คฤหาสน์ดาริน
“หายไปทั้งคืนแบบนี้ อีกไม่นานเดี๋ยวก็ได้ท้องไม่มีพ่อ”
ดารินหยุดฝีเท้าเมื่อได้ยินเสียงน้องสาวต่างแม่ดังขึ้นจากทางด้านหลังในขณะที่เดินเข้ามาในบ้าน
“แล้วแกมายุ่งอะไรด้วย อย่าสาระแน!”
“ที่นินพูดก็แค่หวังดี ไม่อยากเห็นพี่ถูกพ่อทุบตีเหมือนวัวเหมือนควาย”
ดารินแสยะยิ้มมองคนตรงหน้า พลางวาดสายตาสำรวจน้องสาว เพราะตั้งแต่เล็กจนโตเธอรู้ดีว่าลินินไม่ได้หวังดีกับเธอเลยสักนิด
“เหมือนวัวเหมือนควายก็ยังดีกว่าเหมือนหมาลอบกัดอย่างแก อีลูกเมียน้อย!”
“…..” ลินินกำมือแน่นอย่างทำอะไรไม่ได้ ทุกครั้งที่ลงมือทำร้ายกัน ดารินมักจะเป็นฝ่ายอยู่เหนือและชนะเธอทุกครั้งไป
“ชู่วววว แกอย่าทำมาเป็นแอ๊บแบ๊วใสซื่อบริสุทธิ์ไปหน่อยเลย ทีแท้ก็ผ่านผู้ชายมานับสิบนับร้อย อีเด็กนรกใจแตก” นิ้วเรียวของหญิงสาวเลื่อนไปปัดป่ายเส้นผมออกจากใบหน้าของผู้เป็นน้องสาว ก่อนจะยิ้มให้อย่างเย้ยหยัน
“มันจะมากไปแล้วนะพี่ดาริน!”
“แกไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพี่ เพราะฉันไม่เคยนับแกเป็นน้อง!”
“…..”
“คุณหนูคะ คุณท่านเรียกพบค่ะ”
คนทั้งสองต่างผละออกจากกันเมื่อได้ยินเสียงเรียกของแม่บ้าน
“พ่ออยู่ไหน?” ดารินถามกลับ
“อยู่ห้องทำงานค่ะ”
“…..”
แกร้ก~ บานประตูห้องทำงานถูกเปิดออก ก่อนจะเห็นว่าผู้เป็นพ่อนั่งรออยู่แล้ว โดยมีคุณนายยุพิน เมียใหม่ของพ่อก็นั่งอยู่ด้วย
“พ่อเรียกหนูมามีอะไร?”
“แกหายหัวไปไหนมาทั้งคืน?” สินธพเอ่ยถามลูกสาว ก่อนจะได้กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ลอยคละคลุ้งออกมาจากทางลมหายใจของดาริน
“มีหมาตัวไหนไปฟ้องอีกล่ะ?” ไม่ถามเปล่าแต่เธอยังปรายตาหันไปมองคุณนายยุพินที่นั่งอยู่ข้างๆ พ่อ
“พูดจาให้มันดีๆ หน่อย หัดรู้จักเคารพผู้ใหญ่ซะบ้าง” สินธพหันไปตวาดลูกสาวอย่างคาดโทษ
“…..”
“ว่าไง แกหายหัวไปไหนมา?”
“ไปกินเหล้ามา”
“ทำตัวเสเพล ดูสภาพแกสิ มันใช้ได้ที่ไหน ใครจะอยากได้เป็นเมีย”
“แล้วใครบอกว่าหนูอยากมีผัว พวกผู้ชายมันก็เฮงซวยด้วยกันทั้งนั้น!” ดารินกระแทกเสียงกลับคืน
“อย่ามาทำสันดานก้าวร้าวกับฉัน นังลูกนอกคอก!”
“ใครจะเป็นควายอยู่แต่ในคอกเหมือนเมียน้อยพ่อกับยัยลินินกันล่ะ”
“ยัยดาริน!”
เพียะ! ใบหน้าสะสวยหันไปตามแรงตบของผู้เป็นพ่ออย่างแรง เธอได้แต่ยืนกำมือแน่น ก่อนจะยกมือเช็ดเลือดออกจากมุมปากอย่างใจเย็น
“มีเรื่องจะพูดแค่นี้ใช่ไหม จะได้ไปนอนต่อ”
“เดี๋ยวก่อน!”
“แล้วเรื่องเหมันต์ไปถึงไหนแล้ว”
“…..” ร่างบางเงียบเพราะไม่รู้ว่าจะตอบยังไง พ่อพยายามให้เธอลงเอยกับเหมันต์เพราะจะได้มีประโยชน์ทางธุรกิจของครอบครัว แต่มันไม่ง่ายขนาดนั้น เมื่อเหมันต์ไม่ได้สนใจเธอเลยสักนิด
“ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง!?”
“หนูโทรหาเขาแล้ว แต่เหมันต์ไม่ยอมรับสาย”
“ก็ดูสารรูปแกสิ ทำตัวมั่วผู้ชายไม่เลือกหน้าแบบนี้ ใครจะเอา!” สินธพใช้นิ้วผลักไปที่ศีรษะของลูกสาวอย่างแรงจนหงายเงิบ แน่นอนว่าการกระทำรุนแรงแบบนี้ เธอรู้สึกชินเสียแล้ว
“…..”
“ฉันขอสั่งแกเลยนะ จะทำยังไงก็ได้ ให้ไอ้เหมันต์มันยอมตกลงกับแกให้เร็วที่สุด ไม่งั้นฉันจะเฉดหัวแกไปออกไปนอนเหมือนหมาข้างถนน!”
“…..”
“จำใส่สมองของแกไว้ ว่าฉันมีบุญคุณกับแกขนาดไหน ถ้าไม่มีฉันสักคน แกจะมีทุกอย่างเหมือนวันนี้เหรอ”
“…..” ดารินได้แต่เก็บความอัดอั้นเอาไว้ในใจ ถ้าที่ดินตรงนี้ไม่ใช่ของแม่ เธอคงจะออกไปจากบ้านหลังนี้นานแล้ว แต่ด้วยที่มันคือทรัพย์สมบัติเพียงอย่างเดียวที่มี เธอเลยต้องอยู่เพื่อรักษามันไว้ ถ้าไม่เช่นนั้น พ่อของเธออาจจะยกให้เมียใหม่หรือไม่ก็ลูกสาวคนโปรด
“ไสหัวออกไปได้แล้ว เห็นหน้าแกแล้วหมดอารมณ์จะทำงานต่อ”
“…..” ร่างบางหมุนตัวรีบเดินออกจากห้องมา โดยไม่สนใจลินินที่ยืนแอบฟังอยู่หน้าประตู
“ฮึกก ฮือออ” ดารินร้องไห้สะอื้นอยู่บนเตียงนอนใหญ่ภายในห้อง เธอได้แต่นอนมองรูปถ่ายของแม่ด้วยความโดดเดี่ยว
“อย่าร้องไห้เลยนะคะคุณหนู ลุกมากินข้าวก่อนนะคะ” ป้าจันทร์หญิงวัยชราเดินเข้ามาหาดารินด้วยความสงสาร เพราะดารินคือคนที่เธอเลี้ยงมาตั้งแต่แบ เบาะเลยรักมา เหมือนลูกสาวแท้ๆ คนนึงก็ว่าได้
“หนูไม่หิวค่ะนม”
“นมอุตส่าห์ทำมาให้ กินสักหน่อยเถอะค่ะ จะได้มีแรง”
“…..” คนตัวเล็กค่อยๆ หยัดตัวลุกขึ้นนั่งเอนหลังพิงหัวเตียงแล้วทานอาหารที่นมจันทร์เอามาให้
“เลิกร้องไห้นะคะคนดี เดี๋ยวตาบวมแล้วไม่สวยนะ”
“ในบ้านหลังนี้คงมีแต่นมจันทร์ที่รักดาจริงๆ”
“คุณท่านก็รักนะคะ แต่…”
“อย่าพูดถึงเขาเลยค่ะ ดาไม่อยากฟัง”
“ค่ะคุณหนู ไม่พูดก็ไม่พูดค่ะ”
ตอนเย็น…
“พี่ดาริน” ลินินเดินมาขวางทางพี่สาวที่แต่งตัวสวยเตรียมจะออกไปเที่ยวข้างนอก
“…..” ดารินถอดแว่นสีชากรอบหนาราคาแพงออก ก่อนจะจ้องหน้าน้องสาวกลับคืน
“จะออกไปไหนเหรอคะ อยู่ฉลองด้วยกันก่อนสิ”
“????”
“ฉลองที่รินได้เกียรตินิยมอันดับ1ไงคะ” ลินินยิ้มกว้างให้คนตรงหน้าอย่างใจดี แต่ดารินกลับมองว่าเธอแสแสร้งและตั้งใจจะยั่วโมโหเธอ
“หัดดูน้องแกเป็นตัวอย่างซะบ้างนะเรียนหมอแถมยังได้เกียรตินิยมอีก น่าภาคภูมิใจเสียจริง” สินธพพูดแทรกขึ้น พร้อมส่งยิ้มหวานให้ลูกสาวคนโปรด ทำเอาดารินถึงกลับเบะปากด้วยความหมั่นไส้
“…..”
“อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนนะคะ วันนี้มีแต่อาหารอร่อยๆ เพียบเลย”
“ขอบใจมากนะที่ชวน แต่ฉันไม่ชอบกินปลาแรดและแกงกะหรี่ มันเหม็นคาวน่ะ” หญิงสาวกระแทกเสียงตอบกลับ แล้วเดินเลี่ยงออกมา แต่กลับถูกลินินคว้าแขนเอาไว้เสียก่อน
“ว่านินเป็นกระหรี่ แต่ไม่ดูแม่ตัวเองเลยนะคะ” ลินินกระซิบกระซาบข้างใบหู ดารินหันขวับไปจ้องหน้าหลังจากที่ได้ยินประโยคนั้น
“ถ้าแม่พี่ไม่ท้อง พ่อก็คงไม่ลดตัวมาแต่งงานด้วยหรอก อย่าลืมสิคะว่าแม่นินมาก่อน พี่ลองเก็บไปคิดดีๆ นะคะ ว่าใครกันแน่ที่เป็นลูกเมียน้อย”
“…..” หญิงสาวเม้มปากแน่น เพราะรู้ตัวดีว่าเป็นได้แค่ลูกสาวที่พ่อไม่รัก
“ความจริงพี่น่าจะตายตามแม่พี่ไป เหมือนที่พ่อพูดเลยนะ ไม่น่าอยู่เป็นส่วนเกินในบ้านหลังนี้”
“อีลินิน!”
เพียะ! เพียะ! ดารินเหวี่ยงกระเป๋าแบรนด์เนมตบเข้าที่หน้าของน้องสาวอย่างแรงจนลินินล้มลงไปนอนกองที่พื้นด้วยความเดือดดาล เธอจึงกระโดดขึ้นคร่อมน้องสาวเอาไว้ ก่อนจะฟาดฝ่ามือใส่ใบหน้าของผู้เป็นน้องไม่ยั้ง
“ว้ายย กรี๊ดดด” ลินินร้องกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บ ก่อนจะทำท่าทางสงสารเพื่อเรียกร้องความสนใจจากทุกคน
“ปล่อยน้องนะดาริน อย่าทำน้อง!” สินธพรีบวิ่งมาห้าม พลางฉุดกระชากดารินออกมา แต่ไม่สำเร็จ ดารินไม่ยอมปล่อยมือจากน้องสาว
“ปล่อยนะพ่อ หนูจะตบสั่งสอนมัน อีเด็กเวร อีนรก ฉันเกลียดแก!”
“พ่อบอกให้ปล่อย!”
“ไม่ปล่อย อีนี่มันด่าแม่ดา ดาไม่ยอมนะพ่อ!”
เพียะ! เพียะ! ดารินถึงกลับหยุดนิ่งเมื่อถูกผู้เป็นพ่อตบหน้าอย่างแรง
“แกมันก็เลวเหมือนแม่แกนั่นแหละ ไสหัวออกไป!”
“พะ…พ่อ”
“อย่ามาทำสันดานต่ำช้าในบ้านของฉัน นี่มันน้องแกนะ”
“พ่อก็เข้าข้างแต่มัน เคยเห็นหนูเป็นลูกบ้างไหม?” หยดน้ำตาสีใสไหลลงมาอย่างอดกลั้นไม่ได้ เธอพยายามที่จะเข้มแข็ง แต่สุดท้ายก็ร้องออกมาอยู่ดี
“ตั้งแต่แม่ตายไป พ่อก็หลงแต่พวกมัน แล้วหนูล่ะ หนูไม่ใช่ลูกพ่อหรือไง!”
“…..”
“ไม่ว่าจะทำอะไรก็ผิดไปหมด ทำไมพ่อไม่รักไม่สนใจหนูบ้าง ทำไมถึงรักแต่ยัยนี่ ดาเกลียดพวกมัน ได้ยินไหมว่าเกลียด!” ดารินตะเบ็งเสียงจนสุดแรง มันคือความเจ็บปวดทางใจที่ได้รับมาตลอดในระยะเวลาหลายปี
“พอเถอะนะคะคุณหนู เชื่อนมนะคะ” นมจันทร์รีบวิ่งมาห้ามทั้งน้ำตา เพราะกลัวว่าสินธพจะทำร้ายคุณหนูของเธอไปมากกว่านี้
“…..”
“จะไปหาคุณน้ำผึ้งไม่ใช่เหรอคะ รีบไปเถอะค่ะ เดี๋ยวคุณน้ำผึ้งจะรอนาน”
หญิงสาวยกมือขึ้นปาดน้ำตา ก่อนจะวิ่งออกจากบ้านมาโดยไม่หันหลังกลับไปมองอีกเลย
“จะไปไหนดาริน ดาริน! กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!”
“นั่นใช่ดารินหรือเปล่าวะ?”
“กูว่าใช่ นั่นแหละดาริน” เพื่อนในกลุ่มตอบกลับ
โจเซฟหันไปมองตามเสียงของพวกเพื่อนๆ ก่อนจะพบว่าเป็นดารินที่กำลังนั่งดื่มเหล้าอยู่ในมุมมืด เขามักจะพบเจอเธอที่คลับนี้ค่อนข้างบ่อยแต่ไม่เคยได้เข้าไปทักทาย
“วันนี้มาคนเดียว แถมดูท่าทางจะเมามากแล้วด้วย จัดเลยป่ะ?”
“ฝันไปเถอะ ขนาดไอ้เต้หล่อกว่ามึง รวยกว่ามึง ดารินยังไม่เอาเลย”
“…..” โจเซฟได้แต่นั่งฟังบทสนทนาของพวกเพื่อนๆ นั้นแบบเงียบๆ เพราะเขารู้ดีว่าเธอคนนี้ร้ายไม่เบา
“หยิ่งชะมัดเลย”
“ก็เขาสวยก็ต้องเลือกเป็นธรรมดา ไม่เห็นจะแปลก”
“แต่นอกจากไอ้เหมันต์แล้ว กูก็ไม่เคยเห็นว่าเธอจะมองใคร”
“นั่นดิ รักเดียวใจเดียวฉิบหายเลย ถ้ากูเป็นดารินนะ สวยเซ็กซี่ขนาดนี้ จะลากผู้ชายแถวนี้ไปกินให้หมด”
“…..” ดวงตาคู่คมของโจเซฟจ้องมองไปยังดารินที่นั่งถัดไปไม่ใกล้ ก่อนที่เขาจะเผยรอยยิ้มบางๆ ออกมาอย่างมีเลศนัย
“ขอโทษที่มาช้านะ จะมาคลับทำไมไม่โทรบอกล่วงหน้า” น้ำผึ้งเดินเข้ามาหาเพื่อนสาวคนสนิทด้วยท่าทางรีบร้อน พอดารินโทรตาม เธอก็รีบขับรถตรงมาหาเพื่อนสาวทันที
“…..” ดารินนั่งนิ่ง มองแก้วเหล้าที่อยู่ในมือ ตอนนี้เธอเริ่มจะเมามากแล้ว
“ทะเลาะกับพ่อมาอีกแหงๆ”
“แกว่าฉันเป็นไง ฉันดูสวยพอหรือยัง?” ร่างบางถามด้วยน้ำเสียงเมามาย เธอนั่งโอนเอนไปมาทรงตัวแทบไม่อยู่
“สวยสิ แกทั้งสวยทั้งรวย เพอร์เฟคสุดๆ ไปเลย” น้ำผึ้งพูดไปตามที่คิด สำหรับดารินแล้ว จะเรียกว่าเพอร์เฟคก็คงจะไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะเพื่อนเธอทั้งสวยและรวยมาก การศึกษาก็จบถึงเมืองนอก แถมยังมีผู้ชายมารุมล้อมจีบมาก มายแต่ดารินก็ยังไม่ตกลงปลงใจคบกับใครเป็นจริงเป็นจัง
“ฮ่าๆ ที่แกเห็นมันก็เป็นแค่ภาพลวงตาเท่านั้นแหละ จะมีสักกี่คนที่รู้ว่าชีวิตฉันมันเน่าเฟะขนาดไหน” ดารินหัวเราะดังลั่นทั้งน้ำตา ถ้าเลือกได้เธออยากจะเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาที่มีความสุข ไม่ใช่มีพร้อมทุกอย่างแล้วต้องนอนร้องไห้ทุกวันแบบนี้
“แกอย่าพูดแบบนั้นสิ ถ้าอยากกินเหล้าก็กินเข้าไป เดี๋ยวฉันนั่งเป็นเพื่อนเอง” น้ำผึ้งพูดแทรกขึ้น เมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวกำลังจะดึงเข้าดราม่า
“ขอบใจแกมากนะน้ำผึ้ง ขอบใจที่อยู่เคียงข้างฉัน”
“แกเป็นเพื่อนฉันนะ ไม่ว่ายังไง ฉันต้องอยู่ข้างแกอยู่แล้ว”
“…..”
“ฉันขอสั่งแกเลยนะ จะทำยังไงก็ได้ ให้ไอ้เหมันต์มันยอมตกลงกับแกให้เร็วที่สุด ไม่งั้นฉันจะเฉดหัวแกไปออกไปนอนเหมือนหมาข้างถนน!”
“แกมันไม่ได้เรื่อง หัดดูลินินเป็นตัวอย่างซะบ้าง!”
“เมื่อไหร่แกจะทำให้ฉันภูมิใจสักที ยัยลูกเหลือขอ”
“แกมันก็เลวเหมือนแม่แกนั่นแหละ ไสหัวออกไป!”
อึก~ อึก~ ดารินกลืนน้ำสีอำพันลงคออึกแล้วอึกเล่า คำพูดของผู้เป็นพ่อยังลอยวนอยู่ในความคิดตลอดเวลา ที่ผ่านมาเธอพยายามทำตัวดีและเป็นลูกที่ดีเพราะอยากให้พ่อหันมารักเธอบ้าง แต่สุดท้ายก็รู้ว่าสิ่งที่ทำมาทั้งหมดมันสูญเปล่า พ่อไม่เคยรักเธอเลย
“ค่อยๆ กินก็ได้ ขืนกินแบบนี้ เดี๋ยวก็ได้น็อคกันพอดี” น้ำผึ้งพยายามดึงแก้วเหล้าออกจากมือของดาริน เมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวยกกระดกเปรียบเสมือนเหมือนน้ำเปล่า
“ยุ่งน่า”
“นั่นมันโจเซฟนี่น่า กำลังมองมาทางแกพอดี”
“…..” ร่างบางหันไปมองตามเพื่อนบอก แล้วพบว่าเป็นโจเซฟจริงๆ
“หมอนั่นดูหล่อเป็นบ้าเลย แกคิดเหมือนกันไหม?” น้ำผึ้งเอ่ยถาม ก่อนจะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ด้วยความเคลิบเคลิ้ม ผมสีควันบุหรี่ตัดกับคิ้วเข้มๆ บวกกับใบหน้าขาวเนียนของโจเซฟ ถือว่าเป็นสิ่งลงตัวที่สุดสำหรับเธอแล้ว
“ก็งั้นๆ” ดารินตอบอย่างไม่ใส่ใจพลางหันไปยกกระดกเหล้าต่อ
“ใครจะไปหล่อสู้เหมันต์ของแกได้ล่ะย่ะ”
“…..”
“แต่ไอ้หมอนั่นดันไปหลงยัยริสาจนหัวปักหัวปำ ไม่รู้ว่ายัยริสาไปบนบานศาลกล่าวที่ไหนมา ถึงได้ผัวหล่อรวยอย่างเหมันต์”
“…..” ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความเจ็บใจ เมื่อได้สิ่งที่เพื่อนสาวพรรณนาถึงริสา
เป็นอย่างที่น้ำผึ้งบอก เธออิจฉาริสาทุกอย่างทั้งๆ ที่ริสาเป็นแค่ผู้หญิงธรรม ดาไม่มีอะไรสู้เธอได้เลย แต่กลับได้รับความสุขจากคนรอบข้างมากมาย โดยเฉพาะเหมันต์ ผู้ชายที่เธอหลงรักมานานแสนนาน
“แต่จะว่าไปยัยริสาเป็นเพื่อนกับโจเซฟนี่น่า เดี๋ยวนี้ฉันเห็นไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย”
“…..”
“ถ้าฉันเป็นยัยริสา บอกตรงๆ ว่าเลือกไม่ถูก นั่นก็เหมันต์ ส่วนนี่ก็โจเซฟ คิดแล้วอิจฉายัยริสาที่สุด!”
ดารินบีบแก้วเหล้าที่อยู่ในมือไว้แน่น ถ้าเธอทำให้เหมันต์หันมาสนใจเธอได้บ้าง พ่อคงจะรักเธอมากกว่านี้
“เดี๋ยวฉันมานะ”
“แล้วแกจะไปไหน?” น้ำผึ้งคว้าข้อมือเพื่อนสาวเอาไว้ในขณะที่ดารินกำลังจะเดินออกมา
“ไปทักทายเพื่อนเก่าสักหน่อย” ริมฝีปากบางแสยะยิ้มร้าย ก่อนจะเดินตรงไปหาโจเซฟเมื่อนึกอะไรบางอย่างออก
“ขอนั่งด้วยคนสิ” ดารินถือวิสาสะหย่อนตัวนั่งลงข้างๆ โจเซฟพร้อมยกขาเรียวขึ้นไขว่ห้างด้วยท่าทางยั่วยวน ทำเอาพวกเพื่อนๆ ของโจเซฟถึงกลับตาค้างไปตามๆ กัน
“กินยาไม่เขย่าขวดหรือไง?” โจเซฟถามกลับ ก่อนจะไล่สายตาสำรวจมองร่างบางด้วยความสงสัย
“เหงา เลยอยากมาหาเพื่อนดื่ม” ดารินตอบกลับ พลางดึงแก้วเหล้าออกจากมือโจเซฟขึ้นมาดื่ม
“ถ้าเมามากก็กลับบ้านไป”
“พูดมาก!”
“…..” โจเซฟเหลือบสายตาไปมองหญิงสาวที่นั่งข้างๆ เขาไม่ปฏิเสธว่าเธอดูดีและมีเสน่ห์ดึงดูดจนบางครั้งก็แอบเผลอจ้องอยู่บ่อยๆ
“อยากกินอะไรก็สั่งสิ เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง” ดารินพูดพลางส่งยิ้มหวานไปให้ชายและเพื่อนของเขาด้วย
“ผีเข้าหรือไง”
“มองฉันในแง่ดีบ้างสิ ฉันมีดีกว่าที่นายคิดนะ”
“เมื่อไหร่จะกลับโต๊ะตัวเองไปสักที ทำตัวน่ารำคาญ!”
“ถ้าอยากให้กลับก็ดื่มแก้วนี้ก่อนสิ” ไม่พูดเปล่าแต่ยังยื่นแก้วค็อกเทลสีสวยให้คนตัวโตที่นั่งข้างๆ
“…..” โจเซฟมองคนตัวเล็กอย่างพิจารณาเพราะร้อยวันพันปีดารินไม่เคยคิดที่จะญาติดีกับเขา แต่วันนี้กลับมาแปลก
“ถ้านายดื่มหมดแก้ว ฉันถึงจะกลับ”
ด้วยความรำคาญและอยากให้เธอรีบออกไป เขาจึงตัดสินใจดื่มค็อกเทลที่เธอยื่นให้จนหมดในคราเดียว
“ฉันดื่มหมดแล้ว จะกลับได้หรือยัง?”
“โอเค ถ้างั้นฉันกลับก็ได้ หรือถ้านายอยากสนุกด้วยกันก็เดินมาหาฉันได้ตลอดนะ” ดารินคลี่ยิ้มบางๆ ด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะหยัดตัวลุกขึ้นแล้วเดินนวยนาดออกไปท่ามกลางของกลุ่มชายหนุ่มที่มองตาม
“ผู้หญิงอะไรเซ็กซี่ชะมัด นมอย่างใหญ่เลยวะ!”
“นั่นดิ ผิวขาวเนียนจั๊วะ แถมยังหุ่นเอ็กซ์โคตรๆ”
บ่ายวันต่อมา…
ร้านโจเซฟเรสซิ่ง…
“เฮียโจครับ มีลูกค้ามาขอพบครับ” ลูกน้องคนสนิทรีบวิ่งเข้ามาบอกผู้เป็นเจ้านายในขณะที่กำลังซ่อมรถอยู่
“ไม่เห็นหรือไงว่ากูติดซ่อมรถอยู่ ไม่ว่าง” โจเซฟตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ งานที่ร้านในแต่ละวันก็ยุ่งจนเขาไม่มีเวลาไปคิดเรื่องอื่นแล้ว
“แต่เขาบอกว่าเป็นเพื่อนเฮียโจนะครับ ชื่อดาริน”
“ดาริน?” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย ก่อนจะหันไปมองหน้าลูกน้อง
“ใช่ครับ ชื่อดาริน”
“เออ เดี๋ยวกูออกไป”
ชายหนุ่มหยัดตัวลุกขึ้นยืนพร้อมหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาซับเหงื่อออกจากใบหน้า แล้วเดินออกมาต้อนรับอดีตเพื่อนเก่า
“มีอะไร?” คนตัวโตเอ่ยถามเมื่อเห็นดารินยืนกอดอกรอเขาอยู่ที่หน้าร้าน ท่ามกลางสายตาของลูกค้าผู้ชายนับสิบที่จ้องมอง เพราะสถานที่แบบนี้ จะมีแต่ผู้ชายซะส่วนใหญ่
วันนี้เธอสวมเพียงเสื้อเกาะอกสีแดงตัวจิ๋วเผยเนินอกอวบอั๋นกับกระโปรงยีนขาดๆ ที่มีความยาวแค่ไม่กี่คืบ
ดารินถอนแว่นกันแดดราคาแพงออกจากใบหน้าสะสวย เมื่อมองเห็นโจเซฟที่เดินเข้ามาใหม่
เขาสวมเพียงกางเกงยีนสีซีดเอวต่ำโชว์กล้ามหน้าท้องที่บ่งบอกว่าผ่านการออกกำลังกายมาอย่างหนัก ตามร่างกายตอนนี้เต็มไปด้วยฝุ่นควันและคราบน้ำมันต่างๆ ไม่เห็นเหมือนตอนที่เธอเจออยู่ในคลับ
“ฉันเอารถมาซ่อม”
“รถเธอเป็นอะไร?”
“ขับผ่านมาทางนี้อยู่ดีๆ ก็ดับ แถมแอร์ยังไม่ค่อยเย็น พอจะซ่อมได้ไหม?”
“เดี๋ยวฉันให้ลูกน้องดูให้”
“รถฉันราคาแพงหลายสิบล้าน ฉันไม่ไว้ใจให้คนอื่นซ่อม ต้องเป็นนายซ่อมเท่านั้น”
“…..” โจเซฟถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่ายแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร เพราะคิดว่าเธอเป็นลูกค้าคนนึง
“ตรงนี้ร้อนจนเหงื่อไหล ห้องรับรองแขกอยู่ทางไหน ฉันจะเข้าไปนั่งรอ”
“ตามมาทางนี้” โจเซฟเดินนำร่างบางตรงมายังหลังร้าน ก่อนจะเปิดประตูห้องรับรองเพื่อให้เธอได้เข้าไปนั่งพัก
“ร้านนายนี่ใหญ่ดีเหมือนกันนะ ลูกค้าก็เยอะมาก แบบนี้คงเหนื่อยแย่เลยใช่ไหม?” ดวงตากลมโตมองสำรวจไปบริเวณรอบๆ ร้านซ่อมรถขนาดใหญ่ที่ครบวงจร
“จะกินน้ำอะไร เดี๋ยวฉันไปเอามาให้”
ดารินจ้องมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า ถึงแม้เนื้อตัวจะมอมแมมจากคราบเขม่าควัน แต่ก็ไม่ทำให้ความหล่อของเขาลดลงไปแม้แต่น้อย
“น้ำอะไรที่นายเอามาให้ ฉันก็กินได้หมดแหละ”
โจเซฟย่อตัวนั่งลงยองๆ ต่อหน้าดารินที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา พร้อมกับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ๆ
“แน่ใจว่ากินได้ทุกน้ำ?”
“ฉันมันพวกกินได้ไม่เลือก อะไรก็ได้ทั้งนั้น” หญิงสาวแสยะยิ้มกริ่มพลางขยับถอยหลังหนี เมื่อชายหนุ่มกำลังจะยื่นริมฝีปากเข้ามาจูบเธอ
ยั่วยวนให้อยากแล้วจากไป คำนี้คงใช้ได้ไม่เกินจริงสำหรับเธอ โจเซฟกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ พลางต่อสู้กับความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นมาเรื่อยๆ เขารู้อยู่แก่ใจว่าหญิงสาวกำลังยั่วยวนปั่นประสาทให้เขาสติแตก แต่มันกลับเป็นเรื่องแปลกที่เขาปฏิเสธเธอไม่ลง
