1

กัญติญาเหม่อมองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ปราศจากหมู่ดาว เธอยืนอยู่บนชั้นสูงสุดของเรือสำราญหรูของรัฐศาสตร์ชายผู้พรากอิสรภาพของเธอไป ความอ้างว้างและโดดเดี่ยวเกาะกินหัวใจของกัญติญา มีเพียงลมหายใจที่ทำให้เธอมีชีวิตต่อไปได้ เธอมาอยู่กับเขาที่นี่ได้สามวันแล้วมันช่างเป็นเวลาที่นานแสนนานสำหรับคนที่ตกอยู่ในห้วงทุกข์เช่นเธอ มีเหตุผลไม่กี่ข้อที่เธอต้องมาอยู่ที่นี่ แต่เหตุผลหลักก็คือความต้องการเอาชนะของคนคนเดียว ส่วนอีกเหตุผลหนึ่งคือความเกลียดชังในตัวเธอที่อยู่ในหัวใจของคู่หมั้นหนุ่ม และมันมีมากพอที่จะทำให้เคนจิโร่ยกเธอให้กับรัฐศาสตร์เพื่อเป็นดอกเบี้ยของหนี้การพนันที่เคนจิโร่เล่นทุ่มอย่างไม่ลืมหูลืมตา นับตั้งแต่วันนั้นชีวิตของเธอก็เปลี่ยนไป เหตุการณ์เริ่มต้นตั้งแต่วันนั้น วันที่เขาและเธอเจอกันบนเรือสำราญเมื่อสามวันก่อ

รัฐศาสตร์นั่งไขว่ห้างอยู่ที่โซฟาตัวยาวภายในห้องทำงานของเขาบนเรือสำราญ ในมือถือแก้วที่ใส่วิสกี้ราคาแพง ดวงตาสีเทาเข้มทอดมองร่างของเคนจิโร่ โมชิและพรรคพวกที่ถูกเขาสั่งสอนจากการที่บังอาจเข้าไปอาละวาดในคาสิโนของเขาเนื่องจากเล่นเสียพนันไปกว่าสามร้อยล้านบาทและยังพ่วงจำนวนเงินที่กู้ไปจากเขาอีกกว่าสองร้อยล้านจากการเล่นอย่างไม่ลืมหูลืมตาตลอดหนึ่งสัปดาห์

สาเหตุที่เคนจิโร่และพรรคพวกขึ้นเรือสำราญของเขาได้ เนื่องจากเมื่อหนึ่งสัปดาห์ที่แล้วพี่ชายของเขาได้จัดงานแต่งงานขึ้นบนเรือสำราญนี้โดยล่องเรือจากชลบุรีมาถึงจังหวัดกระบี่ เมื่อส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวไปยังบ้านพักตากอากาศของพี่ชายอันเป็นสถานที่ที่ทั้งสองเลือกเป็นที่ฮันนีมูน เขาก็ได้ออกเดินเรือในวันถัดมาเพื่อเดินทางไปฝรั่งเศสตามโปรแกรมที่ได้จัดเตรียมไว้

เคนจิโร่ไม่ยอมลงจากเรือเมื่องานแต่งงานเสร็จสิ้น สิ่งที่ดึงดูดใจให้เขาอยู่ต่อก็คือคาสิโนของรัฐศาสตร์ที่อยู่บนเรือสำราญ เคนจิโร่เล่นการพนันโดยไม่ฟังเสียงทัดทานของกัญติญาคู่หมั้นสาวแสนสวย และเป็นที่หมายปองของรัฐศาสตร์ด้วย เมื่อเงินของเคนจิโร่หมดเขาเริ่มกู้เงินในคาสิโนซึ่งรัฐศาสตร์ก็ปล่อยให้กู้ได้โดยไม่จำกัดจำนวนทำให้เคนจิโร่ติดกับดักของรัฐศาสตร์ที่ขุดหลุมพรางไว้

“มึงโกงกูไอ้เล็ก...มึงโกงกู” เคนจิโร่พูดด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น ที่เขารู้จักชื่อเล่นของรัฐศาสตร์เพราะณิชาเคยแนะนำให้รู้จักซึ่งทั้งสองรู้สึกไม่ถูกชะตากันตั้งแต่แรกเห็น เพราะเคนจิโร่มองสายตาของรัฐศาสตร์ที่มองมาที่คู่หมั้นสาวของเขา ทำให้ผู้ชายด้วยกันดูออกว่ารัฐศาสตร์กำลังคิดอะไร ถึงแม้ว่าเขาจะเกลียดชังคู่หมั้นก็ตาม แต่ส่วนลึกก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา

รัฐศาสตร์วางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะกระจกที่อยู่ตรงหน้า จากนั้นก็เดินเข้ามาหาเคนจิโร่ที่ยืนอยู่โดยมีลูกน้องของเขาจับแขนทั้งสองข้างของเคนจิโร่ไว้

“คาสิโนของฉันไม่เคยโกงใครที่แกเสียการพนันก็เพราะว่าแกไม่ยับยั้งชั่งใจเอง อันนี้ฉันก็ช่วยไม่ได้” รัฐศาสตร์พูดและยักไหล่ทั้งสองข้างแบบกวนๆ ทำให้เคนจิโร่โกรธเป็นอย่างมาก พยายามสะบัดตัวออกจากการเกาะกุม แต่หาสำเร็จไม่

“มึงปล่อยกูไอ้เล็ก...แล้วมึงมาสู้กับกูตัวต่อตัว”

เคนจิโร่ร้องท้า รัฐศาสตร์จึงพยักหน้าให้ลูกน้องของเขาปล่อยเคนจิโร่ เพื่อที่จะได้มาสู้กันแบบตัวต่อตัว การต่อสู้ของทั้งสองที่มีหมัด เท้าและอวัยวะส่วนต่างๆของร่างกายเท่าที่สามารถใช้เป็นอาวุธได้ เป็นไปอย่างเข้มข้นไม่มีใครเสียเปรียบได้เปรียบเรื่องรูปร่าง เพราะทั้งคู่มีรูปร่างที่ใกล้เคียงกันไม่ว่าจะเป็นความสูงใหญ่ บึกบึน และฝีไม้ลายมือการต่อสู้ เสียงโครมครามของข้าวของเครื่องใช้ที่อยู่ในห้องทำงานที่กว้างใหญ่ของรัฐศาสตร์ตกหล่นสู่พื้นจากแรงเหวี่ยงและแรงกระแทกของคนทั้งสอง

ฝ่ายลูกน้องของแต่ละคนไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่ง มีหน้าที่คอยคุมเชิงให้เจ้านายเท่านั้น โคกิเห็นว่าเคนจิโร่เจ้านายน้อยของตนกำลังเสียเปรียบจึงถอยร่นออกจากห้องเพื่อไปตามคนคนหนึ่งมาช่วยโดยมีสายตาของธนาพลที่เป็นทั้งเพื่อนและเลขาฯ ส่วนตัวของรัฐศาสตร์ดูอยู่ ธนาพลพยักหน้าให้มานพเดินตามออกไปดูเพราะไม่ไว้ใจพวกยากูซ่าที่มากด้วยเล่ห์เหลี่ยม

เสียงเคาะประตูดังรัวที่หน้าห้องพักของกัญติญา เธอจึงเดินมาเปิดประตูดูผู้มาเยือน เมื่อบานประตูถูกเปิดออก โคกิก็พูดออกมาทันควัน

“มิโกะ...แย่แล้วครับนายน้อยมีเรื่องกับคุณรัฐศาสตร์ ตอนนี้กำลังสู้กันอยู่ครับ”

“ที่ไหนคะพามิโกะไปเร็ว” กัญติญาถามอย่างกระตือรือร้น

โคกิไม่รอให้เสียเวลาเขารีบเดินนำกัญติญาไปที่ห้องทำงานของรัฐศาสตร์ทันที เมื่อมานพเห็นว่าโคกิมาตามกัญติญาจึงหลบอยู่ที่มุมทางแยก โดยที่ทั้งสองไม่ได้สังเกตเห็นเพราะมัวแต่ห่วงเจ้านายของตน

“หยุดนะ...บอกให้หยุด” กัญติญาจับท่อนแขนหนาของรัฐศาสตร์ไว้มั่นก่อนจะใช้แรงทั้งหมดที่มีดึงร่างของเขาที่กำลังอยู่บนตัวของเคนจิโร่ และตั้งท่าจะประเคนกำปั้นใส่หน้าของคู่หมั้นของเธอออกมา แรงดึงทำให้ทั้งสองเสียหลักและล้มลงไปนอนอยู่ที่พื้น ร่างของรัฐศาสตร์อยู่เบื้องล่างโดยมีร่างของกัญติญาทาบทับอยู่ ริมฝีปากของทั้งสองสัมผัสกันด้วยความไม่ตั้งใจ มันเป็นเพียงชั่วเสี้ยววินาทีแต่สำหรับรัฐศาสตร์แล้วเขามีความรู้สึกว่าริมฝีปากอิ่มเต็มของผู้หญิงคนนี้เป็นของเขา กัญติญาเองก็รู้สึกตกใจและรู้สึกซาบซ่านไปทั่วร่างกายเมื่อได้สัมผัสริมฝีปากหนาได้รูปสวยของเขา แม้จะเป็นสัมผัสเบาบางเหมือนนนก แต่กลับรู้สึกว่าหนักดุจหินผา เธอเป็นฝ่ายลุกขึ้นก่อนเมื่อตั้งสติได้

2

“เกิดอะไรขึ้นพี่เคนจิ” กัญติญาหันมาถามเคนจิโร่คู่หมั้นหนุ่มที่นั่งมอง

อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นระหว่างคนทั้งสองตาไม่กระพริบ เขารู้สึกเจ็บลึกๆในใจแต่มันอยู่ลึกเกินไปเกินกว่าเขาจะรู้สึกหึงหวง และเขารู้ด้วยว่าจะเอาอะไรใช้หนี้การพนันในครั้งนี้

“ไม่มีอะไร แค่อยากออกกำลังกายเท่านั้น” เคนจิโร่พูดปดออกไปและลุกขึ้นยืน กัญติญารู้ดีว่าเคนจิโร่โกหก เพราะถ้าไม่มีเรื่องคอขาดบาดตายทั้งสองไม่มีวันต่อสู้กันเป็นแน่

“เกิดเรื่องอะไรกันขึ้นพี่โคกิ” กัญติญาหันมาถามโคกิลูกน้องคนสนิทของเคนจิโร่ ซึ่งเป็นคนไปตามเธอมาที่นี่

“คือว่า...นายน้อยเล่นการพนันเสียครับ...แล้วมากู้เงินจากคาสิโนแถมยังไปอาละวาดที่คาสิโนจนต้องปิดทำการชั่วคราวครับ”

โคกิรายงานความประพฤติของเจ้านายน้อยของเขาให้กัญติญาได้รับฟัง ผู้ได้รับข่าวสารใหม่ถึงกับอึ้ง

“เท่าไหร่ พี่เคนจิเป็นหนี้เท่าไหร่” กัญติญาตะโกนถามแต่ไม่มีใครตอบ จนกระทั่งเสียงทรงอำนาจเสียงหนึ่งตอบคำถามของเธออย่างละเอียด

“ไอ้เคนจิมันเป็นหนี้ฉันสองร้อยล้านรวมกับค่าเสียหายที่มันและพรรคพวกไปถล่มที่คาสิโนของฉันรวมกับรายได้ที่ฉันสูญเสียไป มันก็ไม่เท่าไหร่หรอกแค่พันกว่าล้านบาทเอง”

“ห๊า!!...อะไรนะ” เสียงอุทานของเคนจิโร่และกัญติญาดังขึ้นพร้อมๆกัน เมื่อได้ฟังตัวเลขที่มากมายของรัฐศาสตร์

“ทำไมมันน้อยไปหรือไง แกไปอาละวาดทำลายข้าวของของฉันเสียหายเกือบหมด คาสิโนของฉันต้องปิดปรับปรุงสามวัน ฉันต้องสูญเสียรายได้แต่ละวันเกือบสามร้อยล้าน แกลองคิดดูสามวันที่ฉันต้องปิดปรับปรุงฉันต้องเสียเงินไปเท่าไหร่” คาสิโนของรัฐศาสตร์มีแต่ลูกค้าระดับมหาเศรษฐี เม็ดเงินที่กระจายอยู่ในคาสิโนแห่งนี้ไม่ต่ำกว่าวันละสามร้อยล้านบาท หากวันไหนนักเสี่ยงโชคเสียมากเขาก็จะได้เงินเพิ่มมากขึ้น

“ทำไมพี่เคนจิเล่นไม่ลืมหูลืมตาอย่างนี้ ที่นี่ไม่ใช่ญี่ปุ่นนะที่พี่เล่นเสียแล้วพี่จะได้เงินคืนน่ะ” หากเคนจิโร่เล่นการพนันเสียที่เขตปกครองของเขาไม่ว่าเคนจิโร่จะเล่นเสียเป็นจำนวนเงินเท่าไหร่ วันรุ่งขึ้นเคนจิโร่ก็จะได้เงินคืนเท่านั้น แต่ที่จะได้เพิ่มมาก็คือค่าเสียเวลาที่เขาไปเล่นการพนัน ถ้าหากบ่อนการพนันนั้นยังอยากจะหากินในเขตปกครองของเขาอยู่ แต่ที่นี่ไม่ใช่เขาเล่นเสียจนหมดตัวและต้องการแก้ตัวคืน เขาจึงกู้เงินจากคาสิโนและเล่นเพื่อต้องการเอาชนะและอยากได้เงินของเขาคืน

“โธ่โว้ย!!.พูดมากอยู่ได้โทรฯ ไปหาพ่อของฉันสิ...บอกให้โอนเงินมาให้ฉันด้วยพันล้าน” เคนจิโร่พูดอย่างไม่สะทกสะท้านในความผิดที่ตัวเองก่อ

“แล้วคุณลุงมีเงินถึงพันล้านเหรอ พี่เคนจิพูดไม่คิดเลย”

กัญติญาพูดอย่างเหลืออด เพราะเธอรู้ดีว่าเงินของคุณลุงทางาดะ บิดาของเคนจิโร่มีเงินเทียบเท่าไม่ถึงพันล้านบาท เธอรู้ดีว่าจำนวนเงินในบัญชีคิดแล้วประมาณเจ็ดร้อยกว่าล้านเท่านั้น ถึงแม้ว่าบิดาของเคนจิโร่จะเป็นยากูซ่าชื่อดังของญี่ปุ่น แต่เป็นยากูซ่ามือสะอาดไม่ค้ามนุษย์ ไม่ค้ายาเสพติดหรือที่เรียกง่ายๆ ว่าไม่ยุ่งเกี่ยวกับสิ่งผิดกฎหมายทุกชนิด จึงทำให้บิดาของเคนจิโร่มีเงินน้อยกว่ายากูซ่าพรรคอื่น แต่ที่ทางาดะมีมากกว่าพรรคอื่นก็คืออำนาจและอิทธิพล

“แล้วทีนี้จะทำยังไง คุณลุงไม่ช่วยพี่หรอกถ้ารู้ว่าพี่ติดหนี้การพนันมากมายขนาดนี้ พี่ก็รู้ว่าคุณลุงเกลียดการพนันมากแค่ไหน แล้วอีกอย่างพี่ไม่กลัวคุณลุงหัวใจวายหรือไง” บิดาของเคนจิโร่มีโรคประจำตัวคือโรคหัวใจ หากรู้ว่าลูกชายเพียงคนเดียวติดหนี้การพนันซึ่งเป็นสิ่งที่ท่านเกลียดที่สุดในชีวิต กัญติญาไม่อยากคาดคิดเลยว่าอาการของทางาดะจะกำเริบหรือไม่

“โธ่โว้ย!!...” เคนจิโร่สบถก้องอย่างหัวเสีย ก่อนจะหันมามองกัญติญาที่ยืนร้องไห้อยู่สลับกับใบหน้าของรัฐศาสตร์ที่จับตามองคู่หมั้นสาวของเขาอยู่ตลอดเวลา และเขาก็รู้แล้วว่าเขาจะจัดการยังไงกับหนี้ก้อนนี้

“นายต้องการอย่างอื่นที่ไม่ใช่เงินไหม” เคนจิโร่ถามรัฐศาสตร์ กัญติญามองหน้าคู่หมั้นหนุ่มอย่างไม่เข้าใจ แต่รัฐศาสตร์พอจะอ่านความคิดของเคนจิโร่ออก เขายิ้มก่อนจะพูด

“มันก็ขึ้นอยู่กับว่าจะเอาอะไรมาแลกจำนวนเงินที่ฉันสูญเสียไปและมันคุ้มมากแค่ไหน” รัฐศาสตร์จ้องมองเคนจิโร่อย่างมีความหมาย เคนจิโร่ยิ้มน้อยๆ ก่อนจะตอบ

“คุ้มสิฉันรับรองเพราะฉันลองมาแล้ว และรู้ดีว่ามันคุ้มมากแค่ไหน”

รัฐศาสตร์หน้าตึงเล็กน้อยกับคำพูดของเคนจิโร่ แสดงว่าเคนจิโร่กับกัญติญาต้องมีความสัมพันธ์เกินกว่าคู่หมั้นธรรมดา แต่ทำไมคำพูดของเคนจิโร่มันทำให้เขาเจ็บหนึบในใจอย่างบอกไม่ถูก

“แล้วอะไรล่ะที่แกจะเอามาแลกใช้หนี้” รัฐศาสตร์ถาม เคนจิโร่เดินเข้ามาใกล้กัญติญาก่อนจะโอบไหล่มนของเธอพลางลูบแขนเรียวเสลาของเธอไปมาก่อนก้มลงจูบที่ไหล่เบาๆ

“ฉันยกให้มิโกะให้แกเพราะตอนนี้ฉันเบื่อพอดี”

ร่างของกัญติญาถูกผลักอย่างแรงจนร่างของเธอเซปะทะกับร่างของเจ้าของคาสิโนโดยมีท่อนแขนหนาโอบกอดร่างของเธอไว้ได้ทัน หญิงสาวมัวแต่ตกใจคำพูดของคู่หมั้นหนุ่ม ผู้ชายที่เธอปักใจรักมาตั้งแต่เยาว์วัย ผู้ชายที่เธอกำลังจะแต่งงานด้วย

“พี่เคนจิทำอย่างนี้กับมิโกะไม่ได้นะ มิโกะเป็นคู่หมั้นของพี่นะ”

กัญติญาพยายามร้องตะโกนบอก โคกิไม่คิดว่าเจ้านายน้อยของเขาจะทำสิ่งที่ไม่คาดคิดอย่างนี้ เขารู้ดีว่าเคนจิโร่ชิงชังกัญติญามากแค่ไหน แต่ไม่คิดว่าเคนจิโร่จะยกคู่หมั้นสาวให้กับคนอื่นเพื่อใช้หนี้การพนันที่ตัวเองก่อไว้ สายตาของเธอที่มองมาที่เคนจิโร่เต็มไปด้วยการตัดพ้อ เสียใจน้อยใจและอีกหลายๆ ความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามา แววตาของเธอบ่งบอกถึงความเจ็บปวดเมื่อคนที่เธอรักทำกับเธอเหมือนผักปลา นึกจะยกให้ใครก็ยกให้ง่ายๆไม่แคร์ต่อความ รู้สึกของเธอเลยสักนิด

3

เธอก็นึกเสียว่าตอบแทนบุญคุณของพ่อและฉันก็แล้วกันที่ชุบเลี้ยงเธอมาตั้งแต่พ่อกับแม่ของเธอตายและพาแม่ของฉันไปตายด้วย เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าพ่อฉันเป็นโรคหัวใจ ถ้าเกิดรู้ว่าฉันติดหนี้ที่คาสิโนแล้วอะไรจะเกิดขึ้น หรือเธออยากให้พ่อของฉันตาย”

เคนจิโร่พูดอย่างเห็นแก่ตัวสุดๆ เขานำทางาดะมาเป็นตัวแปรให้เธอต้องจำยอม เพราะรู้ดีว่ากัญติญาเคารพรักบิดาของเคนจิโร่มากแค่ไหน และยอมทำตามคำสั่งของทางาดะทุกอย่าง

กัญติญาเหมือนยืนอยู่ปากของหุบเหวลึกที่เคนจิโร่สร้างขึ้น เธอมีทางเลือกเพียงสองทาง ทางที่หนึ่งคือหันหลังกลับเพื่อที่จะไม่ต้องก้าวเดินไปในหุบเหวนั้น อีกทางเลือกหนึ่งคือก้มหน้าเดินลงไปในหุบเหวซึ่งความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมานใจรอคอยอยู่ กัญติญาจะก้มหน้ารับโชคชะตาที่เคนจิโร่และรัฐศาสตร์เป็นผู้ขีดทางให้เดิน สุดท้ายทางเดินที่เธอเลือกก็คือยอมเดินลงสู่หุบเหวนั้นโดยเคนจิโร่เป็นคนผลักเธอลงไป

“ก็ได้...เอาอย่างนี้ก็ได้หากมันเป็นความต้องการของพี่เคนจิ”

น้ำใสๆ หยดลงมาจากดวงตาหวานปนเศร้าของเธอ น้ำตารินไหลลงมาเป็นทางตามแก้มนวล พร้อมกับคำพูดที่เด็ดเดี่ยวกับการตัดสินใจของเธอ

“มิโกะ เขาตกลงแล้ว ทีนี้หนี้ระหว่างเราก็หมดกันแล้วนะ”

เคนจิโร่พูดกับรัฐศาสตร์ที่ยังยืนโอบร่างของกัญติญาอยู่ คำพูดซึ่งไม่แสดงความรู้สึกเสียใจหรือรู้สึกผิดที่เขาเป็นคนผลักกัญติญาลงไปในหุบเหว กิริยาที่แสดงออกถึงความไม่แคร์ของเคนจิโร่ทำให้เธอเพิ่มความเสียใจมากยิ่งขึ้น เมื่อคนที่ตัวเองรักยกเธอให้ชายอื่นเชยชม กัญติญาเก็บความเสียใจไว้ภายในอย่างมิดชิด แต่ก็ไม่สามารถกลั้นน้ำตาแห่งความเสียใจได้ เพราะเธอก็เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง คนภายนอกอาจมองว่าเธอเข้มแข็งเด็ดเดี่ยวแต่ใครเล่าจะรู้ว่าภายในใจของเธอนั้นทั้งอ่อนไหวและอ่อนแอเพียงใด

“ผู้หญิงคนเดียวแลกกับเงินตั้งพันล้าน คิดๆ ดูฉันว่ามันไม่คุ้มนะ”

รัฐศาสตร์กวาดสายตาไปทั่วร่างของกัญติญาอย่างจาบจ้วง สายตาโลมเลียที่เธอสัมผัสได้สร้างความรู้สึกร้อนๆหนาวๆให้แก่เธออย่างบอกไม่ถูก

“ก็ถือว่าเป็นดอกเบี้ยล่วงหน้าก็แล้วกัน ฉันรู้ว่าแกชอบดอกเบี้ยที่ฉันให้”

เคนจิโร่พูดเหมือนรู้ใจรัฐศาสตร์ ซึ่งเขาก็ไม่เถียงคำพูดของเคนจิโร่ การที่เขาให้เคนจิโร่กู้เงินจำนวนมากขนาดนี้ เป็นเพราะว่าเขาต้องการบีบทุกวิถีทางให้ยากูซ่าหนุ่มต้องเป็นเบี้ยล่างยินยอมต่อเงื่อนไขทุกอย่างของเขา เพื่อชดใช้หนี้และหนึ่งในเงื่อนไขนั้นคือคู่หมั้นสาวซึ่งรัฐศาสตร์ต้องการตั้งแต่เห็นหน้า เขาไม่คิดเลยว่าเรื่องมันจะง่ายขึ้นเพราะเขาไม่ต้องเอ่ยปากแต่เคนจิโร่กลับเป็นฝ่ายเสนอยกคู่หมั้นให้เขาเอง

“เอาเป็นว่าฉันขอดูดอกเบี้ยของแกก่อนแล้วกัน ว่ามันคุ้มอย่างที่แกพูดจริงๆ

หรือเปล่า ถ้าเผื่อมันคุ้มจริงๆ อย่างที่แกพูด เราค่อยมาคุยเรื่องหนี้กันอีกที”

รัฐศาสตร์พูดอย่างไม่ให้ตนเองเสียเปรียบ เคนจิโร่พอใจในคำตอบของรัฐศาสตร์จึงตอบตกลง

“ได้...ตกลงตามนี้” กัญติญาตัวชาดิกเมื่อได้ยินการสนทนาที่ทำร้ายจิตใจของเธออย่างหนัก เขาทั้งสองคนคงเห็นเธอเป็นแค่อาหารที่น่าลิ้มลองแต่ยังไม่รู้รสชาดของอาหารนั้น ต่อเมื่อได้ชิมและกินจนอิ่มเสียก่อนจึงจะบอกได้ว่าอาหารเอร็ดอร่อยมากแค่ไหน

“หมดธุระแล้วใช่ไหม...งั้นฉันขอตัวก่อนนะ” เคนจิโร่ตัดบทและก้าวเดินออกไปจากห้องทำงานโดยไม่สนใจกัญติญาเลยสักนิดเดียว โคกิมองใบหน้าของกัญติญาก่อนจะเดินตามเจ้านายน้อยของเขาไปพร้อมกับสมาชิกของพรรค

รัฐศาสตร์ก้มมองใบหน้าผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมแขน ใบหน้าของเธออาบไปด้วยน้ำตา ชายหนุ่มใช้นิ้วเกลี่ยหยาดน้ำตาของเธอเบาๆพลางโน้มใบหน้าของเขาลงมาใกล้เธอก่อนจะจรดริมฝีปากที่ใบหูหอมกรุ่นของเธอและกระซิบคำพูดหนึ่งที่ทำให้หัวใจดวงน้อยเจ็บช้ำ

“ไปล้างคราบของไอ้เคนจิออกจากตัวเธอให้หมดเสียก่อน แล้วไปนอนรอที่เตียงของฉัน” กัญติญาร้าวรานใจ เจ็บแสบที่หัวใจราวกับใครเอาพริกป่นมาราดแผลสด

“มานพพามิโกะไปที่ห้องของฉัน...ถ้าเธอขัดขืนก็ไปยิงทิ้งไอ้เคนจิกับพวกของมันได้เลย” รัฐศาสตร์ออกคำสั่งอย่างเด็ดเดี่ยว มานพปฏิบัติตามคำสั่งพากัญติญาไปที่ห้องพักส่วนตัวของเจ้านายหนุ่มที่อยู่ชั้นที่12 ชั้นบนสุดของเรือสำราญขนาดมหึมาของรัฐศาสตร์

“ที่คาสิโนเป็นไงบ้าง” รัฐศาสตร์เอ่ยถามธนาพลเมื่อร่างของกัญติญาพ้นจากห้องทำงานของเขาไปแล้ว ธนาพลมองเพื่อนรักและเจ้านายด้วยสายตาที่ไม่ชอบใจในการกระทำของเขานัก เพราะรู้ดีว่าที่รัฐศาสตร์ทำไปทั้งหมดเพราะความปรารถนาในตัวของหญิงสาว เพื่อเอาชนะคำพูดของเคนจิโร่เมื่อห้าปีก่อนที่พูดกับรัฐศาสตร์ว่า

‘อย่ายุ่งกับของของกู ถ้ายังไม่อยากตาย’ ซึ่งเป็นคำพูดที่ฝังใจรัฐศาสตร์มาตลอดที่จะได้แก้แค้นคำพูดนี้

“เรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างพร้อมเปิดทำการได้” ที่จริงแล้วคาสิโนของเขาไม่ได้เสียหายมากอย่างที่รัฐศาสตร์พูดกับเคนจิโร่ คาสิโนของเขามีลูกน้องฝีมือดีคอยดูแลอยู่ร่วมร้อยคน การที่เคนจิโร่ไปอาละวาดที่คาสิโนสร้างความเสียหายเพียงเล็กน้อย เพราะคนของเขาสามารถควบคุมสถานการณ์ไว้ได้เสียก่อน เขาไม่ได้ปิดปรับปรุงสามวันตามที่บอกเคนจิโร่แต่แค่ครึ่งวันเท่านั้น

“ดีมาก...ฉันไปละจะไปดูดอกเบี้ยหน่อยสิว่าคุ้มหรือเปล่า” รัฐศาสตร์พูดด้วยรอยยิ้มมุมปาก

“เล็ก...นายว่ามันคุ้มเหรอที่ทำอย่างนี้ นายทำทุกอย่างเพื่ออยากได้ผู้หญิงเพียงคนเดียวมากกกอดเนี่ยนะ” ธนาพลเอ่ยถามรัฐศาสตร์ที่กำลังก้าวเดินออกไปจากห้องทำงาน

“ฉันเสียเงินไปไม่กี่ร้อยล้าน แต่สามารถหักหน้าคนที่มันดูหมิ่นฉันได้มันก็คุ้มไม่ใช่เรอะ” เขาพูดจบก็เดินออกไปจากห้องทันที โดยมีสายตาของธนาพลมองตาม

“นิสัยเหมือนกันทั้งพี่ทั้งน้อง ชอบเอาชนะคนอื่นระวังจะอกแตกตายเพราะผู้หญิง” ธนาพลรำพึงขึ้นมาดังๆ นิสัยของรัฐศาสตร์เหมือนกับผู้เป็นพี่คือรัฐกฤตญ์ ชอบเอาชนะอยากได้อะไรก็ต้องได้ โดยไม่นึกถึงจิตใจคนอื่น ดูเหมือนว่ารัฐศาสตร์จะยิ่งหนักกว่าผู้เป็นพี่เพราะรายนี้อยากได้อะไรก็ต้องได้ไม่ว่าจะต้องทุ่มเงินมากมายแค่ไหน แถมยังมีดีกรีความโหดร้ายเลวรวมอยู่ในตัวเขามากกว่ารัฐกฤตญ์อีกด้วย