ฉันคือหลักยึดของคีริน สามีมหาเศรษฐีสายเทคของฉัน เป็นคนเดียวที่สามารถฉุดรั้งจิตวิญญาณอันบ้าคลั่งของเขาไว้ได้

แต่ตอนที่น้องชายของฉันกำลังจะตาย คีรินกลับเอาเงินค่ารักษาพยาบาลไปให้เมียน้อยของเขาสร้างสถานสงเคราะห์แมวจรจัดมูลค่าหลายร้อยล้าน

หลังจากน้องชายฉันตาย เขาทิ้งให้ฉันเลือดอาบอยู่ในซากรถเพื่อไปช่วยหล่อน

และการหักหลังครั้งสุดท้ายก็มาถึง เมื่อฉันพยายามจะฟ้องหย่าและพบว่าการแต่งงานทั้งหมดของเราเป็นเรื่องโกหก ทะเบียนสมรสเป็นของปลอมที่ทำขึ้นมาอย่างแนบเนียน

เขาจงใจสร้างโลกทั้งใบของฉันขึ้นมาบนฐานของคำหลอกลวง เพื่อให้แน่ใจว่าฉันจะไม่มีวันหนีไปได้ และไม่มีวันมีอะไรเป็นของตัวเอง

ฉันจึงโทรหาผู้ชายคนเดียวที่ฉันเคยปฏิเสธเมื่อหลายปีก่อน และเริ่มแผนการเผาอาณาจักรของเขาให้มอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน

บทที่ 1

เอมิกา POV:

ใครๆ ก็ว่าอสูรร้ายทุกตนย่อมมีจุดอ่อน สำหรับคีริน อัศวเมธานนท์ อสูรร้ายที่ฉลาดและบ้าคลั่งที่สุดในโลกเทคโนโลยี จุดอ่อนนั้นควรจะเป็นฉัน ฉันคือหลักยึดของเขา เป็นคนเดียวที่สามารถเหนี่ยวรั้งจิตวิญญาณอันปั่นป่วนของเขาไว้กับพื้นดินได้ นั่นคือเรื่องราวที่เราบอกตัวเอง เป็นตำนานที่สร้างอาณาจักรของเขาและโลกทั้งใบของฉันขึ้นมา

จนกระทั่งมันไม่ใช่โลกของฉันอีกต่อไป

ข่าวลือหนาหูมาหลายเดือนแล้ว เสียงกระซิบในกรงทองของสังคมชั้นสูง พาดหัวข่าวในเว็บซุบซิบที่ฉันไม่เคยอ่านแต่ถูกส่งมาให้โดยเพื่อนๆ ที่ “เป็นห่วง” คีริน คนที่เคยซื้อเกาะทั้งเกาะเพียงเพราะฉันเปรยว่าชอบสีของหาดทรายที่นั่น ตอนนี้กลับถูกพบเห็นอยู่กับดาริน วรโชติ ทุกที่

ดาริน...แค่ชื่อก็รู้สึกเหมือนกรดราดลงบนลิ้น เธอคือทายาทสาวโซเชียลมีเดียที่โด่งดังจากการที่มีชื่อเสียง และเป็นฝันร้ายสมัยมัธยมของฉันโดยเฉพาะ เธอคือสาเหตุของรอยแผลเป็นสีเงินจางๆ บนข้อมือของฉัน สิ่งเตือนใจถึงความเจ็บปวดที่ฉันคิดว่าฝังกลบไปแล้ว

และคีริน...คีรินของฉัน...ก็หลงใหลเธออย่างหัวปักหัวปำ

การตบหน้าฉันในที่สาธารณะครั้งแรกเกิดขึ้นในงานกาลาการกุศล เขาควรจะเป็นคู่ควงของฉัน ฉันรออยู่สามชั่วโมงในชุดราตรีที่เขาสั่งตัดให้เป็นพิเศษ แต่แล้วภาพหนึ่งก็แวบขึ้นมาบนหน้าจอมือถือ: คีริน...มือของเขาวางอย่างแสดงความเป็นเจ้าของบนบั้นเอวของดาริน ส่วนเธอก็แหงนหน้าหัวเราะร่า คำบรรยายใต้ภาพเขียนว่า: เจ้าพ่อเทค คีริน อัศวเมธานนท์ และอินฟลูเอนเซอร์สาว ดาริน วรโชติ เปิดตัวคู่กันอย่างน่าทึ่ง

ส่วนการเปิดตัวของฉันคือการนั่งแท็กซี่กลับบ้านเงียบๆ เนื้อผ้าไหมของชุดราตรีให้ความรู้สึกเหมือนผ้าห่อศพ

จากนั้นก็เป็นการเชือดเฉือนเล็กๆ น้อยๆ ที่เจ็บแสบยิ่งกว่า เขาเริ่มยกเลิกมื้อค่ำประจำสัปดาห์ของเรา ซึ่งเป็นธรรมเนียมศักดิ์สิทธิ์เพียงอย่างเดียวที่เราทำกันมาตั้งแต่สมัยยังจนและต้องแบ่งมาม่าซองเดียวกันกิน ข้อความของเขาสั้นลง โทรศัพท์ก็น้อยลง เขาเป็นเหมือนวิญญาณในคฤหาสน์สไตล์มินิมัลที่กว้างขวางของเรา เตียงฝั่งของเขาเย็นเฉียบอยู่เสมอ

ในขณะเดียวกัน ดารินก็รุกไม่หยุด เธอส่งข้อความส่วนตัวเป็นรูปที่เธอใส่ชุดชั้นในยี่ห้อโปรดของฉัน พร้อมแท็กสถานที่ว่าเป็นเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวของคีริน เธอ “เผลอ” ส่งพัสดุมาที่บ้านเรา ข้างในเป็นรูปคู่ของเธอกับคีรินในกรอบ เป็นภาพเซลฟี่ที่ดูสนิทสนมจนน่าคลื่นไส้ การกระทำแต่ละอย่างคือมีดที่ลับมาอย่างดี ถูกออกแบบมาเพื่อบิดคว้านแผลในใจฉัน

แต่การกระทำที่พังทลายทุกสิ่งทุกอย่าง การกระทำที่เปลี่ยนความโศกเศร้าของฉันให้กลายเป็นความเย็นชา แข็งกระด้าง และเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น กลับไม่เกี่ยวกับฉันเลย

มันเกี่ยวกับลีโอ

น้องชายของฉัน ลีโอผู้สดใสและเต็มไปด้วยความหวังของฉัน กำลังจะตาย โรคทางพันธุกรรมที่หายากกำลังทำลายร่างกายของเขาอย่างช้าๆ แต่การรักษาด้วยวิธีทดลองแบบใหม่มอบความหวังอันริบหรี่ให้ มันแพงมหาศาล ต้องใช้ทั้งเงินและเส้นสายซึ่งมีเพียงคีรินเท่านั้นที่ทำได้ เขาเคยสัญญากับฉัน เขาประคองใบหน้าฉันไว้ในมือ สบตาฉัน แล้วพูดว่า “เอม พี่จะพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินเพื่อลีโอ ไม่ว่าจะต้องทำอะไรก็ตาม”

ฉันเชื่อเขา ฉันยึดมั่นในคำสัญญานั้นเหมือนคนจมน้ำที่เกาะแพชูชีพ

สัปดาห์ที่แล้ว หมอของลีโอโทรมา มันมีช่วงเวลาสำคัญที่ต้องรีบคว้าไว้ การรักษาต้องใช้เงินทันที ต้องหาอุปกรณ์ให้ได้ภายในเจ็ดสิบสองชั่วโมง ฉันโทรหาคีริน เสียงสั่นเทาด้วยความกลัวและความหวัง

“คีริน ถึงเวลาแล้วนะ เราต้องใช้เงินแล้ว หมอบอกว่า...”

“พี่ประชุมอยู่เอม” เขาตัดบท น้ำเสียงห่างเหินและรำคาญ ฉันได้ยินเสียงแมวร้องเหมียวๆ เบาๆ อยู่ข้างหลัง เป็นเสียงที่ฉันรู้ว่าคือลูกแมวเปอร์เซียที่เขาเพิ่งซื้อให้ดาริน “เดี๋ยวพี่ดูอีเมลทีหลัง”

เขาไม่เคยดู

สองวันต่อมา การแจ้งเตือนข่าวก็เด้งขึ้นมาบนมือถือของฉัน *ความใจบุญของคีริน อัศวเมธานนท์ ไร้ขีดจำกัด: มหาเศรษฐีสายเทคทุ่มเงินหลายร้อยล้านบาทสนับสนุนโปรเจกต์สัตว์เลี้ยงของดาริน วรโชติ สร้างสถานสงเคราะห์แมวจรจัด*

แพชูชีพแตกเป็นล้านชิ้น ทิ้งให้ฉันจมดิ่งลงในผืนน้ำที่เย็นยะเยือกของการหักหลัง

ลีโอเพิ่งเสียชีวิตเมื่อวานนี้

ตอนนี้นั่งอยู่บนพื้นเย็นๆ ในห้องพักผู้ป่วยที่ว่างเปล่าของเขา กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่ฉุนจนแสบจมูก ฉันเลื่อนดูรายชื่อในมือถือ นิ้วโป้งของฉันค้างอยู่เหนือชื่อที่ฉันไม่ได้โทรหามาแปดปีแล้ว เป็นเบอร์ที่ฉันบันทึกไว้ตามอารมณ์ชั่ววูบ ไม่มีชื่อ มีเพียงตัวเลขเรียงกันซึ่งเป็นตัวแทนของเส้นทางที่แตกต่าง ชีวิตที่ฉันไม่ได้เลือก

นิ้วของฉันสั่นขณะที่พิมพ์ *ฉันต้องการความช่วยเหลือ*

ฉันไม่ได้คาดหวังว่าจะได้รับการตอบกลับ มันเป็นการโยนหินถามทาง เป็นการกรีดร้องอย่างสิ้นหวังลงไปในความว่างเปล่า

แต่ไม่ถึงหนึ่งนาทีต่อมา มือถือของฉันก็สั่น

*ได้ทุกอย่าง บอกมาว่าอยู่ที่ไหน เดี๋ยวไปหา*

น้ำตาหยดหนึ่ง ร้อนและหนักหน่วง ไหลลงมาบนแก้มและหยดลงบนหน้าจอ มันเป็นความปลอบใจที่แปลกและว่างเปล่า

ฉันเงยหน้าขึ้นมองทีวีเล็กๆ ที่ติดอยู่มุมห้อง ซึ่งปิดเสียงไว้แต่ยังคงฉายข่าวตลอด 24 ชั่วโมง เขาอยู่บนนั้น...คีริน เขากำลังแถลงข่าวเรื่องสถานสงเคราะห์แมว เขากำลังยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่จริงใจและหาได้ยากซึ่งฉันไม่ได้เห็นมาหลายเดือนแล้ว เขาค่อยๆ ปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยออกจากใบหน้าของดาริน สัมผัสของเขาอ่อนโยนจนทำให้ฉันปั่นป่วนในท้อง

ตัวอักษรวิ่งที่ด้านล่างของหน้าจอเขียนว่า: *ชีวิตใหม่บนเส้นทางใหม่: ดาริน วรโชติ ฉลองการเริ่มต้นครั้งใหม่*

สายตาของฉันตกลงบนกล่องดนตรีไม้เล็กๆ ที่เก่าคร่ำคร่าบนโต๊ะข้างเตียง เป็นของชิ้นเดียวของลีโอที่ฉันทนเก็บไปไม่ไหว มันเล่นเพลง “Twinkle, Twinkle, Little Star” ในเวอร์ชันที่แปร่งๆ และเพี้ยน คีรินเป็นคนซื้อมันให้เขา

เขาเจอมันในโรงรับจำนำฝุ่นเขรอะในปีที่อัลกอริทึมตัวแรกของเขาขายได้ ตอนนั้นเรายังอยู่ในอพาร์ตเมนต์ห้องนอนเดียวแคบๆ เหนือร้านซักผ้าหยอดเหรียญที่มักจะมีกลิ่นอับชื้นและกลิ่นคลอรีนอยู่เสมอ ตอนนั้นคีรินเป็นเหมือนอากาศธาตุ เป็นเด็กหนุ่มอัจฉริยะที่เกรี้ยวกราด ซึ่งออกจากบ้านพักเด็กกำพร้ามาโดยไม่มีอะไรเลยนอกจากเสื้อผ้าติดตัวและแววตาที่ลุกเป็นไฟซึ่งสามารถเผาโลกทั้งใบได้

ฉันเป็นพนักงานเสิร์ฟในร้านอาหารที่เขามักจะมานั่งเป็นชั่วโมงๆ จิบกาแฟแก้วเดียว และร่างโค้ดที่ซับซ้อนลงบนกระดาษเช็ดปาก ฉันเริ่มเก็บอาหารเหลือไว้ให้เขา แล้วก็ให้เขามานอนที่โซฟาของฉันตอนที่เขาถูกไล่ออกจากที่พัก ฉันเป็นคนแรกที่เชื่อในตัวเขา ที่มองเห็นอัจฉริยภาพภายใต้ความเกรี้ยวกราดนั้น

จากที่เคยแบ่งมาม่าซองเดียวกัน เราก็กลายมาเป็นเจ้าของพอร์ตการลงทุนมูลค่าหลายพันล้าน ชีวิตของเราเปลี่ยนไป แต่แก่นแท้ของความผูกพันของเรา ฉันคิดว่ามันยังคงอยู่

“เราจะมีครอบครัวกันนะเอม” เขาเคยกระซิบกับฉันในคืนหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน ในป้อมปราการเหล็กและกระจกที่เราเรียกว่าบ้าน “ครอบครัวจริงๆ สิ่งที่เราสองคนไม่เคยมี พี่จะสร้างโลกที่ปลอดภัยสำหรับเอมกับลูกๆ ของเราจนไม่มีอะไรมาแตะต้องเราได้”

คำสัญญานั้นตอนนี้รู้สึกเหมือนเป็นเรื่องตลกร้าย เขากำลังสร้างโลกให้ดาริน สร้างสถานสงเคราะห์ให้แมวของเธอ ในขณะที่โลกของน้องชายฉันดับวูบไปแล้ว

ร่างกายของฉันสั่นสะท้านด้วยเสียงสะอื้นที่รู้สึกเหมือนถูกฉีกออกมาจากจิตวิญญาณ ฉันหยิบกล่องดนตรีของลีโอขึ้นมา ไม้ราคาถูกของมันเย็นเฉียบเมื่อสัมผัสกับผิวของฉัน และกอดมันไว้แนบอก

ฉันเปิดมือถืออีกครั้ง นิ้วโป้งเลื่อนดูข้อความล่าสุดที่คุยกับคีรินอย่างเหม่อลอย คำวิงวอนอย่างสิ้นหวังของฉันให้เขาโทรหาโรงพยาบาล ให้เขารับสายฉัน คำตอบของเขากระท่อนกระแท่นและไม่ใส่ใจ

*ยุ่งอยู่*

*ประชุม*

*คุยไม่ได้*

แล้วฉันก็เห็นวันที่ของการแจ้งเตือนข่าวเกี่ยวกับสถานสงเคราะห์แมว มันคือวันครบรอบของเรา วันที่เขาขอฉันแต่งงานบนหน้าผาสูงชันในภูเก็ต พร้อมกับสัญญาว่าจะรักฉันไปชั่วชีวิต เขาใช้เวลานั้นอยู่กับเธอ ฉลองให้เธอ ทุ่มเงินให้กับความต้องการของเธอด้วยเงินที่ควรจะช่วยชีวิตน้องชายของฉัน

ข้อความสุดท้ายที่ฉันส่งหาเขาคือเมื่อสองวันก่อน *ลีโออาการแย่ลงนะคีริน ได้โปรดเถอะ ฉันต้องการคุณ*

เขาไม่เคยตอบกลับ

เอมิกา POV:

มันกลายเป็นกิจวัตรที่น่าขยะแขยง คีรินทุ่มของขวัญให้ดารินจนเป็นข่าวพาดหัว ในขณะที่ฉันนั่งคัดแยกข้าวของในชีวิตอันแสนสั้นของลีโอ

เขาซื้อรถโรลส์-รอยซ์ที่สั่งทำสีพิเศษให้เธอ เป็นสีชมพูเฉดเดียวกับลิปสติกแท่งโปรดของเธอ ส่วนฉันจ่ายค่าโลงศพไม้เรียบๆ ของลีโอด้วยบัตรเครดิตของตัวเอง

เขาบินพาเธอกับเพื่อนอินฟลูเอนเซอร์อีกยี่สิบคนไปรีสอร์ตส่วนตัวที่มัลดีฟส์เพื่อ “สร้างคอนเทนต์” แบบกะทันหัน ส่วนฉันขับรถไปที่ชายฝั่งทะเลที่ลมแรงเพียงลำพังเพื่อลอยอังคารของลีโอ โกศสีเทาเย็นเฉียบและหนักอึ้งอยู่ในมือ

งานศพเป็นไปอย่างเงียบๆ มีเพื่อนสนิทของฉันไม่กี่คนกับพยาบาลของลีโอที่มาร่วมงาน แน่นอนว่าคีรินไม่ได้มา เขาส่งพวงหรีดที่ใหญ่โตจนน่าเกลียดมาให้ เป็นอนุสรณ์สถานแห่งความรู้สึกผิดอันฉูดฉาดที่ฉันให้สัปเหร่อเอาไปทิ้งในถังขยะ

สองวันหลังจากที่ฉันมองดูเศษเสี้ยวสุดท้ายของน้องชายกลายเป็นเถ้าธุลีและลอยหายไปกับคลื่น โทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้น เป็นเขา

“ฮัลโหล” เขาพูด น้ำเสียงสบายๆ เหมือนโทรมาถามว่าอยากกินอะไรเป็นมื้อเย็น “ขอโทษสำหรับทุกอย่างนะ ที่นี่วุ่นวายมากเลย”

ความสงบเยือกเย็นที่ห่อหุ้มฉันมาหลายวันปริแตก “วุ่นวายเหรอ?” ฉันทวนคำ เสียงต่ำจนน่ากลัว “ลีโอตายแล้วนะคีริน”

มีความเงียบงันไปชั่วครู่ “พี่รู้เอม พี่เสียใจด้วยจริงๆ นะ กะว่าจะโทรไปอยู่ แต่...”

“แต่ยุ่งอยู่กับการทุ่มเงินสร้างสวรรค์ให้แมวอยู่สินะ?” คำพูดนั้นเย็นยะเยือก “เงินก้อนนั้นนะคีริน มันเป็นโอกาสเดียวของลีโอ”

“เอม มีเหตุผลหน่อยสิ” เขาเริ่มพูด น้ำเสียงเปลี่ยนไปเป็นแบบที่เขาใช้ตอนปลอบใจกรรมการบริษัทที่เรื่องมาก “หมอบอกว่ามันเป็นการทดลอง ไม่มีการรับประกันอะไรเลย แต่สถานสงเคราะห์แมวน่ะ รับประกันได้เลยว่าเป็นข่าวพีอาร์ที่ดีมาก แล้วดารินก็อยากทำมันมากๆ ด้วย”

เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ เขากำลังเปรียบเทียบชีวิตน้องชายฉันกับกลยุทธ์ประชาสัมพันธ์

แล้วฉันก็ได้ยินมัน เสียงหัวเราะคิกคักเบาๆ ของผู้หญิงอยู่ข้างหลัง “คีลินขา เสร็จรึยังคะ คุณสัญญาว่าจะพาไปดูแหวนไม่ใช่เหรอ”

ดาริน

เสียงที่ไร้กังวลนั้นเป็นเหมือนระเบิดลูกสุดท้าย มันทำลายความรู้สึกที่ยังหลงเหลืออยู่ ทำลายเศษเสี้ยวของความรักที่ฉันเคยมีให้เขาจนหมดสิ้น ไม่เหลืออะไรอีกแล้วนอกจากผืนดินที่ไหม้เกรียม

ฉันวางสายโดยไม่พูดอะไรอีก

มือของฉันเคลื่อนไหวอย่างประหลาดและไร้ความรู้สึก ฉันเดินไปที่ตู้เซฟที่ซ่อนอยู่หลังภาพวาดของรอธโกในห้องนอนของเรา แล้วดึงซองเอกสารสีน้ำตาลหนาๆ ออกมา ข้างในเป็นเอกสารที่ฉันเกือบลืมไปแล้ว...ใบหย่า ทนายของเขาเป็นคนร่างขึ้นตอนที่เราแต่งงานกัน เป็นเหมือนสัญญาก่อนสมรส “เผื่อไว้เฉยๆ” เขาเคยพูดด้วยรอยยิ้มเศร้าๆ “เผื่อว่าวันหนึ่งพี่จะกลายเป็นอสูรร้ายที่สมควรจะเสียเอมไป”

ลายเซ็นของฉันบนเส้นประนั้นมั่นคงและชัดเจน *เอมิกา วงศ์สวัสดิ์* ชื่อที่จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนเป็นของฉันอีกครั้ง

ฉันส่งรูปเอกสารที่เซ็นแล้วไปที่เบอร์ที่เจตน์ให้ไว้ เป็นเบอร์ติดต่อของทนายความด้านครอบครัวที่สุขุมแต่โหดเหี้ยมและฉาวโฉ่ในกรุงเทพฯ *ช่วยยื่นเรื่องนี้ให้ฉันทีได้ไหมคะ?*

ข้อความตอบกลับมาทันที *ถือว่าเรียบร้อยแล้วครับ พรุ่งนี้หนึ่งทุ่มจะมีรถไปรอคุณ จะพาคุณไปที่สนามบินส่วนตัว*

เมื่อจัดการเรื่องนี้เสร็จ ความรู้สึกว่างเปล่าอย่างประหลาดก็ผลักดันให้ฉันออกจากบ้าน ยังมีของของลีโอสองสามชิ้นอยู่ที่อพาร์ตเมนต์เก่าของเรา ที่ที่อยู่เหนือร้านซักผ้าหยอดเหรียญ รูปวาดสมัยเด็ก ตุ๊กตาหมีตัวแรกของเขา ฉันทิ้งมันไว้ไม่ได้

ย่านนั้นดูทรุดโทรมกว่าที่ฉันจำได้ ไฟถนนกะพริบเหนือทางเท้าที่แตกร้าว ขณะที่ฉันเลี้ยวเข้าถนนสายเก่าของเรา หัวใจฉันก็หยุดเต้น รถที่จอดอยู่ใต้หน้าต่างบ้านหลังแรกของเราพอดี เป็นรถที่ฉันรู้จักดียิ่งกว่ารถของตัวเอง...รถมายบัคสีดำด้านคันเดียวในโลกของคีริน

เขามาทำอะไรที่นี่?

ฉันหลบอยู่หลังแถวถังขยะที่ล้นทะลัก กลิ่นเหม็นเปรี้ยวของขยะลอยเข้าจมูก ไฟในรถเปิดอยู่ ทำให้ฉันเห็นพวกเขาชัดเจน...คีรินกับดาริน หลังของเธอพิงอยู่กับประตูฝั่งผู้โดยสาร และเขากำลังโน้มตัวไปหาเธอ ปากของเขาประกบอยู่กับปากของเธอ มือของเขาสางอยู่ในผมสีบลอนด์ของเธอ

มันเป็นจูบที่ดิบเถื่อนและหิวกระหาย และมันเกิดขึ้นในที่ที่เขาเคยบอกรักฉันเป็นครั้งแรก

คลื่นความคลื่นไส้ซัดเข้ามาอย่างรุนแรงจนฉันต้องเอามือปิดปากเพื่อไม่ให้อาเจียนออกมา ฉันหลับตาแน่น แต่ภาพนั้นก็ยังติดตาอยู่

เมื่อฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง พวกเขาก็ผละออกจากกัน ดารินกำลังใช้เล็บที่แต่งอย่างสวยงามลูบไล้ลงบนหน้าอกของเขา “ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าคีลินพาเค้ามาที่โทรมๆ แบบนี้ทำไม” เธอทำปากยื่น

น้ำเสียงของคีรินทุ้มต่ำ เต็มไปด้วยความรักใคร่ที่เคยเป็นของฉันคนเดียว “ใจเย็นๆ ที่รัก” เขาชี้ออกไปนอกหน้าต่าง ไปยังตึกอิฐที่ผุพัง ไปยังชีวิตที่เราสร้างขึ้นมาจากความว่างเปล่า “อีกหกเดือน ที่นี่จะไม่มีอะไรเหลือแล้ว บริษัทของพี่เพิ่งซื้อที่ดินทั้งบล็อกนี้ เราจะทุบทิ้งทั้งหมดเพื่อสร้างตึกอัศวเมธานนท์ทาวเวอร์หลังใหม่ และเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด ที่มองเห็นวิวเมืองได้ 360 องศา...เป็นของเธอนะ”

ลมหายใจของฉันขาดห้วง เขากำลังจะทุบทำลายประวัติศาสตร์ของเรา เขากำลังจะลบรากฐานของเราทิ้ง แล้วสร้างอนุสาวรีย์ให้เธอบนซากปรักหักพังนั้น โดยที่ไม่คิดจะบอกฉันสักคำ

ความโศกเศร้าและความโกรธแค้นของฉันหลอมรวมกันเป็นแรงกระตุ้นที่สิ้นหวังเพียงอย่างเดียว: วิ่งหนี ฉันถอยหลังอย่างลนลาน เท้าไปสะดุดกับเศษโลหะชิ้นหนึ่ง มันกระทบกับพื้นทางเท้าเสียงดังลั่น เหมือนเสียงปืนในถนนที่เงียบสงัด

ในรถมายบัค ฉากรักอันดูดดื่มหยุดชะงัก ศีรษะสองศีรษะหันมา และไฟหน้ารถที่สว่างจ้าคู่หนึ่งก็สาดตรงมายังถังขยะ ตรึงฉันไว้ในแสงสว่างที่ไร้ความปรานี

เอมิกา POV:

แววตาของคีรินที่เคยอบอุ่นเหมือนอ้อมกอด บัดนี้กลับเย็นชาและแหลมคมราวกับเศษน้ำแข็งแตกละเอียด เขามองเข้าไปในความมืดที่ฉันยืนตัวแข็งทื่อ สีหน้าของเขาอ่านไม่ออก แต่แผ่รังสีแห่งความนิ่งที่อันตราย

โดยสัญชาตญาณ เขาผละออกจากดาริน ร่างกายเกร็งขึ้นเหมือนนักล่าที่ได้กลิ่นของภัยคุกคาม เขาหรี่ตาลง ปรับสายตาให้เข้ากับความมืดสลัวนอกเหนือจากแสงไฟหน้ารถ

“เอม?”

เสียงของเขาเป็นเสียงคำรามต่ำๆ อย่างไม่เชื่อสายตา เขาผลักประตูรถเปิดออก กลไกราคาแพงถอนหายใจเบาๆ ในถนนที่เงียบสงบ เขาเดินมาหาฉัน ชุดสูทสั่งตัดของเขาดูขัดแย้งอย่างสิ้นเชิงกับความสกปรกของตรอกซอย

“มาทำอะไรที่นี่?” เขาถาม น้ำเสียงผสมปนเปกันระหว่างความเป็นห่วงและความหงุดหงิด “มันไม่ปลอดภัยนะ”

“แล้วคุณล่ะมาทำอะไรที่นี่ คีริน?” ฉันย้อนกลับ เสียงสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นที่ไม่เคยรู้ว่าตัวเองมี ฉันพยุงตัวเองลุกขึ้น ปัดฝุ่นออกจากกางเกงยีนส์

ก่อนที่เขาจะทันได้ตอบ ดารินก็ก้าวออกมาจากรถ พันผ้าพันคอไหมรอบคอ เธอเดินมาอยู่ข้างคีริน คล้องแขนเขาไว้

“อ้าว เอมนี่เอง” เธอพูด น้ำเสียงหวานเลี่ยนจนน่ารังเกียจ “คีลินแค่พาเค้ามาดูที่ที่เขาโตมาน่ะค่ะ ดู...บ้านๆ ดีนะคะ” เธอมองมาที่ฉัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไร้เดียงสาจอมปลอม “เค้าเสียใจเรื่องของเราตอนมัธยมจริงๆ นะคะ ตอนนั้นเค้าก็แค่เด็กโง่ๆ ขี้อิจฉาคนนึง หวังว่าเอมจะให้อภัยเค้านะคะ”

“อย่า” ฉันตวาด ตัดบทการแสดงของเธอ “อย่าเลยดาริน”

หน้ากากของเธอพังทลายลงชั่ววินาที แววตาแห่งชัยชนะปรากฏขึ้นก่อนที่เธอจะซบหน้าลงกับอกของคีริน ไหล่ของเธอเริ่มสั่นสะท้านด้วยเสียงสะอื้นที่เสแสร้ง “เค้าขอโทษ” เธอสะอื้นใส่ชุดสูทราคาแพงของเขา “เค้าแค่พยายามจะแก้ไขทุกอย่างให้มันถูกต้อง”

แขนของคีรินโอบรอบตัวเธอทันที ดึงเธอเข้ามาใกล้ ลูบผมเธอ เขามองข้ามศีรษะเธอมาที่ฉัน ขมวดคิ้วด้วยความผิดหวัง “เอม พอได้แล้วนะ เธอกำลังพยายามขอโทษอยู่”

ความอยุติธรรมทั้งหมดนี้เหมือนหมัดที่ชกเข้าเต็มแรง หัวใจของฉันที่คิดว่าแตกสลายไปแล้ว ดูเหมือนจะแหลกละเอียดอีกครั้ง เขา...กำลังปกป้องเธอ

ภาพในหัวฉันย้อนกลับไปสมัยมัธยม ดารินกับเพื่อนๆ ของเธอต้อนฉันจนมุมในห้องล็อกเกอร์ เสียงหัวเราะของพวกนั้นดังก้องไปทั่วผนังกระเบื้องขณะที่พวกเขากดฉันไว้ ดารินยิ้มเยาะอย่างสะใจ ใช้วงเวียนขีดคำว่า *ไร้ค่า* ลงบนผิวอ่อนๆ ที่ข้อมือของฉัน

แผลทางกายหายไปเหลือเพียงรอยเส้นสีเงินจางๆ แต่แผลทางใจกลับเน่าเฟะมานานหลายปี ฉันซ่อนมันไว้ด้วยความอับอาย จนกระทั่งได้พบกับคีริน เขาเป็นคนค่อยๆ จับมือฉัน ลูบรอยแผลเป็นนั้นด้วยนิ้วโป้งของเขา ดวงตาของเขาดำมืดด้วยความโกรธแค้นที่อยากจะปกป้อง

“ใครทำแบบนี้กับเอม?” เขาถามเสียงต่ำ

เมื่อฉันกระซิบชื่อเธอออกไป เขาก็ให้คำสัตย์สาบาน “พี่จะทำลายมัน เอม เพื่อเอม พี่จะทำให้มันชดใช้สำหรับน้ำตาทุกหยดที่เอมเสียไป”

มันเป็นคำสัญญาที่เขาไม่เคยรักษา ตรงกันข้าม เขากลับไปหลงรักอสูรร้ายตัวเดียวกับที่เขาสาบานว่าจะกำจัด เรื่องตลกร้ายนี้มันขมขื่นจนเหมือนยาพิษ

“เอม?” เสียงของคีรินดึงฉันกลับมาสู่ปัจจุบัน เขามองฉันด้วยสีหน้าขมวดคิ้วอย่างไม่อดทนที่คุ้นเคย “จะยืนอยู่ตรงนั้นเฉยๆ เหรอ?” เขาชี้ไปที่รถมายบัค “ขึ้นรถสิ เดี๋ยวไปส่งบ้าน”

“ใช่ค่ะ มากับเราเถอะนะคะ” ดารินพูดแทรกขึ้น เงยหน้าเปื้อนน้ำตาขึ้นมาจากอกของเขา แต่ดวงตาของเธอกลับเย็นชาและแหลมคมด้วยชัยชนะ “เรามาเป็นเพื่อนกันนะคะ” เธอเดินเข้ามาหาฉัน ยื่นมือออกมาเหมือนจะช่วยพยุงฉันขึ้น

ขณะที่เธอเอื้อมมาจับแขนฉัน เล็บที่แต่งอย่างสวยงามของเธอก็จิกลงบนผิวบอบบางรอบๆ รอยแผลเป็นเก่าของฉัน มันเป็นการเคลื่อนไหวเล็กๆ ที่แทบจะมองไม่เห็น แต่ความเจ็บแปลบจากเล็บของเธอนั้นจงใจ เป็นข้อความส่วนตัวที่โหดร้ายสำหรับฉันคนเดียว

เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดหลุดออกจากปากฉัน และฉันก็กระชากแขนกลับ การเคลื่อนไหวอย่างกะทันหันทำให้ดารินเสียหลัก เธอเซถอยหลังพร้อมกับร้องเสียงหลง ล้มลงไปกองกับพื้นทางเท้าที่สกปรกในสภาพชุดแบรนด์เนมและความทุกข์ทรมานจอมปลอม

ปฏิกิริยาของคีรินเกิดขึ้นทันที เขาเห็นเธอล้ม เห็นฉันดึงแขนกลับ และสมองของเขาที่มัวเมาด้วยความหลงใหล ก็สรุปได้เพียงอย่างเดียว

เขาคิดว่าฉันผลักเธอ