าจะเป็นคนมีอิทธิพลแบบนี้ล่ะ” กลิ่นชวาเกาหัวแกรกๆ หากเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเพียงแค่ความฝันก็คงดี
เดมาได้ปลามาเต็มไม้เต็มมือก็เตรียมก่อไฟที่เตาใหญ่หน้าบ้าน สองสาวที่เห็นปลาสดๆ ตัวใหญ่ๆ ก็เริ่มน้ำลายสอ รีบเข้ามาใกล้ฝรั่งร่างใหญ่เผื่อว่าจะต้องมีอะไรหยิบจับช่วยเหลือให้ปลาสดๆ ได้สุกให้พวกเธอลิ้มลองรสชาติหวานๆ ได้เร็วขึ้น ทว่าพวกเธอก็ไม่ต้องทำอะไรเลยนอกจากยืนดูความว่องไวของเดมาในการชำแหละปลาแล้วย่างด้วยความชำนาญ
“คุณก็เก่งเหมือนกันนะคะ ใช้แค่หอกแต่จับปลาได้ตั้งหลายตัว แล้วใช้หอกทำอะไรได้บ้างคะ” พิริสาอดชมบอกดี้การ์ดหนุ่มไม่ได้ คิดว่าคนพวกนี้จับปืนเป็นอย่างเดียวเสียอีก
“พวกคุณย่ารู้เลยครับ” เดมาไม่อยากให้สองสาวคิดว่าเขาคุยโว อีกอย่างหากทั้งสองรู้ว่าเขาใช้หอกทำอะไรได้บ้าง ก็คงไม่อยากจะอยู่ใกล้แบบบนี้
“เวลาพวกมาเฟียอย่างคุณฆ่าคน พวกคุณทำเหมือยพวกเค้าเป็นผักเป็นปลารึเปล่าคะ” กลิ่นชวาโพล่งคำถามที่อยากรู้ เพราะเจ้านายของเดมาคิดจะฆ่าลูกตัวเองได้ง่ายดาย โดยที่ไม่คิดจะมีความเมตตาแม้แต่น้อย
“คุณจะถามอะไรก็ถามมาตรงๆ เลยครับ”
“ก็เจ้านายคุณคิดจะฆ่าลูกตัวเอง จิตใจคงไม่มีความเมตตาหลงเหลืออยู่เลยใช่ไหม” กลิ่นชวาเริ่มเสียงแข็งจนพิริสาต้องลูบแขนเพื่อนเพื่อปลอบให้อารมณ์เย็นลง หากเดมาอารมณ์ร้อนขึ้นมาพวกเธอก็จะไม่ได้รับประทานปลาแสนอร่อยประทังความหิว แล้วก็อาจจะได้กลายเป็นศพโดยไอ้หอกแทงปลาที่วางอยู่ใกล้ๆ ก็เป็นได้
“เจ้านายของผม ทำอะไรมีเหตุผลเสมอ เค้าไม่อยากทำร้ายใครถ้าไม่จำเป็น”
“เหตุผลอะไรล่ะคะ คุณบอกได้รึเปล่า เหตุผลของคนเห็นแก่ตัวไม่อยากมีพันธะกับใครล่ะสิไม่สิไม่ว่า เจ้านายคุณมันเป็นคนใจร้ายใจดำ ฉันจะเลี้ยงลูกเองก็ไม่ยอม เผด็จการที่สุดในโลกเลย”
“ด่าผมจนพอใจหรือยัง” เสียงสุขุมนุ่มลึกมาพร้อมๆ กับคนตัวโตที่เดินเข้ามาข้างหลัง
