วิวาห์ร้อนซ่อนกลรัก

ผู้เขียน : วรนิษฐา

จัดทำ : สิงหาคม 2564

จำนวนหน้า : 216 หน้า

บรรณาธิการ : วรนิษฐา

ออกแบบปก : เอมิลี่ ออกแบบปกนิยาย ปกอีบุ๊กสำเร็จรูป ราคาถูก

พิสูจน์อักษร : หมายจันทร์

E-Mail : Mindnui@gmail.com

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537

ห้ามลอกเลียนแบบหรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้

รวมทั้งการจัดเก็บ ถ่ายทอด สแกน บันทึก ถ่ายภาพ ไม่ว่าในรูปแบบหรือวิธีการใดๆ ในกระบวนการอิเล็กทรอนิกส์โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์เท่านั้น

รถยุโรปคันสวย แล่นไปตามถนนยามค่ำคืนของกรุงเทพมหานคร ความที่บรรยากาศรอบข้างช่างเงียบเชียบจนน่าวังเวงชวนขนหัวลุก มือน้อยๆ ซึ่งตอนนี้ทำหน้าที่จับพวงมาลัยรถอยู่นั้นจึงเอื้อมไปเปิดวิทยุ นิ้วเรียวสวยจิ้มเลือกสถานีมาสักหนึ่งสถานีเพื่อฟังเพลงไปเรื่อยเปื่อยอย่างไม่เจาะจง สายตาก็ไม่ได้ละไปจากท้องถนนตรงหน้า ก่อนที่หูจะสะดุดกับเพลงที่กำลังดังขึ้น จนหัวทุยๆ ที่จัดแต่งทรงผมมาอย่างสวยงาม แทบจะทิ่มไปกับพวงมาลัยรถ

‘งานแต่งที่ใด เป็นได้แค่แขกรับเชิญ อยากแต่งกับเขาเหลือเกิน ขัดเขินที่ยังไร้คู่…’

ปิติญาดาอยากจะหักพวงมาลัยในมือชนต้นไม้ข้างทางให้รู้แล้วรู้รอด เพลงอะไรช่างเปิดได้ประจวบเหมาะกับชีวิตเธอตอนนี้เสียเหลือเกิน หญิงสาวละมือจากวิทยุมากำพวงมาลัยทั้งสองข้าง ไม่ได้เปลี่ยนสถานีหนีเพลงที่ดังขึ้นแต่เสียดแทงใจดำคนโสดแต่อย่างใด นั่งฟังไปอย่างนั้น ตอกย้ำคนโสดไร้คู่อย่างเธอให้ถึงที่สุดกันไปข้าง อายุอานามก็จะแตะเลขสามเข้าไปทุกขณะ ก็ยิ่งกลัวว่าคานทองนิเวศที่ไม่ต้องการจะหล่นตุ๊บลงมาบนตัก

“เฮ้อ!!” เสียงถอนหายใจของคนโสดดังออกมาอย่างอ่อนใจ ก่อนจะสำรวจตัวเองผ่านกระจกมองหลัง เธอไม่ใช่ผู้หญิงหน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่เสียหน่อย สมัยเรียนเป็นถึงอดีตดาวมหาวิทยาลัยเชียวนะ ฐานะทางบ้านก็ดีในระดับหนึ่ง เป็นลูกสาวคนเดียวเสียด้วย แต่ทำไมถึงไร้คู่ก็ไม่รู้ได้ หรือเธอจะต้องห้อยโหนบนคานทองจริงๆ หรือนี่ คิดแบบนั้นคนสวยถึงกับแยกเขี้ยวให้ตัวเองผ่านกระจก

ขณะที่คิดเรื่องนี้ สายตาก็เหลือบมองไปเห็นของชำร่วยชิ้นน่ารักกับช่อดอกไม้ของเจ้าสาวที่วางไว้ตรงกระจกหน้ารถ สองชิ้นนี้เธอพึ่งได้มาสดๆ ร้อนๆ เมื่อไม่ถึงสามชั่วโมงก่อน ในงานแต่งงานของภคมณเพื่อนสนิทกันมาเป็นสิบๆ ปี แต่ชิ่งตัดหน้า แซงทางโค้ง แต่งงานไปก่อนเธอ ทั้งๆ สมัยละอ่อนเคยสัญญากันไว้เสียดิบดี ว่าจะอยู่โสดๆ ในแบบฉบับสาวสวยๆ รวยๆ เริ่ดๆ ไปจนแก่

แถมงานแต่งงานคราวนี้เธอได้รับช่อดอกไม้จากเจ้าสาวแบบไม่ตั้งตัว ในงานจึงถูกแซวว่าจะได้เป็นเจ้าสาวคนต่อไป ซึ่งปิติญาดานั้นได้แต่ส่ายหน้าให้ เพราะรู้ๆ กันอยู่ว่าไม่ทางเป็นแบบนั้นได้แน่นอน พอคิดถึงเรื่องนี้ก็ชวนให้ย้อนคิดถึงอดีต

“เราสองคนจะอยู่กันแบบนี้ ถึงไม่มีผู้ชายก็ไม่แคร์” คำพูดและภาพในอดีตตอนที่ภคมณเอ่ยปฏิญาณด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาก็จริงจังประหนึ่งจะไปออกรบฉายเข้ามาในความคิดของปิติญาดา ก่อนที่ทั้งสองคนจะเกี่ยวก้อยสัญญา แต่ภาพต่อมาคือภาพที่ภคมณสวมชุดเจ้าสาวซะอย่างนั้น

“คุณเพื่อนขี้จุ๊ ชิชิ” ปิติญาดาทำปากยื่นปากยาวให้ภคมณ วันนี้ที่สวยเปล่งปลั่งสมเป็นเจ้าสาว ถึงจะหวิวๆ แต่ภาพนั้นก็ทำเอาเธอน้ำตาคลอ ปลื้มใจแทนเพื่อนรักที่ต่อไปนี้มีชายหนุ่มผู้แสนดีมาคอยดูแลไปตลอดชีวิต ส่วนเธอต่อไปนี้ก็คงใช้ชีวิตตามประสาคนโสดต่อไป แต่พอคิดแบบนั้นลูกศรของความโสดก็แล่นมาปักอกดังฉึก!

‘ตกลงสาวสวยอย่างเธอคือคนสุดท้ายของกลุ่มที่ยังไม่แต่งงานใช่ไหม’ คิดแล้วแค้นใจ มือสวยบีบพวงมาลัยรถจนแน่นริมฝีปากบางอวบอิ่มเม้มเข้าหากัน ก่อนที่จะตั้งสติขับรถกลับบ้านอย่างปลอดภัย แต่ใจนั้นเปลี่ยวเหงา ปีนี้ปิติญาดานั้นอายุย่างเข้ายี่สิบแปดแล้ว เป็นบุตรสาวคนเดียวของครอบครัวอารายานนท์ ซึ่งมีบิดาที่ชื่อศรชัยเป็นหัวหน้าครอบครัว แต่หัวหน้าครอบครัวที่แท้จริงดูเหมือนจะเป็นภรรยาที่ชื่อผกามาศมากกว่า ผู้ซึ่งมีตำแหน่งมารดาของเธอพ่วงมาด้วย

เพราะดูเหมือนคุณนายผกามาศจะเป็นผู้บังคับบัญชาสูงสุดของบ้าน เพราะสามีของคุณนายผกามาศหรือพ่อของปิติญาดานั้นอยู่สมาคมกลัวเมียมาตั้งแต่ยังไม่แต่งงาน ครอบครัวของปิติญาดาประกอบอาชีพด้านพลังงาน มีปั๊มน้ำมันอยู่หลายแห่งทั่วประเทศไทยเรียกได้ว่าเป็นเศรษฐีคนหนึ่งก็ว่าได้ แม้จะไม่ใช่เศรษฐีเก่า แต่เรื่องเงินทองทรัพย์สมบัติเชิดหน้าชูตาก็มีไม่น้อยหน้าใคร

การมีลูกสาวคนเดียวแถมยังไม่ได้แต่งงานแต่งการหรือไม่มีข่าวเรื่องคบหาใครเป็นพิเศษ ทำให้ผู้เป็นพ่อและแม่กลัดกลุ้มไม่น้อย จนต้องปรึกษาหารือเรื่องนี้กันอยู่เนืองๆ อย่างเช่นตอนนี้เป็นต้น สองสามีภรรยานั่งจับเข่าคุยคล้ายปรับทุกข์กันในห้องนอน ต่างมองหน้าและถอนหายใจออกมาเฮือกๆ พวกเขามีแผนไว้ในใจแล้วว่าจะทำยังไงให้ปิติญาดาได้ลงจากคาน

เป็นแผนอันบ้าดีเดือดที่ทุกคนคิดไม่ถึงแน่นอน แต่ถ้าแผนไม่สำเร็จ ต่างก็กลัวว่าจะสูญเสียลูกสาวคนเดียวคนนี้ไปเพราะความโกรธเกรี้ยว ถึงจะเสี่ยงก็ต้องยอมเสี่ยงกันสักครั้ง

“แน่ใจนะคะคุณว่าจะได้ผล” น้ำเสียงของผกามาศดูหวาดหวั่นชอบกล ชักไม่แน่ใจว่าแผนคลุมถุงชนครั้งนี้จะได้ผลจริงๆ ถ้าพลาดขึ้นมาเธอแทบไม่อยากจะคิด

“ได้ผลสิ ถ้ายายน้ำมนต์ของเราได้แต่งงานนะ ไม่เกินปี เราตายายจะได้อุ้มหลานน่ารักน่าชังแน่นอน คุณไม่อยากอุ้มเหรอ” คำพูดของสามีทำเอาผกามาศปฏิเสธไม่ออกแต่ก็ยังไม่มั่นใจอยู่ดี

“อยากน่ะมันอยากอยู่แล้ว แต่…”

“ไม่มีแต่แล้วคุณอ้อย เราต้องเดินหน้าลุยอย่างเดียว” ศรชัยเอ่ยอย่างมั่นใจ งานนี้มีแต่ลุยคำเดียวเท่านั้น สองสามีภรรยาพยักหน้าให้กันและกันอย่างแน่วแน่พร้อมเดินหน้าต่อเต็มกำลัง มั่นใจว่าสายตาผู้ใหญ่สี่คู่มองไม่ผิด ว่าหญิงสาวที่ชื่อปิติญาดาและชายหนุ่มที่ชื่อคณินนั้นต้องมีชีวิตคู่ที่สมบูรณ์แบบอย่างไม่มีที่ติเป็นแน่ แม้ตอนเริ่มต้นจะเศร้าสร้อยและไม่ค่อยสวยงามเหมือนในนิยายก็ตามที

ศรชัยและผกามาศมีนัดกับมงคลและเพ็ญแข ซึ่งทั้งสี่คนนั้นเป็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่กันตั้งแต่สมัยเรียนในวันรุ่งขึ้นเพื่อพูดคุยถึงเรื่องงานแต่งงานของลูกๆ พวกเขาให้เสร็จสิ้นในพรุ่งนี้ ต่างฝ่ายก็ต่างมีแผนไว้จัดการกับคนของตัวเอง เรียกได้ว่าไร้ซึ่งหนทางปฏิเสธได้แน่นอน ใช่ว่าพวกเขาอยากจะใช้วิธีนี้ แต่ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เพราะพยายามนัดให้ลูกสาวลูกชายออกมาเจอกัน แต่ก็คลาดกันเสียทุกครั้งไป

เหตุที่พวกเขาต้องรีบจัดแจงคลุมถุงชนให้เกิดขึ้นเร็วๆ เพราะวันก่อนคณินเข้ามาเปรยๆ กับเพ็ญแข ถามเรื่องแหวนแต่งงานอะไรทำนองนี้ คนเป็นแม่จึงพอจะเดาได้ว่าลูกชายมีความคิดจะสร้างครอบครัวเสียแล้ว และถ้าเดาไม่ผิดอีกอย่าง หญิงสาวที่ลูกชายเธอจะแต่งงานด้วยนั้นต้องเป็นกิ่งดาวแน่นอน ซึ่งงานนี้เพ็ญแขไม่มีทางยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น เพราะสะใภ้ตระกูลภูมิภักดีเกียรติต้องเป็นปิติญาดาคนเดียวเท่านั้น

ก๊อก! ก๊อก!! ก๊อก!!!

“พ่อ แม่คะ นอนกันหรือยังคะ?” เสียงเคาะประตูและน้ำเสียงของลูกสาวที่ดังขึ้น ทำให้ศรชัยและผกามาศยุติการสนทนาจับคู่เอาไว้ก่อน ปิติญาดาเห็นไฟในห้องนอนพ่อและแม่ยังเปิดอยู่จึงอยากจะคุยด้วย จะได้เล่าเรื่องงานแต่งงานของภคมณให้ฟัง

“เข้ามาสิน้ำมนต์” เสียงอบอุ่นของผู้เป็นแม่ดังขึ้น ไม่นานประตูห้องบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของปิติญาดาแทรกเข้ามา วันนี้หญิงสาวแต่งตัวสวยสมเป็นเพื่อนเจ้าสาวด้วยชุดโทนสีหวานที่เจ้าสาวของงานสั่งมาให้โดยเฉพาะ รูปแบบของชุดก็สวยสมวัย

“ไปงานแต่งหนูเต้ยมาเป็นยังไงบ้าง ชื่นมื่นไหม” คนเป็นพ่อเอ่ยถามขึ้นก่อน ส่วนผกามาศก็แอบสังเกตท่าทางของลูกสาวที่ยิ้มแก้มแทบปริ ทำยังกับเป็นเจ้าสาวเสียเองอย่างนั้นแหละ

“บ่าวสาวเขาหว้านหวานใส่กัน ตั้งแต่งานยังไม่ได้เริ่ม กระทั่งอัพเตอร์ปาร์ตี้ค่ะ” เสียงใสๆ เอ่ยบอก อันที่จริงภคมณนั้นส่งการ์ดเชิญมาให้เธอทั้งบ้าน แต่พ่อติดประชุมกับลูกค้าสำคัญจึงไม่ได้ไปด้วย ส่วนแม่ถ้าพ่อไม่ไปมีหรือจะยอมไป มีแต่ใส่ซองฝากเธอไปปึกใหญ่เท่านั้นเอง เพราะทั้งคู่ก็เอ็นดูเพื่อนของเธอคนนี้ไม่น้อย

“นี่ค่ะของชำร่วย”

“น่ารักเชียว” ผกามาศรับของชำร่วยมาจากลูกสาว ก่อนจะเอ่ยชมกับขวดโหลสีขาวที่ภายในมีช็อกโกเลตรูปหัวใจสีสันสดใสน้อยใหญ่บรรจุอยู่เต็มไปหมด คู่รักคู่นี้คงหวังให้ความรักของพวกเขานั้นหอมหวานดั่งช็อกโกแลตนี้ก็เป็นได้

“ไปงานแต่งเพื่อนสนิท แล้วลูกอยากแต่งกับเขาบ้างหรือเปล่า หื้อ...น้ำมนต์” ศรชัยหยั่งเชิงถามลูกสาว เลือกจังหวะนี้แหละ เพราะกำลังคุยเรื่องงานแต่งงาน ขืนไปพูดเอาเวลาอื่นเดี๋ยวปิติญาดาจับได้จะเสียแผน

“ค่ะ”

“จริงเหรอน้ำมนต์” คำตอบของลูกสาว ทำเอาผกามาศถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น จนถูกสามีจับศอกไว้เบาๆ เพื่อปรามกรายๆ ไม่ให้ดีใจเกินเหตุ ซึ่งดูเหมือนคนเป็นภรรยาจะเข้าใจ และลูกสาวดูจะยังไม่สังเกตเห็น

“ก็ถ้าน้ำมนต์มีแฟนที่รักน้ำมนต์ม้ากมากให้ได้ครึ่งหนึ่งที่พ่อรักแม่ละก็ น้ำมนต์ก็คงแต่งงานไปตั้งนานแล้วละค่ะ แต่นี่ลูกสาวคนสวยของพ่อกับแม่ยังโสด และโสด เนื้อคู่ เนื้องอกที่ว่านั่นก็ไม่รู้ไปมุดตู้อยู่ที่ไหน ไม่โผล่มาให้เห็นตัวสักที” ปิติญาดาดูจะย้ำคำว่าโสดให้ชัดๆ ก่อนจะทำหน้าห่อเหี่ยวอย่างคนไร้คู่ แต่คำพูดของลูกสาวกลับทำให้พ่อและแม่ยิ้มขำ

“เราน่ะเลือกมากเอง”

“ใครบอกละคะ ไม่มีคนให้มาเลือกต่างหาก” พูดจบหญิงสาวก็ย่นจมูกโด่งๆ นั้นนิดหนึ่ง แต่สิ่งที่ปิติญาดาพูดนั้นดูจะเป็นเรื่องจริงที่พ่อและแม่รับรู้ได้ เพราะพวกเขาเลี้ยงลูกสาวคนนี้เหมือนเพื่อน จึงสนิท มีอะไรก็มักจะปรึกษากันเสมอๆ ไม่เว้นแม้แต่เรื่องความรักซึ่งลูกหลายๆ บ้านเขินอายที่จะพูด แต่สำหรับพวกเขาทั้งสามคน ไม่ได้เป็นแบบนั้นแต่อย่างใด ก่อนที่ผกามาศจะถามขึ้น

“ในงานวันนี้ ไม่มีเพื่อนเจ้าบ่าวที่ถูกใจบ้างหรือไง?”

“อืม…มีคนหนึ่งค่ะ”

“ใครลูก” คราวนี้คนที่ทำน้ำเสียงตื่นเต้นเป็นศรชัยเสียเอง เพราะกลัวเสียตำแหน่งลูกเขยให้ผู้ชายอื่นที่ไม่ใช่คณิน พอรู้ตัวก็ยิ้มกลบเกลื่อนส่งมายังภรรยาก่อนคนแรก

“ครั้งแรกที่เห็นก็แอบปลื้ม ผู้ชายอะไรหล้อหล่อ แต่พอสวนกันที่หน้าห้องน้ำกลับเดินมาขอลิปกลอสน้ำมนต์ สุดท้ายก็เลยเป็นเพศเดียวกัน แต่เขาสลับร่างเป็นชายมาเกิดก็แค่นั้น” คำพูดของลูกสาวทำเอาคนเป็นแม่ตาโต ก่อนจะยกมือขึ้นทาบอก

“อกอีแป้นจะแตก ผู้ชายสมัยนี้เป็นตุ๊ดเป็นเกย์กันหมดแล้วหรือนี่” พูดจบก็หันมองหน้าสามีที่นั่งอยู่ไม่ห่าง ศรชัยถึงกับส่ายศีรษะให้แบบไม่รู้เรื่องอะไรด้วยทันที

“นั่นนะสิคะ แล้วจะเหลือใครตกถึงท้องน้ำมนต์”

“พูดจาอะไร น่าเกลียด” ผกามาศเอ็ดลูกสาวที่พูดจาไม่สมกับเป็นผู้หญิงเอาเสียเลย ส่วนคนพูดก็ยิ้มเจื่อนๆ ให้ตามเคย

“แล้วถ้ามี ลูกจะยอมแต่งงานกับเขาใช่ไหม?”

“ขอดูโปรไพล์ ดูนิสัยและอื่นๆ อีกร้อยแปดก่อนค่ะ แล้วค่อยตัดสินใจ” ปิติญาดาบ่ายเบี่ยงแบบไม่รู้ เพราะไม่คิดว่าพ่อกับแม่จะมีแผนการบางอย่างเตรียมไว้สำหรับเธอนั่นเอง ถึงจะยังไม่มีแฟน อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ อยากแต่งงานเป็นพักๆ ก็จริงอยู่ แต่เธอก็เลือกนะ ไม่ใช่จะเป็นใครก็ได้

หญิงสาวทิ้งตัวลงนอนหนุนตักแม่ อ้อนเหมือนลูกแมวตัวน้อย ถึงอายุจะเข้าเลขสามทุกขณะ แต่ความออดอ้อนของลูกคนนี้ก็ไม่ได้ลดน้อยลงไปแต่อย่างใด

“น้ำมนต์ของแม่มีสเปคผู้ชายแบบไหนนะ พอจะบอกได้ไหม ชักอยากจะรู้แล้วสิ” ขณะเอ่ยถาม ผกามาศลูบศีรษะได้รูปที่หนุนตักเธออยู่เบาๆ มองใบหน้าของลูกสาวที่นวลเนียน เปล่งปลั่ง สวยสมวัย ยิ่งวันนี้แต่งหน้าอ่อนๆ ด้วยแล้วก็ยิ่งสวย ดวงตาของปิติญาดานั้นกลมโตเหมือนลูกกวางก็ว่าได้ ขนตาก็งอนงาม ลูกสาวของเธอคนนี้ตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยทำให้พ่อและแม่ต้องเสียใจเลยสักเรื่อง เป็นเด็กดีมาโดยตลอด

“นั่นสิ พ่อก็อยากรู้” ศรชัยเอ่ยขึ้นอีกคน

“อืม…สเปคผู้ชายเหรอคะ” คนถูกถามทำท่าคิด เพราะเธอไม่ได้วางสเปคผู้ชายไว้เลยจริงๆ เมื่อก่อนเคยวางไว้เพียบ สูงสักร้อยแปดสิบขึ้นไป คิ้วหนาได้รูป จมูกต้องโด่ง ปากหยักนิดๆ ผิวแทนๆ หน่อยก็จะดี เพราะเธอไม่ชอบผู้ชายผิวขาว ดูสะอาดเกินไป แต่ตอนนี้สเปคลดน้อยตามอายุที่มากขึ้น คำตอบที่ให้แม่จึงสั้นไปด้วย

“ขอแค่ไม่ชอบเพศเดียวกันก็พอแล้วค่ะ”

“นั่นน่ะสินะ ผู้ชายสมัยนี้หาง่ายจะตายไป แต่เป็นผู้ชายทั้งแท่งหรือเปล่านี่สิ” พูดไปแล้วผกามาศก็ชักจะกลัวว่าคณินจะเป็นชายเต็มชายหรือเปล่า แต่เธอก็เคยเห็นว่าที่ลูกเขยมาแล้วนี่นา แมนเต็มร้อยแน่ๆ มั่นใจได้ บทสนทนาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ปิติญาดาจะเอ่ยขึ้น

“แม่…”